NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Bette, gdzieś ty była? - Spałam.
- Przeczytałam wiadomości. - Tak.
- To prawda? - Tak.
- Spadła z dachu. - Są wszyscy.
Oprócz Nabila. Beczy w łóżku.
Dziwisz się?
Pewnie ma coś na sumieniu.
June nawet nie wie, że Cassie nie żyje.
Skąd to wiesz?
Nie mogła tego przeżyć.
O Boże!
Boże!
Ludzie, skupcie się.
Policjantka będzie chciała z nami gadać.
- Spyta, gdzie byliśmy. - Myśli, że ją zepchnięto?
Była nawalona.
Wszyscy powiemy to samo.
Spaliśmy.
Ale to kłamstwo. Nie wiem, gdzie byliście, gdy spadła.
Jeśli ktoś pęknie, reszta wyjdzie na winnych.
Przecież to był wypadek.
Gliny też mają tak myśleć.
Musimy trzymać się jednej wersji.
Wszyscy.
Pas de deux to główny element niemal każdego baletu.
Duet.
Taniec dwojga.
Oś, wokół której kręci się taniec.
Duet wymaga idealnej synchronizacji.
To dwa scalające się ciała oddychające jak jedno.
Nieustanne szukanie równowagi, która jest nietrwała.
Wymaga poświęcenia.
Oboje partnerów tańczy w imię czegoś większego.
Podczas wykonywania duetu liczy się tylko jedno.
Zaufanie między partnerami.
Jedno poślizgnięcie,
najmniejsze drżenie
i w ułamku sekundy
kształt się rozpada, a ty ściągasz partnera w dół.
Noga z tyłu.
To arabeska, nie sekabeska.
Wyrównane épaulement.
Teraz.
Lepiej.
Widzę, że nasz gość zapewnił wam odpowiednią motywację.
Dobrze, przerwa.
Nie.
Czekajcie.
W końcu jest z nami Sienna Milken.
Jak wiecie, w drodze wyjątku
pozwolę zatańczyć trójce uczniów w teledysku,
który panna Milken nakręci w naszym mieście.
- Może pozwolić im pani odpocząć. - Mogę.
Ale tego nie zrobię. Jeszcze nie.
To wasza szansa, by pokazać jednej z najlepszych tancerek w kraju,
z czego jesteście ulepieni.
Przed konkursem tanecznym, który wyłoni zwycięzców.
Dziękuję.
To nigdy nie jest łatwe, co?
Na środek. Tendu z wczoraj.
Trzy grupy.
Sienna?
Bette Whitlaw.
Siostra Delii.
O rany.
Spotkałyśmy się, gdy miałaś dziesięć lat.
Kocham twoją siostrę. Jest najlepsza.
Więc mnie też pokochasz.
Panno Whitlaw.
Dołączysz do nas?
Panno Milken?
Caleb Wick.
Dobra robota.
Cóż…
Zarąbiście, że dla pani zatańczę.
Z pewnością ją pan olśni, ale czas nagli.
Macie pozwolenie, by tu być?
Oczywiście.
Jestem mamą Neveah Stroyer.
A więc to la mère mystérieuse.
Zbyt długo na to czekałam.
A ja jestem Tyler.
Jej nieco starszy i dużo mądrzejszy brat.
Masz utalentowaną siostrę.
Wymiata, co?
A kto odprowadzał ją na balet?
Mamo!
- Cześć! - Co tu robisz?
Stałaś się taką cudowną tancerką!
Dzięki tej szkole.
Dziękuję pani z całego serca, że dała córce taką szansę.
Zapewniła jej pani przyszłość, a to błogosławieństwo.
Nie wiem, jak dziękować.
To wystarczy.
Ale nie ma gwarancji.
Prawda, Sienno?
Tak. Talent to tylko część równania.
Cóż…
Teraz ma wsparcie matki.
Szczęściara.
À bientôt.
Zaraz przyjdę.
Kiedy lecisz do Kalifornii?
Nie lecę.
Moi prawnicy rozmawiają z więzieniem o odwołaniu wyjazdu.
Po co przenosić się do innego stanu, skoro ty tu jesteś?
Nevie, mama zostaje w Chicago.
Mama Stroyer!
Dałaś nogę z pudła!
Nabil Limyadi?
Mamy przyjaciół w Paryżu.
Zatańczysz dla mnie później?
Muszę gdzieś iść.
Żartujesz?
Moje obecne życie to nie piosenka popowa.
Wiem, co się stało.
Nie masz pojęcia.
Ta dziewczyna, którą kochasz?
Pewnie nie chciałaby, żebyś siedział z założonymi rękami.
Chciałaby, żebyś tańczył.
Zatrzymałaś je!
Miałam je wyrzucić?
Zawsze ci powtarzałam.
Musisz czytać grube książki, gdy jesteś młoda,
bo potem nie będziesz miała czasu.
Ty miałaś go w kiciu pod dostatkiem.
Książki były moim jedynym oknem na świat.
Nie miałam ochoty kontemplować więziennych pustaków.
Veah, to super glue.
Tak, i pomoże mi przebrnąć przez konkurs panny Milken.
Chyba żartujesz.
Mamo, to nie szkółka baletowa dla dzieci.
Wiem. Po prostu…
Nie można tak traktować swojego ciała.
Tyler i ja…
pójdziemy pozwiedzać.
Powodzenia na konkursie.
Dzięki.
Pani Cruz?
Uczniowie są na zajęciach, więc teren czysty.
- Dziękuję za spotkanie. - Oczywiście.
Dostałam kiedyś rolę w programie o glinach z Chicago.
Mała rólka, ale jak mówią:
„Nie ma małych ról, są tylko mali aktorzy”.
Zrobiłam ogromny research do roli,
bo takie mam metody…
- Ma pani trop. - Tak.
Ktoś mi to przysłał.
To chyba ma coś wspólnego z Cassie.
Śpiąca dziewczyna.
Może w śpiączce?
To jakiś szyfr.
Wróżka B, dwie korony, pożądanie.
To lista castingowa, Isabel.
Jeśli mogę tak się do ciebie zwracać.
Sprawa wygląda tak: to nie śpiączka,
tylko Śpiąca Królewna. Balet, który mieli zatańczyć
przed wypadkiem Cassie.
To lista castingowa Tophera Brooksa.
A to nie jest „pożądanie”, tylko Désiré, książę.
Miał go grać Shane, póki Brooks nie dał roli Nabilowi.
- Czyli zwycięzcy to on i Cassie. - A przegrani na drugim miejscu.
Uroki show-biznesu.
Więc imię Shane’a przekreślono.
A Bette grała drugie skrzypce.
Podobno oboje kłócili się z Cassie w noc jej upadku.
Ktoś dał mi dwa tropy w cenie jednego.
Szczęściara.
Miałam nadzieję, że pomożesz mi pogadać z uczniami.
Madame nie byłaby zachwycona.
A ty? Nie chcesz, by dzieci były bezpieczne?
Wyluzuj z tymi sztuczkami.
To nie sztuczki.
Sienna Milken przejrzy cię na wylot.
Proszę.
Dam czadu.
Teledysk?
Moja rodzina w końcu zobaczy, jak tańczę.
Wystarczy, że obejrzą twój obłąkany popis ze szpitala.
Chcę opowiedzieć inną historię.
- Twój? - Jak Brooks usłyszy, będziesz martwy.
Nawet nie wie, że żyję.
Co my tu mamy, Shaney?
Dawaj.
„Cześć, ogierze”.
„Myślałem o tobie”.
„Spotkamy się dziś w realu?”
Sam bym go wziął.
Ktoś weźmie cię dziś w obroty, Shaney.
Ty seksmaniaku.
Czego nie można powiedzieć o tobie.
Mówię poważnie, Caleb.
Budynek jest pełen lasek,
a ty nie możesz nic zaliczyć?
O co tu lata?
Uwierz mi, daję radę.
Viv, koniec.
Następna.
Niezła kontrola.
Pięć, sześć. Pięć, sześć, siedem, osiem.
Dziękuję paniom.
Dodajcie trochę własnego stylu, a pod koniec improwizujcie.
Dobrze.
Następny.
Dziękuję, panowie.
Dość już widziałam.
Do zespołu…
chciałabym zaprosić…
Neveah…
i…
Bette.
Dziękuję, Sienno. Nie zawiodę cię.
Pozdrów ode mnie siostrę.
A do duetu ze mną…
Nabila.
Chciałabym zacząć dziś w studiu o 19,00.
Dziękuję wszystkim.
Miło było was poznać.
JESTEŚ WOLNY WIECZOREM?
JESTEM WOLNY TERAZ
Gratulacje.
Dziękuję.
Prywatna choreografia.
Pora popracować.
Mógłbyś się bardziej ucieszyć.
Dla ciebie nic nie muszę.
Dziewczyny!
Zgadnijcie, kto nie będzie mieszał zamówień?
Zapamiętałam numery stołów.
Przenoszą cię do sali dla stałych klientów.
- Serio? - Wiem.
Ja pracuję tu od roku i nic.
Dają tam podwójne napiwki.
- Na razie. - Baw się dobrze.
Patrzcie, kto awansował.
Travis. Miło cię widzieć.
Chyba znasz pana Talbota?
Nasz były prezes zarządu.
Inwestuje w mój nowy start-up.
Podoba ci się nowa praca?
Jestem trochę zagubiona, ale…
Poradzisz sobie.
Po prostu dobrze się baw.
Dziękuję.
Czy koszulka mówi: „Mamo, radziłam sobie bez ciebie”?
Raczej: „Boję się otworzyć, więc wszystkich odpycham”.
Przerabiałem to.
Mama cię kocha.
Reszta z nas musi poszukać miłości gdzie indziej.
Nie chcę…
Za późno. Wysyłam ci jego adres.
Zadzwoń o 22,00.
Jak nie odpowiem, wyślij gliny po moje zwłoki.
Nie możesz mi się oprzeć.
Przede mną wielka szansa.
Nie mój problem.
Dostałam ją tylko ze względu na moją sławną siostrę.
Chcę pokazać, co potrafię.
Matty? Z kim rozmawiasz?
Proszę!
Nie teraz, dobrze?
Twoja nowa dziewczyna?
Widziałam cię tutaj, prawda?
- Nie. - Nie.
Nie? Opowiesz mi wszystko w środku.
Chodź, robię sos.
- Już idę. - Ona już wychodzi.
Gdzieś ty się chował?
W lesie z wilkami?
Zaproś ją na kolację.
I pozamykaj drzwi.
Powietrze jest pełne słodyczy.
Ludzie też.
Dobry wieczór.
Niesamowite, że nadal tak myślisz.
Gdybym całą odsiadkę spędziła na nienawidzeniu ludzi,
nie umiałabym teraz robić nic innego.
Sporządziłam listę miejsc, które mogłybyśmy razem odwiedzić.
Na przykład?
Skoro mowa o twojej ulubionej książce, myślałam o Massachusetts.
Popływałybyśmy w stawie Walden, poszłybyśmy Szlakiem Czarnego Dziedzictwa.
Zobaczyłybyśmy, gdzie mieszkała Louisa May Alcott.
Wiesz, że jej dom był przystankiem Kolei Podziemnej?
Małe kobietki to nie moja ulubiona książka.
Kiedyś była.
Uwielbiałaś opowieść o Amy,
która się wyrywała i podążała za marzeniami.
Bo czekała cię przyszłość.
Ciebie też czeka, mamo.
W L.A. na pewno szukają bibliotekarzy.
W Chicago też są biblioteki.
Wiem, ale muszę się skupić.
- Jeśli mam się o ciebie martwić… - Nie musisz.
Pomogę ci spełnić marzenia.
Albo jak zawsze będzie afera i to ja będę musiała się tobą opiekować.
Co jest złego w tym, że ludzie się sobą opiekują?
To dla mnie prawdziwa szansa.
Która się nie powtórzy.
Jeśli się rozproszę,
będę skończona.
Ja też mam szansę, Veah.
By znów być twoją matką.
Weź go, lubi cię.
Jeszcze się przeze mnie rozpłacze.
Jak wszyscy chłopacy.
Wystarczy.
Będziesz chciała dokładkę.
Nie jesteś z miasta, co?
Glencoe? Wilmette?
Kenilworth.
- Skąd pani wie? - Mam nosa.
Moja rodzina od stu lat mieszka w Chicago.
Mamy korzenie.
Chcesz wina? To jest niezłe.
Nie dam rady tyle zjeść.
Świeżutkie. Nie martw się kaloriami.
Mamo, ona jest tancerką.
Na tancerkę mi nie wygląda.
Bo twoja koncepcja kultury to taniec na rurze.
Skarbie, wiem coś o tańcu.
Lubisz mojego syna?
Przestań, mamo.
Tylko pytam.
Mam prawo wiedzieć, co widzi w moim chłopaku.
Wiedz, że syn zgrywa twardziela,
ale tak naprawdę to mięczak.
Możemy jeść? Proszę.
Tak, jedzmy.
Dobre, co?
Tak.
Matteo.
Ta mi się podoba.
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
Raz i dwa, i trzy, i cztery,
i pięć, sześć, siedem, miękkie osiem,
i wyprost, dwa i trzy.
Źle tańczę?
Dobrze, ale gdzie się podziała miłość?
Leży w szpitalu dziesięć minut stąd.
Myślę, że jesteś snobem.
Wybacz, że nie lubię twojej piosenki.
Rozumiem.
Uważasz, że balet musi być mroczny.
Więc po co mnie wybrałaś?
Widzę chłopca, który kiedyś to uwielbiał.
Kiedy pierwszy raz widziałeś balet?
Rodzice zabrali mnie na Don Kichota.
Wejście Basilia…
wstrząsnęło mną.
Dostrzegłem w nim władzę i kontrolę.
- Szacunek. - I radość?
Jasne, byłem dzieckiem.
To może być pierwszy raz, gdy inne dzieci zobaczą balet.
Jeśli nie pokażesz radości mnie, pokaż ją im.
Czułeś to, Nabil.
Widziałam.
Jeśli zacznę coś czuć…
mogę nigdy nie przestać.
Cześć, tu Shane…
Jason?
Zdejmij buty.
Ładnie się tu urządziłeś.
Lubię się całować.
Wiem, że niektórzy tego nie lubią…
Mój mąż wniósł do domu muzykę.
Nauczył chłopców swingu.
I machania młotkiem.
Kiedy odszedł?
Nadal żyje, skarbie.
Tylko nie tutaj.
Twoja kolej.
Gdzie nauczyłaś się swingować?
Przed chwilą?
Spokojnie, tańczyła cały dzień.
Nie narzeka, bracie.
Spójrz na nią!
Dalej!
Nieźle.
Miałam być tylko hostessą, a obsługiwałam połowę stołów.
Przyda ci się mała przerwa.
Mam jeszcze zmianę.
Tutaj zasady są inne.
Nie dla mnie.
Potrzebuję tej pracy, a jeśli nie chcę jej stracić,
muszę trzymać się reguł.
Popchnąłeś mnie!
Przyznaj.
Chciałaś tego!
Muszę wracać.
Jesteś mokra.
To nawet nie moja sukienka.
To zemsta za to,
że oblałaś mnie drinkiem.
Myślałem, że lubisz zabawę.
Po prostu mnie zaskoczyłeś.
Na tym polega zabawa.
Chciałeś zabawy.
Zemszczę się.
Chcesz zemsty?
Dobra.
Wygrałaś.
Żebyś wiedział.
Powinnam już wracać.
Podasz mi buty?
Jasne.
Pomogę ci wyjść.
W porządku. Nikogo tu nie ma.
- Muszę znaleźć przyjaciółkę. - W porządku.
Serio?
Żyję. Dzięki, pa!
Podgrzej to na patelni, słyszysz?
Żadnej mikrofalówki.
Niech cię uścisnę.
Odwiedź nas wkrótce.
To był uroczy wieczór.
Dziękuję.
Odwieźć cię do domu?
Te gitary…
należą do twojego ojca?
- Co ci mówiła? - Wiem wszystko o popapranych rodzinach.
Mama jest gadułą, jakbyś nie zauważyła.
Więc gdy potrzebuję ciszy, przychodzę tutaj.
Są twoje.
Wiem, że wciągnęła cię na kolację.
Mam nadzieję, że się odprężyłaś…
Tak.
Jutro mam ciężki dzień, więc…
potrzebowałam tego.
Marchetti to dobre lekarstwo.
Przydałoby mi się też inne.
Kilka tabletek.
No weź.
Zostałam na kolacji, czarowałam dla ciebie twoją mamę.
I świetnie się bawiłaś.
Wisisz mi.
Ten ból?
Twoje ciało mówi ci, że coś jest nie tak.
Tylko ja jestem z tobą szczery.
Nie rozumiesz, co to znaczy o coś walczyć.
Z tego, co widzę, nie możesz nawet niczego skończyć.
W każdym duecie przychodzi moment odrętwienia.
Wychodzisz ze swojego ciała,
potykasz się, przepełniony pustką, spoglądając w próżnię.
Wtedy do gry wkracza twoja przeszłość.
Twój trening i talent. Twoje ciało wraca, by cię poprowadzić.
Gorący ręcznik?
Pamięta rzeczy, o których nie wiedziałeś.
Wystawię ci dobrą opinię.
Pójdę już.
Dlaczego?
Musisz gdzieś być?
- Nie, myślałem… - Co?
Chyba możemy trochę poleżeć.
Może to najlepsze?
No nie wiem, było zajebiście.
Przyznam, że ten psychopatyczny wystrój napędził mi niezłego stracha.
Jestem tu od trzech miesięcy.
Od trzech miesięcy żyjesz jak dziad?
Nie lubię dekoracji.
Czyżbyś był zbyt męski na sofy?
Pracuję non stop.
Myślisz, że ja nie?
Stary, jestem młodszym analitykiem filantropa-inwestora.
Wcześnie skończyłem studia. Nieźle dostałem w dupę.
Wierzę. Mnie też dałeś nieźle w dupę.
To dziwne.
Nie jesteś w moim typie.
Naprawdę?
Trochę zniewieściały. Przykro mi.
Dlaczego? Mnie nie.
Od dziecka wyzywali mnie od pedzia.
Cena, jaką płacisz za bycie baletnikiem.
Teraz rozumiem te szpagaty.
Mój szef zajmuje się sztuką. Jaki zespół?
Powiem ci na drugiej randce.
Chodzisz na nie?
Nie.
Ja też nie.
Tancerz.
Pewnie co noc masz nowego.
Się wie.
Widziałaś tę listę castingową?
Tak.
Dawno nieważna.
Miałaś grać Wróżkę Bzu?
Zawsze na drugim miejscu.
Co czułaś?
Nawet tego nie tańczymy.
Tak, bo Cassie spadła z dachu.
A ty najbardziej na tym skorzystałaś.
Nazywam to motywem.
Niezły przeskok. Proszę spróbować baletu.
Kłótnia z nią tego wieczoru musi cię prześladować.
Dlatego przyszłaś.
Może i lista mi się nie podobała.
Ale nic nie zrobiłam.
Ta dziewczyna była mi potrzebna.
Tylko ona motywowała mnie do podnoszenia poziomu tańca.
To ona mnie popychała.
Wiem, że jesteś fanem.
Przykro mi, że cię nie wybrała.
Naprawdę?
Jakoś mi nie pomogłaś.
Po co robiłeś z siebie pośmiewisko?
- Płaszcząc się? - Jesteś zazdrosna.
Nie, Caleb.
- Chcę dla ciebie jak najlepiej. - Tak?
To moja szansa.
By pokazać, co potrafię, poza murami szkoły.
Miałam ją zmusić, żeby cię zaangażowała?
Daj mi to samo wsparcie, które dajesz innym chłopakom.
Nie zrobisz tego, co?
Boisz się mi pomóc, by nikt nie zaczął węszyć.
Caleb…
Przysięgam, że tak nie jest.
Nawet nie próbuj.
To czego chcesz?
Chcę więcej.
Chcę tego, co ty, Monique.
Czyli czego?
Wszystkiego!
Ludzie mają z tym problem.
Mam się dla ciebie zaharowywać, nie dostając nic w zamian.
Budujemy kariery, Caleb.
Formujemy ciała i umysły.
Twój czas w końcu nadejdzie.
Nie ma gwarancji.
Spójrz na mojego ojca.
Zmarnował swoje najlepsze lata za granicą,
a w podzięce dostał granat ręczny.
Popełnił błąd.
Ktoś musi ci to powiedzieć.
Nazywasz go bohaterem,
a on był zwykłym głupcem.
Podporucznik Wick zignorował rozkazy, znalazł się w złym miejscu
i za to zapłacił.
Z tego, co widzę, ty zrobisz to samo.
Może i masz władzę.
I przeszłość.
Ale ja mam siłę…
i głód.
Nie będę czekał na swój czas.
Sam go wezmę.
Późno wróciłaś jak na kogoś, kto ma jutro zdjęcia.
Popcornu?
Już nigdy nic nie zjem.
Jak poszło ze skazańcem?
Po sześciu latach za kratkami
ma problemy z ustaleniem granic.
Uwierzycie, że ta dziewka dziś awansowała?
Co ona ma, czego ja nie mam?
Wymiatasz, panienko.
Zapłacili jej za pływanie.
Uwierz mi.
To była praca.
Niektóre mają szczęście.
Nic ci nie jest?
To nie moje towarzystwo.
Zostaw otwarte drzwi.
Bette, daj mi chwilę.
Nie jestem maszyną.
Poczekaj, aż cię naoliwię.
Nagły wypadek medyczny.
Kolejna nieprawdopodobna historia.
Jestem otwartą księgą.
A ja ją przejrzałam.
Podobno kłóciłeś się z Cassie tego feralnego wieczoru.
Już mówiłem.
Spaliśmy.
Jeden z was pękł.
A ostatni, który trzyma się kłamstwa, idzie na dno.
Miałeś grać księcia, pierwsza główna rola. Czułeś, że w końcu się udało.
A potem nagle skreślono cię z listy.
Co z tego?
Nie tańczymy tego.
Bo Cassie spadła.
To Topher Brooks.
Złamał mi serce, gdy mnie nie obsadził.
Kto złamał pani?
Słucham?
Dzień i noc szuka pani sprawiedliwości dla kogoś, kogo nikt nie lubił.
- Zapominasz, kim jestem? - Nie.
Ale pani chyba tak.
Wiem, co się dzieje, gdy sprawy zajdą za daleko.
Gdy nie można cofnąć okropnych rzeczy.
Ale prawda jest taka, że miałeś motyw, środki i okazję.
Albo masz alibi…
Oren.
Byłem z nim. Sam.
Nie spaliście?
Zależy, co pani przez to rozumie.
Mogę porównać wasze wersje?
Jasne. To niezła historia.
- Tu nie chodzi o ciebie. - Wydymałeś mnie.
Nie miałem wyboru. Maglowała mnie.
Ustaliliśmy wersję wydarzeń. Miałeś się jej trzymać.
Ale pękłeś i załatwiłeś nas wszystkich.
Teraz ja wyszedłem na kłamcę.
To po prostu nowa historia.
Musisz ją zacząć opowiadać.
Zrób to, a nic nam nie będzie.
Jesteś spięta.
Pewnie od biegania na obcasach po nocach.
Madame…
W porządku.
Wiem, że zostałaś hostessą w Michi Beach.
Wygląda na to, że potrafisz o siebie zadbać.
Widzę to.
Myślisz, że ten taniec,
to miejsce…
ochraniało cię i nie przygotowało do tej pracy.
Ale prawda jest taka, że jeśli uważałaś, June…
balet nauczył cię wszystkiego, co musisz wiedzieć.
Skup się na celu.
Jeśli oni pchają, pchaj z powrotem.
Utrzymaj pozycję.
Poczuj swoją moc.
Ludzie będą cię wykorzystywać tylko…
jeśli im na to pozwolisz.
Pisz tym ciałem własną historię.
Jeśli tego nie zrobisz…
zrobi to ktoś inny.
Cięcie!
Wy dwie zróbcie przerwę.
Zatańczy sam Nabil.
Byłam spoko.
Jasne, ale trochę was za dużo.
Zobaczmy, jak wygląda solówka.
Nabil?
Nie wiem, czy podołam.
Stajemy się tym, co tańczymy.
Dalej.
Spróbuj.
Tak. Chwileczkę.
Czekaj. Nie chcą cię?
Mają już inne ujęcia. Jest dobrze.
Flirtowałaś z tym kolesiem?
Próbuję się tylko zaprzyjaźnić. Chcę odbudować swoje życie, panienko.
Dowiedziałam się,
że w twojej szkole szukają woźnej.
Monique DuBois nie zatrudni byłego skazańca.
Nie mów tak do niej.
Chce sprzątać w mojej szkole?
A to ja znowu będę musiała sprzątać jej bałagan.
Nie każ mi cię gonić.
Popierasz jej plan.
Nie zaprzeczaj.
Od sześciu lat się tobą opiekuję.
Sześć lat na tym pieprzonym wózku!
- Co? Obwiniasz mnie za to? - Nie!
Wszystko kręciło się wokół ciebie.
Bo masz coś, czego ja nie mam.
- Tyler. - I cieszę się.
Opieka nad tobą dodawała mi sił.
Patrzenie na to, jak wspaniale się rozwijasz.
Gdybym nie musiał dla ciebie wstawać, byłbym już martwy.
A teraz ktoś inny chce się tobą opiekować.
Mama sześć lat spędziła za kratkami.
Sześć lat planowała nowe życie w Kalifornii.
Zrezygnowała z niego.
Dla ciebie.
Przeżyłem tylko dlatego, że miałem ciebie, a ty mnie.
Teraz ona potrzebuje pomocy.
Pozwól, do cholery, kochać się własnej matce.
Cięcie!
Chyba mamy.
Nie denerwuj się.
Łatwo pani mówić.
Powiedz prawdę.
Oczywiście.
Powiedz prawdę.
Czemu nie?
Kochasz Bette?
On i Bette?
No nie wiem.
- A ty i on? - Między nami nic nie było.
O co ten dramat?
- To skomplikowane. - Proste.
- Myśli, że się w nim bujam. - A nie?
- Przyjąłem ofertę. - Dałem to, czego chciał.
- Tej nocy. - Była impreza.
- Nikt nie myślał jasno. - Byłeś z nim?
W życiu.
Byłem z Bette, moją dziewczyną.
Wiesz, że kłóciła się z Cassie w noc jej upadku?
Tak, mówiła mi.
Ale gdy Cassie spadła, Bette nie była w pobliżu dachu.
Byliście blisko?
Nie pani sprawa.
Co to panią obchodzi?
Też wychowałam się bez mamy.
Jeśli uczysz się baletu…
nie masz wyboru.
Ale znalazłam w sobie coś, co…
było lepsze niż miłość matki.
Kiedy myślę, jakie to niesprawiedliwe,
jak balet okrada nas z dzieciństwa i łamie nam kości…
robię z tego coś pięknego.
Rzecz w tym,
że większość tancerzy byłaby dumna z takiej mamy jak twoja.
Nie znasz jej historii.
Nie muszę, bo widziałam w niej
miłość i wsparcie, o jakim marzy każdy tancerz.
Tu jesteś.
Masz moje buty?
Sprytna dziewczyna.
Powiem o tym komuś.
Prawdziwa z ciebie kokietka, June.
Nie uwodziłam cię.
Daj spokój. Podobało ci się.
Popchnąłeś mnie do czegoś, czego nie chciałam,
i mogę z tym coś zrobić.
A ja mogę zrobić coś z tobą.
Odurzyłaś współlokatorkę.
Mam w tym mieście wpływy.
I bardzo mógłbym uprzykrzyć życie
małej dziewczynce z dużą wyobraźnią.
To, co zrobiłeś, nie było moją wyobraźnią.
Komu uwierzą?
Spróbuj podłożyć mi nogę,
a sama wylądujesz na pysku.
Pytała na różne sposoby, gdzie byłem.
Miałeś prostą odpowiedź.
Tak, kryłem cię, ale mówiła też, że tamtej nocy kłóciłaś się z Cassie.
No i?
Komu wierzysz?
Bette.
Nie obchodzi cię, co ja robiłem? Nie jesteś ciekawa?
Nie, bo wtedy będę ci dłużna odpowiedź.
A i tak mamy dużo tajemnic.
To wyczerpujące, prawda?
Tyle kłamstw.
Wiem, że dałem ciała
i może dlatego widzę, że coś przede mną ukrywasz.
Nie wiem, czy chodzi o mnie czy o rzeczy, jakie zrobiłaś,
ale jeśli nie powiemy sobie prawdy,
to nie mamy najmniejszych szans.
Masz rację.
Nie mamy szans.
Dobrze, że to widzisz.
- Nie to miałem na myśli. - Mamy na siebie zły wpływ.
- Wyzwalamy w sobie najgorsze cechy. - Poprawimy się.
- Zobaczysz. - Za późno.
To koniec.
Nie możesz tego zrobić.
Właśnie zrobiłam.
Dobry tancerz zrobi wszystko, by utrzymać partnera w górze.
Wychodzisz z siebie, by twój partner nie upadł.
Zaufanie między wami jest niewypowiedziane, święte.
Dostałam się!
Buduje więź, której nie zrozumie nikt inny.
Ale to, że dbasz o partnera i utrzymujesz go w górze,
nie oznacza, że ktoś nie upadnie.
Po prostu…
tym kimś…
jesteś ty.
Kochasz ją?
Znasz odpowiedź.
O co ten dramat?
To moje pytania.
- Nic nie powie. - To ją zmusimy.
To nie ja jestem winna.
Słyszysz? Kłamczucha.
Trafił swój na swego.
Przejrzałam was.
Wcale nie.
Kłamstwo na kłamstwie.
Czym jest serce?
Ma kształt pięści.
- A dłoń? - Nosi pierścionek.
A nadgarstek?
Nie!
To, jak umarła.
Cassie, nie. Żyjesz!
Tak, przez ciebie.
Chciałaś tego.
Nieprawda.
- Koniec imprezy. - Recenzje będą kiepskie.
Kurwa, Cassie. Ściągnęłam cię z powrotem!
Nie zasypiaj!
Walcz, żyj!
Wiem, że nie chcesz o tym rozmawiać, ale słyszałem i bardzo mi przykro.
Spadaj, cieszy cię to.
Widok cierpiącego przyjaciela?
Wyobrażam sobie, co mówią.
Każdy wie, że Bette to niezłe ziółko.
Przestań się zadręczać.
Powiedziałem Cruz, że byłem z Bette.
Kurka wodna.
Tak.
Zapewniłem jej alibi.
Jeśli się wycofam, wyjdę na kłamcę.
Wzięła, co chciała, i mnie rzuciła.
Kłamałeś dla niewłaściwej osoby.
Jason?
Dogonię was.
Twój szef jest członkiem naszego zarządu?
- Nie znamy się. - Mówiłeś, że masz na imię Jason.
A ty, że jesteś tancerzem, a nie licealistą.
Jesteśmy kwita.
Pas de deux ma określoną formę.
Tańczone wspólnie adagio,
solo dla ciebie, solo dla partnera…
i wreszcie koda, podczas której oboje możecie zabłysnąć.
Jeśli swoje potrzeby postawisz na pierwszym miejscu,
całość może się rozpaść.
Ostatecznie jesteś tak dobry jak ramiona, w które wpada partner.
W tym tańcu…
każdy może znaleźć miłość.
Piękność.
Odwiedzam ją raz w tygodniu.
Nie wiem dlaczego.
Ten ancymonek przetarł szlaki.
Miała okropne życie.
Traktowano ją jak śmiecia.
Była biedna, anonimowa, zapomniana.
I silna.
Spójrz na nią.
Chyba jednak potrzebuję twojej pomocy.
Tylko boję się, że nie będę potrafiła jej przyjąć.
Chyba jesteś wystarczająco silna, by stać na własnych nogach, jak ona.
Kochanie.
Zaszłaś tak daleko i…
jesteś małą kobietką, która się wyrwała.
Nie chcę stać ci na drodze.
Chcę, żebyś wiedziała, że to nie tylko moja zasługa.
Dostałam się tu dzięki tacie, Tylerowi,
babci, pannie Banks…
i dzięki tobie, mamo.
Wszyscy utorowaliście mi drogę.
Mam wobec was ogromny dług.
A teraz nadeszła pora, byś żyła po swojemu.
Więc…
to twój dom.
Kalifornia jest moim.
Na szczęście.
Mówię tylko, madame,
że ta sala nie jest tym, na co wygląda.
Nie jest bezpieczna dla dziewczyn, a Paige właśnie awansowała.
Martwię się o nią.
Ja też.
Dziękuję, June.
To wymagało odwagi.
Zostaw to mnie.
Dziękuję pani.
Hadrian Talbot?
Monique DuBois.
Mamy problem.
Napisy: Monika Bartz