NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie nadążasz, panno Whitlaw.
Przestańcie.
To nadal nie to.
Nie ma tu jednej gwiazdy.
Jednego złoczyńcy czy jednej ofiary.
Każdy z was jest elementem tej pokręconej układanki.
Whitlaw, na środek. Sama.
I…
Powiedziałem jeden obrót. Choreografia sprawia ci kłopot?
Nie, ale mogę zrobić podwójny.
Ma być tak, jak powiedziałem.
Oczywiście. Powtórzę to.
Innym razem.
Ty, od początku.
Pokaż jej choreografię.
Sześć, siedem, osiem.
Costa miażdży dziś Bette.
Wciąż obwinia ją za nasz mały zamach stanu.
Tak to się robi, Whitlaw.
Telefon.
Ty. Dalej!
Gdy uczniowie nie mieli komórek, wszystko odbywało się tutaj.
Otrzymywali telefony i ustawiali się do nich w kolejce.
To pewnie mój brat.
Może zgubił telefon i nie pamięta numeru.
Jutro przylatuje.
Tyler, mówiłam…
Telefon z zakładu karnego.
Taniec w grupie jest bezpieczny.
Możesz być widoczny i niewidoczny, jak zwierzę w stadzie.
Przyjmuje pani opłaty?
Tak.
Ale w solówce nie masz się gdzie schować.
Veah?
Jesteś sam w świetle reflektorów, na widoku całego świata.
Mama?
Kochanie.
Tęskniłam.
Zbierzcie się, ludzie!
Mam towar!
Mama wygrała na loterii pięć stów,
więc zgadnijcie, kto dostał paczkę?
Za 20 minut cisza nocna.
A ja mam nowy trykot na wymianę.
Zaczynamy licytację!
Dam ci dwie pary legginsów za taśmę.
Dorzuć jeszcze mydło do prania.
Pół szpuli wstążki za paczkę lukrecji?
Gwen, stać cię na więcej.
Ktokolwiek?
Jak tam szukanie pracy?
Porażka.
Ani jednej rozmowy.
Na zewnątrz jest wielki, zły świat, a ja nie umiem się w nim poruszać.
Paige robi bibkę.
W ofercie dożywotni zapas gumek do włosów.
Spasuję.
Ciężki dzień?
Dzwoniła twoja mama?
Skąd wiesz?
Skarbie, Torri ma długi język.
Kto nadal dzwoni na koszt rozmówcy?
Co z twoją mamą?
Spłukana? W szpitalu?
W więzieniu.
Nie oceniaj mnie.
Jak mógłbym?
Jestem z rodziny przestępców.
Kuzyn i dwóch wujków odsiaduje wyrok.
- Nawet babcia siedziała. - Żartujesz?
Jestem śmieciem.
Rodzina McRaeów nadaje się tylko do gnicia w więzieniu.
Gdzie siedzi?
W więzieniu Rogen.
To dwie godziny stąd.
Dorastałam w Illinois.
Ale gdy poszła do kicia, wysłano nas do babci w Los Angeles.
Kiedy babcia zmarła, zostaliśmy tylko ja i Tyler.
Moja matka może tam zgnić.
Stworzyła cię.
Okaż jej miłość.
Przestałam to robić sześć lat temu.
Miałam grać główną rolę w Rozpruwaczu,
a teraz znikam w tłumie, tańcząc migawkową solówkę.
Wszyscy tańczymy czasem w tylnym rzędzie.
Tak, ale nie Bette.
Zażądaj lepszej solówki.
Ma rację. Rola należała do ciebie.
Ballerino extraordinaire, Caleb Wick.
Caleb! Pot się z ciebie leje.
Dziewczyno.
Widzę cię poczwórnie.
Co, do licha?
Nie kumam.
Nie pił.
Shane!
Popracuj nad grą wstępną!
Caleb, wyluzuj.
Boże, co za maniak!
Uspokójcie się. Zaraz przyjdzie Torri.
Odlecę. Umiem latać!
Cholera! Caleb?
O Boże!
Stary, nic ci nie jest?
Co się dzieje?
- Przyniosę koce. - Po co?
Ma napad.
Trzeba wezwać karetkę!
Madame DuBois wpadnie w szał!
- June ma rację. - Nie możemy znów wezwać karetki.
Idźmy z tym do Torri.
Chyba nie dzwoniłaś do Monique?
By zakłócać jej podróż opowieściami o niekompetencji?
Powstrzymałam się.
No i dobrze, bo mamy poważny problem.
Zacznijmy od tego, że powinni już byli spać.
- To było przed ciszą nocną. - Pili coś? A ty?
Nie, wykonywałam swoją pracę.
To dlaczego Caleb Wick wlazł na ścianę?
To nie był on,
tylko rohypnol.
Pigułka gwałtu?
Okazuje się, że czasem zachodzi paradoksalna reakcja,
w której niektórzy ludzie nie zasypiają, tylko zaczynają wariować.
Tak było z Calebem.
Odurzono już drugiego ucznia.
Kto był pierwszy?
Selena!
Nasza błyszcząca gwiazda.
Cassie Shore?
Tej nocy, gdy spadła.
Czyli odurzono naszą najlepszą tancerkę i Caleba?
Madame się tym zajęła.
Raczej zatuszowała!
Pamiętaj, że pracujesz dla nas, nie dla dzieci.
Nie wychylaj się albo poszukaj sobie innego miejsca pracy.
Wyjdzie z tego, jeśli cię to interesuje.
Odurzyli mnie narkotykiem, którego używają frajerzy, by się spuścić?
Tak słyszałem.
Ktoś na ciebie poluje.
Dlaczego na mnie?
Tak samo jak na Cassie.
Też ją tym odurzono.
Jasna cholera!
Kręci się tu jakiś psychol?
To szaleństwo.
Nabil?
Dzięki za cynk.
- To miłe. - Nie chodzi o to.
Jeśli znajdziemy sprawcę, dowiemy się, kto zrobił to Cassie.
Witaj w domu, Neveah.
To nie mój dom.
Teraz już tak.
Cześć, Ty.
Cześć, Nevie.
Zagramy?
To znowu się dzieje.
Po prostu trzymaj się z dala.
Nie ma prawa!
Tyler, nie rób tego!
Mogłaś go powstrzymać.
Tyler, wstawaj!
- Mamo, nie! - Policja!
Jest policja. Nic ci nie grozi.
Wcale nie!
Przestańcie!
Nie!
Nie zrobił nic złego!
Kazałaś go zastrzelić.
- Nieprawda! - Nikt nie może odejść.
Zawsze będę cię chronić.
DOBRZE WYGLĄDASZ!
CO ROBISZ?
RELAKSUJĘ SIĘ I OGLĄDAM
Tak?
Kolejny koszmar?
Tak.
Ten, co zawsze.
W porządku?
Mam dla ciebie coś, co odwróci twoją uwagę.
To tylko tors.
Co z tego?
Bo ja wiem.
Pewnie wiesz o nim więcej niż ja o swojej matce.
Napraw to.
Inaczej będzie ci to mieszać w głowie i tańcu.
Do tej pory tak nie było, ale…
czasem myślę, że to właśnie mnie popycha.
Mógłbyś na moment przestać umawiać się z torsem?
W tej chwili umawiam ciebie, skarbie.
Rano mamy autobus do więzienia.
Jedziemy?
Jakieś skutki długofalowe?
Lekarz mówił, że nie.
Chcę wypocić lek i o wszystkim zapomnieć.
- Nie wierzę, że to samo spotkało Cassie. - Ten sam sprawca.
Pewnie Shane.
Oskarżasz najlepszego przyjaciela?
- Ostro. - Pomyśl tylko.
Lepił się do Caleba. Może ma do ciebie słabość.
To raczej ja się do niego lepiłem.
I nienawidzi Cassie.
Jak my wszyscy.
Nieważne.
Nie znoszę kolesia, ale obwinianie go to przegięcie.
To tylko teoria.
Rany.
Co?
To nie był Shane…
tylko ja.
Sam się odurzyłeś?
Biodro mnie napierniczało i zwędziłem ibuprofen z zapasów June.
June Park ma zapasy?
Kogo odurzyłam?
- Caleba! Cassie też! - Co?
Masz zapasy leków!
Złaź ze mnie!
Co robisz?
Bette, czego szukasz?
I masz tu tylko ibuprofen?
Spójrz na mnie.
Zbieram misie.
Pewnie wypychasz je dragami.
Bette, nie!
Odurzyłaś Cassie, by się jej pozbyć.
To ty jej nienawidziłaś.
Gdy dostała rolę Aurory, życzyłaś jej śmierci.
Ale nie dosłownie!
A teraz gdy policja węszy, próbujesz odwrócić uwagę?
To ty masz tabletki, June.
Widzisz te?
To pigułki gwałtu.
Niech mnie.
Nie są moje.
Nie włożyłam ich tam.
Musisz mi uwierzyć.
Esmé…
Mogłeś to zrobić chwilę temu.
Mogłeś przyjść godzinę temu.
Sporo cię ominęło.
Chyba wiemy, kto odurzył Cassie.
- Nie jesteśmy pewni, czy… - Kto?
June Park.
Jak to możliwe?
Była najbardziej lojalna.
Albo najbardziej winna.
I nawet nie myśl o zrobieniu tego, co myślisz.
Weźmiesz się za nią,
a skończysz w kiciu, deportują cię albo jeszcze gorzej.
Zaczniesz walczyć,
a to tobie się oberwie.
Gdy potkniesz się podczas solówki, nie masz kogo winić.
Publiczność nie usłyszy, że orkiestra gra za szybko.
Nie dostrzeże plamy na podłodze.
Nie widzi, ile godzin trenowałeś
ani jak sto razy idealnie wykonałeś skok na próbie.
Widzą cię tylko w danym momencie.
Teraz.
I teraz.
W każdym takcie masz wyjątkową szansę, by się pozbierać
i zacząć od nowa.
Dzień dobry, pani Cruz.
Torri Fuller ze szkoły Archer.
Tak.
Wiem o faktach, którymi wolę podzielić się z panią niż z przełożonymi,
bo nie interesuje ich bezpieczeństwo dzieci.
Jakich faktach?
Odurzono drugiego ucznia i wiem, kto za tym stoi.
Cicha i potulna June Park.
Tym razem trafiło na Caleba.
Myślisz, że go odurzyła?
Pośrednio.
To znaczy?
Caleb myślał, że bierze od niej ibuprofen,
ale wziął coś dużo mocniejszego.
Chodzi o to,
że June Park miała zapas rohypnolu,
a skoro u Cassie wykryto ten sam lek…
Skąd pani wie?
Śledztwo zakończono i tylko rodzina miała wgląd w wyniki.
Ta panienka połączyła fakty.
Nie chcę donosić na koleżankę,
ale nie chcę też być…
kolejną ofiarą.
Sprawdzę to.
Dziękuję.
Jak każdy początek, najstraszniejsze jest rozpoczęcie solówki.
Ostatni, samotny oddech za kulisami.
Potem słyszysz muzykę.
Przygotowywałeś się na tę chwilę, walczyłeś o nią i krwawiłeś.
Nie pozostaje ci nic innego niż wkroczyć w blask światła.
Bez dotykania.
Nie podniecaj się.
Przygotowaliśmy już twoją scenę.
Ale potrzebuję więcej.
Więcej nie udźwigniesz.
Chcesz pogrążyć nas oboje?
Nie mówi pan serio.
Rozpruwacz zagląda w ciemność.
Sięga głębin, do których nie dotrzesz.
Nie wyprzedzaj.
Widzę każdą twoją myśl.
Zaskocz mnie.
Oczaruj.
Postaram się.
Plié.
Mogę wyjaśnić te tabletki.
Bette chce się zemścić…
Jakie tabletki?
Słucham?
Mówiłaś „tabletki”.
- Nieprawda. - Owszem.
Więc nie jestem tu z powodu tabletek?
Jesteś tu, bo wisisz szkole 407 dolarów za stołówkę i kostiumy.
Maksymalny kredyt dla uczniów wynosi 400 dolarów.
Wiem.
Masz tyle?
Ja…
nie mam tyle, ale matka płaci…
Ona twierdzi, że już nie płaci.
- Dlatego znalazłam pracę. - Jaką?
Wrócę i zdam pani relację.
Buty madame pani pasują.
Raz chciała zająć najlepsze miejsce w studiu,
- ale przywołałem ją do porządku. - Shane.
Może skoczysz po przekąski?
Robi się.
To chyba nie twój chłopak?
Mamo! Nie.
Shane to…
Nie.
Mam nadzieję, że widzisz to, co ja.
Tylko dzięki niemu tu jestem.
Co teraz czytasz?
To, co nam zadają.
Neveah!
Nie tak cię wychowałam.
Nie mam tyle czasu, co ty.
Nie, to prawda.
Jesteś zajętą dziewczyną. Czytałam artykuł „Przyszłość baletu”.
Byłam taka dumna, że pokazywałam wszystkim naokoło.
I odważyłam się zadzwonić.
Cieszę się.
Tak.
Zbliża się przesłuchanie w sprawie zwolnienia warunkowego.
Kiedy?
Jutro.
Tyler nie mówił, że przyjeżdża?
Nie wspominał o przesłuchaniu.
Złoży oświadczenie
i liczyłam na to, że ty również.
Chcą wiedzieć, czy mam więzi ze społecznością,
czy w realnym świecie są ludzie, którzy mnie wesprą.
Dlatego mnie ściągnęłaś?
Nie, kochanie…
Bez dotykania!
Veah, próbuję ci powiedzieć…
Mam szansę znów być twoją matką.
Chcesz tego czy nie?
Ay, Dios mío. ¿Qué es lo que está pasando aquí?
Z daleka od noży.
Podobno chcesz zniszczyć karierę Bette.
Więc zaprosiłam ją i jej chłopaka na kolację.
Dałem jej to, co zdoła ogarnąć.
Wyjaśnisz przy kolacji.
A teraz zabieraj się do roboty i pomóż mi kroić.
Nie zamierzam tłumaczyć się nastolatce.
To moja siostra, Ramon.
Proszę.
¿Por favor?
Ale żarcie na wynos.
Nie zniosę kolejnej piersi z kurczaka na parze.
ZAMAWIAM ŻARCIE NA WYNOS, MASZ SZCZĘŚCIE. ZACHOWUJ SIĘ
Dostałem wiadomość.
Gdzie byłaś?
- Chyba nie udusiłaś June? - Nie.
Ale ujawniłam historię.
Inaczej by mnie załatwiła.
A dziś szponami wydrę sobie zabójczą rolę.
Podobają mi się te szpony.
To twoja najgorętsza fantazja?
Może cię zwiążę i zaknebluję?
Mówię poważnie.
Nie wiem. A twoja?
Nie wiem.
Może trójkącik?
Serio? Z kim?
Esmé?
Może Gwen?
Myślałam…
o jakimś facecie.
Zapomnij.
Nie chcę cię widzieć z innym gościem.
A jeśli…
to właściwy facet?
Nie ma mowy.
Przykro mi…
to nie moje klimaty.
Serio sprzedajesz na eBayu pointy Julie Kent?
- Nie! - Właśnie je widziałam.
Chwila, masz alerty na buty Julie Kent?
Nie o to chodzi. Jesteś aż tak spłukana?
Co cię to obchodzi? Wczoraj nazwałaś mnie trucicielką.
Ale jesteś większą twardzielką, niż przypuszczałam.
Mogę załatwić ci robotę,
ale musisz być wyluzowana.
Esmé, potrafię wyluzować.
W sobotnie noce pracuję z Paige w klubie Michi Beach.
Szkoła o tym wie, więc spoko.
Cassie tam pracowała.
Tak.
Więc brakuje nam dziewczyny.
W sumie nie jestem taka wyluzowana.
Rudy mówi co innego.
Postawiłaś się Bette.
Nie mieszaj w to Rudy’ego.
Poradzisz sobie.
Miałam rację.
Nie chciała się ze mną zobaczyć.
Chciała, żeby jej idealna córka, „przyszłość baletu”,
płakała przed komisją do spraw zwolnień.
Próbuje odbudować swoje życie
i chce cię w nim.
Ale ja jej nie chcę.
To twoja matka.
Tak.
I zabiła człowieka.
Mój ojciec dawno temu zmarł na zawał.
Po jego śmierci coś w niej…
pękło.
Popełniała błąd za błędem.
Jeśli chodzi o pieniądze, pracę, mężczyzn…
Najgorszy był Greg.
Bił ją.
I pewnej nocy…
uderzył mojego brata.
I wtedy mu się postawiła?
Był chorym pojebem, który nie powinien być w naszym domu.
Mówiłam, żeby się go pozbyła.
Ale kto słucha dziesięciolatki?
Wszystko mi odebrała!
Ale teraz próbuje to oddać.
Prosi, bym za nią ręczyła, jeśli wyjdzie,
ale nie czuję się na siłach.
Sierżancie.
Miałam gości ze szkoły baletowej. Odurzono ucznia.
Tak samo jak Cassie Shore.
Nie mieliśmy dostępu do wyników badań, więc trochę popytałam.
Pielęgniarka ze szpitala potwierdziła, że coś jest na rzeczy.
Wiemy, do kogo należał lek. Wydadzą nakaz.
Co to za koleś?
W sumie dziewczyna.
Zbierz mocne dowody, a nie będę ci stał na drodze.
Dobra robota, Cruz.
Obyś miała rację.
- Byłaś kiedyś? - Nie.
Tyler?
Moja siostrzyczka!
Chodź tu.
- Tęskniłem. - Ja też!
Nawet jeśli nie zdradziłeś,
po co naprawdę przyjechałeś.
Nevie…
Miałem taki zamiar.
Mama odwaliła za ciebie brudną robotę.
Pozwól, że się przywitam.
- Shane, miło mi. - Cześć.
Jest przezabawny.
Lindy mówi, że jest impreza.
Nie dla nas.
Musimy pogadać.
Pogadamy na imprezie.
Shane, Lindy!
Uratujcie mnie od tej nudziary!
Dobra, niech będzie.
Chyba wpadłem w oko twojemu kumplowi.
No wiesz.
Wszystko, co robisz, to czysta choreografia.
Lubię mieć wszystko pod kontrolą.
Proszę, bądź miły.
Odjechana chata!
Witam.
Panie Costa.
- Dobry wieczór. - Dzięki za zaproszenie.
Boisz się stawić mi czoła bez wsparcia.
Gdy mówię: „skaczcie”, tancerze pytają: „Jak wysoko?”.
Nie nakarmimy wszystkich.
Nie jesteśmy głodni, Dee.
Tylko spragnieni.
Nadal mam być miły?
Uśmiechaj się do brzydali.
Dają lepsze napiwki!
Kto zamawiał piwo Sappho?
Albo Sapporo?
O rany, tak mi przykro! Tylko…
Ja to zrobię.
Nie chciałam…
Pierwszy dzień?
W porządku.
Znam ten ból.
Ramon miał rację.
Jesteś dzieckiem.
Musisz zakończyć tę wojnę.
Dlaczego?
Według niego jestem dzieckiem.
Idę tańczyć.
Jaki masz sekret?
Sporo pompek. A ty?
Nie.
Neveah jest rozdrażniona z powodu mamy,
a ty pełen spokój.
Nevie jest dla siebie surowa. Dla innych przy okazji też.
A my jesteśmy zwykłymi śmiertelnikami.
Jeśli chodzi o naszą matkę,
Nevie jest równie zła jak sędzia, który ją skazał.
Skoczę po drinka.
Pewnie dlatego bronienie jej przychodzi ci tak łatwo.
Nigdy nie mówisz poważnie.
Złość postarza. Muszę dbać o skórę.
Ty, nawet mi nie powiedziałeś.
Kazałabyś mi się zamknąć.
Wkurzasz się, jak tylko o niej wspomnę.
Próbuję tu zacząć nowe życie.
A ona wciąż mnie pogrąża, nawet z więzienia.
Nie chcesz jej pomóc, to nie.
Ale ten internat z korytarzami,
pokoikami, zamkami w drzwiach…
to też więzienie.
Ale nie próbuję się z niego wydostać.
Nie wierzę, że tu jestem.
Ja też nie.
Witamy.
Ale dzicz.
Tak.
Od dawna tańczysz?
Skąd wiesz?
Właściciel ma swój typ.
Nie wiem, czy daję radę…
Muszę się przewietrzyć.
By wybadać teren, zawsze udaję się nad wodę.
W końcu…
jesteśmy na brzegu.
Kończę dopiero za godzinę.
To klub Michi Beach,
gdzie klient zawsze ma rację.
Panie Costa.
Strasznie przepraszam.
Strasznie się denerwowałam tą imprezą, a teraz strasznie się czuję.
Napij się wody.
Chodź.
Bijesz rekordy.
Jakiś klaun mnie sfilmował.
I uwiecznił jako Insta-dupka.
Zadawaj się z wężami, to cię ukąszą.
Ale kto tu jest wężem?
June, a kto?
Pójdzie siedzieć za to, że odurzyła Cassie.
Ale jak jej to podała?
Rozgryzłam to.
Patrz i ucz się.
Masz rację.
Tu jest o wiele przyjemniej.
Ludzie zapominają, że Chicago leży nad wodą.
Jak na wakacjach.
Przydałyby mi się.
Tracę grunt pod nogami.
Tutaj wszyscy udają.
Większość ludzi nie ma tak okropnych tajemnic.
Cokolwiek zrobiłaś, to nie może być takie straszne.
Nawet gorsze.
Może to z siebie wyrzucisz?
Nawet cię nie znam.
Właśnie.
To będzie jak szeptanie do fal. Obmyją cię z winy.
Przeze mnie kumpela jest w śpiączce.
Nie codziennie słyszy się coś takiego.
Nie chciałam.
Jasne.
To znaczy chciałam ją odurzyć…
ale nie chciałam, by spadła z dachu.
Dałam jej pigułkę gwałtu,
by następnego dnia źle wypadła
i żebym ja wypadła lepiej na bardzo ważnym przesłuchaniu.
Nie przypuszczałam, że wejdzie na dach i z niego spadnie.
Dziewczyna wciąż żyje?
Ledwie.
Z mojej winy.
Jeśli ktoś się o tym dowie, jestem skończona.
Albo…
dostrzegą to, co ja.
Dobrego człowieka, który popełnił błąd.
Cassie wypiła tylko jednego drinka.
Wiem, bo razem z Gwen i June kupiłyśmy cztery butelki.
Widzisz? Pijemy przed imprezą.
Nie widziałem tego na Snapchacie.
Wysłałam to tylko dziewczynom. I zapisałam.
Byłam z Gwen w pokoju do 21,45, a chwilę później na dachu.
Ale Cassie i June wciąż były na dole i piły drinki.
O której spadła?
Przed 22,13, gdy zrobiłam tę fotkę.
- Ja pierniczę! - Naprawdę to sfotografowałaś?
Słuchajcie, Cassie leżała na ulicy.
Co miałam robić?
Nie wiem. Nie robić zdjęcia?
Nie, dobrze, że je zrobiła.
Dzięki temu możemy ustalić chronologię zdarzeń.
Wypiła w pokoju drinka,
a dziesięć minut później spadła z dachu.
Lek nie działa tak szybko.
Ja poczułem coś dopiero pół godziny później.
Więc Cassie nie upadła…
bo wzięła pigułkę gwałtu.
June zdecydowanie odurzyła Cassie.
Co nie znaczy, że spadła przez lek.
Właśnie. Ktoś mógł popchnąć tę sukę.
Naprawdę bronisz June?
Boicie się prawdy.
PRZYJDŹ DO ŁAZIENKI
To popieprzone.
Zabiorę ją do domu.
A ja wyrzucę tych klaunów.
Chodź.
Dobra.
Chodźmy stąd.
Jeszcze nie.
Muszę przekonać Ramona.
Teraz jest Ramonem?
Pogadamy jak dorośli.
Pokażę mu, do czego jestem zdolna.
Nie potrzebujesz jego aprobaty.
Może i nie.
Ale za to dobrej solówki.
Nigdy nie masz dosyć.
Dużo spraw załatwia się cichaczem.
Ty i Shane o tym wiecie, co?
Drinka?
Zasłużyłem na jednego.
Fajny wieczór. Dziękujemy za zaproszenie.
Tak.
Dziwię się, że tak szybko się skończył.
Chcemy okazać panu wdzięczność.
Prawda, Oren?
Tak.
Bette liczy na więcej.
Na wsparcie.
Szansę, by zabłysnąć.
A teraz wy.
Wiem, o co ci chodzi.
Nie wyprzedzaj.
Widzę każdą twoją myśl.
Brzmi znajomo?
Powiedział pan: „Zaskocz mnie”. A nawet: „Oczaruj”.
Teraz ma pan szansę.
Chyba że nie da pan rady.
Ja na pewno nie.
Łamiesz mu serce.
A ty, Ramonie, łamiesz moje.
To nie jest właściwy sposób.
Uważałam na zajęciach.
Uczyłam się od ciebie.
Twoja siostra zaraz wróci.
Zamknij za sobą drzwi.
Nabil?
Wiesz co?
Zarobiłam dziś 80 dolarów.
Jak tak dalej pójdzie, będę nadziana.
Wiem, że to zrobiłaś.
Co?
Nie zgrywaj głupa.
Przez ciebie spadła.
Nabil…
Nie chciałam nikogo skrzywdzić.
Ale to zrobiłaś, June.
Złamałaś mi serce.
Zdobędę tyle dowodów, że nawet mnie uwierzą.
Upadniesz bardziej niż Cassie.
Tak mi przykro.
Naprawdę.
Nie chciałam, żeby tak się stało.
Musisz mi wierzyć, Nabil.
Nie jestem złym człowiekiem.
Ale zrobiłaś złe rzeczy.
I nie mam już do ciebie zaufania.
A bez zaufania nie możemy tańczyć.
- Naprawię to. - Nie. Nie chcę!
Chcę, byś żyła w strachu każdego dnia i na każdym kroku,
tak samo jak ja.
Nadejdzie taki moment, June…
Może jutro albo za kilka tygodni.
Gdy będziesz oczekiwać, że cię podniosę…
albo złapię.
Pełna zaufania.
Wiedz, że pewnego dnia…
gdy będziesz całkiem bezbronna…
pozwolę ci upaść.
To przesłuchanie w sprawie zwolnienia warunkowego Makayli Stroyer,
B-33456. Morderstwo drugiego stopnia.
Ma pani dziś okazję wyjaśnić lub skorygować fakty z akt.
Traktujemy jednak orzeczenie sądu jako fakt.
To nie ponowny proces.
Chcemy tylko ustalić, czy udzielić pani zwolnienia.
Jest pani gotowa mówić?
Tak jest.
Czy pani zdaniem zasłużyła pani na zwolnienie warunkowe?
Zakochaliśmy się w młodym wieku.
Ja i ojciec moich dzieci, Martin Stroyer.
Mamy syna, Tylera.
Siedzi tam.
Moja córka, Neveah, nie mogła dziś przyjść.
Brakowało nam pieniędzy, ale byliśmy szczęśliwi.
A kiedy umarł…
nie wiedziałam, co robić.
Musiałam znaleźć sposób,
by zadbać o dzieci.
Co to ma wspólnego ze zbrodnią?
Nie jestem tu po to, by zrobić to, czego chce.
Po prostu byłam samotna i zdesperowana.
Szukałam kogoś, w kim znalazłabym oparcie.
Gregory był porywczy,
ale myślałam, że robię to, co najlepsze dla mojej rodziny.
Aż uderzył dziecko.
Córkę?
Nie, proszę pani. Syna, Tylera.
Kiedy to było?
To był dzień…
W którym uderzyła pani Gonzaleza kijem bejsbolowym,
co doprowadziło do jego śmierci.
Nie ma dnia, żebym tego nie żałowała.
Straciłam przez to kontakt z dziećmi.
A mój syn jest na wózku,
postrzelony przez policję, która wzięła go za sprawcę.
To wszystko moja wina.
I zapłaciłam za to wysoką cenę.
Chcę otrzymać szansę, by to naprawić.
Nie teraz.
- Nie będzie łatwiej. - No dobra. To było popieprzone.
Chciałam wszystko naprawić.
Na jakim świecie trójkącik z Costą cokolwiek by naprawił?
Myślałam, że ci się spodoba.
Dlaczego?
Czemu miałbym tego chcieć?
Z Shane’em ci się podobało.
Koniec z kłamstwami.
On i ja…
Zakończyłem to.
To nic takiego.
Nikomu nie wystarczę.
Wręcz przeciwnie.
Skorzystałem z tego, co było łatwe i dostępne.
To nic nie znaczyło.
Może dla ciebie.
A dla Shane’a? Dla mnie?
Nigdy nie postąpiłaś źle?
Powiedz to, a…
odejdę.
Naprawię to.
Zobaczysz.
Dobra robota.
Gdy nowicjusze proszą o wydanie nakazu,
zwykle zapominają języka w gębie.
Nie z takimi miałam do czynienia.
Przy tym całym natłoku pracy masz czas na terapię?
Jasne.
Chodzę na spotkania, słucham smutnych historii.
Odbieram telefony od terapeuty.
Prawda jest taka, że ten nakaz to najlepsza terapia.
Jedziemy po nią.
Panno Stroyer!
Łapiemy bandytów?
Taki jest zamysł.
Rujnowanie życia też.
Nie można oceniać ludzi na podstawie jednego błędu,
ale nie możemy ich puszczać wolno.
Jakiś problem?
Chyba każdy w tym budynku ma jakiś problem.
Chodź, Nevie.
Za chwilę wznowią przesłuchanie mamy.
Nic nie mówiłaś.
Bo to nie pani sprawa.
Mam nadzieję, że dadzą jej drugą szansę,
bo gdy ktoś wpadnie w pułapkę,
wystarczy, by jedna osoba uniosła zatrzask.
Większość z nas tego nie rozumie.
Nie za gorąco ci?
Musimy pogadać.
Zamykasz się tu.
- Nawadniam się i monitoruję tętno. - Nie mówię o elektrolitach.
Tylko o tym, że się odcinasz.
To miejsce cię dobija.
Mam powody.
Nie masz.
To nie wina June.
Lek nie zaczął działać.
- Ciągle zmieniasz wersję. - Dowiaduję się nowych rzeczy.
Tylko że maszyna poszła już w ruch.
Policjantka ją aresztuje.
I dobrze.
Poważnie?
Co? Nagle masz serce?
Przesłuchają ją.
Jeśli jest niewinna, wyjdzie.
Wiesz, że to bzdura!
Mamy ze sobą coś wspólnego.
System nas nienawidzi.
Nie chcą sprawiedliwości.
Tylko wiarygodnego zakończenia głupiej historii.
A gdy gliny się rozglądają,
widzą tylko nas.
Byłeś głównym podejrzanym.
Jeśli powiesz jej, że ktoś inny tego nie zrobił,
to będzie miało moc.
Wyglądam ci na kogoś, kto ma moc?
Dziękuję, młodzieńcze.
Komisja weźmie to pod uwagę.
Mamy jeszcze jedno oświadczenie.
Neveah Stroyer postanowiła przemówić w imieniu ofiary.
Ona jest ofiarą?
Przejrzałam twoją biografię
i jestem pod wrażeniem tego, że przezwyciężyłaś okoliczności
i dostałaś się do znamienitej instytucji tanecznej.
Sama tego dokonałaś.
Nie dokonałam tego sama.
Któż by mógł?
Tak, miałaś rodzinę, przyjaciół…
I moją matkę.
Gdyby nie ona, nie byłabym tancerką.
To ona mnie zachęcała.
Przekonywała, że w świecie baletu jest dla mnie miejsce.
A co z ofiarą?
Ofiarami.
Były cztery.
Jedna jest martwa,
druga na wózku,
trzecia w więzieniu,
a czwarta została na świecie bez matki.
Zniszczyło to we mnie coś, czego nie mogę naprawić.
Balet to jedyne, czego mogę się trzymać.
Chcą państwo bliskich, na których mama może liczyć na wolności?
Szczerze mówiąc, nie jestem jednym z nich.
Sama ledwo sobie radzę.
Ale wiem, że wypuszczenie mamy na wolność
pozwoliłoby mi zrzucić ciężar, który noszę od tamtej nocy.
Przez który czuję się jak oszustka.
Karzecie moją matkę, ale również ze mnie robicie ofiarę.
Jeśli naprawdę wierzycie,
że mam coś do zaoferowania światu,
okażcie litość.
Nie tylko kobiecie, która popełniła jeden błąd…
ale i tej, która wciąż za niego płaci.
Chwileczkę, pani Cruz. Popełnia pani ogromny błąd.
Sam się odurzyłem.
To nie wina June.
- Przerabiałam to tysiąc razy. - Proszę jeszcze raz.
Odtworzyliśmy wieczór na Instagramie.
- Już go przejrzałam. - Nie prywatne filmy.
Już raz aresztowała pani niewłaściwego człowieka.
Jeśli się pani pomyli,
szef nie da pani szansy, by dowiedzieć się, kto popchnął Cassie.
Ma pani w ręku ostatnią kartę. Proszę jej nie zmarnować.
Nie codziennie główny podejrzany tak bardzo stara się oczyścić inną osobę.
Chciała mnie pani aresztować.
Ale nie zrobiła pani tego, bo nie mogła.
Nic się nie zgadza.
Musi to pani rozwikłać.
Pokażcie, co macie.
Ona wie.
Nie mówiłem jej.
Wiem.
Ja to zrobiłem.
Jestem złym człowiekiem i wszystko stracę.
Czemu ciągle chrzanię wszystko, co dobre w moim życiu?
Nic nie schrzaniłeś.
Naprawiłeś to.
Zakończyłeś układ, który był popaprany.
To, co było zepsute.
Ty i ja.
I słusznie.
Jesteś dobry.
Znam cię.
Zdołasz to naprawić.
Naprawdę?
A jeśli już za późno?
Jakieś wieści?
Nie.
Odpowiedź może przyjść za 24 godziny albo pół roku.
Wmawiałam sobie, że jej los mnie nie obchodzi.
Cokolwiek się stanie, poradzimy sobie.
Nawet jeśli to niczego nie zmieni…
dobrze było powiedzieć prawdę.
Jestem z ciebie dumny.
Dobrze.
Whitlaw. Środek.
Początek solówki.
Z pasją.
Nie wstrzymuj się.
Teraz podwójny.
Dobrze.
Sięgnij do stopy.
To wszystko.
Dziś jest nowy dzień.
Gotowa?
Tak.
Pokaż mi coś.
Przejmij podstawę i improwizuj.
Odkrywaj.
Koniec końców każda solówka to akt wiary.
Nie w choreografię,
produkcję czy łaskę publiczności,
ale w siebie samego.
W to, że ciało będzie wiedziało, jak się pochylać i wyginać,
a mięśnie będą pamiętać, nawet jeśli w głowie będziesz miał pustkę.
W to, że gdy skoczysz w blask reflektorów…
Tak jest!
Dobra robota.
…uda ci się spaść na cztery łapy.
Musimy popracować nad synchronizacją.
Napisy: Monika Bartz