Hej.
- Co tam? - Cześć.
- Jak się masz? - Dobrze.
- Dzięki za przyjście. - Jasne.
To będzie scena w samolocie.
Grasz pasażera numer siedem.
Kiedy lot osiągnie wysokość przelotową, będą podawać drinki.
Twoja kwestia to: "Poproszę dietetyczną pepsi".
Dobrze.
Poproszę dietetyczną pepsi.
Doskonale. Dzięki.
- Mogę prosić wodę z lodem? - Herbata z cytryną.
Woda bez lodu.
- Wezmę czarną kawę. - Kawa z cukrem, bez śmietanki.
- Nic, dziękuję. - Sok pomarańczowy z wodą.
Mogę prosić sok żurawinowy?
Świetnie. Tylko taka informacja.
Odegramy tę scenę na pokładzie prawdziwego Boeinga 737.
Będę jednym z pilotów w kokpicie.
Tym, który steruje samolotem.
Interesujące.
Dla jasności,
to będzie prawdziwy lot, a ja będę sterował samolotem.
Dobra.
Wiem, że to niekonwencjonalna rola.
- Tak. - Ale...
jeżeli
wahasz się lub nie czujesz komfortowo,
nie musisz brać w tym udziału.
Nie obrażę się, jeśli się wycofasz.
Brzmi spoko.
Tak.
Celem jest poprawienie bezpieczeństwa w lotnictwie,
więc nie chcę, żeby któryś z uczestników nie czuł się bezpiecznie.
Tak.
Czasami... Wszystko gra.
- Dobrze. - Tak.
Ile osób od razu powiedziało,
że nie chce brać w tym udziału?
- Żadna. - Nikt.
- Tak. - Aktorzy.
No.
DWA LATA WCZEŚNIEJ
Osłona usunięta.
Iskrownik wyłączony. Hamulec ustawiony. Awionika.
Główny przełącznik.
Wahacz, przeciwwaga.
- Co przegapiłem? - Opona?
Główna na...
- Od śmigła! - Czysto.
Pas jeden-sześć przez Alpha Charlie.
- Jeden-sześć... - Alpha Charlie.
- Mam powtórzyć? - Tak.
Jeden-sześć, Alpha Charlie.
Dziękuję. Dziękuję?
Dziękuję.
- Mam podziękować? - Nie.
Musisz tylko...
Ale on podziękował.
Kiedy zacząłem ten projekt,
uznałem, że najlepiej zrozumiem pilotów,
jeśli zostanę jednym z nich.
- Więc teraz... - Pełna moc.
- Wznoszę się? - Nie.
Pełna moc.
Szybko stało się jasne, że nie mam do tego drygu.
- Zmniejszam moc. - Nie, czemu?
Zwłaszcza do lądowania.
Powoli ustaw się równolegle do pasa.
Nie. Moje stery.
- Moje stery. - Stery twoje.
Powiedziano mi, że większość uczniów opanowuje lądowanie
i może latać solo po dziesięciu do trzydziestu godzinach lotu.
Ja uczyłem się od siedmiu miesięcy, spędziłem 120 godzin w powietrzu
i wciąż nie robiłem tego, jak należy.
Widzisz lotnisko?
Tak.
- Widzisz? - Nie.
Chwila, to ono?
Na wprost nas.
Byłem tak nietypowym przypadkiem,
że przekazywali mnie kolejnym instruktorom,
by ustalić, co się ze mną dzieje.
Dziób w dół.
- Nie hamuj. - Dobrze.
- Moje stery. - Stery twoje.
Przekonałem się, że w lataniu psychika odgrywa większą rolę, niż sądziłem.
Nie działaj jak robot. Patrz uważnie.
- Twoje stery. - Stery moje.
Polecili mi "latanie na krześle".
Usiądź w domu na krześle
i wyobraź sobie samolot.
Zamykasz oczy,
wyobrażasz sobie różne problemy
i idealnie je rozwiązujesz.
Ale nie potrafiłem się pozbyć natrętnej myśli,
że jeśli coś pójdzie nie tak, zginę.
Ustaw się z wiatrem.
- Cholera. Stery twoje. - Moje stery.
Ustawiam z wiatrem. Osiem November Delta.
Od kiedy tu mieszkam,
cztery lub pięć osób zginęło w wypadkach lotniczych.
Przez zbyt ostry zwrot.
Musimy go skrócić.
Albo skręcać szybciej.
Pewnego dnia, gdy leciałem nad lotniskiem,
instruktor i jego uczeń rozbili się i zginęli
po zgłoszeniu problemów z silnikiem.
Po tym postanowiłem zrobić miesięczną przerwę od prawdziwego latania
i tylko udawać.
Klapy.
Na krześle wyobrażałem sobie, że jestem pilotem, który niczego się nie boi
i jest pewien każdej swoje decyzji.
Dla tego pilota lądowanie było łatwe.
Wyobrażałem sobie nawet,
że chwalę się swoimi idealnymi lądowaniami przed innymi pilotami.
Był boczny wiatr.
Czułem, że mogę idealnie wylądować.
Wtedy coś zaskoczyło.
- To było to. - Tak.
W końcu po raz pierwszy pozwolili mi polecieć solo.
Dobra, pa.
Sześć-jeden-osiem Delta Hotel. Uczeń pierwszy raz solo.
Proszę o zgodę na start.
November sześć-jeden-osiem Delta Hotel, tu wieża Van Nuys.
Pas jeden-sześć. Możesz startować.
Jest coś wyzwalającego w samotnym locie.
Nie musisz polegać na nikim innym.
Jeżeli popełnisz fatalny błąd,
przynajmniej będziesz jedyną osobą, która ucierpi.
Osiem Delta Hotel, pas jeden-sześć.
Pas jeden-sześć.
Dobra.
- Świetna robota. Wreszcie. - Dzięki.
Zostałem powitany w bractwie pilotów
ze wszystkim związanymi z tym tradycjami.
Moi instruktorzy powiedzieli, że byłem ich najbardziej opornym uczniem.
Ale nigdy się nie poddałem.
W ciągu następnego roku zdobyłem licencję pilota turystycznego,
uprawnienia do lotów według wskazań przyrządów
i licencję pilota zawodowego.
Wielu z nas uzależnia się od samotności.
Kilometry dzielą nas od innych ludzi.
Gdy dość długo jesteś sam ze swoimi myślami, wpadasz na różne pomysły.
Wielkie.
Kongres nie chciał słuchać, co dzieje się z pilotami,
ale znałem jednego człowieka, który mnie wysłucha.
Pierwszy raz widzę cię w kratce.
Zwykle noszę jednolite kolory.
- Nowy wizerunek? - Nie, mam go od jakiegoś czasu.
Dobrze ci w nim.
Dziękuję.
Zaczynam czuć, że Kongres to niewłaściwe miejsce
na zwrócenie uwagi na ten problem.
Musisz przyprowadzić tego konia do wody i namówić go do picia.
- Konia? - Kongres.
- Mam przyprowadzić ich do siebie? - Tak. Lub do problemu.
Czyli studni.
Problem w tym,
że nie wiadomo, co dzieje się w kokpicie,
bo piloci nie chcą o tym mówić.
Nie chcą mówić o uczuciach ani dyskomforcie,
bo mogą mieć kłopoty lub stracić licencję.
Nikt nie widzi niuansów
ich komunikacji, subtelności.
Analizują tylko nagrania audio.
Nikt nie wie, co się dzieje.
- Nikt nie wie. - Myślę
o prawdziwym locie 737
z prawdziwymi pasażerami na wysokości ośmiu tysięcy metrów
i po raz pierwszy z kamerami w kokpicie przez cały czas.
Mogę je tam zamontować, bo będę pilotem.
Porywasz się na coś wielkiego.
To może wydać owoc.
Owoc?
Jeżeli pokażesz, że coś dzieje się rutynowo w czasie lotów...
Błędy w komunikacji.
Tak. To skłoniłoby ludzi przy władzy,
jak FAA i firmy,
do zmiany programu szkoleń, by wyeliminować tę błędy.
- Jakie masz doświadczenie? - W czym?
W lataniu dużym samolotem.
Nie mam doświadczenia na dużych samolotach.
Różnią się od małych?
I to bardzo. Różnica jest ogromna.
Trudno mi będzie to zrobić?
- Długo latasz? - Prawie dwa lata.
Ile godzin wylatałeś?
Jakieś 270, 280 godzin.
By mieć szansę zostać pilotem liniowym,
musisz mieć tysiąc pięćset godzin.
- To konieczne? - Takie są wymogi. Tysiąc pięćset godzin.
Jeśli masz licencję turystyczną i uprawnienia do lotów według przyrządów,
może przejść od razu do 737,
jeżeli nie pracujesz dla linii lotniczej.
Jest luka w przepisach?
Ale nie polecisz z pasażerami.
- Nie mogę zabrać pasażerów? - Nie.
Ale mogę wypełnić samolot aktorami.
Tak.
Zgadza się?
Tak. Ta luka to umożliwia.
Jestem gotów zaryzykować.
Mam kwalifikacje. Ale jeżeli zacznę mówić o uczuciach
i będę zbyt szczery, mogę stracić licencję.
Nie potrzebuję jej w mojej pracy.
Jeśli dzięki temu udowodnimy naszą rację,
to będzie tego warte.
Tak. Ale niełatwo będzie to osiągnąć.
Muszę to przemyśleć.
Dobrze.
Próba generalna
Po rozmowach z setkami pilotów
doszedłem do wniosku, że problemy z komunikacją w kokpicie
nie są rzadkością.
Uważam, że tak się dzieje w każdej linii lotniczej.
Wszyscy byliśmy w sytuacji podczas jazdy,
gdy chcieliśmy coś powiedzieć, ale tego nie zrobiliśmy.
Przekonaliśmy samych siebie, że nie stanie się nic złego
i nie warto denerwować kierowcy.
Zwykle nic się nie dzieje,
więc nie myślimy o tym, jak bardzo ryzykowaliśmy.
Jako pilot mogę powiedzieć, że nie różnimy się od was.
Wszyscy jesteśmy ludźmi na tylnym siedzeniu Ubera,
unikającymi niezręcznej rozmowy.
I zamierzam tego dowieść.
AKADEMIA LOTNICZA W LAS VEGAS
Dobrze, to sala lekcyjna.
Usiądź.
Kiedy wszystko zawiedzie, masz pięć możliwości
zasilania z różnych magistral.
Najbliższy zatwierdzony przez FAA ośrodek szkolenia na 737
był w mieście Henderson,
dziewiętnaście minut jazdy od Las Vegas.
W młodości miałem problem z hazardem,
więc trochę martwiło mnie mieszkanie przez miesiąc tak blisko Vegas.
To było dawno temu, więc czułem, że nie będzie miało na mnie wpływu.
Kiedy dowiedziałem się, że całe szkolenie odbywa się na symulatorze,
zacząłem się zastanawiać, czy to nie jest bardziej ryzykowne, niż sądziłem
Prosto z symulatora piloci
przesiadają się do samolotu z pasażerami?
- Tak. - Nie ćwiczą
na prawdziwym samolocie bez pasażerów?
O ile mi wiadomo nie.
- Tak to działa? - Tak.
Dobra.
Byłem zdumiony.
Symulacja jest tak dobra, że są gotowi zaryzykować życie pasażerów.
To była prawdziwa próba generalna.
Gdy coś się dzieje, wzywają kapitana.
Kiedy ktoś ma zawał serca.
Przytłoczyło mnie, ile będzie spoczywało na moich barkach
jako pilota samolotu pasażerskiego.
Kapitan podejmuje ostateczne decyzje związane z samolotem.
Powiedzmy, że podczas startu drugi pilot musi iść do łazienki.
Kapitan powie:
"Nie, musisz zaczekać, aż będziemy na trzech tysiącach metrów".
Kapitan powie "automatyczna przepustnica" i naciśnie przycisk.
- Kąt przechylenia. - Co się dzieje?
- Przepraszam. - To ptasia lista.
- Po zderzeniu z ptakami? - Tak.
Światła pasażerów włączone.
Zejście. Klapy otwarte.
Ta dźwignia odcina dopływ paliwa,
wyłącza hydraulikę...
Zawsze wierzyłem, że jeśli próbujesz wystarczająco długo i intensywnie...
Zawór zamknięty.
Tlen włączony.
...nic nie zostawiasz przypadkowi.
- To pierwszy odcinek wznoszenia się. - Kategoria B?
To kategoria napraw.
- Trymer steru. - Znajduje się tutaj.
Układ pneumatyczny.
Czasami dźwignia nie wyjdzie.
Pod spodem jest przycisk.
Sześć metrów. Trzy metry.
Przepraszam.
Po wykryciu awarii przez jeden z czujników pożaru silnika.
A lub B. Jak myślisz?
Chyba B.
To A.
Ponieważ dużymi samolotami musi sterować dwóch ludzi,
dla każdego pilota najtrudniejsze jest nauczenie się współpracy z inną osobą.
Co z nieporozumieniem między kapitanem i pierwszym oficerem?
Ćwiczą to w symulatorze?
Nie. To zależy od nich.
Zawsze wiedziałem, że odtworzenie prawdziwej dynamiki między pilotami
nie będzie łatwe.
Ale według Johna, dla mnie to może być wyjątkowo trudne.
Od razu pomyślałem,
że ty na siedzeniu pilota zmienisz dynamikę między nimi,
bo masz mało doświadczenia.
Mogę się mylić.
Jeden z jurorów naszego konkursu, Aaron,
miał ponad pięć tysięcy godzin wylatanych na Boeingu 737.
Niestety nie przechodzisz dalej. Dziękuję.
Dziękuję.
Ale było coś, co czyniło naszą dynamikę wyjątkową.
Chciał być producentem telewizyjnym.
Pewnego dnia pomyśleliśmy, żeby to sfilmować.
Postanowiliśmy wziąć kamerki GoPro.
Dowiedziałem się, że Aaron kręci filmiki na YouTube’a
swoich przygodach w kokpicie
poza pracą dla Alaska Airlines.
Wyczułem, że uważa mnie za kapitana
w dziedzinie rozrywki.
Celem jest wyprodukowanie odcinka próbnego i sprawdzenie,
czy ktoś zechce to pociągnąć.
Chętnie go zobaczę.
Myślę, że wyjdzie wspaniale.
Człowiek z hollywoodzkimi ambicjami
może uważać, że coś straci, jeśli mnie obrazi.
Tylko tyle mi trzeba.
Poza 737, oczywiście.
Co się stało z samolotem z Konga?
Nie mam pojęcia, co się z nim dzieje.
Każdy duży samolot pasażerski nadający się do latania,
zwykle należy do linii lotniczej.
Mam małe doświadczenie jako pilot,
więc mogę wypożyczyć tylko samolot z rynku wtórnego.
W jakim jest stanie?
Wymaga napraw, by mógł latać.
Często musiałem przerywać szkolenie,
by podróżować do odległych miejsc, żeby obejrzeć samoloty,
które od lat spoczywały na lotniczym cmentarzysku.
Ma mały przebieg.
Tylko piętnaście tysięcy godzin.
Piętnaście tysięcy?
- To dużo? - Nie.
To była dla mnie jedna z najtrudniejszych rzeczy.
Boeing 737-200.
Jako kapitan musiałem zdecydować, czy samolot nadaje się do lotu.
Czyli czy jest bezpieczny.
Dobra.
Patrz pod nogi.
Mówisz, że jest gotowy do lotu?
Tak.
Wygląda na zdezelowany.
Nie. Działa.
Nie trzeba tego naprawić?
Może być tak.
- Tak to powinno wyglądać? - Tak. To normalne.
Większość z nich zastąpiono nowocześniejszymi radiami.
- Ale da się nim polecieć? - Tak.
- W takim stanie? - Tak.
Czemu ta część tu leży? Nie jest przymocowana.
To...
To nic takiego. Ciągle się zdarza.
Nie wchodzi.
- Wyjmę to. - Poleci bez tego?
Nawet nie zauważysz, że go nie ma.
Dobra.
Gdy robisz program dla HBO i masz pieniądze,
odszyfrowanie prawdy może być trudne.
- Dobrze to robię? - Tak.
- Powinno tak ciężko chodzić? - Tak.
Musisz spojrzeć na kogoś
i zdecydować, czy możesz wierzyć mu na słowo, czy nie.
Obejrzałem ten samolot. Jest w bardzo dobrym stanie.
Poleciałbym nim bez wahania.
Gdybym miał rodzinę, zgodziłbym się, żeby leciała ze mną.
To wiele mówi.
Dla mechaników to...
dowód, że jest w dobrym stanie.
- Że poleciałbyś nim z rodziną? - Tak.
Tam jest ptasie gniazdo?
Bardzo możliwe.
To normalne, że tam jest gniazdo?
Nic niezwykłego. Tam też jest.
W końcu skontaktowano mnie z pośrednikiem,
który pokazał mi wyłączonego z użytku 737
na lotnisku w San Bernardino w Kalifornii.
Mamy trzydzieści trzy
razy sześć.
Tyle jest miejsc.
- Trzydzieści trzy razy sześć? - Tak.
Ile to w sumie?
Sto osiemdziesiąt?
Nie sądziłem, że ma tyle miejsc.
To sto dziewięćdziesiąt dziewięć, zgadza się?
Firma, do której należy ten samolot, nie chciała się ujawniać,
ale to był najlepiej wyglądający 737, jaki ktokolwiek chciał mi wypożyczyć.
Zdecydowałem się go wziąć.
Pod koniec tygodnia zakończyłem moje obowiązkowe szkolenie
i stałem się najmniej doświadczonym człowiekiem
z licencją na 737 w Ameryce Północnej.
W nagrodę pojechałem do Las Vegas na pokaz magii.
Mówią, że najtrudniejszą częścią
nie jest zręczne robienie sztuczek,
tylko sprawienie, by pozostałe ruchy wyglądały naturalnie.
- Widziałyście je już? - Tak.
- Co to? - Ja!
- Pieniądze! - Pieniądze?
Kiedy miałem trzynaście lat, zainteresowałem się magią.
Raz, dwa, trzy.
Jest większy.
Ale ludzie zawsze podejrzliwie traktowali moje występy,
bo według nich moje ruchy
nie były takie, jak trzeba.
Coś im nie pasowało.
Nic, ale to co naprawdę robisz...
Zacząłem obserwować ruchy
zwykłych ludzi na ulicy i naśladować je.
To pomogło mi się stać lepszym magikiem.
Ale gdy długo ćwiczysz udawanie innych ludzi,
możesz zapomnieć poznać samego siebie.
Przed lotem 737 musiałem jeszcze
zdobyć wymagane przez FAA zaświadczenie lekarskie.
ZAWÓD: KOMIK PRACODAWCA: HBO
Robi to każdy pilot.
Trzeba wypełnić kwestionariusz
i ujawnić wszystkie swoje dolegliwości.
Skłamanie jest przestępstwem,
za które grozi do pięciu lat pozbawienia wolności.
Nigdy oficjalnie nie zdiagnozowano u mnie stanów lękowych,
ale to uczucie nie było mi obce.
Od miesięcy odczuwałem lęk przed tym lotem.
I w zakłopotanie wprawiało mnie stwierdzenie "et cetera" na końcu zdania.
Co mieli na myśli?
Przed wypełnieniem formularza,
poszedłem do lekarza, który zgodził się na filmowanie,
by mieć pewność, że właściwie opiszę swój stan zdrowia.
Wielu ludzi czuje lęk. To nie musi być nic nienormalnego.
Może tak już masz.
To skomplikowane, bo dla artysty scenicznego
lekka obawa jest dobra,
bo dodaje energii występowi.
- Na pewno. - Ale u pilota
to może być nielegalne.
Agencji zgłasza się tylko potencjalne problemy,
które mogą wpływać na twoje właściwe działanie.
Lekarz omówił ze mną kwestionariusz.
"Często myślisz, że stanie się coś strasznego?".
Strasznego?
Ten ktoś odczuwa lęk.
To uczucie pobudza różne części mózgu
skojarzone z procesem odczuwania niepokoju.
Skan pomaga postawić diagnozę.
Doktor Jordan powiedział mi, że rezonans magnetyczny
skanuje mózg
i wykrywa wiele schorzeń neurologicznych z formularza FAA.
Można szukać nerwicy natręctw, zespołu nadpobudliwości psychoruchowej,
zaburzeń lękowych, depresji, autyzmu czy schizofrenii.
Autyzmu?
Jak go stwierdzić?
Przy autyzmie widać charakterystyczne rzeczy.
U niektórych osób autyzm
może osłabiać zdolność do pilotowania samolotu.
Stanowiłoby zagrożenie dla nich i dla wszystkich innych.
Mogą być inne problemy.
U niektórych...
Mogę wybrać, co diagnozujemy?
Sprawdzamy wszystko naraz.
Jedno badanie diagnozuje wszystko?
Tak. Zawsze zapewniam ludzi,
że wszystko, co znajdziemy, będzie dobre,
bo dowiemy się czegoś wyjątkowego.
Robiłem to tysiące razy.
Ludzie uwielbiają wyruszać w tę podróż.
- Jestem Roxanne. Jak się masz? - Dobrze. A ty?
Świetnie, dziękuję.
To szafka dla ciebie.
- Tutaj. - Tylko telefon.
Dzisiaj zrobimy funkcjonalne obrazowanie, które bada mózg.
Zobaczysz czarny ekran z trzema słowami lub wyrażeniami.
Jak "strata rodziny", "stanie się ciężarem", "bycie głodnym".
Wybierz jedno z nich i wyobraź sobie, jakie to uczucie.
- "Strata rodziny"? - Tak.
- Mam udawać, że moja rodzina nie żyje? - Tak.
- Cała? - Nie.
- Cokolwiek przyjdzie ci na myśl. - Jedna osoba.
- Cokolwiek. - Jedna albo dwie? Dobra.
Ale postaraj się to poczuć.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
To wszystko.
Skończyliśmy.
Zobaczyłaś coś...
Nie jestem lekarką, tylko technikiem,
więc nie podam wyników.
Zrobi to doktor Jordan.
To długie badanie, mają wiele danych do przeanalizowania.
Ile to potrwa?
Dwa tygodnie, miesiąc. Nie jestem pewna.
- Miesiąc? - Tak.
To nie jest zwykły rezonans magnetyczny.
Muszą przeanalizować wiele danych.
Polecę 737
za kilka dni. Pełnym ludzi.
- To zwykły rezonans... - Miałem nadzieję,
że wcześniej dostanę wyniki.
Pracujesz dla linii lotniczej czy prywatnie?
Nie.
Głównie jestem komikiem.
Także...
Nie dostanie pan wyników w kilka dni.
Jasne.
Miesiące trwało zorganizowanie lotu z San Bernardino.
Gdyby z jakiegoś powodu został opóźniony, stracilibyśmy nasze okienko
i w ogóle mogłoby do niego nie dojść.
Sprawdziłem, jak inni piloci radzą sobie z wątpliwościami,
czy ujawnić coś, czego nie są pewni.
Znalazłem wątek, w którym ktoś napisał,
że jego przyjaciel był regionalnym pierwszym oficerem,
u którego zdiagnozowano autyzm.
CZEMU SIĘ DIAGNOZOWAŁ?
TO GŁUPOTA.
JEST AUTYSTYCZNY. JEST JEDNYM Z NAS.
W odpowiedziach wszyscy piloci dziwili się,
że w ogóle badano go pod tym kątem.
NIE RYZYKUJCIE SZUKAJĄC NIEPOTRZEBNYCH DIAGOZ
Pisali, że ujawniając coś takiego, można stracić licencję.
Zgodnie z moją wiedzą, mogę pilotować.
Więc chyba mogę pilotować.
Wyjaśnię, co się wydarzy podczas tego lotu.
Chcę pokazać, jak pilotowi w kokpicie
trudno jest powiedzieć, co myśli.
To niebezpieczne zjawisko w taki czy inny sposób
przyczynia się do każdej katastrofy samolotów rejsowych.
Oczywiście, nie chcę, by podczas tego lotu
działo się coś niebezpiecznego.
Gdy tylko zauważę, że mój drugi pilot myśli coś, czego nie mówi,
zobaczycie, że natychmiast
zapytam jak się czuje i poproszę go,
by się tym ze mną podzielił. Zachęcę go do tego.
Nie chcę żadnych niedomówień.
Jasne?
Rzecz jasna będzie mógł bezpiecznie to zrobić,
bo jestem wyczulony na ten problem,
studiowałem go.
Będę siedział na miejscu kapitana,
więc nie ma się czym martwić.
ODLOTY
- Dzień dobry. - Cześć. Jak się masz?
- Dobrze. A ty? - Dobrze.
Chcesz sprawdzić wszystko, a ja zrobię rundkę?
- Tak. To świetnie. - Super.
Wygląda dobrze. Doskonale.
- Włączniki. - Stałe.
Elektryka.
- Generatory włączone. - APU.
Wyłączone.
Miernik ciepła.
Nie jest potrzebny.
- Czy wyłączony? - Włączony.
Włączony.
Dołączy do nas niemal stu pięćdziesięciu aktorów.
Ich obecność
ma symulować psychologiczny wpływ
samolotu pełnego ludzi na pilotów w kokpicie.
Myślałem o tym. W żadnym filmie
ani programie o lotnictwie, który widziałem,
aktor nie leciał samolotem.
Zastanawiam się, czy to pierwszy raz...
Że ja jestem aktorem?
Tak.
Ktoś inny nie leci za ciebie
ani ty nie wchodzisz do symulatora, żeby zrobić program.
Racja.
Ale jestem też pilotem.
Zgadza się. Trudno to wyrazić.
Jesteś pilotem, ale to także
twoja produkcja.
Tak.
Ale jesteś też aktorem.
Nigdy nie widziałem...
żeby...
aktor, który jest także pilotem,
leciał samolotem.
Uświadomiłem to sobie rano.
Wcześniej o tym nie myślałem.
Jasne.
Tak.
Sprawdzę, czy z tyłu wszystko gra.
Dobrze.
Ja wystartuję i wyląduję,
chyba że z jakichś względów nie będę w stanie tego zrobić.
W przypadku lądowania na wodzie,
pod siedzeniami znajdują się kamizelki.
Karty z ważnymi informacjami są w kieszeniach siedzeń.
Na polecenie personelu...
Lewa czysta.
- Prawa też. - Dobrze.
Panie i panowie, witam na pokładzie. Mówi wasz kapitan.
Mam na imię Nathan. Drugi pilot nazywa się Aaron.
W imieniu całej załogi i oczywiście HBO
witamy na pokładzie tego uroczego Boeinga 737.
Dzisiejszy lot potrwa około dwóch godzin i dziesięciu minut.
Wystartujemy z międzynarodowego lotniska San Bernardino,
polecimy na wschód w kierunku granicy stanu Newada,
a potem zawrócimy ku granicy
i wylądujemy w San Bernardino.
Dziękuję.
Personel pokładowy, proszę usiąść na czas startu.
Wieża San Bernardino, jestem gotowy do startu.
Pas dwa-cztery, lekki wiatr.
Pas dwa-cztery, zgoda na start.
- Prawa czysta. - Lewa czysta.
- Gotowy? - Tak.
- Jest równo. - Ciąg startowy.
Gotowe.
- Osiemdziesiąt. - Kontrola.
V1, VR.
- Prędkość dodatnia. - Podwozie.
Wszystko w porządku?
- Aaron. - Tak?
- Wszystko w porządku? - Jasne.
- U ciebie? - Tak.
Przez chwilę nie odpowiadałeś.
- O co pytałeś? - Czy wszystko w porządku.
- Tak. Wszystko gra. - Dobrze.
W porządku.
Ciastka? Precle? Migdały?
Dziękuję.
- Co myślisz? - Możesz mi powiedzieć o wszystkim.
Nie ma o czym.
Jasne.
Ładny dzień na latanie.
Prawda?
Tak. Oczywiście.
Nie odpowiadałeś mi, bo o czymś myślałeś.
Nie.
- Nie słyszałem cię. - Rozumiem.
- W porządku? - Tak.
Zmarszczyłeś brwi, więc pomyślałem...
Co?
...że czymś się martwisz
lub stresujesz.
Nie. Niczym się nie stresuję.
- Dobrze. - Czasami tak wyglądam,
gdy mrużę oczy.
- Wtedy to robię. - Co robisz?
To, co mówiłeś.
Kiedy co?
Kiedy na coś patrzysz?
Tak. Patrzyłem na te światła.
Na jasne światła.
Tylko tak wyglądam.
Nie stresuję się.
Dobra.
- Coś do picia? - Poproszę dietetyczną pepsi.
- Ty się czymś stresujesz? - Co?
Stresujesz się czymś?
Nie.
Zastanawiałem się, czy czegoś nie mówisz,
więc trochę się zaniepokoiłem.
Nie.
Możesz mówić, co myślisz.
Możemy tu mówić, co myślimy.
Powinniśmy rozmawiać,
żeby nie było nieporozumień.
Odezwę się, gdy będę miał coś do powiedzenia.
Dobrze.
Uwaga, pasażerowie. Pewnie zauważyliście mały samolot po lewej stronie,
który leci blisko nas.
Nie ma powodów do niepokoju. To ekipa filmowa,
która robi nagrania do programu.
Wszystko gra.
Postanowiłem oddać na trochę stery Aaronowi,
żeby pilnować wszystkiego podczas nagrywania materiału z powietrza.
- Samolot twój. - Dobrze. Mój.
- Są niepokojąco blisko. - Tak.
Staram się lecieć równo.
Aaron zaczął komentować,
jak bardzo zbliża się do nas drugi samolot.
Jasny gwint.
Nie byłem pewien, czy próbuje mi coś powiedzieć,
ale nie chciałem psuć atmosfery, pytając znowu, czy wszystko w porządku.
Więc lecieliśmy dalej.
- Gdzie się podziali? - Tu są.
Możemy spróbować czegoś, co ułatwi nam komunikację?
Tak.
Normalnie robię to na ziemi, ale nie spodziewałem się...
Czujesz się swobodnie grając jakąś rolę?
Nie wiem, czy kiedykolwiek grałem.
Chcesz, żebym...
Chcesz, żebym więcej mówił? Czy mam tylko wyglądać przez okno?
Nie. Znaczy tak. Spróbuj...
udawać.
Twoja postać to Pierwszy Oficer Obcesowy.
Pierwszy...
- Rozumiesz? - Tak.
Pierwszy Obcesowy,
twój bohater lubi wyrażać swoją opinię, jest szczery do bólu
i nie boi się mówić, co myśli.
Ja zagram Kapitana Słuchającego,
który lubi poznawać zdanie innych
i jest otwarty na krytykę.
Otwarcie linii komunikacyjnych?
Tak. To pomoże nam komunikować się w kokpicie.
Dobra.
Tak.
Możemy to zrobić.
Nie wiem...
Zwykle mówię to, co przyjdzie mi na myśl.
Świetnie. Tylko tego oczekuję.
Łatwizna.
Zazwyczaj to jakieś brednie.
Bzdurami też możesz się dzielić.
Jeżeli uważasz, że to coś ważnego,
wysłucham cię.
Lubię słuchać.
Chcesz usłyszeć opinię o starcie z San Bernardino?
Jasne. Coś było nie tak?
Nie. Zapomnieliśmy...
Zająłem się klapami.
Zapomniałem to wywołać.
Tak. Nie powiedziałeś o klapach.
Rozumiem.
Doceniam to. Mów mi od razu,
gdy o czymś zapomnę.
Lubię wiedzieć o swoich błędach.
Tak.
Nieważne, jak długo coś robisz, zawsze możesz się czegoś nauczyć.
- Tak. - Racja?
Oczywiście.
Wylądujemy w San Bernardino na pasie szóstym.
Lokalizator?
Tak. Nadal nie mam pogody.
- Pięć kilometrów. - Musisz...
Zrobię ostry zwrot.
Mocno w lewo.
Nathan Spróbujemy? Jak uważasz?
Spróbujmy.
Zmienić poziom?
Dziękuję.
Ścieżka podejścia. Podwozie wypuszczone.
Klapy piętnaście.
Hamulec aerodynamiczny.
Co sądzisz o tym, że nim wyląduję?
Poradzisz sobie.
- Tak? - A ty?
- Naprawdę? - Tak.
Dlaczego tak uważasz?
Nie wiem. Potrafię wyczuć,
czy ktoś umie to zrobić, czy nie.
Ty jesteś kompetentny.
Ląduje się tak samo jak na symulatorze?
- Symulatorze? - Co?
Ląduje się jak na symulatorze?
Tak.
Jaki wiatr?
Wiatr.
Nieznaczny. Pas szósty.
Pas szósty.
Robiłeś lądowanie z klapami na czterdzieści?
- Na tym. - Dobra.
Sto pięćdziesiąt metrów, pas szósty. Lista kontrolna.
Hamulec aerodynamiczny.
Działa.
- Podwozie. - Zielone światło.
I klapy.
- 150 metrów. - Klapy czterdzieści.
- Wszystko sprawdzone. - Dobra.
Lądujemy.
Piętnaście metrów. Dwanaście metrów.
Dziewięć metrów. Sześć metrów.
Trzy metry.
Hamulec.
Światła.
Powiedz, kiedy osiemdziesiąt.
Osiemdziesiąt.
- Dobrze. - Pięknie.
- Dzięki. - Co myślisz?
Nie wiem.
Nigdy tego nie robiłem.
- Doskonałe lądowanie. - Naprawdę?
- Tak. - Dzięki.
Nikt z tych ludzi nie widział, co tam się działo,
ale ich oklaski sprawiły, że poczułem, jakbym osiągnął coś ważnego.
- Byłeś świetny. - Start, lądowanie, super.
Dobrze.
Może dlatego piloci to robią.
Nikt nie widzi, co się dzieje w kokpicie.
Sprowadzenie wszystkich bezpiecznie na ziemię
wystarczy, żeby być bohaterem.
Teraz zaczniesz pilotować? Kupisz samolot?
Nie wiem.
- Nie wiem. - Powinieneś.
Może.
- Nie przestawaj. - Jesteś dobry.
To była emocjonująca, wielomiesięczna podróż.
Z ponad tysiąca uczestników z całego kraju
zostały dwie osoby.
Piloci zagłosowali. Skrzydła śpiewu wygrywa...
Isabella Henao!
O mój Boże.
O mój Boże!
Jak się czujesz?
Czyste szaleństwo.
To była niesamowita podróż.
To po prostu szaleństwo.
Isabella, scena jest twoja.
Dziękuję.
SKRZYDŁA ŚPIEWU
DZIEŃ DOBRY, GABINET DR. JORDANA.
PROSZĘ O KONTAKT W SPRAWIE OMÓWIENIA WYNIKÓW FMRI.
- V1. - V1. Obrót.
W wolnym czasie zacząłem pracować jako pilot
dla firmy, która transportuje puste 737
w różnych zakątkach świata.
Czasami żołnierz musi mnie zawieźć
na lotnisko wojskowe w Ekwadorze,
z którego 737 bez siedzeń
trzeba polecieć w nocy nad Puszczą Amazońską
w środku nocy na lotnisko w Brazylii.
Podwozie.
Z jakiegoś powodu mi zaufali.
Byłem jednym z dwóch pilotów w kokpicie.
Czasami, kiedy on miał przerwę na łazienkę,
byłem zupełnie sam.
Leciałem godzinami nad Oceanem Atlantyckim,
dopóki nie dostrzegłem piasków Namibii.
Tylko najbystrzejszym i najlepszym pilotom pozwalają pilotować samolot tej wielkości.
Miło to wiedzieć.
Ustawiam ciąg.
Do kokpitu nie wpuszczają nikogo, z kim coś jest nie tak.
Jeśli w nim jesteś, musisz być zdrowy.
Trzydzieści metrów.
Tekst polski: Anna Jasiewicz