Budzicie się czasem ze snu…
i macie wrażenie, że już wam się to kiedyś śniło?
- Proszę o spokój. - Sprzeciw!
Proszę o spokój!
Sprzeciw.
Oddalam.
Austin…
co masz na myśli?
Bawiliśmy się w chowanego…
i schowałem się w szafie.
Widziałem, jak tata położył mu…
poduszkę na twarz.
O Boże.
Austin.
Chodź tu.
Co ty tu robisz?
Simone uważa, że mama nie ma szans.
Aha.
Gil cię stąd zabierze.
Co?
Mówił, że jak mama pójdzie do więzienia, zabierze cię do Michigan.
Na zawsze?
On nie jest dobrym facetem, Austin.
On to zrobił?
- To co robimy? - To, co radził prawnik elegancik.
Musimy dać im mordercę.
Czyli mamę.
Być może.
Kogo?
Cynthię?
A gdyby Gil tam wtedy był?
Wiemy, że jest agresywny.
Był karany. Nadawałby się idealnie.
Ale nie mamy motywu. Dlaczego by to zrobił?
Austin, wiem.
Ale albo twój tata, albo mama. Musisz wybrać.
My przeciwko światu, prawda?
Znam motyw.
Mama i Cynthia zablokowały mu podanie o wynajem.
Słyszał, jak rozmawiają.
Nie wiedziały, że wszedł.
Wściekł się i zabił Toma.
A potem przyszedł i skrzywdził moją mamę.
Spokój.
Proszę o spokój.
To jak kod do gry wideo.
Jakby już mi się to śniło.
W tym, co kiedyś było koszmarem,
znam wszystkie zwroty akcji.
- Zablokowała pani jego podanie? - Tak, ale…
Wiedziała pani, że Gil jest agresywny?
Podejrzewałam to.
- Nienawidzi pani Georgii. - Co? Nie.
Zablokowała pani jej podanie do klubu.
Oskarżyła ją pani o kradzież pieniędzy z jej pracy.
Podobno mówiła pani nawet, że jest śmieciem.
Cytuję: „To zła dziwka,
która dzięki akcentowi i dekoltowi zdobyła burmistrza”. Koniec cytatu.
Może i mówiłam…
Obrona twierdziła wcześniej, że Tom sam przekręcił się na poduszkę,
ale według lekarza medycyny sądowej nie ma żadnych wątpliwości,
że doszło do morderstwa.
To nie mógł być wypadek.
Ale Georgia nie przykryła go tą poduszką.
Czy Gil często odbierał Austina od Zacha?
Od czasu do czasu.
Czy to możliwe, że w swoim zdezorientowanym stanie,
w głębokiej żałobie,
zapomniała pani wspomnieć, że Gil tam był?
Nie.
A mógł być?
Czy to możliwe, że przyszedł, a pani tego nie zauważyła?
Czy mógł usłyszeć, jak mówi pani Georgii o zablokowaniu jego podania o wynajem,
a potem pójść wyżyć się za to na pani mężu?
Następnie wyjść i pojechać do Georgii,
żeby zastraszyć ją z użyciem przemocy.
Pytam o to…
czy to możliwe.
Ginny.
Wszystko dobrze?
- Przykro mi. - Wiem, jak trudno być samotną matką.
Wiem to po mojej mamie.
Może teraz zrozumie pani, dlaczego taka jest.
Musi podejmować trudne decyzje, aby dbać o ludzi, na których jej zależy.
Tak jak na pani.
Na swój pokręcony sposób jej na pani zależy.
Ginny, to jest niestosowne. Powinnaś już iść.
Skoro jej nie zależy, dlaczego nie powiedziała o pani romansie z Joe?
Zaszkodziłoby to pani.
Ale tego nie zrobiła.
Skąd o tym wiesz?
Proszę cię, wyjdź.
Nie obchodzi panią ona, nie obchodzimy my. OK.
Ale w Blue Farm są kamery.
Mam nagranie.
Mogę je dać prawniczce i nagle źle to będzie dla pani wyglądać.
Mama nie pociągnie pani na dno, ale ja tak.
Proszę pani, czy to możliwe?
No może jest to możliwe.
Tak.
Spokój.
Proszę o spokój na sali!
Proszę o spokój.
To odurzające –
mieć władzę, by kontrolować grę.
My, ława przysięgłych,
w sprawie Georgii Randolph przeciwko stanowi Massachusetts
uznajemy oskarżoną…
za niewinną.
- Georgia! - Georgia!
Jak się czujesz?
To przez Gila te zmiany nazwiska?
Co dalej?
Cieszymy się, że sprawiedliwości stało się zadość
oraz że ten sensacyjny proces nie odwiódł przysięgłych
od podjęcia słusznej decyzji
opartej na faktach i prawdzie.
I co teraz?
Co masz na myśli? To koniec. Dziękuję.
Kiedy zobaczysz się z dziećmi?
To… co ja mam teraz robić?
- Kiedy…? - Wiesz, kiedy…?
Georgia Randolph została dziś uniewinniona po zeznaniach jej syna,
naocznego świadka, który twierdzi,
że widział, jak jego ojciec, Gil Timmins, popełnił morderstwo.
Policja chce przesłuchać pana Timminsa,
ale wydaje się, że jesteśmy winni Georgii Randolph przeprosiny.
To ona była w tym wszystkim ofiarą.
Ale się świetnie złożyło. Prawda?
Że Gil tam był i dopiero się dowiedzieliśmy.
Sam słyszałeś. Mógł wejść i usłyszeć ich rozmowę.
No tak…
Ale Austin nie wspominał o tym, że widział, jak jego tata to zrobił.
To pewnie było traumatyczne.
Tak.
Rodzic zabijający kogoś…
Takie coś zostanie z nim na zawsze.
Na zawsze go to odmieni.
Sędzia przeanalizował rozmowy z nimi i uwagi pracowników socjalnych.
Jutro mogą wrócić do domu.
Jutro wracamy do domu?
Mama jest wolna?
Tak.
Georgia Randolph, prawda?
Boże mój. Mówiłam mężowi,
że pani tego nie zrobiła,
że najprawdopodobniej sama jest pani w tym wszystkim ofiarą.
Robią państwo remont, prawda?
- Coś z wierceniem? - Tak, remont.
Przepraszam. Wiem, że bywa głośno.
Dlatego właśnie będę jutro głosować przeciwko projektowi uchwały nr 38.
Nie chcę placu budowy w centrum.
Faktycznie. Ten projekt.
I głosuję za odwołaniem Paula Randolpha.
Po tym, co pani zrobił.
Rozwodzić się, kiedy najbardziej go pani potrzebowała.
A proszę, jest pani niewinna.
Odwołują Paula?
W referendum.
O rety.
Nie wierzę, że mieszka u nas prawdziwa celebrytka.
Mordercza Burmistrzowa.
To może mój ostatni wieczór na stanowisku burmistrza.
- Przykro mi, że mogą cię odwołać. - Przestań…
To mnie jest przykro, że poparłem projekt nr 38. To był błąd.
Po co ja się z nią żeniłem?
No ja nie…
Ona kłamie.
Non stop.
Ona nie mogła ufać mnie? Nie. Nie chciała się otworzyć.
Miałem z nią zostać. Ze względu na dziecko.
- Dziecko? - Nie ma dziecka.
Ale no… Wróciłem do domu,
poszedłem do sądu, a nawet z nią spałem.
Aha… Spałeś z nią?
- Tak. - Kiedy?
Nie zrozumiesz tego.
Dopóki nie będziesz z taką kobietą.
Jasne… Tak. I nie… Nie rozumiem.
Ale…
Kiedy… Kiedy z nią spałeś?
Ona złamała mi serce.
Ona…
No dobrze.
Możemy porozmawiać?
- Co jest? - Macie tu kamery?
Nie zgodziłam się na filmowanie.
O czym ty mówisz? Nie, w Blue Farm nie ma kamer.
Wow. Cała ta rodzina jest szalona.
Tak.
Mój dzielny chłopiec.
Kocham cię, mamo.
Zrobiłeś coś ważnego.
Przykro mi, że musiałeś.
My przeciwko światu.
Dzięki, że ich przywiozłeś.
- Widzimy się na recytacji wiersza. - Aha.
Będzie babcia.
O, to dobrze.
Musimy pogadać.
Chcę, żeby między nami było dobrze. Dla Ginny.
Wnioskuję o wspólną opiekę.
Ginny też tego chce.
Wspólna opieka?
To mój tata.
Nie skupiaj się tu na sobie.
Dobrze.
Serio? „Dobrze”?
Jeśli tego chcesz.
Rety. Areszt naprawdę cię zmienił.
Dobrze jest wrócić do pokoju?
- Do normalności. - Normalności?
Sama nie wiem.
Przeprowadzamy się? Zaczniemy od nowa?
Mam dość uciekania.
No ja też.
Poza tym mówili o tym w całym kraju. Od samych siebie nie uciekniemy.
Głębokie.
To jest teraz nasze życie. Jesteśmy takie. Na zawsze.
No.
Na to wygląda.
Pamiętasz, jak mnie aresztowali na moim weselu?
I prywatny detektyw nazwał mnie seryjną morderczynią.
A mój wiersz o tym, że jesteś potworem, stał się hitem.
Potem mąż mnie zostawił.
Zaszłam w ciążę.
- Ja uciekłam. - A potem wróciłaś.
- Wróciłam. To było głupie. - Nie.
A Cynthia nam pomogła.
Wciąż nie wiem dlaczego.
To był ciekawy rok.
Tak. To prawda.
Z Austinem będzie dobrze, prawda?
Mam nadzieję.
Czy teraz już może iść na terapię? Ślicznie proszę.
Tak, może.
Ja też pójdę.
Co?
Wow, no, OK. To…
Szczerze mówiąc, to może być najbardziej nie do wiary.
Idę na terapię, tak jak zawsze chciałaś.
Więc tak naprawdę,
koniec końców, w sumie było warto.
Nie, nie było warto.
To się już nie powtórzy, prawda?
Już tego nie zrobisz?
Obiecuję, że nie.
Muszę wiedzieć, że jesteś inna, że się zmieniłaś, że to rozumiesz.
Rozumiem.
Chcę być w domu.
Austin też chce.
Wróciłaś, sąsiadko?
Cześć.
Strasznie dziwnie jest znów być w domu.
Ale też całkiem normalnie.
To co robimy? Zawołamy Max i pogramy w Uno?
Max i ja nie odzywamy się do siebie.
Nie. Max ciągle gada. To ja nie odzywam się do Max.
- Czemu? - Bo jest kablem.
Powiedziała rodzicom, że mam problem z piciem.
Cholera. A masz?
Nie, nie mam.
- To czemu to powiedziała? - Bo to Max.
Lubi dramatyzować i robić mi problemy.
To popieprzone. Przykro mi.
Słuchaj.
Dziękuję, że byłeś przy mnie, kiedy tego potrzebowałam.
Zawsze. To…
Zawsze.
Wciąż jestem w tobie zakochana.
Wiem, że ty nie, że kochasz mnie jak przyjaciółkę,
ale myślę, że ja zawsze będę w tobie zakochana.
Nie potrafię tego wyłączyć.
Ale, kim byśmy nie byli,
ja też będę przy tobie.
Wiesz o tym?
Nie mam problemu.
Słowo.
Pokaż mi trik.
Trik? W sensie: „Tańcz, małpko”?
- Aha. - Dobra.
No…
to kickflip. Jestem w nich kiepski…
Czekaj. Gotowa?
Super!
Nie, nie oklaskuj tego.
- Jakieś plany na lato? - Nie za bardzo.
A ty masz?
Jadę z tatą do Korei.
Ale nie mówiłam jeszcze mamie.
Dobra. Moja kolej. Ja zrobię trik.
- Serio? - Tak.
No dobra.
Proszę bardzo.
- Dobra. - Dobra.
Tak.
- Dziękuję. - No jasne.
Ciekawe, czy wreszcie będzie normalnie.
A jeśli znów to zrobi?
Skrzywdzi kogoś.
To, co ona robi, to nie twoja odpowiedzialność.
To chyba już nie jest prawdą.
Jak to?
Na razie, sąsiedzie.
Wciąż cię kocham.
Nigdy nie przestałem.
- Czyli mnie okłamałeś? - Tak.
- Jesteś kłamczuchem? - Tak.
KAWIARNIA BLUE FARM
Za wolność.
Jakie to uczucie?
Dziwne. Czuję się jak atrakcja w cyrku.
Nie wiem, co ze sobą zrobić.
Nie pracuję już dla Paula.
Byłaś w tym dobra.
Co to ma znaczyć?
Byłeś fenomenalna. Prowadziłaś to biuro.
W sumie tak.
Miałaś rację co do Marcusa.
Maxine przyłapała go na piciu w szkole.
No to…
jaki jest plan?
No ma szlaban na zawsze
i nie może już chodzić do swojego garażu pracowni artystycznej,
ponieważ zrobił z niego Studio 54.
To wszystko?
Mamy go na oku.
No dobra.
- Przestań. - Co?
Padma? Skarbie? Gdzie jest Joe?
Jest w kuchni.
Wyrzucił kucharzy i bawi się w Jeremy’ego Allena White’a.
Jest w kuchni.
Nigdy tu nie byłam.
Georgia.
Jestem wolna.
No więc…
No nie wiedziałam, co między nami…
Nie, przepraszam.
Jestem rozkojarzony.
Jutro referendum w sprawie projektu nr 38.
Mam dobre przeczucia.
Dobrze się stało.
Okazało się… że Gil był tam tamtego wieczora.
Tak.
No dobrze. No to na razie, Joe.
LICEUM W WELLSBURY
- Wiem. - Aha.
Co to za uśmiech?
O Boże, Ginny, ale masz piękne włosy!
Dzięki.
Abs, kiedy jedziesz na kolonie?
Kolonie? A to nie dla dzieci?
Żydowska tradycja. Jestem wychowawczynią.
Za tydzień.
Ginny, gratulacje, że mama nie jest morderczynią.
Dziękuję, Brodie.
Obłęd, co nie?
Wymiar sprawiedliwości zupełnie ją zawiódł.
Tak.
Spodziewać się miłych pań wieczorem?
No bo nie chcę się chwalić, ale ja mam piwnicę.
Myślicie, że powinnyśmy przeprosić Max?
- Nie zrobiłyśmy nic złego. - Naprawdę jest zła?
Można tak założyć.
- Wie o tobie i Tris. - Norah.
- Nie chcę już dramatów. - Nie chcesz już dramatów?
No dobrze. Rok się kończy.
Proszę, postarajmy się nad sobą panować.
Poza tym mamy pośród nas zwyciężczynię konkursu poetyckiego.
Ginny,
cieszę się na twój wiersz na dzisiejszym apelu na zakończenie roku.
Tak!
Ginny!
- Ginny! - Denerwuję się.
Uwielbiam twoje wiersze.
Gwiazdka jest jak Halloween Widzę duchy
- Jeden napisałam o tobie. - Tak?
Tak. Na zajęcia z poezji.
Tak?
- Musieliśmy napisać wiersz miłosny. - I twój był o mnie?
Nazywa się Słońce.
Słońce? Czy ty mnie poznałaś?
- Nie, nie poznałam cię. - Nie.
Marcus, czy mógłbyś pójść do gabinetu?
Dyrektorka Yang chce z tobą porozmawiać.
- Kolejna kara. - Spotkam się z Darlene. OK.
Niczego nie zniszczyłem. Spoko.
No przepraszam.
Co to ma być?
Marcus, wejdź.
Usiądź, proszę.
Zaprosiłam tu twoich rodziców, bo musimy poważnie porozmawiać.
Twoje oceny nie wystarczą na promocję do następnej klasy.
Zaraz. Co?
Nie przejdzie do następnej klasy?
Dlaczego dowiadujemy się o tym teraz, bez ostrzeżeń?
Było kilka ostrzeżeń.
Co z tobą? Dlaczego?
Może po prostu jestem tępy.
Jest szkoła letnia.
Wtedy mógłby zacząć następny rok z rówieśnikami.
Tak.
Zrobi to.
Ale chciałam też zapytać:
czy dzieje się coś jeszcze?
Nie. Będziemy go mieć na oku i pójdzie do szkoły letniej.
Przeprosisz mnie?
- Za co? - Kazałeś mi poprzeć projekt nr 38.
Kazałeś mi się rozwieść, bo mieli ją uznać za winną, bo miałem z nią utonąć.
UNIEWINNIONA!
OK. Czyli to o to tu chodzi?
Kariera zagrożona, małżeństwo w ruinie.
Małżeństwo zrujnowaliście ty i ona. Dlaczego nie rozwiodłeś się wcześniej?
Udawała, że jest w ciąży.
Co?
Właśnie.
No dobra…
To trochę… Naprawdę?
Cholera, to jest…
Jejciu. To znaczy…
To jest… złe.
Złe.
Ale i genialne.
Przepraszam.
Wiem, że było ci ze wszystkim…
ciężko.
Tak, było.
Boże, głośne to wiercenie.
ZAGŁOSUJ TUTAJ
Straszne to wiercenie.
Chciałam mieć tu Whole Foods,
ale wiesz, ile tu będą budować, jeśli przegłosują projekt nr 38?
A miałam głosować za.
Boże, ale głośno wierci.
Hej.
Co pan wierci?
Nic.
Jakaś blondynka wynajęła nas na parę godzin.
Mam wiercić głośno.
- Cześć. - Cześć.
Cześć, Simone.
Jak chcesz, to przeproś Max.
Ja myślę, że ona nie musi wiedzieć wszystkiego.
To coś mojego, wiesz? Nie chcę… żeby mi to zepsuła.
Mam dość obchodzenia się z nią jak z jajem.
No wiem, ale…
Hej.
- Hej, Max. - Hej, Max.
Rozstałyśmy się z Silver.
Jejku, jak mi przykro.
- Trzymasz się? - Tak.
W porządku.
To musiało się stać.
Kolejna z głowy.
Gratulacje.
Dotrwaliście do końca roku.
- Ostatnie klasy… - Abby, a ty?
Coś romantycznego?
Wiem, że wiesz o mnie i Tris, ale nie.
Dlaczego mi nie powiedziałaś? Powiedziałaś heteryczkom.
No właśnie o to chodziło.
Pamiętam twój coming out w trzeciej klasie.
Zrobiłaś konferencję na placu zabaw.
A ja chcę po prostu…
żeby ktoś mi się podobał bez wielkiej afery.
Przestańcie się kłócić. Są tu ludzie.
Ale chcę o tym porozmawiać.
A może ja nie chcę.
Na serio, to jest żenujące.
Zraniłyście moje uczucia. Kocham was i chcę to naprawić.
OK, ale te twoje uczucia czasem nas przytłaczają, Max.
Na serio, przestańcie.
Brawa dla pana profesora.
Przypominam o zwrocie…
O, lepszy Baker.
- Nie bądź wredna. - Wyszła wściekła.
To pomoże bibliotece przygotować się na jesień.
I każdy będzie miał potrzebne materiały.
Sprawdźcie, czy nic nie zostawiliście w szafce.
Życzę wam bezpiecznych wakacji…
No to nie zdałem.
…i wróćcie gotowi, by sprostać wyzwaniom…
Bądź na jesieni miła dla drugoklasisty.
A teraz proszę Virginię Miller
o przeczytanie wiersza, który wygrał Bostoński Konkurs Młodych Poetów.
Tak jest!
Wiersz nosi tytuł…
Wiersz nosi tytuł –
a tytuły są bardzo ważne…
Wiersz nosi tytuł Początki.
Oto my, zaczynamy.
Ale jak to jest czuć się nienaruszoną?
Jak rozerwaną pierś łatamy?
Plastrem? Okład przykładamy?
Jeśli w lesie drzewo się powali,
czy wyda dźwięk, jeśli siekiera nie trafi w sęk,
by głowę mi odciąć, tok myśli przeciąć,
by wykoleić mnie i od jednotorowego myślenia odciągnąć?
Przechodzenie przez to, co cię wzmacnia, osłabia.
Paradoks istnienia. Co pozostaje do zrobienia?
Płomień, rozgrzanie.
Liże mą skórę wraz z odliczaniem. Rytm, uwolnienie.
Płomień mnie pochłania.
Zjadam ból lub on mnie zjada.
Monstrualna, mięsożerna bestia z nienasyconym apetytem.
A ja tylko kęsem jestem, no i koniec.
To, kim kiedyś byłam, znika w płomieniach.
Próbuję się zmieniać, rozwijać,
śliczniutką wstążką to wszystko owijać.
Ale nie rozróżnię: dobro czy zło, siła czy słabość?
Binarność, która ma w sobie złożoność i szarość.
A ja chcę to przetrwać cała.
Nie mogę tak życia spalać.
Czy to się skończy?
Niech nic mnie już nie zaskoczy.
Chcę wierzyć, że będzie dobrze,
że me serce urośnie i wypełni tę wyrwę.
Muszę wiedzieć, że nie wszystko kontroluję.
Sekrety wyjawione. Już nic nowego nie zostanie ujawnione.
Potrzebuję spokoju, by zebrać kawałki duszy po tym znoju.
Albo będę płonąć, aż nie zostanie już nic.
Dlaczego Ginny Miller zrezygnowała z zaawansowanego angielskiego?
Chyba powinniśmy sobie pogadać.
Co? Jak to? Ma to po mnie.
Ma to po mnie, skarbie.
O czym ty mówisz? Ja jestem poetą.
- Pisze pięknie. To fakt. - No jasne, że tak mówisz.
Fantastycznie.
- Dzięki. - Zawsze tak było.
To właśnie mówię.
No i jak?
Niech się tobą zachwycę.
Wiersz był fenomenalny, słodka. Naprawdę.
Boże, ale miło było być w centrum uwagi z pozytywnego powodu.
No nie wiem. Przez to wszystko już jakiś czas nie czułam się sobą.
Ale tam znów mogłam być Ginny,
nie tylko córką Morderczej Burmistrzowej.
To świetnie, słodka. Cieszę się.
- Co? - Ja też tego chcę.
- Kto to? - Wolfe.
O rety, jak miło.
- Zabiję go. - Co powiedziałaś?
To on ją zapłodnił.
Tak, pewnie. Zabij go.
Jesteście przezabawni.
Muszę jechać po Austina. Widzimy się w domu.
To było świetne.
Dobra robota, Ginny. Lecę.
OK. Kocham cię!
„Kocham cię”?
No ja też cię kocham.
No wszyscy się kochamy. Miło, prawda?
Ja też was kocham.
Hej, gościu od poezji.
- Fajny wiersz. - Dzięki.
- Dzięki, że przyszedłeś. - Musiałem. Gość od poezji.
Przyjaźnimy się, prawda?
No nie wiem. Próbowałam już przyjaźnić się z moim byłym.
„Między nami coś kiedyś było”.
To o mnie?
Cześć, gościu. Miło.
Jesteśmy przyjaciółmi. Nie daję ci wyboru. Trudno.
- Wiersz był piękny. - Dzięki.
Czego chciała dyrektorka?
Niczego. Ktoś znalazł mój portfel.
- Byłaś fenomenalna! Było super! - O Boże!
- Byłaś świetna. - Trzecioklasistki!
Na razie.
Ten rok to był jakiś obłęd. Jakby minęły trzy lata, a może pięć.
Przed nami piekielny rok.
Wszyscy tak mówią. To straszne. Powinni przestać.
Myślicie, że będzie aż tak ciężko?
Nie ma Maxine?
Cynthia, chciałam ci podziękować za to, co zrobiłaś.
Twoja córka jest przekonująca.
Ginny? A co ona ma z tym wspólnego?
Jesteście po prostu identyczne.
Musisz być dumna.
Jest taka jak ty.
Boże, dopomóż Austinowi. Naprawdę.
Proszę.
Cześć. Jak ci minął dzień?
O co chodziło?
Naprawdę nie wiem.
Proszę. Pewnie zostawiłeś je u Zacha.
No już.
Wakacje, co nie?
- To już nam niepotrzebne. - Mamo!
To też.
A to już na pewno nie.
Tak, zagłosowali, żeby cię odwołać, ale to oznacza po prostu nowe wybory.
Wystartujesz, przypomnisz, dlaczego cię już wybrali.
To odruchowa reakcja na proces Georgii. I na twoje poparcie dla projektu nr 38.
Zwalniam cię.
Co?
Twoja praca polegała na tym, żeby mi doradzać.
A twoje rady były…
nieskuteczne.
Nie chcesz tu być,
więc odejdź.
No więc oficjalnie masz już wakacje. Super.
Ty nie. Ty nie masz wakacji.
Masz szkołę letnią i szlaban na wieki.
Jak wiersz Ginny?
Jest genialna.
Mamo, otworzysz SMS-a od Brodiego? Mam ręce w salmonelli.
„Świętujmy, miła pani”.
- Fajnie. - To nic takiego.
Robi imprezę, żeby uczcić koniec drugiej klasy.
- Nie idę. - Nie bądź taka.
A ja mogę?
Nie cierpisz tam chodzić.
- Do ciebie nie mówiłem. - Marcus, masz szlaban.
Zero imprez, zwłaszcza z nielegalnymi substancjami.
Co takiego?
Przecież u kumpla Max nikt nie będzie pił. Co nie, Max?
Nie. Gramy tylko w Chutes and Ladders i w Monopoly.
Nie.
Dobra.
Mamo? On potrzebuje więcej pomocy niż szkoła letnia.
- Musi iść na odwyk. - Mamy to z tatą pod kontrolą.
Może idź na tę imprezę i pogódź się z przyjaciółkami?
Nie mam ochoty się z nikim widzieć. Będę u siebie.
Ładnie wyglądasz.
Naprawdę się zmieniłaś, mamo.
Myślę, że tak.
A ty?
Co masz na myśli?
Chcę, żebyś uważała, słodka, na to, kim się stajesz.
Co to znaczy?
Co powiedziałaś Austinowi…
żeby go do tego namówić?
Znał sytuację. Dokonał wyboru.
Cynthia wiedziała, że Gila tam nie było.
Co zrobiłaś?
To, czego nas nauczyłaś.
Ty tego nie robisz.
Robienie takich rzeczy nie należy do ciebie.
Co cię tak zdenerwowało?
Dzięki temu wyszłaś. Sama byś to zrobiła.
I to mnie właśnie przeraża.
Wiem, jak to jest przekroczyć granicę bez powrotu.
Nie chcę tego dla ciebie ani dla Austina.
No nie mieliśmy wyboru.
Nie wiesz, jak to ciąży.
Noszenie tego w sobie. Robię trudne rzeczy, żebyście wy nie musieli.
Wiem, że jestem potworem.
Ale wy się w potwory nie zmieniajcie.
Zrobiłam, co musiałam.
Pokaż mi, że postąpiłam słusznie.
Cieszę się, że się zmieniłaś.
Oby się to utrzymało.
Żebym nie żałowała, że cię uwolniłam.
Myślisz, że to ciąży tylko na tobie. Nieprawda.
My też dźwigamy ten ciężar.
Zawsze tak było.
Cześć, tato.
Przepraszam za to, jak zareagowałem.
Jako rodzicowi trudno jest mi patrzeć, że ci ciężko,
bo wiem, jaki jesteś mądry,
pełen ciepła, delikatności, troski. Wspaniały.
A ci nie wychodzi.
To nie jesteś ty.
To okropne, że dokonujesz wyborów, którymi sam siebie nie doceniasz.
Wiem, tato.
W porządku. Rozumiem.
Kocham cię.
Jesteś moim synem
i cię kocham.
Zawsze możesz do mnie przyjść, jeśli potrzebujesz pomocy.
Wiem. Ja też cię kocham.
Nie potrzebuję pomocy.
Słowo. Nic mi nie jest.
Przepraszam. Martwiłam się.
Cholera.
Nie zrobił nawet tego z poduszką.
A ty nie masz szlabanu?
Ucieczka z więzienia. W porządku?
Press!
Press, co pijesz?
Myślisz, że ludzie mogą się zmienić?
Nie.
Ale… twoja mama może się zmienić.
Mówiłam o sobie.
Wszystko polega na cyklach.
Myślisz, że…
jest mi pisane być jak ona?
Nie.
Austinowi nic nie będzie.
Nic.
Abby!
- Cieszę się, że z mamą dobrze. - Dzięki. Ja też.
Mogę porozmawiać z bratem?
Rodzice nie wiedzą, że cię nie ma, więc wracajmy.
Marcus.
- Błagam cię. - Nie.
Wiesz co? Jeszcze jeden.
Jestem, żeby nie dramatyzować.
Nie ogłasza się braku dramatyzowania.
Wielkie dzięki za tę miłą uwagę, Abby.
Super, że możemy spędzać sobie normalnie czas,
nie przyczepiać się do niczego, nie gadać o problemach. W ogóle.
Możemy pogadać?
Aha.
Przepraszam, że przegapiłam twój wiersz, ale słyszałam, że był genialny.
- W porządku. Nieważne. - Nie, ważne.
Było mi przykro, jak nie było cię na Mousse, więc to znam…
Przepraszam.
Nie, nie jestem zła.
OK.
Po prostu było mi ciężko. Wiem, że tobie też.
Chciałam cię wspierać i chyba wspierałam, ale ty mnie olewałaś, żeby być z innymi.
No i wolno ci.
Możesz spędzać czas, z kim chcesz.
No, mogę.
Tak. Właśnie to… Mówimy to samo.
Ja też nie jestem zła.
Nie wiem, może się od siebie oddaliłyśmy.
Może to jest w porządku.
Nie chcę, żeby było.
Nie chcę oddalenia.
Nie wiem, co ci powiedzieć. Przykro mi.
No dobrze! Chodźmy na shoty. Co wy na to?
Tak, chodźcie.
Shoty, skarbie.
Mama miała rację. To pogorszyło sprawę.
Joe?
Gil nie zabił Toma, prawda?
Nie. Ja to zrobiłam. Zabiłam Toma Fullera.
Myślałam, że już się domyśliłeś.
No tak. To znaczy…
Czuję się przy tobie bezpieczna.
Czuję się…
bardziej sobą.
Taką… prawdziwą mną.
W sensie, że gdybym miała normalne życie i nie przeszła przez całe to gówno,
to kto wie?
Może byłabym inną osobą. A może wcale nie.
Ale nie chcę nic przed tobą ukrywać.
- Poprzedniego męża też zabiłam. - O w mordę.
A wszystko, co mówili o mnie w mediach,
to głównie prawda.
Co się tu dzieje?
Dokopali się do wszystkich mrocznych tajemnic i mnie zwyzywali.
Tylko ty przy mnie byłeś.
Nigdy nie zrozumiesz, ile to znaczyło.
Więc rozumiem,
jeśli nie chcesz mieć ze mną nic wspólnego.
Ale nie będę cię okłamywać.
Mam dość kłamania.
Mam dość uciekania.
Chcę po prostu trochę spokoju.
No to było sporo nowych informacji.
Ja cię o nic nie proszę.
- OK. To dobrze. - Tak.
- Ja ciebie też. - OK.
Walić to.
Przepraszam…
Zrobiłem to w dziwnym momencie.
Zwierzałaś mi się i te emocje…
Nie, po prostu…
Musisz wiedzieć,
że ja chciałam jej pomóc.
Cynthii.
A Austin i Ginny chcieli pomóc mnie.
Dlatego skłamali.
Lojalność, prawda?
Właśnie tak.
Więc rozumiem.
I mnie to nie obchodzi.
To znaczy no obchodzi mnie, jeśli zabijasz ludzi. Nie zabijaj.
Tak w ogóle to ile osób? Wspomniałaś o mężach.
Cholera.
Strasznie cię przepraszam.
Non stop przechodzę od faceta do faceta.
A dzieci potrzebują chyba trochę spokoju.
Obiecałam Ginny…
że się zmienię.
Kotku, wyglądam w tym grubo?
- Tak. - Ej.
Bądź dla niej miły.
- Marcus, stary, w porządku? - No.
- Co ty pijesz? - Shoty.
- Shoty? - No.
- Jest tu… - Nie. Wracamy do domu.
- Wracamy. - Nie.
- Proszę. - Sama wracaj.
Ja jestem w domu. Uwielbiam piwnicę Brodiego.
Dzięki, brachu.
- Co? Nie. - Marcus.
- Idziemy. - No weź.
Max, nie bachorz, bo jesteś na nas zła.
- Pobaw się. - Muszę się zająć bratem.
Nie mogę siedzieć z trzecioklasistami, bo nie zdałem?
- Hej. - Nie zdałem.
- W porządku? - Nie zdałem.
- Pomóc ci? - Nie. Poradzę sobie.
Poza tym nie jesteśmy zbyt blisko.
Max, przestań. Nie o to mi…
Cześć, Paul.
Co ty tu, do cholery, robisz?
To był błąd…
że skłamałam o ciąży. Przepraszam.
Nie zastawiłam go.
Przez ciebie mogę stracić pracę.
Miałem plan, a ty go po prostu…
zniszczyłaś.
Ja też tego chciałam.
Gówno prawda.
Nie kochałaś mnie.
To nieprawda.
Chciałaś być żoną burmistrza. Po prostu mnie wykorzystałaś.
Myślałem, że jesteśmy tacy sami, ale nie jesteśmy.
Nie jesteśmy tacy sami.
Zmieniłaś mnie w najgorszą z moich możliwych wersji,
bo jesteś…
podstępna.
Zatruwasz to, co dobre.
Przyszłam cię przeprosić
i to zrobiłam.
Naprawdę zaczynasz wierzyć w to, co o tobie wygadują?
Że to ty jesteś tu ofiarą? Bo nie jesteś żadną ofiarą. Uwierz mi.
Nic zmieniłam cię w nic, czego w tobie nie było.
Na górę.
Dobry wieczór.
Idź się położyć.
- Mamo, tato… - Do łóżka, natychmiast.
Ludzie, rozchmurzcie się.
Mam już tak dość tego,
że wszyscy zachowują się, jakby to było coś strasznego.
Dzieciaki piją.
To nic takiego.
I nie jest tak, że się nie doceniam.
Boże, zamknij się.
Porozmawiamy o tym rano.
Dobra.
W porządku.
Tak jest. Dobra. Tak jest.
Tak jest.
Co z tobą?
Czy ty nas nienawidzisz?
Nie. Nie…
Nie nienawidzę was.
Nienawidzę siebie.
Nienawidzę siebie, wiesz? Nienawidzę…
Nienawidzę siebie!
Rozumiesz?
Nienawidzę siebie.
Mamo, on ma problem i potrzebuje pomocy. Potrzebuje odwyku.
Będzie miał zaległości.
Kogo to obchodzi, skoro sobie pomoże?
Już i tak jest mu trudno. Nie chcę tego pogarszać.
Czy chcesz zaakceptować połączenie od Shane’a Reilly’ego,
osadzonego w więzieniu stanowym w Nowym Meksyku?
Tak.
Mary? Jesteś tam?
Nie nazywaj mnie tak.
Boże, twój głos. Nie słyszałem go, odkąd byłaś mała.
Dlaczego ciągle dzwonisz, tato?
Tak długo chciałem z tobą porozmawiać, a skoro ja cię znalazłem, to każdy może.
Twoja mama, twój ojczym.
Mary… Mary, musisz uważać.
Nie jestem już Mary!
Ginny, hej.
Cześć.
Wszystko w porządku?
Tak. Widzisz?
Jesteś bardzo pijany.
Mogę go posłuchać?
Czego?
Tego…
wiersza Słońce.
Marcus…
dlaczego powiedziałeś, że nie zdałeś?
Jestem…
Jestem frajerem.
Zawaliłem ten rok.
Nie jesteś frajerem.
Marcus…
chyba zmoczyłeś łóżko.
Przepraszam, po prostu…
Cholera. Upiłem się.
Marcus.
Kocham cię. Chcę…
posłuchać wiersza Słońce.
Chcę go posłuchać.
Ginny.
Skarbie, powinnaś już iść.
Hej, Austin.
Trzymasz się?
Złamałeś okulary?
Wyjdź stąd.
Austin…
Wynocha!
Nie da się przejść przez trudności bez szwanku.
Ale pytanie brzmi: czy panujesz nad tym, jak się zmieniasz?
Czy nad czymkolwiek panujesz?
To jakaś paranoja.
Może nie rozmawiajmy po drodze.
Jesteś tu.
Jak wtedy, gdy dotknąłeś mojej twarzy
i obiecałeś, że zawsze tu będziesz.
Moim największym lękiem
jest zniknięcie tej ręki,
bo odejdziesz
jak słońce w ciemności
pochłonięte przez mrok.
Ciemność zapada i pochłania,
przekonuje i czyni przygotowania.
Zabiera cię.
A mnie zostaje echo słów, w których słyszę cię.
Ale ja znam serce pod całym tym bólem.
Ono ma nadzieję, tak jak ja,
na to, że mrok opuści niebo pewnego dnia.
Przez mrok prześwituje twoje słońce.
Jest ostre.
Wciąż mnie ogrzewa.
Wiem, że jesteś tam, gdzieś.
Dziś, jutro, na zawsze.
A może niektóre rzeczy zmieniają tak, że nie da się już wrócić do tego,
kim się było?
Myślę, że mama się zmieniła…
albo jest zdolna do zmiany…
ale nie wiem.
Nigdy nie wiem.
Ja się zmieniłam.
KOREA POŁUDNIOWA
Musiałam.
Mamo?
Przed zmianą nie uciekniesz.
Nie mówiłaś, że w ciąży pijesz mleko?
Zmiany są nieuniknione.
Napisy: Katarzyna Puścian