Czasem człowiek dokonuje niemożliwego.
Potwierdzam. Podwozie wysunięte.
Przyjąłem, Columbio. Orzeł ma skrzydła.
Wystarczy, że jedna osoba ma marzenia.
Powodzenia, Orle.
Gdy człowiek marzy,
wiecie, co się dzieje. Może zmienić świat.
Dobra, cięcie.
Posłuchaj. Nie chcę się wtrącać,
ale patrzę na scenariusz i zdaje mi się... Tak.
Nie ma w nim niczego, co powiedziałeś.
Tak, bo tekst w scenariuszu jest gówniany.
Dobra. Zapomnij o słowach.
Głoś prawdę.
Jesteś John Carpenter, idealista, lekarz z getta.
Pomagasz wszystkim, biednym, chorym, głodnym itd.
Jesteś Jezusem. Podróżą.
Twoja podróż to podróż Ameryki.
W pewnym momencie całujesz się z zakonnicą.
To genialne.
Posłuchaj, żółtodziobie.
Ameryka nie całuje się z zakonnicami.
To strata dla Ameryki.
Próbujemy jeszcze raz. Akcja.
Co jest, kurwa?
Błagam was. Co jest ważniejsze?
Jakiś typ, który leci na petardzie i ląduje na kawałku kamienia
czy żywa sztuka, którą tworzymy tu, na Ziemi?
Dobra, zróbmy przerwę.
AGENT ELVIS
Prosto z redakcji w Nowym Jorku
przed państwem Walter Cronkite i wieczorne wiadomości CBS.
Za kilka godzin moduł księżycowy dotrze na powierzchnię.
Bohaterstwo tych mężczyzn jest nieopisane.
No proszę.
Masz czasem wrażenie, że moglibyśmy robić coś...
- Więcej? - Więcej?
Tak. Coś większego.
- Bycie tobą jest największe. - Patrz.
Na naszych oczach
ludzie zaraz wylądują na zasranym Księżycu.
A co ja robię?
W kolejnej scenie, śpiewając, uczysz dziecko o tolerancji,
co podnieca zakonnicę.
To wciąż za mało.
Wszystko dobrze?
Byłoby lepiej, gdybym był w tej kapsule.
Bzdura? To nie bzdura.
To wielka chwila w historii.
Podobnie jak twój powrót do telewizji.
Być może.
Obiecałeś, że rzucisz to gówno.
Powiedział, że rzuci kokę we wszystkie dni oprócz wtorków.
Kokainowe wtorki? Świetne. Jak wtorki z taco, ale dla fajnych ludzi.
Cholera. Co tu robisz?
Jem, to chyba jasne.
O Boże.
Zabiłabym dziecko za dziesięć takich.
Co? Nie jakieś znajome, Jezu.
Czyli tym się zajmujesz?
Pojawiasz się, gdy masz na to ochotę?
Tak dostałam się na Yale.
- Chciałabym... - Cicho.
- Nie obchodzi mnie, co tu robisz. - Jestem wielką fanką.
Twoich filmów. Są zabawne.
Oczywiście nie komedie.
- Gdzieś w tym tkwi komplement. - Dość. Idź już.
Dobra. Niemiło.
Nie trafiłeś. Biorę to.
Wywal to.
Skąd ty bierzesz tę kokę?
Od Odlota?
To gość, który sprzedaje na parkingu mapy do domów gwiazd.
I kokainę. Od tego powinienem zacząć.
- Przedstawisz mnie? - Teraz? A co z następną sceną?
Dobra, ludzie. Zakonnice, załóżcie wrotki.
Poczeka.
Czekaj.
Plan jest tam, a ty idziesz tam. Coś tu się nie zgadza.
Wyjdę na chwilę.
Tak? A skąd ta mina stróża prawa?
Jaka mina?
Ta, którą robisz przed każdą bójką, strzelaniną czy masakrą.
Ach, ta mina stróża prawa.
Jesteśmy tu, żeby nakręcić film.
Reżyser ustawia kolejne ujęcie.
Spokojnie. To tylko ujęcie przez ramię.
Bobby Ray może mnie zastąpić.
Czy tylko ja pamiętam, jak źle to się kończy?
BŁĘKITNE HAWAJE
Zaraz, nagrywamy już?
To moje piwo?
Wciąż spłacamy to biedne dziecko.
Spokojnie. W tym filmie nie ma dzieci. Poradzi sobie.
Portorykańskie bezdomne urwisy, zapraszam, migiem!
Nie jestem z Portoryko.
Nikt z was nie jest. Dlatego Bóg stworzył magię makijażu.
Czytasz te scenariusze?
Staram się tego nie robić.
MAPY DO GWIAZD
O kurwa, to Elvis.
O rany, ale czad.
Jesteś teraz lekarzem?
Niech zgadnę. Odlot?
To wystarczająca odpowiedź?
Niezbyt.
Dobra. Chcesz mapę do domu gwiazdy?
Za piątaka dostaniesz kod do bramy Paula Newmana.
Coś ci powiem, Odlot.
Bardziej interesuje mnie twój inny towar.
Rozumiesz?
Tak.
Patrz.
Powiedz mi jedno.
Jesteś dilerem. Czemu ubierasz się jak alfons?
Te profesje trochę się zazębiają.
Chcesz trochę tej koki czy nie?
Chcę wszystko, co masz.
Wszystko?
Oficjalnie jestem fanem Elvisa!
Wyśmienicie.
Dobra. Zwykle nie sprzedaję hurtowo, ale...
- Morda. - Jasne.
Normalnie sprałbym cię za to, że jesteś dilującą kanalią
ubraną jak alfons i bym sobie poszedł,
ale dziś mam pojebany poranek.
Szczerze, ja też.
- Szukam dziś większej szychy niż ty. - Tak.
W skrócie jestem wkurzony, że nie jestem w kosmosie.
Jasne. To ma sens.
Ciężko mi zachować anonimowość,
więc muszę pożyczyć parę rzeczy.
Wyglądasz w tym znacznie lepiej niż ja.
Kto by się tego spodziewał.
ABSOLUTNY ZAKAZ WSTĘPU
Centrum kontroli czeka na wieści. Moduł...
Co robisz, agentko Ryder?
Nic.
To dobrze.
Masz więc czas wytłumaczyć mi, dlaczego Elvis nie jest na planie,
co, jak wiesz, jest dla mnie bardzo ważne.
Ja pierdolę! Gdzie on jest?
Dokąd jedziemy?
Daj spokój. Nie mogę ci tego powiedzieć.
Kto kapuje, ten w piachu ląduje.
Podobno.
Wiesz, co jest gorsze od piachu?
Chyba tak.
Cokolwiek będziesz robił, nie zniszcz płaszcza.
Postaram się.
Wzywam doktora Carpentera.
- Szlag. - Nie powinieneś być na planie?
Do rzeczy. Co tak naprawdę robisz?
Nic, paranoiku. Co z twoim zaufaniem?
Zostało napromieniowane w atomowej kuli ognia w Vegas.
A ty co robisz? Wymykasz się na szybką walkę ze złem?
Chcę tylko zaprowadzić porządek.
Rzeczywiście, jest tak czysto, że mucha nie siada.
To się nazywa zmiana.
Nie, to strata czasu.
Wiem, o co tu chodzi, więc ci to streszczę.
Choćbyś rozpracował dziś stu dilerów, nie dotrzesz na Księżyc.
- Masz musztardę na twarzy. - Wiem.
Nie przeszkadza ci to?
O rany, dr Carpenter ma broń?
Zwrot akcji.
Jaka jest moja kwestia?
Mówisz: „tak”, durniu.
Noktowizor.
O cholera. Szlag by to.
Płonące okulary są w porządku.
W tych widzę przez ściany.
- Poważnie? - Tak.
Jak się odwróci polaryzację, wypalają oczy.
Pełna profeska.
- Bzdura. - Spytaj moją kumpelę.
Tylko nie patrz jej w oczy, bo wyglądają dziwnie.
To rozumiem.
Przeprowadzam się tu.
Jak oni się wyprowadzą.
Ile za te okulary?
Nie stać cię na nie. Beatlesów może by było.
A czy te okulary mogą mi powiedzieć,
co jest za tymi drzwiami?
To by zepsuło zabawę. Pospiesz się.
Doktor musi pomóc sierotom pokonać gruźlicę dzięki wierze w siebie.
Ten scenariusz jest do dupy.
Przyjąłem, Houston.
Teraz możemy już tylko czekać.
Gdy lądownik zbliża się do Księżyca...
Odlot, już przyszedłeś po dostawę?
To było...
Jezu.
Niezły biznesik. Kto nim zarządza?
Pierdol się.
Jeszcze raz.
Próbowałem zagwizdać, ale wybiłeś mi ząb.
Chłopaki!
Cholera.
Nie poczujesz się od tego lepiej.
Nie zgadzam się.
Przykra prawda. Nieważne, co zrobisz,
nie staniesz się astronautą.
Zapłacę ci, żebyś zamilkła.
Mówisz jak moja matka, gdy byłam mała.
Fajna z niej babka.
Płaciła mi papierosami. Złota kobieta.
Otwieraj gębę.
Stracisz więcej niż ten ząb.
Gadaj. To nie była tylko koka do dilowania w okolicy.
Ta dostawa. Jest...
Jasna cholera!
Świetnie to wygląda przez okulary!
Pada śnieg!
- Pada śnieg! - Hurra!
Scatter, wracaj tu.
- Pieprzone wtorki. - Spójrz na to tak.
Pokazałeś dzieciakom ryzyko związane z narkotykami,
podając im mnóstwo narkotyków.
Zostawiasz mnie?
Tak!
- Co? - „Tak”.
Co „tak”? Tak mam powiedzieć?
Po prostu powiedz „tak”.
Dobra. To znaczy tak. Cholera.
Cięcie.
Gdzie Elvis?
Wyszedł po papierosy.
On nie pali.
Chodziło mi o cadillaki.
Wiesz, jak nieudolnie mnie okłamujesz?
Niestety tak.
Co jest?
Cholera, co się stało z moim płaszczem?
Różne rzeczy.
Wiesz, ile kosztuje taki płaszcz?
Nic mi nie mów o drogich ciuchach.
Lepiej opowiedz mi o dostawie kokainy,
o której ktoś inny mi mówił,
zanim eksplodował.
Ktoś eksplodował? Jaka dostawa?
O niczym mi nie mówią.
Przysięgam.
Scatterowi nie podoba się twoja odpowiedź.
Dobra. Znajdźcie Wielkiego Gnata.
Kręci się przy czwartym pirsie. Tym razem naprawdę przysięgam.
Będę miał siniaka na fiucie.
Dobrze. Przepraszam za płaszcz.
Co ty masz na sobie?
- Długa historia. - Wyglądasz jak jakiś alfons.
Wiem.
- Co robisz? - Wpadłem po parę rzeczy.
Masz na myśli broń i naboje.
Widzę to po twojej minie.
Musimy wracać na plan.
- Bobby Ray da radę. - Zakład?
I akcja!
Chwileczkę.
Co mnie motywuje?
Do otwarcia drzwi?
Chcesz przez nie przejść.
W takich chwilach naprawdę możemy poczuć,
że jesteśmy częścią historii.
Przestań.
Wiem, że jesteś zgorzkniały, bo wyleciałeś z NASA.
„Zakłamany”? Kto, Neil Armstrong?
Każdy z nich jest bohaterem Ameryki.
Nadzieje i marzenia całego narodu spoczywają na ich barkach.
CeCe, zauważyłem, że Elvisa wciąż nie ma na planie.
Z groźnym naciskiem na „wciąż”.
Pracuję nad tym.
- Pracuj szybciej. - Tak jest.
Z innej beczki.
Kiedyś zbyt długo czekałem na przystawkę,
więc wyrzeźbiłem widelec z kości udowej kelnera.
Żebyś widziała miny jego wnuków.
Co tam robiły jego wnuki? Tyle pytań.
Dobrze, że wróciłaś.
Kompensujemy sobie niedoszłe lądowanie na Księżycu.
Skończ już.
Rozumiem to. Gdy mama została miss mokrego podkoszulka,
miesiącami nie jadłam i podpaliłam bar.
- Dokąd idziemy? - Nie ma żadnego „my”.
A ty wciąż masz musztardę na twarzy.
- Czuję się zauważona. - Nie rozumiesz.
- Podwiozę was. - Nie, dzięki.
Jesteś pewien, mięśniaku?
Wkrótce dzielna załoga Apollo 11 przekaże nam wieści
o lądowaniu.
Skończcie już.
A może my już skończymy i wrócimy na plan?
Film zaczeka.
Zatrzymamy duży ładunek narkotyków.
Każdego dnia jest takich tysiące.
Skąd masz tę furę?
Niezła, co? Służbowa.
- Mogę nacisnąć? - Jasne.
Nie zostanę porażony prądem ani katapultowany z fotela?
To lepiej nie dotykaj.
Dziękuję?
Pyta, czy jest alkohol.
To wysokowydajny, supernowoczesny sprzęt zwiadowczy.
Trzeci guzik po prawej.
Może jednak czwarty.
Wiesz, że nie znajdziemy tego gościa?
Na szczęście Bóg stworzył tablice dla próżniaków.
WIELKI GNAT
Siemano.
Musimy pogadać.
Scatter!
Guziki to nie zabawki!
Dość już tej oklepanej sceny ucieczki.
- Czego chcesz? - Opowiedz o ładunku narkotyków.
Kleopatra wypłynęła z nim wczoraj.
Kleopatra?
Wkurza mnie, że mnie zostawiacie.
I co z tym ogromnym ładunkiem?
Już po nim.
Świetnie.
Czyli to wszystko, jak już mówiłam,
pierdolona strata...
OKRĘT KLEOPATRY
...czasu. Cholera.
Przepraszam, co mówiłaś?
Coś o tym, jak bardzo się myliłaś?
Ładny płaszcz.
Osłaniać cię? Co?
Pieprzone wtorki.
Potrzebujemy planu. Uciekają.
Oto plan: i co z tego?
- Osłaniaj mnie. - Kurwa.
Nienawidzę bohaterów.
Plan „i co z tego?” był znacznie łatwiejszy.
Trzy stopnie nachylenia. Trzy metry.
Houston, tu baza Tranquility. Orzeł wylądował.
Czekaj.
Na co?
Aż pozbędziesz się mojej fury? To już się stało.
Wcisnąłem wszystkie guziki, zanim wyskoczyłem.
Samochód wysadzi statek.
Wcisnąłeś wszystkie guziki?
- Tak. - Cholera.
- Co? - To tylko zamyka drzwi.
Na szczęście mam jeszcze taki dynks
z biura w Filadelfii.
- Ale jazda. - Na maksa.
- Gdzie teraz jest? - Jeszcze do tego nie doszliśmy.
Skąd ta smutna mina?
Przegapiłem lądowanie.
Nie martw się. Na pewno to powtórzą.
- Co? - Chodź za mną.
Jest tam kto? Halo?
Jebać tę małpę przystawiającą mi broń do fiuta.
Czy może być gorzej?
- Kwestia. - Nie masz żadnej!
Po prostu stoisz.
Nie po to przez 12 lat
robiłem doktorat z teorii filmu,
żeby jakiś debil wszystko zepsuł!
Rozumiem. To musi być frustrujące.
Co to za debil?
Pieprzyć to. Idę stąd.
Mary Tyler Moore powiedziała „pieprzyć”?
Oficjalnie ją kocham.
Przygotuj się na kompletny odlot.
Jezu!
Może Scatter miał rację.
Co to ma być?
Tutaj powstaje historia.
- Kto to? - Poznaj mojego szefa.
Bardzo chciałem cię poznać.
Sfinansowałem ten gówniany film, żeby cię tu ściągnąć.
Wszystko zaplanowałam.
Napoje, przekąski, ciasto czekoladowe,
przytulanie, wspólne oglądanie lądowania.
Tylko że ktoś się spóźnił.
Przez jego durne ratowanie świata.
Poza tym nie wiedziałam, że mamy ciasto.
Chwileczkę.
Lądowanie na Księżycu, nasze największe osiągnięcie,
jest sfingowane?
Nie bez pomocy filmowego geniusza.
Poznaj Stanleya Kubricka.
Coś się stało?
Nasza gwiazda jest niedysponowana.
Jest w kiblu?
Nie. Jakimś cudem wypił oranżadę z kokainą,
jest naćpany jak dzik
i nie chce zejść z dachu budynku.
Rany, Scatter.
- Co? - Nic.
Ktoś musi założyć skafander.
Elvis.
Słucham?
Nie martw się.
Masz podobny rozmiar co Neil.
Nagraliśmy już dźwięk. Masz tylko wyglądać.
Chwileczkę. Chcesz, żebym...
Był pierwszym człowiekiem na Księżycu.
Mały krok dla człowieka, ale... Jak to było?
Wielki skok dla ludzkości.
Nie lepiej brzmiałoby „dla ludzkości skok ogromny”?
- Nie. - Nieważne.
Ktoś się zorientuje, że to nieprawda.
My definiujemy prawdę.
A to nią nie jest.
Dla świata jest.
Wiesz, skąd wiem?
Bo Walter Cronkite tak powiedział.
Czy tu jest, kurwa, majonez?
To by była narodowa tragedia.
Chyba że chcesz wrócić do zakonnic zza ściany.
To mały krok dla człowieka...
ale wielki skok dla ludzkości.
Witamy w TCB.
Napisy: Zofia Sław