‪บางครั้ง มนุษย์ก็ทําสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ได้สําเร็จ
‪ยืนยันภาพ ส่งอุปกรณ์ลงจอดแล้ว
‪รับทราบ โคลัมเบีย อีเกิ้ลมาถึงแล้ว
‪สิ่งเดียวที่ต้องการคือคนที่มีความฝัน
‪ขอให้โชคดี อีเกิ้ล
‪เพราะเวลาที่ผู้ชายฝัน
‪คุณก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาเปลี่ยนโลกได้
‪เอาละ คัต
‪โอเค ฟังนะ ผมไม่ได้อยาก ‪ขัดขวางแนวทางของคุณหรอก
‪แต่ผมกําลังดูบทอยู่และผมค่อนข้างแน่ใจว่า... ใช่
‪ไม่มีคําพวกนั้นอยู่ในนี้เลย
‪จริง แต่เป็นเพราะคําพูดในบทมันห่วยแตก
‪เอาละ ฟังนะ ลืมคําพูดไปเลยละกัน
‪อยู่บนความจริงเลยเพื่อน
‪คุณคือดร.จอห์น คาร์เพนเทอร์ ‪หมอสลัมในอุดมคติ
‪คุณช่วยทุกคน คนจน คนป่วย คนหิวโหย ‪นึกออกไหม นู่นนี่นั่น
‪คุณคือพระเยซูน่ะเพื่อน คุณคือการเดินทาง
‪การเดินทางของคุณคือการเดินทางของอเมริกา
‪และพอถึงจุดนึง คุณก็กอดจูบกับแม่ชี
‪เจ๋งไหมล่ะ
‪เจ๋ง ฟังนะ ไอ้มือใหม่
‪อเมริกาไม่กอดจูบกับแม่ชี
‪เหรอ ก็น่าเสียดายแทนอเมริกานะ
‪เอาละ ฟังนะ เราจะถ่ายอีกที และแอ็กชั่น...
‪อะไรวะเนี่ย
‪ไม่เอาน่า ทุกคน อะไรสําคัญกว่ากัน
‪พวกหัวเกรียนไม่กี่คน ‪ที่ขี่จรวดน่าสรรเสริญไปยังหินก้อนนึง
‪หรืองานศิลปะมีชีวิต ‪ที่เรากําลังสร้างสรรค์อยู่บนโลกกันแน่
‪เออ ก็ได้วะ พักห้านาที
‪(สายลับสายร็อค)
‪จากห้องข่าวของเราในนิวยอร์ก
‪นี่คือข่าวภาคค่ําของซีบีเอส ‪กับวอลเตอร์ ครอนไคต์
‪ยานลงดวงจันทร์จะลงสู่พื้นผิว ‪ในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้แล้ว
‪ความกล้าหาญของคนเหล่านี้ ‪ชื่นชมเท่าไหร่ก็ไม่มากเกินไป
‪ดูนั่นสิ
‪นี่ เคยรู้สึกไหมว่าเราอาจทําอะไรได้
‪- มากกว่านี้ ‪- มากกว่านี้เหรอ
‪ใช่ นึกออกไหม อะไรที่ ไม่รู้สิ... ยิ่งใหญ่กว่านี้
‪ไม่มีอะไรยิ่งใหญ่กว่าการเป็นเอลวิส
‪ดูนี่สิ ตรงหน้าเรา ตอนนี้น่ะ
‪มนุษย์กําลังจะลงจอดบนดวงจันทร์นะเฟ่ย
‪แล้วฉันทําอะไรอยู่
‪ฉากต่อไป นายสอนเด็ก ‪เรื่องความอดทนผ่านพลังของเพลง
‪ซึ่งดูเหมือนจะทําให้แม่ชีเกิดอารมณ์
‪แต่ก็ยังไม่พอ
‪นายโอเคไหมเนี่ย ลูกพี่
‪จะโอเคกว่านี้ถ้าฉันอยู่บนแคปซูลอวกาศนั่น
‪ไร้สาระเหรอ นี่ไม่ใช่เรื่องไร้สาระนะ
‪นี่เป็นช่วงเวลาสําคัญในประวัติศาสตร์
‪นายพูดถูก อยู่บนนั้น ‪กับรายการพิเศษการกลับมาของนาย
‪ก็เป็นไปได้
‪เฮ้ย ไหนสัญญาว่าจะเลิกเล่นยาแล้วไง
‪ที่จริงนะลูกพี่ เขาบอกว่าเขาจะเลิกดมโค้กทุกวัน ‪ยกเว้นวันอังคาร
‪เล่นโคเคนวันอังคารเหรอ ชอบจัง ‪เหมือนทาโก้วันอังคาร แต่สําหรับคนเจ๋งๆ
‪ให้ตายสิ คุณมาทําอะไรที่นี่
‪กินไง ก็เห็นอยู่
‪พระเจ้าช่วย
‪ฉันยอมฆ่าเด็กตัวเป็นๆ เพื่อแลกกับไอ้นี่สิบอันเลย
‪อะไร ไม่ฆ่าเด็กที่ฉันรู้จักหรอกน่ะ ให้ตายสิ
‪นี่คืองานของคุณเหรอ
‪คิดจะโผล่มาตอนไหนก็โผล่
‪แบบเดียวกับที่ฉันเข้าเยล เรื่องจริง
‪แต่ฟังนะ ฉันอยาก...
‪หยุด ผมไม่อยากรู้ด้วยซ้ําว่าคุณมาที่นี่ทําไม
‪อะไร ฉันแค่เป็นแฟนตัวยง
‪หนังของคุณน่ะ มันฮามาก
‪แน่นอนว่าไม่ใช่พวกหนังตลกหรอกนะ
‪- เมื่อกี้ก็มีคําชมอยู่บ้างแหละน่า ‪- พอแล้ว กลับไปได้แล้ว ไปเลย
‪ได้ หยาบคายชะมัด
‪อุ๊ย ไม่ลง ฉันช่วยเอง
‪เอาไปทิ้งซะ
‪นายไปหาโคเคนพวกนี้มาจากไหนเนี่ย
‪ฟลายบอยเหรอ
‪เขาคือคนขายแผนที่บ้านดาราในลานจอดรถน่ะ
‪และขายโคเคนเยอะมาก ‪ฉันน่าจะพูดเรื่องโคเคนก่อน
‪- แนะนําให้ฉันรู้จักหน่อยสิ ‪- ตอนนี้เนี่ยนะ
‪แล้วฉากต่อไปล่ะ
‪โอเค ทุกคน แม่ชี ใส่โรลเลอร์สเกตได้แล้ว
‪ค่อยถ่ายก็ได้
‪เดี๋ยวก่อน
‪ฉากอยู่ทางนั้น แต่นายกําลังเดินไปทางนี้ ‪ดูเหมือนจะคนละทางนะ
‪แค่จะออกไปข้างนอกแป๊บเดียวน่ะ
‪อ๋อเหรอ แล้วหน้าตาแบบศาลเตี้ยนี่คืออะไร
‪หน้าตาแบบศาลเตี้ยอะไร
‪ก็หน้าตาแบบที่ทําก่อนจะวาดลีลาคาราเต้ ‪ดวลปืน นองเลือดน่ะสิ
‪อ๋อ หมายถึงหน้าตาศาลเตี้ยแบบนั้นน่ะเหรอ
‪ไม่เอาน่า เรามาถ่ายหนังกันนะ
‪ผู้กํากับกําลังเตรียมถ่ายช็อตต่อไปแล้ว
‪ใจเย็นน่า คุณเบอร์ตี้ ‪มันก็แค่ช็อตถ่ายผ่านไหล่
‪ให้บ็อบบี้ เรย์เล่นแทนผมก็ได้
‪ฉันเป็นคนเดียวเหรอที่จําได้ว่ามันแย่แค่ไหน
‪("บลูฮาวาย")
‪เดี๋ยวนะ นี่เราถ่ายกันแล้วเหรอ
‪เดี๋ยวนะ นั่นเบียร์ผมรึเปล่า
‪และเรายังต้องจ่ายเงินให้เด็กนั่นอยู่เลย
‪ใจเย็นน่า หนังเรื่องนี้ไม่มีเด็ก เขาทําได้แน่
‪เด็กไร้บ้านชาวเปอร์โตริโก ทางนี้เลยจ้า ให้ไว
‪ที่จริงผมไม่ใช่คนเปอร์โตริโกครับ
‪ก็ไม่ใช่สักคนแหละ พระเจ้าถึงได้สร้าง ‪มนตร์วิเศษแห่งการแต่งหน้าขึ้นไง
‪ได้อ่านบทบ้างไหมเนี่ย
‪ที่จริงพยายามจะไม่อ่านน่ะ
‪(แผนที่บ้านคนดัง)
‪แม่เจ้าโว้ย นี่มันเอลวิสนี่
‪แม่เจ้า โอ้โห
‪อะไรเนี่ย เดี๋ยวนี้เป็นหมอเหรอ
‪ขอเดานะ นายคือฟลายบอย
‪มันพอจะตอบคําถามนายได้ไหม
‪ไม่เลยสักนิดเดียว
‪เอาละ นายอยากได้แผนที่บ้านคนดังหรืออะไรล่ะ
‪จ่ายเพิ่มอีกห้าเหรียญ ‪เอารหัสประตูบ้านพอล นิวแมนไปเลย
‪จะบอกอะไรให้นะ ฟลายบอย
‪ฉันสนใจของอีกอย่างที่นายขายมากกว่า
‪เข้าใจที่พูดไหม
‪เข้าใจสิ เข้าใจ
‪ดูเอาเลย
‪ถามหน่อยสิ ฟลายบอย
‪ถ้านายเป็นพ่อค้ายา ‪ทําไมนายถึงแต่งตัวเหมือนแมงดา
‪โอเค ได้ คือมันมีความทับซ้อนกันอยู่น่ะ
‪แต่นี่ นายจะซื้อโค้กหรือไม่ซื้อกันแน่
‪ซื้อทั้งหมดเลยต่างหาก
‪ทั้งหมดเหรอ
‪ทายซิว่าใครเป็นแฟนคลับเอลวิส ‪อย่างเป็นทางการแล้ว
‪ได้เลยเพื่อน
‪เยี่ยมเลยๆ คือว่าปกติฉันไม่ได้ขายเหมา แต่ฉัน...
‪- หุบปากซะ ‪- ได้
‪ปกติแล้วฉันจะแค่อัดนาย ‪ที่นายเป็นพ่อค้ายาห่วยแตก
‪ที่แต่งตัวเหมือนแมงดา ‪แล้วฉันก็จะไปตามทางของฉัน
‪แต่เช้านี้เป็นเช้าที่แปลกมากสําหรับฉัน
‪เอาจริงนะ สําหรับฉันด้วย
‪- และวันนี้ฉันกําลังตามล่าปลาตัวใหญ่กว่านาย ‪- ได้
‪เรื่องมันยาว แต่ฉันโมโห ‪ที่ตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่ในอวกาศ
‪ฉันเห็นด้วย ฉันว่ามีเหตุผลนะ
‪แต่ฉันเดินไปไหนมาไหน ‪โดยไม่มีใครสังเกตไม่ได้
‪ฉันเลยต้องขอยืมของนิดหน่อย
‪โห นายใส่ชุดนี้แล้ว ‪ดูดีกว่าฉันใส่เยอะเลย จริงๆ นะ
‪อะนะ พูดอย่างกับไม่รู้ว่าจะเป็นแบบนี้
‪(ห้ามเข้าเด็ดขาด)
‪ศูนย์ควบคุมภารกิจรอข้อมูลอยู่ ยานลง...
‪ทําอะไรอยู่ เจ้าหน้าที่ไรเดอร์
‪เปล่าค่ะ
‪ดีเลย
‪งั้นคุณก็มีเวลาเหลือเฟือที่จะบอกผมว่าทําไม ‪เอลวิสถึงไม่อยู่ในกองถ่ายหนังเอลวิสของเขา
‪ซึ่งคุณก็รู้ว่าสําคัญสําหรับผมมาก
‪ให้ตายสิวะ เขาหายหัวไปไหนเนี่ย
‪เรากําลังจะไปไหนกัน
‪ไม่เอาน่า นายก็รู้ว่าฉันบอกนายไม่ได้
‪เพราะพวกปากโป้งต้องลงเอยด้วยไข้โป้ง
‪ใช่ ฉันเคยได้ยินคนพูดแบบนั้น
‪แต่รู้ไหมว่าอะไรที่แย่กว่าไข้โป้ง
‪ฉันว่าฉันรู้แหละ
‪โอเค อี ที่รัก ไม่ว่านายจะทําอะไร ‪อย่าทําเสื้อคลุมพังนะ
‪ฉันเข้าใจ
‪ขอเชิญดร.จอห์น คาร์เพนเทอร์เข้าฉากค่ะ
‪- ให้ตายสิ ‪- คุณควรถ่ายหนังอยู่ไม่ใช่เหรอ
‪นี่ เข้าเรื่องเลยได้ไหม คุณทําอะไรอยู่กันแน่
‪ตายแล้ว หวาดระแวงจัง ‪ไม่มีอะไร ความไว้ใจอยู่ไหนเนี่ย
‪โดนอาบรังสีไปหมดแล้ว
‪ในลูกไฟนิวเคลียร์ที่เวกัสไง
‪โอเค แล้วนี่อะไร ‪แอบออกไปโชว์ลูกเตะศาลเตี้ยอีกแล้วเหรอ
‪ก็แค่คนที่ยืนต้านกระแสน้ําเท่านั้นเอง
‪อืม ซึ่งได้ผลดีมาก ‪คุณถึงได้ไม่เห็นกระแสน้ําอีกแล้ว
‪มันเรียกว่าการสร้างความแตกต่าง
‪ไม่จริง เรียกว่าการเสียเวลาเปล่าต่างหาก
‪ฉันรู้ว่ามันเรื่องอะไรกันแน่ ‪ให้ฉันสรุปให้ฟังไหม
‪ไม่ว่าคุณจะเล่นงานพ่อค้ายาตัวเล็กๆ ได้กี่คน
‪คุณก็ไม่ได้ขึ้นไปดวงจันทร์หรอก
‪- มัสตาร์ดเลอะหน้าคุณน่ะ ‪- ใช่ ฉันรู้
‪คุณเก่งเรื่องนั้นเหรอ ‪เดินไปเดินมาโดยที่มัสตาร์ดเลอะหน้าน่ะ
‪ตายแล้ว! ดร.คาร์เพนเทอร์พกปืนด้วยเหรอเนี่ย
‪หักมุมแฮะ
‪เดี๋ยวๆ บทพูดว่าไงแล้วนะ
‪บทพูดของคุณคือ "ใช่"
‪ควายยังเรียกพี่
‪โหมดกลางคืน
‪บ้าเอ๊ย ให้ตายสิ
‪โอเค ถึงฉันจะชอบแว่นไฟลุกแค่ไหน
‪แต่แว่นพวกนี้มองทะลุกําแพงได้
‪- จริงดิ ‪- จริงสุดๆ
‪และถ้าคุณกลับขั้วมัน ‪มันจะทําให้ลูกตามนุษย์ไหม้เกรียม
‪ฉันกําลังพูดถึงจอมเก๋าคนนี้
‪- ไร้สาระ ‪- ถามเพื่อนร่วมห้องฉันดูสิ
‪แต่อย่ามองตาเธอนะ ‪เพราะตอนนี้ตาเธอดูประหลาดมาก
‪ดี๊ดี
‪ตายละ โอเค ตื่นเต้นจัง
‪โอเค ทันทีที่คนพวกนั้นออกไป
‪ใช่ เจ๋ง แต่แว่นนั่นราคาเท่าไหร่เหรอ
‪คุณไม่มีปัญญาซื้อหรอก ‪พวกบีเทิลส์อาจซื้อไหว แต่ไม่ใช่คุณ
‪มีโอกาสที่ "แว่นวิเศษ" ของคุณ ‪จะบอกผมได้ไหม
‪ว่ามีอะไรรออยู่อีกฝั่งของประตู
‪มันสนุกตรงไหนเหรอ ตาบื้อ ‪รีบจัดการเรื่องนี้ดีกว่า
‪ดร.คาร์เพนเทอร์ต้องรักษาวัณโรคให้เด็กกําพร้า
‪ด้วยการทําให้เขาเชื่อมั่นในตัวเองนะ
‪พระเจ้า บทนั่นมันห่วยจริงๆ
‪รับทราบ ฮิวสตัน
‪และตอนนี้เราทําได้แค่รอ
‪ขณะที่ยานลงดวงจันทร์เริ่มลดระดับลง...
‪ไง ฟลายบอย กลับมาเติมของเหรอ
‪เฮ้ย นั่นมัน...
‪ให้ตายสิ
‪ทํากันเป็นอุตสาหกรรมเลยนะ ‪บอกฉันมาว่าใครคุม
‪ไปตายซะ
‪ลองอีกทีซิ
‪ฉันพยายามหัดผิวปากอยู่ แต่แกทําฟันฉันหัก
‪ทุกคน เข้ามาเลย
‪บ้าเอ๊ย
‪รู้ใช่ไหมว่าทําแบบนี้ไป ‪ก็ไม่ทําให้คุณรู้สึกดีขึ้นหรอก
‪เห็นด้วยก็ได้
‪โอเค ช่วงเวลาแห่งความจริงอันเจ็บปวด ‪ ไม่ว่าคุณจะทําอะไร
‪ก็ไม่ทําให้คุณกลายเป็นนักบินอวกาศหรอก
‪ผมจะจ่ายเงินให้คุณหยุดพูดจริงๆ
‪โห พูดเหมือนแม่ฉันตอนฉันเด็กๆ เลย
‪ฟังดูเป็นผู้หญิงที่เจ๋งนะ
‪แต่แม่จ่ายฉันด้วยบุหรี่นะ ดังนั้นใช่ แม่เจ๋งมาก
‪อ้าปากกว้างๆ ไอ้เวร
‪แกกําลังจะสูญเสียมากกว่าฟันซี่นั้น
‪พูดมา บนนั้นมีอะไรมากกว่า ‪พ่อค้าโคเคนท้องถิ่นเยอะมาก
‪การขนส่งสินค้านั่น มี...
‪ให้ตายสิวะ สแคทเทอร์
‪แม่เจ้า มองผ่านแว่นนี่แล้วสวยมาก
‪เฮ้ย หิมะตก
‪หิมะตก
‪- หิมะตก ‪- เย่
‪เย่
‪บ้าเอ๊ย สแคทเทอร์ กลับมานี่นะ
‪วันอังคารเฮงซวย
‪คิดแบบนี้สิ
‪อย่างน้อยคุณก็แนะนําให้เด็กๆ กลุ่มนึง ‪ได้รู้จักอันตรายของยา
‪ด้วยการมอบยาจํานวนมากให้พวกเขา
‪เฮ้ย จะทิ้งฉันเหรอ
‪ใช่
‪- อะไรนะ ‪- "ใช่"
‪"ใช่" อะไร ‪ให้ผมพูดบทหรือนั่นคือบทที่ต้องพูด
‪พูดมาเลยเพื่อน "ใช่"
‪โอเค ผมหมายถึงใช่ ให้ตายสิ
‪คัต
‪เอลวิสอยู่ไหน
‪แค่ออกไปซื้อบุหรี่น่ะ
‪เขาไม่สูบบุหรี่
‪ไม่เอาน่า ผมพูดว่าบุหรี่เหรอ ‪ผมหมายถึงคาดิลแลคน่ะ
‪รู้ใช่ไหมว่านายโกหกฉันได้แย่แค่ไหน
‪น่าเศร้าที่ผมรู้
‪อะไรวะเนี่ย
‪ให้ตายสิ อี ‪เกิดอะไรขึ้นกับเสื้อคลุมของฉันเนี่ย
‪ก็หลายอย่าง
‪ให้ตายสิวะ รู้ไหมว่าเสื้อคลุมนั่นราคาเท่าไร
‪เออ ฉันอยากรู้เรื่องเสื้อผ้าแพงๆ จะแย่แล้ว
‪ฟังนะ ไอ้มือใหม่ สิ่งที่แกต้องพูด
‪คือเรื่องการขนส่งโคเคนต่างหาก
‪การขนส่งโคเคนแบบเดียวกับที่ใครคนนึงบอกฉัน
‪ก่อนที่ใครคนนั้นจะระเบิดตู้มไป
‪มีคนระเบิดตู้มเหรอ ‪อะไร... แล้วการขนส่งอะไร
‪พวกเขาไม่ได้บอกอะไรฉันเลย โอเคไหม
‪สาบานได้
‪เห็นนั่นไหม นั่นแปลว่า ‪สแคทเทอร์ไม่ชอบคําตอบของแก
‪ก็ได้ๆ ไปหาบิ๊กร็อดนะ
‪เขาจะรู้ เขาอยู่ข้างท่าเรือสี่ตลอด ‪สาบานได้ ครั้งนี้พูดจริงๆ
‪จู๋ฉันเป็นรอยช้ําแน่เลย
‪ดี และฟังนะ ฟลายบอย ‪ขอโทษเรื่องเสื้อคลุม
‪ใส่ชุดบ้าอะไรเนี่ย
‪เรื่องมันยาวน่ะ
‪ดูเหมือนนายจะขโมยเสื้อผ้าแมงดามาใส่นะ
‪ผมไม่ได้คิดอยู่คนเดียวสินะ
‪- แล้วนี่มาทําอะไร ‪- แค่แวะมาเอาของนิดหน่อย
‪หมายถึงปืนกับกระสุนน่ะเหรอ
‪นี่ แค่เห็นหน้านายก็รู้แล้ว ‪ว่าหน้าตาแบบนี้คือนายกระสุนหมด
‪สิ่งที่เราต้องการคือ ‪พานายกลับไปเข้าฉากนั่นเดี๋ยวนี้
‪- บ็อบบี้ เรย์เอาอยู่น่า ‪- อยากพนันไหม
‪และแอ็กชั่น
‪แป๊บนึงนะ
‪แรงจูงใจของผมคืออะไร
‪เพื่อเปิดประตูน่ะเหรอ ไอ้งั่ง
‪นายอยากอยู่อีกฝั่งของประตูไง
‪(แท็ง)
‪(โรงถ่าย 18) ‪(เอลวิส)
‪ช่วงเวลาแบบนี้แหละที่ทําให้คุณรู้สึกจริงๆ ว่า
‪เราเป็นส่วนหนึ่งของช่วงเวลาประวัติศาสตร์
‪เลิกเล่นสักทีได้ไหม
‪ฉันรู้ว่านายขมขื่นเพราะล้มเหลวจากนาซ่า
‪"ไร้สาระ" เหรอ ใคร นีล อาร์มสตรองอะนะ
‪ฮีโร่อเมริกันทุกท่าน
‪พวกเขาแบกความหวังและความฝัน ‪ของคนทั้งประเทศไว้
‪ซีซีผมสังเกตเห็นว่าเอลวิสยังไม่อยู่ในฉาก
‪และขอย้ําคําว่า "ยัง" แรงๆ
‪ค่ะ ฉันรู้ ฉันพยายามอยู่
‪พยายามให้เร็วหน่อยก็ดีนะ
‪ได้ค่ะ เข้าใจแล้ว
‪เรื่องตลกที่ไม่เกี่ยวกัน
‪ผมเคยรออาหารเรียกน้ําย่อยนานเกินไป
‪ผมเลยแกะสลักกระดูกขา ‪ของพนักงานเสิร์ฟเป็นส้อมสลัด
‪ให้ตายสิ คุณน่าจะได้เห็นสีหน้าของหลานๆ เขา
‪แล้วหลานเขาไปทําบ้าอะไรที่นั่น ‪มีคําถามเยอะมาก
‪ดีจริงๆ คุณกลับมาได้
‪เดาว่าเรากําลังชดเชยการไม่ได้ลงจอด ‪บนดวงจันทร์ของเรามากไปสินะ
‪เลิกพูดเรื่องไร้สาระนั่นได้แล้ว
‪นี่ ฉันเข้าใจนะ
‪ตอนที่แม่ฉันประกวดสาวเซ็กซี่เสื้อยืดเปียกชนะฉัน
‪ฉันหยุดกินไปสามเดือนและเผาบาร์ทิ้งเลย
‪- เราจะไปไหนกัน ‪- ที่นี่ไม่มีคําว่า "เรา"
‪และมัสตาร์ดก็ยังเลอะหน้าคุณอยู่
‪- ขอบคุณที่สังเกตฉัน ฉันรู้สึกสําคัญจัง ‪- คุณไม่เข้าใจ
‪- อย่างน้อยก็ให้ฉันไปส่งเถอะ ‪- ไม่ ขอบคุณ
‪งั้นเหรอ แน่ใจเหรอ พี่กล้ามโต
‪น่าจะอีกไม่นานแล้วที่เราจะได้รับการติดต่อ ‪ที่รอคอยจากทีมผู้กล้าของอะพอลโล 11
‪ในการเคลื่อนยานลงครั้งสุดท้าย
‪เร็วเข้าทุกคน ลงจอดซะทีเถอะ
‪พูดถึงเรื่องนั้น เราก็รีบทําเรื่องนี้ให้เสร็จ ‪แล้วพาคุณกลับไปเข้าฉากดีไหม
‪ไม่ หนังรอได้
‪เราพยายามจะหยุดการขนส่งยาเสพติดกันอยู่นะ
‪ใช่ ซึ่งจริงๆ แล้ว ‪มีการขนส่งหลายพันครั้งแม่งทุกวัน
‪ว่าแต่ไปเอารถคันนี้มาจากไหนเหรอ
‪เจ๋งใช่ไหมล่ะ รถบริษัทน่ะ
‪- ขอกดปุ่มนี้ได้ไหม ‪- ได้สิ
‪เดี๋ยว ผมจะไม่โดนไฟช็อตหรือถูกดีดออก ‪จากที่นั่งของผมหรืออะไรงี่ๆ เง่าๆ ใช่ไหม
‪งั้นก็อย่า ‪อย่า เป็นฉันจะไม่แตะต้องปุ่มพวกนั้นหรอก
‪ขอบคุณเหรอ
‪เขาอยากรู้ว่ามีเหล้าไหม
‪มันเป็นแหล่งรวบรวมความฉลาด ‪ประสิทธิภาพสูงสุดล้ําสมัย
‪ปุ่มที่สามขวามือของคุณ
‪หมายถึงปุ่มที่สี่ขวามือของคุณต่างหาก คิดว่านะ
‪ให้ตายสิ ‪คุณรู้ว่าเราจะไม่มีวันหาหมอนั่นเจอใช่ไหม
‪ใช่ นั่นคือเหตุผลที่พระเจ้าสร้าง ‪พวกคนโง่กับทะเบียนรถไร้สาระขึ้นมา
‪(บิ๊กร็อด)
‪ไง เพื่อน
‪ขอคุยด้วยหน่อยสิ
‪บ้าเอ๊ย สแคทเทอร์
‪ปุ่มไม่ใช่ของเล่นนะ
‪ดูเหมือนพวกนายจะหมดมุก ‪กับฉากวิ่งไล่ล่าแล้วสินะ
‪นายต้องการอะไรวะ
‪บอกเรื่องการส่งยามาซะดีๆ
‪ให้ตายสิวะ คลีโอพัตราออกไป ‪พร้อมของเมื่อวานนี้แล้ว
‪คลีโอพัตราเหรอ
‪เบื่อแล้วนะที่พวกคุณชอบทิ้งฉัน
‪แล้วไอ้การส่งยาครั้งใหญ่นั่นอยู่ไหน
‪ส่งไปแล้ว
‪ดีเลย
‪โอเค งั้นฉันก็คงยกคําพูดตัวเองมาพูดได้แล้วว่า
‪"โคตรจะเสียเวลา..."
‪(เรือคลีโอพัตรา)
‪"เปล่า" บ้าเอ๊ย
‪โทษที เมื่อกี้คุณว่าไงแล้วนะ
‪ที่ว่าคุณโคตรจะคิดผิดน่ะ
‪เสื้อคลุมสวยนะ
‪ยิงคุ้มกันนายเหรอ เดี๋ยวนะ
‪วันอังคารเฮงซวย
‪เราต้องวางแผน พวกมันกําลังหนีกันแล้ว
‪แผนการคือ "ใครสนล่ะ"
‪- ยิงคุ้มกันผมด้วย ‪- เวรเอ๊ย
‪เกลียดช่วงเวลาฮีโร่ชะมัด
‪จะบอกให้นะ ‪แผน "ใครสนล่ะ" ของฉันง่ายกว่าเยอะ
‪หักมุมลงสาม สามเมตร
‪ฮิวสตัน นี่คือแทนควิลิตีเบส ‪อีเกิ้ลลงจอดแล้ว
‪รอก่อน
‪รออะไร
‪รอให้คุณเอารถฉันไปให้คนอื่นเหรอ ‪ก็ทําไปแล้วนี่
‪เปล่า ผมกดปุ่มทุกปุ่มก่อนจะโดดลงน้ํา
‪รถคันนั้นจะระเบิดกระจายไปทั่ว
‪เดี๋ยวนะ คุณกดปุ่มทุกปุ่มเลยเหรอ
‪- ใช่ ‪- ซวยละ
‪- อะไร ‪- มันจะแค่ล็อกประตู
‪แต่มันมาพร้อมกับเจ้าหนูแสนสนุกนี่
‪จากสํานักงานฟิลาเดลเฟีย
‪- แม่เจ้า ‪- สุดๆ เลยละ
‪มันหายไปไหน
‪ฉันไม่รู้ เรายังไม่ได้คิดเรื่องนั้น
‪ทําไมทําหน้าบึ้งแบบนั้น
‪พลาดการลงจอดบนดวงจันทร์
‪อย่าหน้ามุ่ยน่ะ ‪ฉันเชื่อว่าเราให้พวกเขาลงจอดอีกได้
‪- อะไรนะ ‪- แค่... ตามฉันมาเถอะ
‪นี่ มีใครอยู่ข้างนอกบ้าง ช่วยด้วย
‪ไอ้ลิงห่าเวรตะไลนั่นมันยิงไอ้จ้อนฉัน
‪วันนี้จะแย่กว่านี้ได้อีกไหมเนี่ย
‪- บทพูด ‪- ไม่มีบทพูดโว้ย!
‪แค่ยืนเฉยๆ ก็พอ
‪ฟังนะ ฉันไม่ได้เสียเวลาตั้ง 12 ปี
‪ในการทําปริญญาเอกด้านทฤษฎีภาพยนตร์
‪เพื่อให้ไอ้โง่คนนึง ‪มาขัดขวางความสําเร็จนะเพื่อน
‪โอ้ ผมเข้าใจ ฟังดูน่าหงุดหงิดนะ
‪ใครคือไอ้โง่เหรอ
‪ช่างแม่งเหอะ ฉันไปละ
‪ตายแล้ว แมรี่ ไทเลอร์ มัวร์ ‪เพิ่งพูดว่า "ช่างแม่ง" เหรอ
‪รักนางอย่างเป็นทางการ
‪เตรียมอึ้งกิมกี่ให้ดีละ
‪ให้ตายสิ
‪บางทีสแคทเทอร์อาจพูดถูก
‪นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย
‪นี่คือการสร้างประวัติศาสตร์
‪- คุณเป็นใคร ‪- เอลวิส ฉันอยากให้คุณรู้จักเจ้านายฉัน
‪อยากพบคุณมานานแล้ว
‪ถึงขั้นลงทุนทําหนังห่วยแตกที่โรงถ่ายข้างๆ ‪เพื่อให้คุณมาที่นี่
‪เตรียมของทุกอย่างไว้แล้วด้วย
‪เครื่องดื่ม ของว่าง ภูเขาไฟช็อกโกแลต
‪การกอด ดูการลงจอดบนดวงจันทร์ด้วยกัน
‪แต่มีบางคนมาช้าไปหน่อย
‪แหงละ ก็เพราะศาลเตี้ย ‪ไร้สาระของเขานั่นแหละ
‪อีกอย่าง คุณขา ฉันไม่รู้นี่ว่ามีภูเขาไฟช็อกโกแลต
‪เดี๋ยวก่อนนะ
‪การลงจอดบนดวงจันทร์ ‪ช่วงเวลาที่ดีที่สุดของเรา
‪คุณปลอมมันขึ้นมาเหรอ
‪คงทําไม่ได้ถ้าไม่มีอัจฉริยะด้านภาพยนตร์ช่วย
‪ทักทายสแตนลีย์ คิวบริกสิ
‪มีปัญหาเหรอ สแตน
‪ดาราของเราดูจะไม่ค่อยสบาย
‪เขาอยู่ในส้วมเหรอ
‪เปล่า เขาบังเอิญดื่มน้ําส้มแท็ง ‪ผสมโคเคนเข้าไปได้ยังไงก็ไม่รู้
‪และตอนนี้เขากําลังเมาหนักมาก
‪อยู่บนดาดฟ้าตึกและไม่ยอมลงมา
‪บ้าเอ๊ย สแคทเทอร์
‪- ว่าไงนะ ‪- ไม่มีอะไร
‪ต้องมีใครสักคนใส่ชุดนักบินอวกาศ
‪เอลวิส
‪ว่าไงนะ
‪เงียบก่อน ไม่ต้องกังวล
‪คุณตัวพอๆ กับนีลเลย
‪เราบันทึกเสียงไว้แล้ว คุณแค่ต้องดูดี
‪เดี๋ยวนะ หมายความว่าคุณอยากให้ผม...
‪ใช่แล้ว เป็นคนแรกที่เหยียบดวงจันทร์
‪นี่เป็นก้าวเล็กๆ ของมนุษย์คนหนึ่ง... ‪แต่... ว่าไงแล้วนะ
‪"แต่เป็นก้าวที่ยิ่งใหญ่ของมนุษยชาติ"
‪มันควรจะเป็นก้าวเล็กๆ ของผู้ชาย "หนึ่งคน" ‪ ไม่ใช่เหรอ ถ้าจะให้ถูกหลักไวยากรณ์น่ะ
‪- ไม่ ‪- รู้อะไรไหม ช่างมันเถอะ
‪นี่ ต้องมีคนจับได้แน่ว่านี่ไม่ใช่เรื่องจริง
‪เราเป็นคนตัดสินว่าอะไรจริง
‪ซึ่งนี่ไม่ใช่เรื่องจริง
‪สําหรับโลกนี้ มันจริง
‪รู้ไหมว่าผมรู้ได้ยังไง
‪เพราะวอลเตอร์ ครอนไคต์พูดไว้อย่างนั้น
‪เดี๋ยวนะ ไอ้นี่ใส่มายองเนสรึเปล่า
‪เพราะนั่นจะเป็นโศกนาฏกรรมระดับชาติเลยละ
‪เว้นแต่ว่าคุณจะอยากกลับไปหาแม่ชีโรงถ่ายข้างๆ
‪นี่เป็นก้าวเล็กๆ ของมนุษย์คนหนึ่ง...
‪แต่เป็นก้าวที่ยิ่งใหญ่ของมนุษยชาติ
‪ขอต้อนรับสู่ทีซีบี
‪คําบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล