DOLINA IA DRANG, POŁUDNIOWY WIETNAM 15 STYCZNIA 1971 R.
Ja pierdolę, widzicie to?
Te głąby z zaopatrzenia dały mi tylko jedną skarpetę.
Nasze wojsko nie popełnia błędów.
Tak? A co mam zrobić z jedną skarpetą?
Daj mi zdjęcie twojej siostry, to ci pokażę.
Pierdol się.
Co nam pan powie o koncercie dla żołnierzy?
To zaszczyt dla nich grać.
A co pan sądzi o wojnie?
Wolałbym zachować moją opinię dla siebie.
Jestem tylko artystą.
Chodź ze mną.
- Czemu nie odpowiedziałeś? - O wojnie?
To nie powinno nikogo obchodzić.
Jesteś ważną osobą. Ludzie chcą wiedzieć, co myślisz.
Nie rozumiem dlaczego.
Pomogę ci sformułować przekaz. Co ty na to?
Już mówiłem.
Przemyśl to.
Już.
Nadal nie chcę. Ale mogę opowiedzieć o koncercie.
Skoro o tym mowa, czyż nie są niesamowite?
Kto? Striptizerki?
To tancerki.
Do koncertu. Sam zaprojektowałem stroje.
Myślisz, że to dobry pomysł, by pokazać te panienki
przed tłumem żołnierzy, którzy od roku mieszkają w dżungli?
To się nazywa rozrywka.
Nie, to pytanie retoryczne.
Cześć. Nie przeszkadzam?
Co tu robi Robert Goulet?
Nie powiedział ci?
Jestem jednym z wykonawców.
Może nawet najlepszym.
Nasi żołnierze dość już wycierpieli.
Laureat nagrody Tony i gwiazda Broadwayu jest tym, czego im trzeba.
Zależy, kogo spytać.
Dzieciak, który kosi mi trawnik, niewyobrażalny dureń,
od lat tkwi w szóstej klasie, jest twoim fanem.
Wczoraj słuchał twojego „rockandrollowego hitu”.
Wpada w ucho.
Ciekawe, który to był z moich osiemnastu hitów numer jeden.
Trudno powiedzieć. Coś o psach albo o więzieniu.
To było bardzo niejasne.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Dzięki, że przypomniałeś mi, dlaczego działasz mi na nerwy.
Zazdrość objawia się na różne sposoby.
Zanim zapomnę,
witaj w TCB. Cieszę się, że jesteś z nami.
Naprawdę?
Absolutnie. Kazali mi to powiedzieć.
Mam to w dupie.
Jebany Goulet?
Co to za partacka operacja?
Jesteśmy partaczami? To postęp.
Wspaniałe striptizerki.
To nie striptizerki, kurwa.
Przepraszam. „Studentki medycyny”.
Dolina Ia Drang.
Ostatnio kilku żołnierzy tam ucierpiało w bratobójczej wymianie ognia.
To niespotykane.
Co mówiłem o przerywaniu moich odpraw?
Nie wolno. Przenigdy.
Coś jeszcze?
Chyba że chcę stracić lewe jądro. Panie.
To chyba zrozumiałe.
I konkretne.
O czym mówiłem? Bratobójczy ogień.
To zdarzenie i przechwycone sygnały sugerują,
że broń, którą widzieliście w Altamont, może tu być.
Co to właściwie za broń?
Broń dźwiękowa, która budzi w ludziach pierwotne instynkty.
- Co? - Jeśli są na nią podatni.
Na szczęście nie działa na wszystkich.
Ma 50% skuteczności.
Działa na połowę ludzi.
Plus minus. Stąd ta matematyka.
Chyba sporo o niej wiesz.
Lata temu eksperymentowaliśmy z tą technologią.
Jak manipulować falami dźwiękowymi,
by kontrolować podświadomość.
Mówisz o kontrolowaniu umysłu?
Zajebisty pomysł.
Też tak uważam.
Były problemy i musieliśmy przerwać prace.
A teraz ktoś zrobił z twojej zabawki broń?
Właśnie. A wy ją odzyskacie.
Popłyniecie w górę rzeki. Tam ktoś się wami zajmie.
Kto?
To będzie niespodzianka.
Doyle, który nie lubi swojego lewego jądra, ma rację.
Dowiecie się tam.
Bylebym tylko zdążył wrócić na JCs.
Co to jest?
Junior Chamber of Commerce. JCs.
Wręczą mi nagrodę Człowieka Roku
z oczywistych powodów.
Postaramy się, byś zdążył.
Dobrze. Bo nie ma innej opcji, mistrzu.
To było dziwne.
Zabrzmiało, jakbyś mówił mi, co mam robić.
Dobrze, że się zgadzamy.
Przypomnę ci coś.
To ja tu rządzę.
Pracujesz dla mnie, królu.
Mylisz mnie z tym gościem, o którego jądrach ciągle gadasz.
Temat jąder wymknął się spod kontroli.
Ale jazda!
URODZONY ZABIJAKA
Jezu! Co ty na to, żeby nas nie pozabijać?
Spokojnie.
Daj Bobby'emu Rayowi się pobawić. Nikogo nie zabije.
No tak, przecież wyręczy go ten dzikus.
Małżonka dzwoni.
Hej, skarbie. Co słychać?
Niewiele.
Gotuję jedną porcję kolacji.
Przepraszam. Wiem, że ostatnio często mnie nie ma.
Obiecuję, że znajdę dla nas czas.
Trzymam cię za słowo.
Śmiało.
Cholera, Scatter!
Ukróć jego cierpienie.
- Baw się dobrze. - Postaram się.
Choć zaczyna się średnio.
Uwaga!
Dziękuję.
Bądźmy szczery.
Skoro pracujesz dla mnie,
masz ogromne szanse zginąć straszną śmiercią.
Ale nie dzisiaj.
Jak już mówimy o mojej pracy,
nie zastanawiał się pan nad tym...
- Rozmawialiśmy o tym. - Wiem, ale...
Chcesz być agentem terenowym,
ale ja potrzebuję twoich pedantycznych zdolności organizacyjnych.
Dziękuję, ale ja marzę o byciu agentem.
Możesz marzyć do woli,
ale nikt przy zdrowych zmysłach nie chciałby mieć cię za agenta.
- Wybacz. - Jeśli mogę...
Nie tylko dlatego, że chuchro z ciebie,
a dlatego, że nie jesteś uważny.
Agent musi być gotów na wszystko.
Jak napotkasz kosmicznego smoka,
który zaatakuje cię wielkim dildem,
musisz być na to przygotowany.
Naprawdę? Mogę pana zaskoczyć.
A może nie.
Wiesz, kto tam na nas czeka?
Nie, ale oby to był profesjonalista.
Będzie dobrze.
Tak uważasz?
A widzisz tę całą zieleń dookoła? To pułapka.
Wyluzuj, CeCe przez „e”. To tylko dżungla. Zawsze tu była.
Podobnie jak tyfus,
który przenosi tu połowa komarów.
Wiesz, że to może być olej silnikowy?
Niech pije, łódź chodzi gładko jak po maśle.
Gdybym wiedział, że w wojsku są takie cacka,
nie migałbym się od poboru.
Słucham?
- Ale skoczył na bombę! - Wymigałeś się od poboru?
Zrozum.
Do wojska poszło trzech moich kuzynów. Wróciło dwóch i pół.
Przykro mi.
I tak mnie nie chcieli, bo zaznaczyłem, że mam rzeżączkę.
Skłamałeś, że chorujesz?
Nie. Płaciłem prostytutkom za seks, aż się zaraziłem.
Długo to trwało.
Rozczarowałeś mnie.
Dziwisz mu się?
Ta wojna jest bez sensu.
Od kiedy próba szerzenia wolności na świecie nie ma sensu?
Odkąd wojna przestała do tego prowadzić.
Teraz to tylko wysyłanie na śmierć
bardzo przystojnych chłopców, jak wnoszę po tym typie z mostu.
Może powinnaś wrócić do kraju
i znaleźć robotę przy paleniu zioła i amerykańskich flag.
To nie jest prawdziwa praca.
Powiedz, co widzisz.
Na pierwszy rzut oka niewiele propozycji niskowęglowodanowych.
Nie w karcie, głąbie. Pamiętasz o uważności?
Co widzisz dookoła?
No tak.
Przy oknie mamy żołnierzy...
- Z piechoty morskiej. - Ciężko odróżnić.
- Nie mów im tego. - Jasne.
Oddawaj to.
Bez notowania, no tak.
Jeden z nich nie jest zwykłym żołnierzem.
Racja.
Ale jak to?
To nasz tajny kontakt.
Nieźle! Który?
To ty chcesz zostać agentem.
Jak sądzisz?
- Ten duży z wąsami? - Bingo.
Udało mi się!
Zaraz.
Czemu tak ciężko mi się oddycha?
To normalne?
Ani trochę. Powinieneś iść do lekarza.
Jasna cholera.
W końcu los się do mnie uśmiechnął.
To chyba jakieś jaja.
- Co? - Nasz kontakt.
To ona?
Tak. Dlatego komandor nie powiedział, kto to.
- Jakiś problem? - Wiele.
Pierwszy - to moja mama.
Poważnie?
Z tego wypływają pozostałe.
Rzeka freudowskiego gówna.
CeCe.
Mamo.
Wyglądasz świetnie.
Niespotykany komplement.
Ale ta grzywka jest ciekawa.
I koniec.
Ile minęło? Rok?
Jakieś cztery.
Wygłupiasz się.
Przedstawisz mnie temu seksownemu, wysokiemu brunetowi?
O Boże.
- Wszystko gra? - Tak.
Tylko wewnętrznie rzygam.
Cześć, jestem Elvis.
Agentka Roxanne Ryder.
Znana też jako mama CeCe. Zabiorę was w teren.
Mama CeCe.
Obstawiałbym, że młodsza siostra, ale niech będzie.
Nie dość, że przystojny, to jeszcze czarujący?
Wciągnęłabym taki koktajl w wannie.
Mogłabyś choć raz sobie darować?
Zgłosiłam się na twoją partnerkę zamiast CeCe.
Miło mi.
Tak robią mamy rywalizujące z córkami, których nie chciały mieć.
Olej ją.
To moje dzieciństwo w dwóch słowach.
Skup się.
Przekaż to dyskretnie naszemu kontaktowi.
To twoja szansa, by się wykazać.
Nie zawiodę pana.
- Zawsze jest pierwszy raz. - Do dzieła.
Mogę w czymś pomóc?
Co jest?
Masz jakiś atak?
Przeczytaj to.
„Drogi dupku, czy to prawda, że »Semper Fi« to po łacinie »frajer«?”
Że co?
Świetna robota. Wstawaj, żołnierzu.
Czyli TCB to rodzinny interes?
Nie jesteśmy rodziną.
Na pewno nie tradycyjną.
Ani zdrową.
Wstąpiłam do TCB zaraz po studiach. Kilka lat później urodziłam CeCe.
Po szalonym, anonimowym seksie.
Nie był anonimowy.
Nie wiesz, kim jest mój tata.
To nie znaczy, że nie miał imienia, misiu pysiu.
Misiu pysiu?
Nazywałam ją tak, gdy była mała.
Nieprawda.
Nie miałam słodkich ksywek. Nie udawaj normalnej.
- Jesteś za młoda, by to pamiętać. - Fakt.
Pamiętam tylko, że byłam „nauczką za stosunek przerywany”.
Przeprosiłam za to na kolacji z tym, jak mu tam...
- Craig. - Kto to?
Mój były, przyszedł raz na kolację.
A mama zaprosiła swojego wiernego partnera,
nieokiełznany alkoholizm.
- Cicho. - Sama bądź cicho.
Punkt emisji jest po drugiej stronie.
Świetnie. Możesz już iść.
Rozumiem, że nie chcesz mojego towarzystwa.
„Byłam beznadziejną mamą”. Mam sobie podciąć żyły?
Nie.
Ale coś w ten deseń na mniejszą skalę?
Nie wychylać się.
Nie spiesz się, nacieszę się widokiem.
Przestaniesz?
Gość ma tyłek jak francuski nastolatek.
Przykro mi, że pokrzyżuję pani plany, ale mam żonę.
A ona ma poszanowanie dla małżeństwa jak... Jasna cholera.
Może lepiej padnij, misiu pysiu.
- Nie wiem, czy się do tego nadaję. - Żartujesz?
- Świetnie ci idzie. - Serio?
Jasne, że nie! Zgłupiałeś?
- Przepraszam. - Spójrz na mnie.
Pierwsza zasada: agent nie przeprasza.
Racja.
Druga zasada. Widzisz tego gościa w białym garniturze?
Tak, tego. Masz go zabić.
W tej chwili.
Co? Teraz?
Może najpierw się ubierz.
Ja bym się nie ubierał, ale to wyjątek.
Powiedz, że Bobby Ray to słyszy i wzywa wsparcie lotnicze.
Wiesz co? Prawie nie czuję smaku napalmu.
Ten, kto powiedział, że tu jest do bani, mógł mieć rację.
A co to za jedni?
Nie wiem, ale na pewno nie są stąd.
Zostańcie tu. Zaraz wrócę.
- Osłaniaj mnie. - Robi się.
Co się stało z tym Craigiem, który był na kolacji?
Przeleciałaś go w łazience.
W branży mówimy w takich chwilach: „pozamiatane”.
Jakiej branży?
To fajne powiedzenie. Nie wymądrzaj się.
Trzeba to uczcić.
Kto chce się napić?
I może podjąć kilka złych decyzji.
Jezu, mamo, ubrudzisz mu koszulę swoją desperacją.
- Co się... - Zakryjcie uszy!
Chryste. Widziałeś to?
Pierwotne instynkty.
Musimy ją odnaleźć.
Na pewno?
Niech to.
Sieć tuneli Wietkongu.
Trzymajmy się razem.
Mówiłam, że jest okropna.
To przez to urządzenie.
I tak jest okropna. To główny wniosek.
Dobra, panie uprzejmy, załatwię to.
Co...
Co się stało?
Nie ruszaj się.
Ma rację.
Dopóki się nie oddalimy. Idziemy?
Co?
Nie zostawimy tu twojej matki. Stoi na minie.
- Słuchaj seksownego kolegi. - Misja jest najważniejsza.
- Tak mnie uczyłaś. - Ja?
Jasne, że nie! Jedyne, czego mnie nauczyłaś,
to palić jak smok i pędzić wódkę w łazience.
Jezu.
Nie możesz mnie tu zostawić.
Nie? Podaj mi choć jeden dobry powód.
Bo nigdy nie poznasz swojego ojca.
- Wiesz, kto to? - Tak.
Kurwa, czemu mi nie powiedziałaś?
Nie wiem, co chcesz usłyszeć.
Że jestem beznadziejną matką?
No co ty, zastanówmy się.
Próbuję pokonać własną córkę we wszystkim, co robi, bez powodu.
Może przypominam ci, że uroda przemija i czeka cię śmierć?
I tak już stoję na minie.
Nie musisz mnie dobijać.
Ostrożnie.
Dziękuję.
Nie dziękuj. Powiedz, kim jest mój tata.
A, tak. Nie mam pojęcia.
Kurwa, okłamałaś mnie.
Okłamuję cię, odkąd byłaś niemowlakiem.
Dziwnie by było przestać.
Chyba nie dam rady.
Ten człowiek to szpieg w ambasadzie.
- Musisz go załatwić. - Jak?
Tą bronią, którą ci dałem.
Bronią?
To widelec do sałatek. I to gówniany.
Spójrz na mnie.
Przypomnij sobie ludzi, którzy nazywali cię bezwartościowym.
- Żałosnym frajerem. - To nie pomaga.
Bezpłciowym kujonem, który skończy na samym dnie.
Poczuj ten gniew i pokaż im, jak bardzo się mylili.
Słowo bezpieczeństwa.
E! Jezu, szefie, wszystko w porządku?
Oficjalnie bywało lepiej.
To będzie sensacja stulecia.
Skróć tylko nazwę tego raportu.
Nazwijmy to aktami z Pentagonu.
Podoba mi się ta nazwa.
Dzięki, chłopaki. Uważajcie na siebie.
Pieprzony pokaz striptizerek.
Broń dźwiękowa jest za kulisami. Niech ktoś ją zniszczy!
Też uważacie, że to przezabawne, że moja mama tam została?
Tylko ja tak uważam. No trudno.
WRĘCZENIE NAGRODY CZŁOWIEKA ROKU 16 STYCZNIA 1971 R.
Co ty tu robisz?
Miałbym nie przyjść,
choć to dzięki mnie dostaniesz tę nagrodę?
Co to jest?
Pozwoliłem sobie nieco podkręcić twoją przemowę.
Wspomnisz o wojnie.
Mówiłem ci, co o tym myślę.
Wiem, ale zaufaj mi.
- Ustaliliśmy to ostatnim razem. - Co?
Że nie będziesz mi rozkazywać.
PRZERWAĆ MISJĘ
NOWY PLAN:
„OPERACJA ALOHA”
Napisy: Zofia Sław