Bjarke.
Nie chciałem…
Było mi jej żal, bo jej ojciec…
Co takiego? Dalej, powiedz, co wiesz.
Muszę ustalić, gdzie jest.
Co o niej wiesz?
Trzymajcie tempo.
Była tylko dzieckiem. Wesołym, otwartym.
- Ciekawskim i to bardzo. - Jest teraz taki duży.
- Spójrzcie. - Tego dnia na bagnach też.
- Zobaczcie. - Obrzydliwe.
Fascynowała ją natura,
ptaki i – rzecz jasna – pisklę kukułki.
Kolejne umrze.
- Nie! - Fuj!
Coś się w niej zmieniło, gdy pojawiła się policja.
Co?
Mówże!
Chłopak zaginął wiele tygodni wcześniej.
Gazety się o tym rozpisywały.
Wszyscy o tym rozmawiali.
Widziałeś coś jeszcze?
Nie, nic.
I co potem?
Po prostu uznałem, że ostro zareagowała.
Czy on nie żyje?
Dalej, dziewczyny.
Nie żyje?
Myślisz, że Thea wiedziała, że jej tata zabił Daniela?
Chodzi o to, co zrobiła.
A co takiego?
- Theo, wsiadaj do autobusu. - Nie, nie mogę znaleźć plecaka!
- Ja swojego też nie. - Poszukam ich.
Dalej, dziewczynki. Siadajcie.
Ukrzyżowała je.
Sądzisz, że Thea zrobiła to pisklęciu kukułki?
To możliwe.
- Dlaczego nie powiedziałeś policji? - W centrum uwagi był chłopiec.
Sprawa kukułki wydawała się nieistotnym detalem.
Mogłeś później coś powiedzieć.
Wiedziałeś o tym przez tyle lat.
Przepraszam.
Potrzebuję zdjęcie Thei.
Jest to możliwe?
Mogę mieć jedno w szkole.
Zapraszam.
Ale jakie to ma teraz znaczenie? Co zrobiła?
ZABAWA W CHOWANEGO
Cześć.
Przyprowadzić uczestnika.
Dobrze.
Dzień dobry.
Pani pierwszy występ w programie to…
Gdzie jest mama?
Nie wiem.
Nie jemy kolacji?
Szykowała osso buco.
- W życiu nie zdąży zrobić na czas. - Co?
Tu Marie Holst. Nie mogę…
Nie odbiera.
Może jest z Signe.
Hej, Thorze.
W porządku. Dzwoń, kiedy chcesz.
Co tam?
Nie, jadę na rozmowę o pracę. Trzymajcie kciuki.
Dlaczego pytasz?
Serio?
Dziwne. Ale chyba wkrótce wróci.
Nie wspominała, jakie ma plany?
Nie.
Ostatnio wydawała się nieco przygaszona.
Nie chciała o tym mówić.
Pewnie musiała się przewietrzyć.
Dam znać, jeśli od niej usłyszę.
Wy zadzwońcie, jeśli się odezwie.
- Oczywiście. - Dobrze.
- Nie ma czym się martwić. - Jasne.
- Dobrze? - Tak.
- To dobrze. Pa. - Na razie.
Bardzo mi przykro z tego powodu.
Nie tak to miało być.
My…
Byłam zdania, że miło spędzamy razem czas.
Mam…
wrażenie, że…
ty, Molly i Thor…
jesteście moją rodziną.
Na litość boską, nie mogłaś odpuścić?
Zrozum, że musiałam.
To przez Emmę rozpadła się moja rodzina.
Musiałam ją zabić.
Gdy jej tata zmarł w więzieniu,
Thea przyjęła nazwisko panieńskie matki, Nowak, i wyjechała.
To zdjęcie sprzed wyprowadzki.
Pojawiła się jeszcze w ośrodku młodzieżowym w Bakkegården.
Po czym zniknęła. Zarówno Thea Staal, jak i Thea Nowak.
Wszystko wskazuje na to, że wyjechała do matki do Polski.
- Włączymy w to Europol. - Już ich powiadomiłem. Działają.
Dzięki. Przejmujemy sprawę.
Co?
Sandra i Hess znaleźli próbki DNA, które dowodzą,
że Thea stała za morderstwami Solak, Lunda i Holst.
- Znamy jej motyw? - Jeszcze nie.
Zapewne zainscenizowała samobójstwo Petera Hougårda i Ditte Kølster.
Była w gospodzie. Tak jak mówił Hess.
A na siekierze było jej DNA.
Dzięki, Sandro.
Skupmy się na jej odnalezieniu.
Odkryjcie, kim teraz jest Thea Staal.
Skąd znała swoje ofiary?
Musimy ją znaleźć, zanim znów zabije.
JADĘ DO OŚRODKA MŁODZIEŻOWEGO
DAWAJ ZNAĆ NA BIEŻĄCO
Dzwonił pan w sprawie Thei Staal.
Tak. Mark Hess, policja w Kopenhadze.
Agnete Munk, szefowa placówki.
Mam tu jej akta.
Kiedy tu trafiła, zaczynałam pracę w opiece społecznej.
Thea była niebywale spokojna, życzliwa, ale miała za sobą ciężkie przejścia.
Opowiadała kiedyś o swoim ojcu?
Nie, nigdy.
Wspominała, że ludzie opluwali jej matkę na ulicy.
Wrzeszczeli, że wiedziała, co robi, ale nie zareagowała.
Pewnego dnia jej matka zniknęła.
- Wróciła do Polski. - Wtedy Thea tu trafiła?
To jej zdjęcie.
Była kiedyś w rodzinie zastępczej?
Nie, choć wyszłoby jej to na dobre.
Muszę wiedzieć, dokąd potem wyjechała albo gdzie teraz może być.
Jej akta mogą nam tu coś podpowiedzieć?
- Nie mam bladego pojęcia. - Mogę przejrzeć?
To poufne.
Wiem.
Byliśmy tacy młodzi, gdy się poznaliśmy.
Chłopcy szybko się urodzili.
Marcus
i Mathias.
Byliśmy razem tacy szczęśliwi.
Roy i ja.
Aż ta twoja zdzirowata córka nie zaczęła go rżnąć.
Małżeństwo to rzecz święta.
Wasza rodzina tego nie rozumie?
Czasowniki to słowa takie jak „machen”, robić, „gehen”, iść…
Przestaniesz?
Co z tobą?
Nie zniknęłaby tak po prostu.
Może była umówiona.
Sprawdzę jej kalendarz.
Odmiana czasownika w czasie teraźniejszym.
Bierze się temat czasownika…
NIGDY NIE MUSIAŁAM PISAĆ CZEGOŚ RÓWNIE TRUDNEGO.
SERCE MI PĘKA, ŻE MUSZĘ WAS ZOSTAWIĆ, MOJE MALEŃSTWA
Molly.
Dobra, rozmawiałam z Europolem.
Thea Nowak przeniosła się do Krakowa, gdzie pracowała jako Juliana Stasiak.
Dzięki tej informacji znalazłam duński akt ślubu.
Juliana Stasiak poślubiła Roya Bohma-Møllera w 2012 roku
i przybrała imię Signe Bohm-Møller.
Gdzie zrobiono to zdjęcie?
W rodzinnym domku?
Gdzie jej ojciec dokonał swoich zbrodni?
Wciąż tam chodziła?
Znikała i chodziła tam, aby oczyścić umysł.
Moment.
- Sandro, co tam? - Mamy jej nazwisko i adres.
Chwileczkę. Muszę to pożyczyć.
Proszę mi wysłać adres.
Dobra, mów.
Signe Møller, 40 lat, była żona zmarłego Roya Bohma-Møllera.
Zgadnij, gdzie pracowała.
W Ośrodku Pomocy Rodzinie. Stąd znała ofiary.
Nie ma jej w domu, ale sprawdzę, czy coś nas nie nakieruje.
Idealnie. Wyślij adres. Już jadę.
Nic z tego.
- O czym ty mówisz? - Foldager mówi, że nie miałeś odprawy.
Nie! Beze mnie w życiu byście jej nie odnaleźli.
Hess.
Byłeś dziś na pogrzebie Nai.
Rozmawialiśmy z sąsiadami. Raczej unikała ludzi.
Witała się i tyle.
Nikt jej nie widział, nikt nic nie wie.
Jesper, zadzwoń do jej byłych pracodawców. Może ktoś ją widział.
- Już się robi. - Foldager.
Zobacz. Jasne, że ma ich kilka.
Przeszukaj je. I znajdź jej komputer. Trzeba ją odnaleźć.
Tak jest.
Przestań. No chodź.
- Muszę odebrać. - Nie! Wkrótce będę mieć prawko.
- Halo? - Cześć, Le. To ja.
Co tam?
Gdzie jesteś?
U Esther.
U Esther?
Tak. Skończyła się stypa.
Chciałem sprawdzić, jak sobie radzisz.
I powiedzieć,
że to był piękny pogrzeb.
Ale ciebie tam nie było. Wyszedłeś.
Tak.
Wiem. Przepraszam. To…
Chciałbym się z tobą spotkać. O ile chcesz.
Nie martw się o mnie. Poradzę sobie.
Wiem. Ale i tak chciałbym się z tobą zobaczyć.
Możemy?
Jedź do domu. Nie możesz wciąż pojawiać się i znikać!
CHATKA JEST PRZY TERNEVEJ 12, ØSTBY. POZDRAWIAM, AGNETE, BAKKEGÅRDEN
To policja.
Policja?
- Zatrzymaj się. - Mama zeświruje.
Moja też.
Poproszę prawo jazdy.
Dziękuję.
Co ty sobie myślałaś, Le?
Nie jesteś moim ojcem!
Pilnuj swoich spraw.
Tęsknię za mamą.
Też za nią tęsknię.
- Mam wrażenie, że ją znam. - Skąd?
- Wygląda znajomo. - Dobra.
Z raportu powypadkowego wynika,
że zderzyli się czołowo z tirem.
Tata i chłopcy zginęli na miejscu.
- Signe Møller przeżyła. - Tak.
Spędziła kilka tygodni w szpitalu. Leczyła się też psychiatrycznie.
Zeznała, że kłóciła się z mężem, gdy ten prowadził.
Chciał rozwodu.
Dziwne. Dzieci zmarły w 2023 roku,
a ona wciąż robi ich pranie i aktualizuje wspólny kalendarz.
W domu pełno jest ich śladów.
Cała rodzina Signe umarła. Wkrótce potem zabiła Emmę.
Myślałaś o odebraniu sobie życia. Wspominałaś o tym na terapii żałoby.
Ale jak byś to zrobiła?
Przedawkowałabyś?
Mam wątpliwości.
Jakieś propozycje?
Signe, posłuchaj mnie.
Jestem twoją przyjaciółką. Prawda?
Świetnie cię znam.
Rozumiem cię.
Wiem, jak to jest stracić kogoś
i przeżywać żałobę.
Nie da się kontrolować swoich uczuć.
Nie myśli się trzeźwo. Robi się głupoty.
Wszystko to rozumiem.
Signe, tyle nas łączy.
- Tyloma rzeczami się dzieliłyśmy. - Tak, to prawda.
Tak.
Pamiętam twój pierwszy dzień na terapii żałoby.
Nie sądziłam, że ta ulotka w skrzynce zadziała.
Byłaś zdruzgotana.
Mnie też bardzo pomogło
poznanie ciebie.
Zbliżenie się.
Mogę ci pomóc.
A teraz wszystko zepsułaś.
Muszę jakoś to wyprostować.
Nie, nie potrafisz beze mnie żyć. Masz tylko mnie.
Nieprawda. Wciąż mam Thora i Molly.
Jesteś chora!
A ty jesteś typem osoby, która utopiłaby się w bagnie.
To właśnie zrobisz.
Trzymaj się z dala od moich dzieci!
„Droga Molly, drogi Thorze. Nigdy nie musiałam pisać czegoś równie trudnego.
Serce mi pęka, że muszę was zostawić, moje maleństwa”.
Ona tego nie napisała. Nie nazwałaby nas „maleństwami”.
Zgoda. Dzwonię na policję.
Chodź tu.
Tak?
Herbata i ciastka od Gunny.
Wiesz co, Le?
Sądzę, że sobie poradzimy w trójkę.
Chodźmy razem na zakupy.
Możesz sobie dowolnie urządzić pokój.
Byłoby miło.
Ale co z rzeczami mamy?
Należą do ciebie.
Przechowamy je. Weźmiesz ze sobą, kiedy się wyprowadzisz.
Jeśli chcesz coś teraz, śmiało bierz.
Dzięki.
Wiem, że jest ciężko, ale poukładamy to sobie.
BRAK POŁĄCZENIA Z INTERNETEM
Foldager? Signe Møller ma nagrania wszystkich dzieci
z jej terapii grupowej w Ośrodku Pomocy Rodzinie.
Wszyscy tam są. Córka Solak, syn Lunda i dwie dziewczynki Hougårda.
Z kim siedzisz?
To ja.
Rozumiem, że jesteś zła, Aska. I to na matkę.
To przez nią rozpadła się twoja rodzina.
Nieładnie z jej strony.
Signe niemal obsesyjnie poświęca się rozwodom i romansom ich rodziców.
Foldager.
Jasne, natychmiast tam jedziemy.
Holst zaginęła.
- Co? - Rodzina jej szuka.
- Rozmawiali z jej przyjaciółką. Chyba… - Kurwa. To ona.
Wiem, skąd ją znam. Signe jest przyjaciółką Marie Holst.
Była wtedy na komisariacie.
Jesteś pewna?
Tak. Zdziwiło mnie, że przyprowadziła przyjaciółkę.
Zadzwoń do Hessa. Przekaż, że Signe Møller wciąż tam jest,
a Holst zaginęła i jest w niebezpieczeństwie.
Straciłam z nim kontakt.
Informowałam go na bieżąco, ale teraz nie odbiera.
Spróbuj jeszcze raz.
Porozmawiam z rodziną Holst.
Tu Mark Hess…
- Witam. - Dzień dobry.
Chyba się zgubiłem. To Ternevej?
Tak.
To numer 12?
Tak jest.
Pani jest właścicielką?
Nie, wynajmuję na kilka tygodni.
A o co chodzi?
- Jestem z policji. Szukam… - Chodzi o to, że zostaję tu na zimę?
Twierdzili, że dom został zatwierdzony do całorocznego użytku.
Mogłam się domyślić. Właściciele są z Polski.
Z Polski?
A skąd miała pani kontakt do nich?
Wynajęłam przez agencję.
A o co chodzi?
Prowadzę śledztwo w sprawie morderstwa.
Serio? Coś okropnego.
Mam nadzieję, że to nic poważnego.
A pani imię?
Julia.
Julia?
Jaka Julia?
Pokaże pan odznakę?
Tak.
Mógłbym szybko zajrzeć do środka?
Oczywiście. Zapraszam.
- Też mogę prosić o dokumenty? - Jasne.
Proszę wybaczyć bałagan. Jestem w trakcie rozwodu.
To pani ptaki?
Nie, w życiu.
Mogę zapytać co to za sprawa?
Dotyczy poprzednich właścicieli, rodziny Staalów.
Ojciec to Thøger Staal. Obserwował ptaki, stąd to wszystko.
- A, tak. - Jego córka miała na imię Thea.
Thea Staal. Dość paskudna sprawa.
Aż mi tu nieswojo.
Tak.
Mogę zobaczyć pani dowód?
Jasne.
Kiedy to należało do Staalów, w ogrodzie była szopa. Jest tu wciąż?
Nie, nie ma.
A bagno jest…
Tam.
Mogę tam pójść i się rozejrzeć?
Oczywiście. Śmiało.
- Dziękuję. - Nie mogę znaleźć portfela.
Chyba zostawiłam tam.
Proszę wybaczyć, jestem rozkojarzona.
Nie jest łatwo przez ten rozwód.
- Pan jest żonaty? - Nie.
Mądry wybór.
Ludzie twierdzą, że rozwód jest straszny,
ale trzeba to przeżyć, aby zrozumieć.
- Rozmawiałeś z przyjaciółką mamy, Signe? - Tak.
Kiedy to było?
Nie wiem. Trzy godziny temu.
- Wspominała dokąd jedzie? - Dlaczego?
Musimy wiedzieć, gdzie jest Signe. Potrzebuję też jej numeru.
Kogo obchodzi Signe?
Moja mama zaginęła.
Jeden i dwa, jeden i dwa
Każda kura brzydkie łapki ma
…trzy i cztery
Zrobimy z jajka jajeczne likiery
Co, do licha?
- Dodzwoniłaś się do Hessa? - Nie odbiera.
Jego auto jest zaparkowane tam, skąd Signe dzwoniła do Thora.
Niedaleko chałupy Staala.
Nie rozebrano jej?
- Tylko szopę. - Wyślij adres.
- Musimy tam wysłać ekipę. - Już.
Kto trollem jest Z wiedźmą dzieci będzie mieć
Już idę!
Powiedz coś.
Gdzie jesteś?
Powiedz coś.
A kuku.
Gdzie jesteś?
Tu Mark Hess. Nie mogę teraz odebrać. Proszę zostawić wiadomość.
Cześć, Hess.
Chciałam tylko powiedzieć…
Proszę, oddzwoń.
Na razie.
Mam cię.
DWA TYGODNIE PÓŹNIEJ
- Cześć, Le. - Cześć.
Dzięki.
Piękny nagrobek.
Przyszedłeś się pożegnać?
Chciałem ci coś pokazać.
Jeśli mogę.
Kiedy wrócisz do domu?
Prokuratura sprawdza, czy oskarżyć mnie o morderstwo.
Co?
Przecież uratowałaś tego policjanta.
Tak, ale sprawa jest złożona.
Pewnie będą argumentować, że to nie była tylko samoobrona.
Mogę pójść do więzienia.
Na jak długo?
Najwyżej dwa, trzy miesiące.
Z racji okoliczności łagodzących.
Dobra.
- Czyli wyjdziesz, zanim skończę szkołę? - Tak.
Mam pomysł.
Czy mogę założyć czapkę absolwenta Emmy na zakończenie szkoły?
Wtedy poniekąd będzie tam ze mną.
Tak, oczywiście.
- Dobry pomysł. - Tak.
Najpierw musisz zdać.
- Właśnie. - A może impreza?
Nie sądzę. Każdy je urządza.
Zapraszam.
To twoje?
Tak.
Kupiłeś je?
Tak jest.
Tyle tu miejsca.
Pomyślałem, że zechcesz tu czasami przychodzić.
Jak to?
Usiądź.
Odchodzę z Europolu.
Znajdę sobie pracę tu w Danii.
Zastanawiałem się… Chciałabyś tu ze mną zamieszkać?
Pozwolę ci jako pierwszej wybrać sypialnię.
Dzielę pokój z Johnnym Margrethe?
NA MOTYWACH POWIEŚCI
Napisy: Przemysław Stępień