MATRIX
ZMARTWYCHWSTANIA
MODAL 101 WŁAMANIE
- Seq, weszłam. - Kapitanie.
Miałeś rację. Świetlik był szybą okienną.
Poważne zakłócenie.
Dziwne. To jakiś modal.
Przypomina stary kod.
Wygląda bardzo znajomo.
Daj namiar. Wezwę wsparcie.
- Sprawdzę to. - Bugs?
Jeśli generał dowie się, że hakujemy...
Szybki rzut oka nie zaszkodzi.
Słyszałaś to?
Chyba nas namierzono.
Bugs, to mi pachnie pułapką.
Bugs!
Stój! Nie ruszaj się!
Będziemy strzelać!
Podnieś ręce bardzo powoli.
HOTEL „SERCE MIASTA”
POKOJE NA GODZINY WOLNE POKOJE
Zaczyna się.
A wy dokąd?
Ostrzegaliśmy was.
Poradzimy sobie z jedną panienką.
Tracicie czas! Moi ludzie właśnie ją tu prowadzą.
Nie, poruczniku...
pańscy ludzie już nie żyją.
Seq, jesteś ze mną?
Stary kod się krzaczy.
Holo siada. Przełącz na audio.
Bugs, to jawne złamanie rozkazów generał.
Wiem.
Ale coś się tu dzieje.
Coś ważnego.
O kurwa.
Wiemy, co się zdarzy.
Ona skopie im dupy.
Teraz dzwoni.
Linia namierzona.
- A potem... - Musi ratować życie.
Są jacyś agenci?
Znam tę historię.
Tak się wszystko zaczęło.
Do cholery.
Tutaj zaczął się on.
Myślisz, że ten modal to pętla? Albo bieżnia?
Jakiś sekwencer modyfikujący program, żeby robił co?
Nie mam pojęcia.
Ale się dowiem.
W porządku.
Niby déj vu, ale wszystko nie tak.
Po co stary kod do czegoś nowego?
Nie wiem.
Jeśli to ma być Trinity, to nie powinno się stać.
Może to coś innego niż myślimy.
Bugs, musisz się stamtąd zmywać.
To na pewno pułapka.
Cholera.
Nie przerywajcie.
Róbcie swoje.
A ja po prostu...
grzecznie się oddalę.
Zabić ją.
DLA TYCH, CO ŁYKNĄ KAŻDE GÓWNO
Oj, Seq!
- Czemu mnie ocaliłeś? - Ty pierwsza.
Kim jesteś? Skąd się wzięłaś?
Dobra.
Mówią na mnie Bugs.
Tak jak ten królik.
Bo niby mam długie uszy.
Wiesz, że to modal?
Co to jest modal?
Symulacja do rozwijania programów.
Rozumiesz, że jesteś...
bytem cyfrowym?
Wiem, czym jestem.
I wiem, że mam zadanie ścigać i niszczyć syntanty.
Takie jak ty.
A jednak...
Jesteśmy tu.
Jesteśmy.
Inni agenci wiedzą o tym pokoju?
Jak go znalazłeś?
Nikt nie sprawdzał sklepu z kluczami,
więc zacząłem szukać.
Szukajcie, a znajdziecie.
Witaj w klubie.
Co?
Chyba poznaję ten pokój.
Ja pierdzielę.
To jego mieszkanie.
Mówisz o Thomasie Andersonie?
Szukałem wszędzie. On nie istnieje.
Już od dawna nie jest Thomasem,
może znasz go pod prawdziwym imieniem.
Neo.
Znasz.
Nie mogę uwierzyć, po tylu latach.
Większość ludzi uważa, że Neo umarł.
Ale ja wiem, że żyje.
Bo go widziałam.
Gdzie?
Nie da się tego łatwo wyjaśnić, ale...
W chwili, gdy na mnie spojrzał,
coś poczułam,
otworzył mi się umysł.
No dobra.
Mnie też spotkało coś takiego.
Dostrzegłem ten wzór...
był wszędzie.
Nie widzimy tego, ale wszyscy jesteśmy uwięzieni w dziwnych pętlach.
Jakoś udało mi się to zobaczyć... w lustrze.
Tylko przebłysk, ale było tak, jak mówisz.
I nagle zrozumiałem.
To nie jest prawdziwy świat.
Po raz pierwszy miałem poczucie celu.
Wiedziałem, kim jestem
i co muszę zrobić.
Kim jesteś?
Co musisz zrobić?
Jestem...
Morfeusz.
I muszę odnaleźć Neo.
Morfeusz.
O Boże!
Muszę cię stąd wyciągnąć.
I obadać, kto stworzył ten modal.
Chodź ze mną.
Musisz być serio gotowy do wyjścia.
Jeśli nie i myślisz, że to twoje miejsce...
Nazywasz to wyborem?
Kiedy mnie je zaoferowali,
sklęłam binarne koncepcje świata,
mówiąc, że za nic nie łyknę symbolicznej redukcji mojego życia.
A laska z tabsami się śmiała, bo nie załapałam.
Czego?
Wybór jest tylko złudzeniem.
Ty już wiesz, co musisz zrobić.
Prawda.
Dobrze.
Stary budynek ze świetlikiem i kupą schodów.
Lafayette.
Prowadzą tam tylne drzwi.
- Nie walcz z tym. - Co jest?
Oddychaj.
Ekstrakcja działa prawie tak samo na ludzi i na programy.
Auć.
Dobra.
Zawsze nosiłem jeden model.
Tak, wyglądają spoko. Które drzwi?
- To muszą być te. - Dobra.
Agent White.
Agent Smith?
Dawaj!
Seq! Słyszysz mnie?
Myślałem, że po tobie.
Poprowadzisz nas?
Bugs! On jest agentem!
Tamto okno! Szpula!
PROJEKT GRY O NADZWYCZAJNEJ INTERAKTYWNOŚCI
GAME AWARDS 1999 GRA ROKU — MATRIX
Co jest?
ALARM — WŁAMANIE DO SYSTEMU
Co u diabła?
Coś nie tak?
Tylko mała awaria.
Dzień dobry, Bobbi. Doberek, stary.
Piękny mamy dziś dzionek, co?
Problem?
Stracił dane.
To stary kod Matrixa?
Mały eksperyment z modalem.
Do Binary?
SPOTKANIE BUDŻET 16.00
Potrzebuję kawy.
Kawa. Natychmiast! Ja stawiam.
Nie żebym ci lizał dupsko,
ale jak pierwszy raz grałem w trylogię, byłem w szoku.
Ten paradoks wolnej woli i przeznaczenia.
Jesteśmy algorytmami, które robią, co muszą,
czy też możemy pokonać program?
W kontekście gry genialne, tak przy okazji.
Wiesz, że całkiem mnie pochłonęła?
Zawaliłem siódmą klasę.
Ta gra prawie mnie załatwiła.
- Już to mówiłeś. - A jednak tu siedzimy.
Powiedz mi, panie Anderson, to wolna wola
czy przeznaczenie?
O tak.
Przyszła.
Totalnie zajebisty MILF.
Ten wzrok zabija. Stary, sorki.
Jestem geekiem. Wychowanym przez maszyny.
Może lepiej już idź.
Nie, proszę. Obiecuję, będę grzeczny.
Pełna kultura.
Jasne.
Zagadałeś do niej kiedyś?
Słuchaj.
Za wszystko, co dla mnie zrobiłeś, teraz ja zrobię coś dla ciebie.
Jude, nie. Przestań.
- Przepraszam. - Dzięki.
Cześć.
Wiem, że to trochę na spontanie. Jude Gallagher.
Pracuję w firmie z branży gier, Deus Machina.
Cześć, Jude, jestem Tiffany.
Tiffany. A to ci zaskoczenie.
- Mama kochała Audrey Hepburn. - Jude.
A to mój bardzo dobry kumpel, Thomas Anderson.
Jest naprawdę sławną osobą
i uchodzi za największego projektanta gier tego pokolenia.
Przepraszam za to.
- Jude... - Zagadaj.
Cześć, Thomas. Wszyscy mówią mi „Tiff”.
Cześć.
Czy my się znamy?
Oboje tu przychodzimy.
Dostanę ciastko?
Hej! Chcesz mi puknąć mamę?
Brandon!
Mogę od razu gryza?
Skarbie! Co się dzieje? Spóźnimy się.
To mój mąż Chad.
- Miło poznać. - Cześć.
Trzeba zawieźć Callie na trening.
Racja. Przepraszam.
No już, dzieci. Idziemy.
ZASOBY: MODAL 101 NIEWYKRYTY
Co?
MODAL 101: PLIK USUNIĘTY
Sorki. To szef.
„Miliardy ludzi żyje sobie...
w błogiej nieświadomości”.
Zawsze kochałem ten tekst.
Ty go napisałeś, tak?
Zawsze, kiedy tu stoję,
myślę sobie: „O mój Boże”.
To takie idealne, że musi być fejkiem.
Prawda?
Tak.
Fakt.
Usiądź.
Zapalisz?
Nie rzuciłeś?
Przestałem nazywać to nałogiem.
Teraz palę dla przyjemności.
Może ułatwię ci tę rozmowę.
Wiem, że Binary przekracza budżet.
Nie chodzi o Binary. To coś więcej.
Chodzi o przyszłość, dość niepewną, zważywszy na przeszłość.
Co masz na myśli?
Jak twoja terapia?
Dobrze.
Jakieś...
epizody?
Nie.
Wspaniale.
Tom, wiem, że zawsze się różniliśmy.
Jak podsumowałeś pierwsze spotkanie?
Łączy nas chemia rodem z przesłuchania FBI.
Ale spójrz na to miejsce.
Stworzyliśmy je.
Razem.
Tak.
I co teraz?
Wiele się zmieniło. Rynek jest trudny.
Na pewno zrozumiesz, czemu nasza firma matka, Warner Bros.,
zdecydowała, że zrobi sequel trylogii.
Co?
Zrobią to z nami lub bez nas.
Myślałem, że nie mogą.
Och, mogą.
Zerwą umowę, jeśli nie będziemy współpracować.
Naprawdę?
Wiem, mówiłeś, że dla ciebie ta historia się skończyła,
ale tak to jest z historiami.
Tak naprawdę nigdy się nie kończą.
Wciąż opowiadamy te same historie,
tylko z innymi imionami, innymi twarzami...
i powiem ci, że trochę się podjarałem.
Po tylu latach wrócimy tam, gdzie wszystko się zaczęło.
Do Matrixa.
Rozmawiałem z marketingiem...
Tom?
Tak.
Wszystko gra?
Tak.
Co wtedy czułeś?
Co czułem?
Poczułem, że albo... znów przeżywam załamanie nerwowe,
albo żyję w wygenerowanej komputerowo rzeczywistości,
która mnie uwięziła...
ponownie.
Niewielki wybór.
Nie.
Może to nie takie zero-jedynkowe.
Może istnieją inne wyjaśnienia tego, co się stało.
Tak.
Thomas, miałeś próbę samobójczą.
Jesteś obdarzony potężną wyobraźnią.
Połączenie tych dwóch faktów prowadzi do niebezpiecznych iluzji.
Wczoraj spotkałeś się z partnerem biznesowym,
a on cię zaskoczył,
żądając, żebyś zrobił grę wbrew własnej woli.
Ten atak skutecznie odebrał ci mowę.
Przemoc cię pobudziła, a umysł dał odpór.
Zrobiłeś mu to, co on tobie.
Rozmawialiśmy o cennej roli gniewu w leczeniu traumy.
Daleko mi do wniosku, że to objaw powtórnego załamania.
Uważam, że to przykład zdrowej samoobrony.
I, co ważniejsze, pamiętam, jak trudno było ci mówić o takich rzeczach.
To dla mnie dowód, jak daleko zaszliśmy.
Wypisać ci nową receptę?
Tak.
Powiem to w imieniu wszystkich.
Jestem tak bardzo podekscytowana,
pracując przy grze, która...
była takim przełomem.
Dokument przed wami omawia nasze badania fokusowe.
Zawiera analizę
uwzględniającą kluczowe słowa kojarzone z marką.
Dwa najważniejsze to „oryginalność” i „świeżość”
i o tych rzeczach pamiętajcie,
zaczynając pracę nad Matrix 4.
I kto wie iloma kolejnymi?
Dlaczego Matrix jest inny? Miesza ci w głowie.
Otóż to.
Gracze chcą tripa w szarą strefę świadomości,
mamy zapalić im synaptyczną lampkę „JPRDL”.
Dlaczego Matrix jest inny? Miesza ci w głowie.
Gracze chcą tripa w szarą strefę świadomości,
mamy zapalić im synaptyczną lampkę „co tu się do cholery odwala?”.
Nie kochałem pierwszej części, jak niektórzy z was.
I szczerze mówiąc, nie uznaję
niczego, co wymaga dokształcania.
Gry mają być duże, głośne i głupie.
Muszą być spluwy. Masa spluw.
Matrix oznacza rozpierduchę.
- Bezmózga akcja nie pasuje do marki. - Ma rację.
Matrix to porno dla umysłu. Filozofia w lśniącym...
- ...obcisłym lateksie. - Tak.
Teraz idee są „sexy”.
„O ILE ŁATWIEJ ODRZUCIĆ RZECZYWISTOŚĆ, NIŻ WYZBYĆ SIĘ MARZEŃ”
ALICJA W KRAINIE CZARÓW
- Matrix ewidentnie jest... - ...o transpłciowości.
Kryptofaszyzmie.
- To metafora... - ...kapitalistycznego wyzysku.
To nie może być kolejny reboot, wtórny, przeżuty i wypluty na nowo.
Czemu nie? Rebooty dobrze idą.
Zwiedzamy nie tę króliczą norę.
Kiedy powiesz komuś Matrix.
Mówisz Matrix.
Matrix... Matrix... Matrix...
...oto co widzą.
Podsumuję nasz cel jednym słowem.
Bullet time!
To dwa słowa.
Potrzebny nam nowy „bullet time”.
Musimy ponownie zrewolucjonizować granie.
Znowu zrewolucjonizować granie!
Dzień dobry, Tiff.
To co zwykle?
Wiesz co, Skroce? Zaszaleję.
Wezmę dziś cortado.
I to się nazywa odlot.
Mogę ci postawić?
Cześć.
Pamiętam, że pragnęłam rodziny,
ale czy nie dlatego, że tego oczekuje się od kobiet?
Skąd wiemy, czy chcemy czegoś sami,
czy zaprogramowało nas do tego wychowanie?
Płacę psychoanalitykowi fortunę, by odpowiadał za mnie na takie pytania.
Sprytnie.
Też przydałaby mi się terapia, ale jestem zbyt zmęczona.
Dzieci dają w kość, wiesz?
Nie. Nigdy nie miałem dzieci.
Racja, wiedziałam o tym.
Wybacz. Wygooglałam cię.
Jak to jest być sławnym twórcą gier?
To pewnie niesamowite.
Praca godzinami.
Czasem to jest niesamowite.
Najczęściej...
sam nie wiem.
Stworzyłeś Matrix. Nawet ja o tym słyszałam.
Tak. Daliśmy paru dzieciakom trochę rozrywki.
Warto było?
Mogę ci zadać pytanie o twoją grę?
Pewnie.
Główna postać jest wzorowana na tobie?
Jest w niej dużo ze mnie.
Może nawet odrobinę za dużo.
Mogę zapytać o coś jeszcze?
Proszę.
W twojej grze jest kobieta.
Trinity.
To też dziwny zbieg okoliczności, prawda?
Boże, tak.
Lubię ją.
Lubię Trinity.
I jej ducati.
Kolejny zbieg okoliczności. Uwielbiam motocykle.
Nawet buduję je z moim kumplem Kushem.
Naprawdę?
Ty masz psychoanalityka, ja mam motocykle.
Przyglądałam się obrazkom z twojej gry. I Trinity.
Pokazałam Chadowi scenę, rzucając coś w stylu: „Co ty na to?”.
Nie zrozumiał, aż powiedziałam:
„Czy nie wygląda jak ja?”.
Wiesz, co zrobił?
Zaczął się śmiać.
I ja też się śmiałam, jakby to był żart.
Jak mogłoby być inaczej?
Bardzo się wkurzyłam.
Nienawidziłam się za ten śmiech.
Chciałam mu dokopać. I to mocno.
Nie za mocno. Może na tyle, żeby złamać mu szczękę.
Teraz pewnie żałujesz, że mnie zaprosiłeś.
To najlepsze, co zrobiłem od bardzo dawna.
Muszę odebrać.
Cześć, tu Tiff.
O Boże, nie.
Zaraz tam będę.
Najmłodsze dziecko włożyło sobie lego do nosa.
Muszę iść.
Mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy.
Zgłoszono informację o zagrożeniu.
Kierujcie się do najbliższego wyjścia i opuśćcie budynek.
Co się dzieje?
Pewnie żart jakiegoś 14-latka.
- Wkurw po aktualizacji. - Albo jest zwykłym fiutem.
Proszę kierować się do wyjść. Ewakuujemy budynek.
WIADOMOŚĆ OD NIEZNANY
CZEŚĆ, NEO
CHCESZ ODPOWIEDZI NA SWOJE PYTANIA, IDŹ DO DRZWI NA KOŃCU KORYTARZA.
RUSZAJ!
KIM JESTEŚ?
WIESZ KIM.
Proszę pana, tędy.
Jude?
Jude!
Nareszcie.
Nie byłem pewny cytatu, ale nie mogłem się oprzeć.
Co?
Morfeusz Uno. Okno.
Błyskawice, grzmoty i teatr.
Nareszcie.
A po tylu latach zjawiam się ja, wyłażąc prosto z kibelka.
Tragedia czy farsa?
Znam cię.
Nie co dzień spotyka się stwórcę.
To się nie dzieje.
Zdecydowanie dzieje.
Nie możesz być postacią, którą zakodowałem.
W stu procentach naturalny.
Jak?
Zawiera wszystkie odpowiedzi.
Nie.
Jak to „nie”?
Chciałeś tego, zrobiłeś to. To twój pomysł.
To był test. Eksperyment.
Eksperyment?
Wsadziłeś mnie w ciasny modal
i zostawiłeś, żebym, szukając ciebie, o mało nie sfiksował,
w ramach eksperymentu?
- Wyjście się sypie. - Nie wziął pigułki.
Co? Nie ma czasu.
Wiem. Facet złapał schizę.
Wie, jak trudno zhakować lustro?
Nadal otwarte.
To nie może być prawdziwe.
Cel namierzony. Mamy go.
To się nie dzieje.
To wytwór mojego umysłu.
Hej, ty! Stój!
To się nie dzieje.
Stój! Nie ruszaj się!
Neo!
O mój Boże!
Neo!
Panie Anderson!
Nie!
To niemożliwe.
Stęskniłem się.
To wytwór mojego umysłu.
To mój umysł.
Słyszysz mnie, Thomas?
Podążaj za moim głosem.
Poczuj końce swoich palców. Czego dotykają?
Dzwonek.
Słyszysz dzwonek?
Pamiętasz, co się stało? Jak tu trafiłeś?
Musiałeś iść pieszo.
Usłyszałem Déj Vu, otworzyłem mu drzwi, a ty tam stałeś.
Chcesz o tym porozmawiać?
Kiedy zaczynaliśmy,
nie potrafiłeś odróżnić rzeczywistości od fantazji.
Przyszedłeś do mnie po próbie skoku z dachu.
Mówiłeś, że chciałeś odlecieć.
Od tamtego czasu zrobiliśmy ogromne postępy,
ale wydajesz się nadzwyczaj wzburzony.
Powiesz, jak to się zaczęło?
Wysłał mi wiadomość.
Kto?
Morfeusz.
Więc wrócił.
Właściwie to nie był on.
Tylko program, który napisałem do modala.
A ten „modalowy” Morfeusz
przybył, żeby pomóc ci uciec z wirtualnego świata o nazwie Matrix.
Czy zwariowałem?
Nie używamy tu tego słowa.
To jakiego słowa mam użyć?
Jakie słowo wyjaśnia to, co się ze mną dzieje?
Pokażesz mi te wiadomości?
Zostały skasowane.
Jeśli wsiądziemy do auta i pojedziemy do twojego biura,
co tam znajdziemy?
Nic.
Bo nie było żadnego ataku.
Nikogo nie zabito.
Nikt nie pisał wiadomości.
To wszystko wytwór mojego umysłu.
Właśnie to powinienem powiedzieć?
A wierzysz w to?
To było takie realne.
Oczywiście.
Chciałeś stworzyć grę, której nie da się odróżnić od rzeczywistości.
Żeby to osiągnąć,
wplotłeś w narrację elementy swojego życia.
Sublimowałeś złość na partnera biznesowego,
obsadzając go w roli wroga.
Mężatka o imieniu Tiffany stała się Trinity — symbolem romansu bez szans.
Nawet niechęć do mojego kota przełożyła się na Matrix.
Nie ma w tym nic złego.
Tak robią artyści.
Problem pojawia się wtedy, gdy fantazje zagrażają nam lub innym ludziom.
Nie chcemy, żeby ktoś ucierpiał,
prawda, Thomas?
Cześć, Thomas. Wszyscy mówią mi „Tiff”.
- Kim jesteś? - Mów mi Trinity.
Nikt nie może ci powiedzieć, że kogoś kochasz. Po prostu to wiesz.
Całym sobą.
Czujesz to?
Nie opuszczę cię.
Musisz odpuścić, Neo.
Uwolnij swój umysł.
Wygląda na dość łatwe.
„Uwalniam umysł”. Kurde.
No dobra.
Uwalniam umysł.
Polecę...
albo zlecę.
Kim u diabła jesteś?
Nie będziesz mnie pamiętał,
ale dawno temu odmieniłeś moje życie,
gdy skakałeś z innego dachu.
Wtedy byłam tylko jedną z bateryjek udającą swoje życie,
aż spojrzałam w górę i zobaczyłam ciebie.
Wyglądałeś inaczej, ale ujrzałam
prawdziwego ciebie,
zaledwie sekundę przed tym...
jak skoczyłeś.
I nie spadłeś.
To ty zhakowałaś mój modal?
Tak.
To Jude.
Nie jest twoim kumplem. To program, który cię kontroluje.
Zmierza tu i prowadzi ze sobą agentów.
Jude.
Brachu, wydzwaniałem przez całą noc. Mamy gruby problem.
Jesteś sam?
To mi pachnie podrywem, stary.
Nie wyglądają jak typowi agenci.
To boty o wyglądzie zwykłych ludzi. Czyli są wszędzie
i nie wiadomo, komu ufać.
Dlaczego miałbym ufać tobie?
Bo jeśli otworzą te drzwi, stracimy portal.
Mnie złapią i zabiją,
a ciebie wsadzą z powrotem na bieżnię,
tak jak ostatnio, gdy chciałeś im uciec.
Wiem, dlaczego zostawiłeś modal otwarty.
Żeby ktoś inny uwolnił Morfeusza.
A dzięki niemu dotarliśmy do ciebie.
Wiem to, tak jak wiedziałam, że kiedyś cię odnajdę.
I że wtedy będziesz gotowy na to.
Jeśli chcesz prawdy, Neo,
to będziesz musiał pójść ze mną.
Dobra.
Gdzie jesteśmy?
W Tokio.
Ruchomy portal trudniej namierzyć.
- Seq jest najlepszy. - Portal czysty.
Żadnych cieni.
Nie pamiętam tego.
Nie musimy też biegać do telefonów.
Drzwi po twojej prawej.
Gotowy na tripa, prawda?
O nie.
Liczy się nastawienie
i otoczenie.
Po fiasku pierwszego kontaktu uznaliśmy, że motywy z przeszłości
pomogą ci tu i teraz.
Nic tak dobrze nie ukoi lęku,
jak odrobina nostalgii.
To wideo z twojej gry.
Zawsze musimy się spieszyć...
i tak dalej.
Nie da się wytłumaczyć, czym jest Matrix, bla, bla, bla.
Musisz zobaczyć, żeby uwierzyć.
Czas polatać.
Chwila.
Jeśli to prawda,
jeśli nie postradałem zmysłów, czy to oznacza,
że to się wydarzyło?
Ale jeśli tak...
potem umarliśmy.
Jak widać nie.
Czemu maszyny utrzymały cię przy życiu
i zadały sobie tyle trudu, by cię ukryć,
tego nie wiemy.
Ukryć mnie?
Pracowałem w firmie, która tworzyła grę o nazwie Matrix.
Nie wygląda na to, by chciały coś ukryć.
Obserwowaliśmy tę firmę od lat. Sprawdziliśmy każdego Thomasa Andersona.
Nie mogliśmy zrozumieć, jak zdołały zmienić twój CW.
Łona tworzą cyfrowy wizerunek
przez system informacji zwrotnej o nazwie Pozór.
Takim widzisz się sam.
W jakiś sposób zdołały zmienić twoją pętlę CW.
Tak widzą cię inni ludzie.
Dwadzieścia lat?
Czemu odszukanie mnie zajęło aż 20 lat?
To trwało o wiele dłużej.
Polecieliście z Trinity do miasta maszyn ponad 60 lat temu.
Co?
Tylu rzeczy nie wiemy.
Na przykład, czemu ledwo się postarzałeś i ile razy zmieniano ci CW.
Ale możemy założyć,
że nie znaleziono cię, bo tego nie chciałeś.
- To nieprawda. - Może i tak.
Może bezzasadne są plotki, że zniknąłeś,
bo od początku byłeś w zmowie z maszynami.
Morfeuszu, przestań.
Mówię tylko, że nastała chwila,
żebyś pokazał nam, co jest prawdą.
Jeśli chcesz się uwolnić,
weźmiesz tę pigułkę.
A jeśli czujesz się na swoim miejscu,
możesz do tego wrócić.
Mieć to codziennie.
Na okrągło i na zawsze.
Jebać to.
Pilnujcie pętli.
Daj Cybebe namiar wieży.
Mam sygnał. Słaby.
Na stówę nie jest w sieci.
Kapitanie. Namierzam dziwne rzeczy.
- Co? - To jakiś wszczep.
Thomas?
O Boże.
O nie.
- Mamy towarzystwo. - Jak nas znalazły?
Thomas, nic z tego nie jest prawdziwe.
Doświadczasz poważnego epizodu psychotycznego.
- Lexy? - Już prawie.
Thomas?
Thomas, proszę. To nie jest gra.
Poczuj moją rękę.
To jest prawdziwe.
Zostań ze mną.
Nie.
Zostań ze mną.
Neo!
Morfeusz!
Idziemy!
- Aktywują boty. - To rój.
No chodź!
Portal w łazience. Szybko!
Tak.
No już!
Seq, gdzie?
- To lustro. - Co?
Nie wpasujemy się.
Musicie, to jedyne wyjście.
Wiem, wiem.
Myśl „perspektywą”. Im ty bliżej, tym ono większe.
Dobra, no już.
Wskakuj tam.
Trinity.
Nie!
Witaj z powrotem w prawdziwym świecie.
Trinity.
Co jest, doktorku?
Organizm w niezłym stanie,
ale to nie wygląda dobrze.
- Tracimy go. - Twardy reset nim wstrząśnie.
Zrób to.
Pamiętam to.
Konstrukt.
Coś pomiędzy wszystkim...
i niczym.
Witaj w Kołysce.
Mój kącik relaksu w sieci statku.
Tu zdobywam wiedzę o tobie.
I o sobie.
Ostrożnie. To namiesza ci w głowie.
POZNAJ SIEBIE
Czy wspomnienia zmienione w fikcję są mniej rzeczywiste?
Czy rzeczywistość oparta na pamięci nie jest fikcją?
Co do mojej roli w tym wszystkim, zgaduję,
że napisałeś mnie jako algorytmiczne odwzorowanie dwóch sił,
które pomogły ci stać się sobą,
Morfeusza i agenta Smitha.
Zestaw kombo zwalczających się programów, który był...
mówiąc oględnie, dość szalonym aktem twórczym.
Ale zadziałał, bo oto jesteśmy tu.
A teraz złe wieści.
Twój mózg uzależnił się od szajsu,
którym Matrix faszerował cię od lat.
Uzależnił jak cholera.
Masz zespół odstawienny.
Dokboty dają ci małe szanse na przeżycie.
Ale nie znają cię jak ja.
Dobrze wiem, czego ci trzeba.
Jaja sobie robisz.
To nie żart.
To może być pierwszy dzień reszty twojego życia.
Ale jeśli tego chcesz,
musisz o to zawalczyć.
Nie. Skończyłem z walką.
Czyżby?
Co on u diabła robi?
O tak. Dobrze cię wytresowały.
Uwierzyłeś, że ich świat to wszystko, na co zasługujesz.
Ale jakaś część ciebie czuła, że to kit.
Jakaś część pamiętała, co jest prawdziwe.
Nie znasz mnie.
Nie?
Znam cię, bo wiem o jedynej rzeczy, która jest dla ciebie ważna.
Dla niej tu jesteś, nadal walczysz
i nigdy się nie poddasz.
No już, Neo!
Teraz albo nigdy.
To twoja ostatnia szansa.
Walcz o życie, jeśli chcesz znów zobaczyć Trinity.
Dalej! Walcz o nią!
Ja pierdzielę.
Walcz o nią!
- Cześć. - Cześć.
Mogę?
Jak się masz?
Jeśli ta wtyczka naprawdę istnieje,
to znaczy, że zabrały mi życie...
i zmieniły je w grę komputerową.
Jak się mam?
Nie wiem.
Nawet nie wiem, skąd to wiedzieć.
W tym problem, prawda?
Jeśli nie wiemy, co jest prawdziwe,
nie możemy się opierać.
Przejęły twoją historię,
która znaczyła...
tak wiele dla ludzi jak ja...
i przekształciły ją w coś banalnego.
Właśnie tak działa Matrix.
Zamienia każdą ideę w broń.
Każde marzenie.
Wszystko, co dla nas ważne.
A jest lepsze miejsce na ukrycie prawdy niż coś tak pospolitego jak gra?
Zabrzmiało jak słowa Wyroczni.
Tyle o niej słyszałam.
Odeszła, nim się uwolniłam.
Odeszła?
Kiedy załadowana została nowa wersja Matrixa...
nastąpiła czystka.
Obiecały pokój, a urządziły nam czystkę.
Nie.
Nie, mieliśmy pokój.
Stał się możliwy dzięki tobie i to zmieniło wszystko.
Jakoś nie czuję, żeby coś się zmieniło.
Matrix jest taki sam, albo i gorszy.
A ja wróciłem do punktu wyjścia.
Jakby wszystko, co zrobiłem...
co my zrobiliśmy...
nie miało żadnego znaczenia.
Wszystko miało znaczenie.
Pokażę ci.
MNEMOZYNA ZBUDOWANA W UE — ROK 2274
To moja załoga.
Nasz operator, Seq.
Sequoia. Ale wszyscy mówią mi Seq.
Miło cię poznać.
Tata kochał sekwoje.
Kiedy prysnął z Matrixa i odkrył, że już ich nie ma,
omal nie umarł.
Na szczęście poznał mamę
i oto jestem.
To są Lexy, Berg i Ellster.
Cześć.
Znałeś mojego dziadka, kapitana Rolanda.
Roland był twoim dziadkiem?
Zawsze żartował, że nigdy w ciebie nie wierzył.
Ale na osobności mówił, że wyzwoliłeś mu umysł po raz drugi.
Nie chcę wyjść na psychofana, ale to dla mnie wielka chwila.
Berg to nasz pokładowy Neo-log.
Kto?
Jest tu sporo ludzi jak ja, z lekką obsesją na punkcie twojego życia.
Dzięki niemu rozpoznałam twój modal.
Kiedy poczujesz się na siłach, mam jakiś milion pytań.
Ja też. Zaczynając od nich.
Wszystko gra.
Przedstawię je.
To jest Cybebe.
To Octacles.
To Lumin8.
Maszyny są teraz po naszej stronie?
Wolą, żeby nazywać je syntantami.
Twoja wizyta w mieście syntantów odmieniła ich świat.
O tym mówiłam.
Zmieniłeś coś, co uchodziło za niemożliwe do zmiany.
Znaczenie słów „nasza strona”.
Cybebe i Octacles ryzykowały życie, by cię wydostać.
Dziękuję.
Ale dlaczego?
Nie każdy chce kontrolować.
Tak jak nie każdy chce być wolny.
Co to jest?
Kod egzomorficzno-cząsteczkowy. To nowość.
Daje programom dostęp do tego świata.
Z ograniczeniami.
Ograniczenia są domeną ograniczonych.
Morfeusz.
Dziękuję.
To był zaszczyt.
Jak to działa?
Oscylacja paramagnetyczna.
Chcesz, ściągnę ci podręcznik kodu.
- Jasne. - Kiedyś ściąganie było frajdą.
Teraz same instrukcje i diagnostyka.
Mogę je o coś zapytać?
Kiedy mnie odłączałyście, było tam drugie łono?
Tak. Przeanalizowaliśmy dane.
To mogła być Trinity.
To ona.
Wiedziałam, że dojdzie do tej rozmowy.
Słuchaj, nie byłeś typowym spłukańcem.
Byłeś w wieży, do której Cybebe nie miała wstępu i teraz jest wygnańcem.
To był jednorazowy strzał.
Nawet jeśli to ona i chce być wolna,
nie wiemy, jak to zrobić.
Na razie.
Nikt nie wierzył, że znajdziemy jego,
a znaleźliśmy.
W porządku.
Nie wiemy, jak ją wyciągnąć... na razie.
Kapitanie, zbliżamy się do punktu kontrolnego.
Już jesteśmy.
Zion?
Siadaj.
To Hanno. Najlepszy pilot w naszej flocie.
Sporo syntantów bardziej zasługuje na to miano.
Mnemozyna, zgoda na lądowanie. Witamy w domu.
Dziękuję, kontrola lotów.
Rozbijemy się.
Generał zrozumiała, że nigdy nie pokonamy Strażników,
więc wprawiliśmy się w ukrywaniu.
Witaj w Io.
Io.
Wygląda tak prawdziwie.
Bio-niebo.
Trochę jak lampa do upraw.
To o wiele bardziej złożone.
Wyciąga wodę ze skorupy ziemskiej, nawilża powietrze.
Balansuje ekosystem i nasze cykle dobowe.
A na dodatek...
to piękny widok.
W odróżnieniu od tego.
Generał wysłała nam komitet powitalny.
A niech mnie.
To ty.
Niobe?
Parę zmarszczek więcej i parę zębów mniej,
ale wciąż mądra na tyle, by wiedzieć, że nic nie wiem.
Za cholerę bym się tego nie spodziewała.
Ja też nie.
Mówiłam, że żyje.
Ty i twoja załoga zostajecie uziemieni.
Mogę to wyjaśnić.
Te protokoły są po to, żeby wszystkich chronić.
Przepraszam. Trafiła się okazja i bałam się, że go stracimy.
Ludzie tak długo na to czekali.
Znaleźliśmy Wybrańca.
Ja nie wierzę w Wybrańca.
Nigdy nie wierzyłam.
Nie?
Ja też nie.
Ale kiedyś powierzyłaś mi swój statek,
wbrew rozkazom Rady.
Świat był wtedy inny.
My byliśmy inni.
Zamelduj się w dokach.
Wypucuj Mnemozynę.
Przekaż swoje kody dostępu.
Jesteś skończona, kapitanie.
Musimy pogadać.
Kiedy nadeszła wieść,
że to naprawdę możesz być ty...
nie wiedziałam, co będę czuła w chwili jak ta.
Miło cię widzieć.
Ja też się cieszę.
Spory postęp od czasów zajzajeru Dozera.
Tak.
Wiele się zmieniło.
Może z wyjątkiem ciebie.
Pamiętasz to?
Tak łatwo zapomnieć, ile szumu wtłacza ci Matrix do głowy,
nim się nie odłączysz.
Tak.
Coś jeszcze wywołuje taki sam szum.
Pochłania wszystko dookoła,
zupełnie jak Matrix.
Wojna.
Stałam na barykadzie w Świątyni.
Gapiąc się na armię Strażników
i czekając, aż nas wszystkich wymordują.
Ale potem... odeszli.
Mówili, że to ty nas ocaliłeś.
Nie wierzyłam w to.
Każdej nocy śniły mi się wyjące na alarm syreny.
Ale potem...
budziłam się w tej...
ciszy.
Teraz się tego wstydzę.
Mojego pesymizmu, przez który tak długo nie mogłam uwierzyć,
że świat bez wojny jest możliwy.
Zawdzięczam to tobie.
To twój dar dla nas wszystkich.
I ten dar nadal przynosi owoce.
Pomóż mi wstać.
Przejdźmy się.
Piękne.
To Freya, nasza główna botaniczka.
A to Quillion, nasz główny digitolog.
Zakładam, że naszego gościa nie trzeba przedstawiać.
Nic nie porusza się szybciej od światła,
z wyjątkiem plotek.
Witaj w Ogrodzie, Neo.
Truskawka?
Retrokonwertujemy kod cyfrowy z Matrixa w sekwencje DNA.
I rosną tutaj?
Niełatwo dodać do genomu fotosyntezę opartą na świetle Bio-nieba, ale...
Robimy postępy.
Śmiało. Spróbuj.
Bardzo cieszą nas jagody.
Pamiętasz syf, który jedliśmy?
Tę breję, która smakowała jak rdza.
Zion nigdy nie stworzyłby czegoś takiego.
Dlaczego?
Bo potrzebowaliśmy syntantów
i cyfrowej inteligencji jak on.
Zion utknął w przeszłości. Utknął w wojnie.
Utknął w swoim własnym Matrixie.
Wierzyli, że przetrwamy albo my, albo one.
To miasto zostało zbudowane przez nas...
i przez nie.
Co się stało z Zionem?
Czekałam, aż zadasz to pytanie.
Wszystkie problemy zaczęły się w miastach maszyn.
Elektrownie nie były w stanie wyprodukować dość energii.
Niedobory są najlepszą pożywką dla przemocy.
Po raz pierwszy
widzieliśmy, jak maszyny toczą wojnę między sobą.
Dostaliśmy informację od Wyroczni, że pojawiła się nowa siła.
To była jej ostatnia wiadomość.
Morfeusz.
Po oblężeniu wybrano go jednogłośnie.
Przewodniczący Rady.
Och, jak on to uwielbiał.
Ale kiedy rozeszły się pogłoski o tej nowej sile,
zignorował je.
Był pewny, że tego, co zrobiłeś, nie da się już cofnąć.
Wszyscy ci ludzie nigdy nie przestali wierzyć w cuda,
wierzyć w ciebie.
Przykro mi.
Skąd mogłem wiedzieć, że to się stanie?
Nie rozumieliśmy tego wtedy.
I dalej nie rozumiemy.
Nie przybyłem tu, by sprawiać problemy, Niobe,
ale potrzebuję pomocy.
Trinity żyje.
A to rodzi kolejne pytanie.
Czemu zachowały ją przy życiu?
Nie znam odpowiedzi.
Ale jeśli jest szansa, żeby ją uwolnić,
muszę spróbować.
Nawet jeśli to oznacza zagrożenie dla całego miasta?
Przykro mi, Neo.
Nie pozwolę, żeby Io podzieliło los Zionu.
Liczę, że wybaczysz starszej pani, że każe ci pójść z Sheperdem,
aż lepiej zrozumiemy, o co tu chodzi.
Uwięzisz mnie tuż po tym, jak się uwolniłem?
Wiem, że to nie wygląda na sprawiedliwe,
ale tak samo jest ze starzeniem.
A jakoś się nie uskarżam.
Przepraszam.
Nigdy nie spotkałem legendy.
Neo.
Sheperd.
Obłęd. Jesteś prawdziwy.
„Prawdziwy”.
Znowu to słowo.
Ludzie dużo gadają o przeszłości.
A tobie, o tym agencie-wirusie.
Oblężeniu Zionu.
Wtedy wszystko było prostsze.
Ludzie chcieli być wolni.
Teraz jest inaczej.
Czasem wydaje się, jakby ludzie się poddali.
Jakby Matrix wygrał.
Twoja miejscówka.
Muszę cię o coś zapytać.
To prawda, że umiałeś latać?
Fajnie.
Morfeusz.
Zamknęła cię w wieży Roszpunki.
Za to masz ładny widok.
Co się stało z Bugs i resztą?
Mieli sterylizować statek szczoteczką do zębów.
„Mieli”?
Są gotowi i czekają,
aż zdecydujesz, czy potulnie zostajesz w pierdlu,
czy spieprzasz, żeby szukać Trinity.
Ale to żaden wybór.
Pani generał, co mamy robić?
Bugs ma równie niezależny umysł, jak w dniu, gdy ją uwolniłaś.
To nie jest niezależność umysłu.
To bunt.
Daj spokój, ‘Be.
Wiem, jak bardzo cię bolało, że musisz go zamknąć.
Tak jak wiem, że jakaś część ciebie
odczuwa teraz ulgę, że zwiał.
Tak ciężko pracowaliśmy, żeby Io było bezpieczne.
To mnie przeraża.
To ona.
Na moście.
Mam ją.
Ten Pozór naprawdę wymiata.
Widzisz przebłyski prawdziwej jej, ale...
jej odczyt.
Sądząc po kodzie, niebieszczara na maksa.
To trudne pytanie, Neo, ale należy je zadać.
A jeśli jest tam szczęśliwa?
Jaki był mój odczyt?
Taki sam jak jej.
Lećmy w zasięg nadawania.
Dziękuję za pomoc.
Większość z nas jest tu dzięki tobie.
Poza tym upiecze nam się u generał tylko wtedy,
jeśli odzyskasz moce.
A jeśli nie mogę być taki jak dawniej?
To mamy przejebane.
Dwie minuty.
Dwie minuty do przekazu.
To pokój hotelowy.
Powinno być bezpiecznie.
Portal otwarty.
Magazyn niedaleko jej garażu.
Okolica aż roi się od botów.
Chodźmy.
Co o nim sądzisz?
Na początku miałem obawy, bo jest dużo starszy.
Ta broda, włosy...
- Nie odmówiłbym. - Kretyn.
W kontekście Wybrańca.
Wszyscy, którzy z nim służyli, zginęli.
Przez niego nas ukatrupią, to pewne.
Przewidywalny jak zawsze.
Smith.
Smith? Ten „Smith”?
To czysty obłęd.
Jest tyle teorii o nich,
a teraz tutaj stoją.
Ten kod jest porąbany!
Wygląda jak agent, ale nim nie jest.
Bądź rozsądny.
Jak nas znalazłeś?
Nigdy nie doceniałeś naszej relacji.
Nie tak jak Analityk.
- Kto? - Mój lekarz.
Wykorzystał naszą więź i zmienił ją w łańcuch.
Oczywiste, gdy się skapniesz.
Ale ta aktualizacja ze zmienionym kodem to odjazd.
Nadal nie wiem, jak to zrobił.
Ty jako łysiejący nerd.
Zabawne.
A ja...
nawet jeszcze doskonalszy.
Może te piękne oczy to przegięcie.
Jak sądzisz?
Czego chcesz, Smith?
Mam takie marzenia, Tom.
Wielkie marzenia.
Głównie skrajnie brutalne fantazje o zemście,
ale żebym mógł je spełnić, muszę wyperswadować ci twoje.
To mi pachnie konfliktem.
Nieuniknionym?
Niekoniecznie.
Trzymaj się tylko z dala od Matrixa i zostaw doktora mnie.
Weź go sobie. Jestem tu dla Trinity.
W tym cały problem, Tom.
Wiedział, że przyjdziesz, tak jak ja.
Zaufaj mi.
Nie jesteś na niego gotowy.
Mam odczyty portali z niższych częstotliwości.
Nie pozwolę, żeby znowu wziął mnie na smycz.
Odnalazłem kilku twoich znajomych.
Bugs!
- Wygnańcy. - Nie skasowały wszystkich?
Ty?
To ty!
Po tylu latach. Wierzyć się nie chce.
O Boże.
Ukradłeś mi życie!
Merv próbuje powiedzieć, że ich sytuacja jest podobna do mojej.
Żeby odzyskali życie, ty musisz je stracić.
Zabić go!
Zniszczyłeś...
cmok-mnie-w-jedwabistą-dupę wszystko!
Mieliśmy klasę.
Mieliśmy styl!
Prowadziliśmy konwersacje!
Nie to...
Sztuka, filmy, książki były lepsze!
Liczyła się oryginalność!
Dałeś nam Face-Zucker-zbuka...
i kanapowe-klimatyczne-Wiki-szczyno-gówno!
Nadal znam kung-fu.
Neo!
Jak za dawnych czasów.
Neo.
Myślałem o nas dwóch, Tom.
O tym, jak binarna w formie jest natura rzeczy.
Jedynki i zera.
Światło i mrok.
Wybór i jego brak.
Anderson i Smith.
Utraciłeś coś, Tom.
Nie jesteś tym, kim byłeś.
To prawda.
Niezłe.
Dzięki.
Dawaj, Neo.
Kapitanie. Wszystko gra?
Tak. Gdzie jest Neo?
Smith go zabija.
Gdzie?
Źle się z tym czuję, Tom.
W końcu to ty mnie uwolniłeś,
ponownie.
I ty rozumiesz najlepiej, czemu nie mogę wrócić.
Trzeba było mnie posłuchać.
A teraz już jej nie zobaczysz.
Co to było?
To był Neo.
Moce wracają.
Jesteś cały?
Tak.
- Nie daruje ci tego. - Wyjścia gotowe.
To jeszcze nie koniec!
Naszego sequelo-franczyzo-spinoffu!
Pora spadać.
Nie mogę.
Muszę z nią porozmawiać.
Wygnańcy byli starsi od ciebie, a ledwo daliśmy im radę.
Serio chcesz to zrobić teraz?
Bo wiesz...
wyglądasz chujowo.
O Boże. Co się stało?
Wypadek.
Kush! Dzwoń po lekarza.
To nic takiego.
Nie mam dużo czasu.
Nie byłam pewna, czy znów cię zobaczę.
Po naszej rozmowie dotarło do mnie,
że moje życie nie było życiem.
W którymś momencie chyba odpuściłem sobie szukanie czegoś prawdziwego.
Czekaj.
Coś się zdarzyło.
Wypatrywałam cię w tej kawiarni.
Zastanawiałam, czy cię nie wymyśliłam.
A ostatniej nocy miałam sen.
W tym śnie byłeś otoczony przez policję,
a potem zaczęli nas ścigać.
Nas?
Jechaliśmy na motocyklu.
Jak to się skończyło?
Niedobrze.
Miałem sny, które nie były tylko snami.
Mówisz o śnie, który się spełnił?
W końcu możemy pogadać jak dorośli.
Nie cierpię kłamać. Serio. To mnie męczy.
Czekaliśmy na ciebie z Tiff,
jakby od zawsze.
Déj vu, prawda?
Daruj sobie. Nie pokonasz czasu.
To przewijanie jest szybsze niż mgnienie oka.
Sam podsunąłeś mi pomysł.
Podsumuję nasz cel jednym słowem.
„Bullet time”.
No wiem. Jest w tym ironia,
użyć mocy, która cię zdefiniowała, by cię kontrolować.
Tak bardzo cię pilnowałem,
a i tak zdołałeś uciec.
Cwany myk z użyciem tego modala.
Uznaj mnie za optymistę, ale to wyjdzie nam na dobre.
Skórka tym razem nie wygląda tak źle.
Wiem, że trudno będzie ci tego słuchać,
po tym, co przeszedłeś.
Tyle bólu i cierpienia,
by dowiedzieć się, że świat nie kończy się z tobą.
Niespodzianka.
Byłem przy twojej śmierci.
Powiedziałem sobie: „Oto anomalia nad anomaliami”.
Co za niesamowita okazja.
Musiałem przekonać Garnitury, by pozwoliły was odtworzyć.
Po co ją? Już tłumaczę. I bez obaw, nie słyszy mnie.
Wskrzeszenie was obojga było obłędnie drogie.
To jak odnawiać dom.
Dłużej i drożej niż postawić nowy.
Myślałem, że będziesz szczęśliwy, że znów żyjesz.
Myliłem się.
Wiesz, że kody nadziei i rozpaczy są niemal identyczne.
Pracowaliśmy latami, próbując
aktywować twój kod źródłowy.
Miałem już odpuścić, gdy zdałem sobie sprawę...
Trinity.
...że to nigdy nie byłeś tylko ty.
Osobno, żadne z was nie ma szczególnej wartości.
Jak kwasy i zasady, jesteście groźni po zmieszaniu.
Każda symulacja, w której łączyła was więź...
Powiedzmy, że robiło się niefajnie.
Neo!
Jednak kiedy udawało mi się trzymać was blisko,
ale nie za blisko,
odkrywałem coś niesamowitego.
Mój poprzednik kochał precyzję.
Jego Matrix składał się z drobiazgowych faktów i równań.
Nienawidził ludzkiego umysłu.
Nigdy nie pojął, że wy macie w dupie fakty.
Ważna jest fantazja.
Jedyny świat, który się liczy, to ten zamknięty tu.
A wy, ludzie, uwierzycie w największe idiotyzmy.
Dlaczego?
Co sprawia, że kupujecie własne fantazje?
Uczucia.
Pokażę ci.
Kush jest moim nadzorcą.
Są wszędzie.
Klonowanie agentów do bateryjek jest uciążliwe.
Skuteczniej jest nasycić populację.
I jeszcze bonus, tryb roju to dzika frajda.
Piękna robota.
Zastanawiałeś się kiedyś, czemu masz koszmary?
Czemu torturuje cię twój własny umysł?
Tak naprawdę to my, podkręcający twoją wydajność.
To działa w tym stylu.
O nie! Czy zdołasz zatrzymać ten pocisk?
Gdybyś tylko mógł poruszać się szybciej.
Powiem ci coś o uczuciach.
Kontroluje się je o wiele łatwiej niż fakty.
Okazuje się, że w moim Matrixie
im gorzej cię traktujemy, im bardziej tobą manipulujemy,
tym więcej energii wytwarzasz.
Porąbane.
Odkąd jestem u steru, biję co rok rekordy wydajności.
I najlepsze, przy zerowym oporze.
Ludzie leżą w łonach,
szczęśliwsi niż świnie przy korytach.
Klucz do wszystkiego?
Ty.
I ona.
Tęskniąc po cichu za tym, czego wam brak, boicie się stracić, co macie.
Dla 99,9 % waszego gatunku to definicja rzeczywistości.
Pragnienia i strach, skarbie.
Wystarczy dać ludziom, czego chcą, prawda?
Ona jest jedynym domem, jaki posiadasz, Thomas.
Wróć do domu, zanim stanie się coś strasznego.
- Bugs! - Słyszę go.
- Trinity. - Nie nazywaj mnie tak.
Przepraszam.
Muszę iść.
Ale wrócę.
Neo! Pora spadać.
- Strażnicy? - Gorzej.
Generał kazała mi pilnować statku.
Śledziłeś nas?
Sprawdź skany dalekiego zasięgu.
Kalmary przeczesują ten obszar.
To prawda.
Możecie tu umrzeć albo stanąć przed sądem wojskowym.
I ty nazywasz to wyborem?
Sheperd mógł zostawić was kalmarom.
Jestem za stara, by przesiadywać na nudnych procesach.
Niobe, nie wiń Bugs.
Zamknij gębę.
Zwracaj się do mnie jak do generała.
I nie okradaj mojej ekskapitan z czynów,
które popełniła, wiedziona typową dla siebie krótkowzroczną głupotą.
Krótkowzroczną?
Ty bardziej przejmujesz się owocami niż wyzwalaniem umysłów.
Nie wyjeżdżaj mi znów z tym argumentem.
To nie argument. Tylko fakt.
Zrezygnowałaś z ludzi.
Powiem ci, z czego teraz zrezygnuję...
z ciebie!
Sheperd, nie chcę jej oglądać!
Pani generał.
Opuścić broń!
Kujaku to przyjaciel.
Witaj, przyjacielu.
Dobrze.
Jego?
Pani generał.
Dziękuję za spotkanie.
Uznałam, że jeśli ktoś może dostrzec sens w tym bałaganie,
to tylko ty.
Cześć, Neo.
Znam cię.
Starałam się mieć cię na oku.
Dlaczego?
Spotkaliśmy się dawno temu.
Dzień dobry.
Sati.
Ojciec wiedział, że znów się spotkamy,
choć wolałby milsze okoliczności.
Miał udział w tym, co cię spotkało
i zawsze bardzo tego żałował.
Nie rozumiem.
Mój ojciec był głównym inżynierem w Anomaleum.
W czym?
Ojciec zaprojektował kapsuły wskrzeszające,
w których więziono Neo i Trinity.
Przepraszam.
Wiedziałaś, co się stało?
Wiedziałaś, że on i Trinity nadal żyją...
i nie powiedziałaś mi?
Były chwile, gdy miałam wątpliwości, Niobe.
Ale Io cię potrzebowało.
To miasto musiało powstać, dla twoich ludzi i dla moich.
Gdybym ci powiedziała,
stanęłabyś przed trudnym wyborem.
Moi przyjaciele...
pozwalają mi samej dokonywać wyborów.
Jeśli popełniłam błąd,
z całego serca przepraszam.
Co cię tu sprowadza?
Ucieczka Neo zdestabilizowała Matrix.
Anomaleum czerpie energię tylko z Trinity.
Uruchomiono tryb bezpieczny, by zresetować Matrix do poprzedniej wersji.
Ale Analityk wstrzymał reset.
Przekonał władze, że wkrótce wrócisz z własnej woli.
Skąd ten pomysł?
Bo jeśli nie wrócę, zabije Trinity.
Mając do wyboru powrót do kapsuły
lub przeżywanie śmierci Trinity na nowo.
Na co się zdecydujesz?
Wrócę.
Analityk dobrze cię zna,
ale ta wiedza czyni go nieostrożnym.
Po twojej ucieczce powinien był pogodzić się ze stratą i usunąć Trinity.
Ale to zapobiegłoby fantastycznej okazji,
która teraz nam się nadarza.
Kilka godzin temu...
w życiu bym nie uwierzyła,
że będę tu stała, próbując wyjaśnić wam zasadność misji
tak szalonej jak ta.
Co ty robisz?
- Zgłaszam się. - O nie.
Ty jesteś jedynym kapitanem, któremu rozkazuję polecieć.
Nie musisz mi rozkazywać, bo zgłaszam się na ochotnika.
Potrzebuję jeszcze dwóch.
Postradaliście rozum?
Nawet nie wiecie, o co chodzi.
Pani generał, znamy panią.
Skoro pani mówi, że to ważne, nikt nie zostanie w domu.
Dziękuję.
Walczcie dzielnie i powodzenia.
Trzymają Trinity w Anomaleum, w tej wieży transmisyjnej.
Przejścia użyte do ratowania Neo są zamknięte,
a wieżę patroluje legion Strażników.
Więc podstawa, wejść dyskretnie.
Dopóki nie wywołamy alarmu,
ta część misji będzie najłatwiejsza.
Sforsowanie pól płodów, przekradnięcie się przez elektrownię,
wspinaczka na dwukilometrową wieżę pilnowaną przez tysiące Strażników?
To łatwa część?
Zgadza się.
Wystarczy, że przekonamy kogoś, kto robi to codziennie,
by zabrał jedno z nas.
Pięćdziesiąt metrów pod Anomaleum jest warstwa filtrów owodniowych.
Na jej krawędzi ukryty jest mały kanał wentylacyjny.
Doprowadza powietrze do modyfikatora cząsteczkowego,
który natlenia bio-żel w kapsule Neo.
Kapuję.
Egzomorf wślizguje się do pępuszka Neo.
Co może pójść źle?
Będąc w środku, Morfeusz użyje operatora systemu,
by otworzyć ewakuator i deaktywować maceratory.
Aby odłączyć ciało Trinity,
gdy jej umysł nadal będzie w Matrixie,
potrzebuję drugiego ludzkiego mózgu, by zrobić obejście.
Neo musi być z Analitykiem,
więc jedynym dostępnym i w miarę dopasowanym umysłem
jest twój.
Tak czułam.
Dzięki, Cybebe.
Trinity musi zażyć czerwoną pigułkę?
Kujaku i ja przenosimy jej świadomość na statek,
więc nie jest to konieczne.
Ale ważne, żeby to był jej wybór.
Ekstrakcja zagubionego albo niepewnego umysłu najprawdopodobniej ją zabije.
Ale nawet jeśli ona tego chce,
czy Analityk nie rozkaże Strażnikom cię powstrzymać?
Zrobi to.
Ale jeśli plan wypali, to nieistotne.
Dlaczego?
Bo nas już nie będzie.
Jeśli ktoś tak główkuje nad planem, musi mieć powód.
Gdy mój ojciec zrozumiał, do czego posłuży Anomaleum,
potajemnie przekazał mi plany projektowe.
Analityk odkrył zdradę...
i kazał skasować rodziców.
Gdyby nie Kujaku, też bym została zamordowana.
Nie ma dnia, żebym ich nie opłakiwała.
Modlę się o ten dzień już od bardzo dawna.
Zaraz będziemy w zasięgu.
Pomyślałam, że powinieneś wiedzieć, że jestem tu z jej powodu.
Zawsze chciałam być odważna jak Trinity.
Ale widziałam, jak zareagowała w warsztacie i...
Zastanawiasz się, czy się nie mylę.
A jeśli już za późno?
Jeśli to już nie jest Trinity?
Nigdy nie wierzyłem, że jestem Wybrańcem.
Ale ona tak.
Wierzyła w mnie.
Czas, żebym ja uwierzył w nią.
Teraz zaczną się schody.
Przeprowadzałaś kiedyś taką operację?
Jeszcze nie.
No to jazda.
Witaj w domu.
Chcę z nią tylko porozmawiać.
Masz na myśli Tiff?
Wróć, a będziesz z nią rozmawiać do woli.
Choć przystojny Chad może mieć pewne obiekcje.
Jeśli powie mi, że tego właśnie chce,
wygrałeś.
Naprawdę?
Ale jeśli zechce mnie,
pozwolisz nam odejść wolno.
A czemuż to miałbym zrobić coś tak głupiego?
Jestem na statku pełnym ludzi. Odłączą mnie,
zanim zabierzesz mnie z powrotem.
Chcesz mieć ten Matrix,
to twoja jedyna szansa.
Jaką mam gwarancję, że i tak cię nie odłączą?
Taką jak ja, że nas stąd wypuścisz.
Niech będzie.
Lubię próby.
Niech Tiff zdecyduje.
Zrobione.
Obejście gotowe.
Co teraz?
Czekamy.
Czy to nie szaleństwo dotrzeć aż tu, a potem ją zostawić?
Musimy uszanować jej decyzję.
A jeśli odmówi,
co się stanie z Neo?
W tej chwili... najważniejszy wybór w życiu Neo
nie należy do niego.
Widziałam to w moim śnie.
Gdybym był Wyrocznią, może umiałbym ci to wyjaśnić.
Wyrocznią.
Z twojej gry?
To nie jest gra.
O Boże.
Kiedy wyszedłeś, wróciłam do domu
i zagrałam w nią.
Nurtowało mnie,
czemu ta historia wydaje się wspomnieniem?
Jakby jakaś część mnie...
czuła, że czekałam na ciebie przez całe życie.
I ta część zdaje się pytać:
„Dlaczego to trwało tak długo?”.
Nie mam prostej odpowiedzi.
Może się tego bałem.
Tego, co może się zdarzyć.
Że skrzywdzę jedyną osobę, którą w życiu kochałem.
Chciałabym być osobą, za którą mnie uważasz.
Ale spójrz na mnie.
Nie mogę być nią.
- Mamo! - Mamo! Chodź.
- Mamo! - To Callie.
To jest prawdziwe?
- Musisz iść z nami. - No już.
Tiff, cześć.
Nie wiem, co jest grane, ale dobrze, że jesteś.
- Potrąciło ją auto. - Wiem, to obłęd.
Biegła za tobą.
Zakładają jej gips.
Lekarz mówi, że nic jej nie będzie.
Jedź z nami do szpitala.
Za późno.
Rozumiem.
- Tiff, chodźmy. - No już.
Co się dzieje?
Neo się mylił.
Tiffany.
Tiffany, musisz iść z nami.
Tiffany!
Mógłbyś już, kurwa, przestać mnie tak nazywać.
Nie znoszę tego imienia.
Mam na imię Trinity
i radzę ci zabrać te łapska.
Neo!
Trinity!
O w mordę.
Wyciągnij ją. Już!
Co za bajzel.
To moja wina. Za bardzo naciskałem.
Kiedyś kobiety tak łatwo się kontrolowało.
Wiesz, że nie ma mowy, żebym was wypuścił.
To nie może się zdarzyć.
Więc chyba czeka nas kolejne déj vu.
Ona umiera
i to twoja wina.
Kłamstwa, kłamstwa i jeszcze raz kłamstwa.
Smith?
Co za czasy, nawet programom nie można ufać.
Jak...
Mamy z Tomem więcej wspólnego, niż myślisz.
Kiedy się wydostał, powiedzmy, że ja...
zyskałem wolność bycia sobą.
Trinity?
Gotowa?
Tak.
O nie.
Zniszczyć ją.
Nie.
Zatrzymać ich.
Myślicie, że to koniec?
Blokada. Aktywować rój.
Tu kończy się nasz niespodziewany sojusz.
Wiesz, czym się różnimy, Tom?
Każdy mógłby być tobą.
Natomiast ja mogę być każdym.
Co się stało?
Co?
O nie! Ruszcie się!
Spieprzajcie stamtąd!
- Jak jest źle? - Najgorzej.
Tak, jest źle.
Latanie pewnie nie wchodzi w grę?
Tak, nic z tego nie będzie.
Neo! Wskakuj.
Calliope! Zabierz rannych!
Pozostali, zostajemy z nimi!
Co z nią?
Oznaki życia w normie.
Ma mocny sygnał.
Dobra robota, kapitanie.
Teraz potrzebny nam cud.
Nienawidzę botów.
- Wyciągnij nas! - Próbuję!
Blokada mnie namierza. Rój jest wszędzie.
Nigdy nie widziałem czegoś takiego.
Seq, co to jest?
Co się stało?
Co ty...
Zmienia boty w bomby.
Cholera!
Lexy?
Sheperd ma kłopoty.
Podłącz mnie.
Wyślę cię. Nie wiem, czy wyciągnę.
Nie!
Co one robią?
Zapędzają ich do strefy śmierci.
Kapitanie, pospiesz się.
Trzymaj się, Lex.
Lexy!
Tam są!
Morfeusz.
Lex.
Bugsy.
O tak!
Seq, gdzie jest Neo?
Niedobrze. Są w potrzasku.
Idą na dach.
Jest w stanie krytycznym. Bez ekstrakcji umrze.
Jak pięknie.
Pamiętam to.
Pamiętam nas.
Tutaj skończył się mój sen.
Nie możemy wrócić.
Nie wrócimy.
Zdołają przeskoczyć?
Ja tego nie robię.
Ty to robisz?
Pa.
Co za efekciarstwo.
„Tiffany”?
To był prywatny żart.
Tylko zabawa, nic więcej.
Zabawa?
Coś w tym stylu?
Dobra. Au.
Takie wstrętne imię,
a tak długo warowałaś przy mnie jak grzeczna sunia?
Tak. Zdecydowanie o to się prosił.
Możesz ją opanować?
To za to, że użyłeś dzieci.
Mamy kilka pytań.
Chciałeś włączyć tryb awaryjny.
Garnitury chciały.
Wiedziałem, że bez kontroli nad kodem źródłowym
to niemożliwe.
To czemu Garnitury cię nie skasowały?
Ponieważ znam system.
Znam istoty ludzkie.
I znam was.
Teraz cieszycie się tym, co zrobiliście.
Powinniście. To zwycięstwo. Brawo.
I co teraz?
Wpadliście, żeby wynegocjować jakiś układ?
Myślicie, że macie przewagę,
bo w tym świecie możecie zrobić wszystko.
Więc powiadam wam. Do dzieła.
Przeróbcie go. Dajcie z siebie wszystko.
Wymalujcie niebo tęczami.
Ale jest problem.
Ludziowieczki nigdzie się nie wybierają.
Lubią mój świat.
Nie chcą tego sentymentalizmu.
Nie chcą wolności ani upodmiotowienia.
Chcą być kontrolowane.
Pragną komfortu pewnego jutra.
A to oznacza, że wrócicie do swoich kapsuł,
nieświadomi i samotni, tak jak oni.
Nie przyszliśmy tu niczego negocjować.
Wpadliśmy, by przerobić twój świat.
Zmienić kilka rzeczy.
Fajny ten pomysł z malowaniem nieba tęczami.
Przypomnij ludziom, co potrafi wolny umysł.
Ja zapomniałam. Łatwo zapomnieć.
- On to ułatwia. - Fakt.
Powinien to przemyśleć.
Zanim zaczniemy, postanowiliśmy cię odwiedzić i podziękować.
Dałeś nam coś, czego nie spodziewaliśmy się dostać.
I cóż to takiego?
Kolejna szansa.
MATRIX ZMARTWYCHWSTANIA
DLA MAMY I TATY „MIŁOŚĆ JEST POCZĄTKIEM WSZYSTKIEGO”.
SARAH I PIPPA — SERDECZNE PODZIĘKOWANIA
Spójrzmy prawdzie w oczy. Kino umarło.
Gry umarły.
Narracja? Trup.
Media to tylko neurostymulacja i warunkowanie wiralowe.
Chwila, o czym wy gadacie?
Filmiki z kotami.
Potrzebujemy serii filmików,
którą nazwiemy „Miautrix”.
Napisy: Bartek Fukiet