Szympansy bonobo.
Najbliżsi krewni ludzi
fascynująco podobni do nich.
Poza jednym.
Bonobo są niezwykle rozwiązłe,
podczas gdy ludzie dobierają się w dożywotnie, monogamiczne związki.
Ale czy na pewno?
W 70% związków dochodzi do zdrady,
a 60% małżeństw na całym świecie kończy się rozwodem.
Ale i tak normą u ludzi pozostaje jedna, dożywotnia miłość.
Czemu?
Gdy nasi przodkowie zaczęli chodzić na dwóch nogach,
by znaleźć więcej pożywienia,
kobiety musiały nosić dzieci na rękach, a nie na plecach,
jak kiedy chodziły na czworaka.
Mając dzieci na plecach, kobiety mogły bronić się same.
Ale potem
mężczyźni musieli bronić zarówno kobiety, jak i dziecka.
Mówi się, że to zapoczątkowało
łączenie się w monogamiczne pary.
Potem pojawiła się religia.
Około roku 350
Augustyn z Hippony opisał ludzką seksualność i pożądanie
jako „moralną dekadencję,
która powinna zostać ukarana odsunięciem od raju na wieczność”.
Biednego Augustyna martwiły ludzkie żądze,
więc ustanowił małżeństwo jako instytucję, która ma je opanować.
Małżeństwo pozwala na rozmnażanie, wiarę i sakrament.
Ale bez pasji i pożądania.
Inaczej czekało piekło.
Ale groźba Bożej kary
nie powstrzymała ludzkich żądzy.
Czy właściwie męskich żądzy.
Dopiero XVIII-wieczny romantyzm
dał więcej przestrzeni na emocje.
Małżeństwo stało się ideą dożywotniego, monogamicznego partnerstwa.
Ale pozamałżeńskie żądze nie zostały okiełznane.
Aż do…
początku XX wieku,
kiedy ruch sufrażystek zaczął się domagać równych praw dla kobiet
i równości seksualnej.
PRAWA WYBORCZE DLA KOBIET
To stanowiło problem dla kościoła chrześcijańskiego.
Mieli się od teraz też zajmować domami publicznymi dla kobiet?
Wiemy, jak to się skończyło.
Na szczęście walka o prawa kobiet trwała
przez cały XX wiek.
Dzięki rewolucji seksualnej w latach 60.
ludzie mogli spać i mieszkać z dowolnie wybraną osobą.
Współczesny związek miał mieć wszystko.
Każdy spodziewał się bezpieczeństwa, przygody, przyjaźni i seksu.
A wszystko pod jednym dachem w dożywotnim partnerstwie.
Więc czemu odsetek rozwodów wzrósł?
Są tu jakieś dobre dzieci?
Mikołaj przyszedł!
Patrzcie, co przyniósł!
Pozostaje trzymać kciuki.
Jest w czwartym miesiącu. Będzie dobrze.
Wspaniale, że się na to zdecydowaliście.
Parę lat zmieniania pieluch, braku snu i problemów finansowych.
Nie ma o co się kłócić.
Rozwiodłeś się po trzech latach.
Wiem, o czym mówię.
Nie oszukujemy się z Treunem, że będzie łatwo.
Będziecie Tatą Jeden i Tatą Dwa?
Nie. Tatą i chłopakiem taty. To w końcu plemniki Toma.
Macie już zaplanowane następne 10 lat.
Cholera, nie chcę dorastać.
Adam, myślę, że na to nie ma co liczyć.
Moim zdaniem to dorosłe, że wprowadzacie się razem.
Teraz czekamy, aż wy też się rozmnożycie.
Dużo ćwiczymy. Ciągle.
Aha…
Zdrowie!
Za nowe mieszkanie!
Gratulacje!
Miło obchodzić święta latem.
- Zdrowie! - Zdrowie!
Zdrowie.
Wesołych Świąt!
Możemy zajarać? Zaczynam się upijać.
Frida, masz talerzyk?
Chyba mamy talerzyki w szufladzie…
na talerze.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
ŁĄCZENIE W PARY
Gdy nornice kopulują,
ich mózg wytwarza dopaminę – hormon nagrody.
Daje im to radość i chcą więcej przebywać z partnerem.
To samo dzieje się u ludzi.
Seks produkuje dopaminę,
co tworzy przywiązanie,
co stanowi podstawę łączenia się w pary.
Chwila, muszę tylko…
Tu.
Tak, tu.
O tak.
Mam wrażenie, że minęły dwa miesiące od ostatniego razu.
Nie, pieprzyliśmy się w sobotę.
Nie pamiętasz?
Co? Serio?
Tak.
Chyba nie ze mną.
O nie, wypadła z łóżeczka?
Może uderzyła się w głowę?
Nic się nie stało.
Może poszukajmy terapii snu czy coś.
Co?
Wciąż budzi się co noc.
Pozostałe takie nie były.
Nie rozumiem.
Nie spaliśmy sami od dawna.
Czy to… Czy to normalne?
Musimy o tym teraz rozmawiać?
Nie, przepraszam.
Tylko…
gdy przykładam głowę do poduszki,
myślę o tym. Przepraszam.
- Możesz być cicho? - Tak. Przepraszam.
Chodź do mnie, kochanie. Chodź.
Chwila. Prezerwatywa.
O nie, proszę.
Nie narzekaj.
Załóż prezerwatywę, proszę.
Nie możemy…?
Nie, załóż. To nie takie trudne.
Chcę cię naprawdę poczuć. To takie dziwne?
Musiałabym się faszerować hormonami albo żelastwem,
żeby nie zajść znowu w ciążę,
a nie chcę tego robić, więc zakładaj.
No dobra.
Za każdym razem prowadzimy tę dyskusję.
Żołnierz ma swój hełm.
- Rozłóż nogi. - Dobra.
O tak.
Dobra.
Czekaj.
Skup się.
Mocniej.
Co powiedziałaś?
Mocniej?
Chcesz mocniej?
Czemu chcesz mocniej?
Proszę cię…
Wolałabyś, gdybym miał większego?
Nie.
Przestań.
Nie pytaj o to po trójce dzieci i dziesięciu latach razem.
Będziesz chodziła okrakiem, jak skończę.
Uwielbiam być w tobie.
Mamusiu?
- Nie przestawaj. - Dobra.
Mamusiu!
Nie przestawaj.
- Zostań w łóżku. - Mamo!
Cholera jasna!
Boże!
Dobra, idziemy za pięć minut.
Tatusiu? Dostanę psa na święta?
Co?
Co ty…? Nie, nie możemy mieć psa.
Nie w mieszkaniu. To niedobre dla zwierzęcia.
- Anna? Anna! - Przestań. Nie musisz zrzędzić.
Muszę. Jest 7.30. Ruchy.
Stres szkodzi zdrowiu.
- Sam tak mówiłeś, tato. - Czekaj.
- Umyj zęby. - Tato, nie odpowiadasz.
Co mówiłaś?
Jesteś wkurzający. Nie słuchasz.
Stresujesz mnie. To niezdrowe.
Wiem. Przykro mi, słonko.
- Weź to. - Dobra.
- Szybciutko. Ubieraj się.
- Anno, proszę. - Dobra, dobra.
Cholera!
- Chodź. - Chcę te wygodne skarpetki.
Ale jest zimno. Załóż te.
Ale chcę te wygodne!
- Przestań. - Ciągnie mnie!
- Widziałem. Nie rób tak. - Ale chcę te wygodne.
Są brudne. Musisz nosić czyste skarpetki.
- Kto zabrał mi butelkę na wodę? - Ja ją mam.
To mów.
Nie chcę się kłócić, Louie.
Masz.
Te są dobre. Uwielbiam te skarpetki.
- Masz… - No co?
2 DL CUKRU, 2 JAJKA, 2 DL MĄKI
50 G MASŁA, 1 ŁYŻECZKA SODY
20 MINUT
Co to takiego?
Wszyscy wiecie, co to jest?
Tak?
Ciasto.
Tak.
Ale nie do końca, prawda?
Tak, Liam?
To przepis.
Dokładnie. Zgadza się.
Do czego nam są przepisy?
Na przykład do pieczenia ciast.
Dokładnie.
Właśnie tak.
A bez przepisu
ciasto może wyjść za twarde lub za miękkie.
Albo wyjdzie nam lasagne.
- A nie tego chcieliśmy. - Nie.
Prawda? Czyli przepis to instrukcja.
Korzystamy z przepisu jak z instrukcji.
To samo z komputerami.
Super.
Ale nie osiadajmy na laurach, dobra? Premia świąteczna sama się nie wypracuje.
Chcecie nowe auto, nie?
Co nie?
Tak.
Wracajcie do pracy. No już. Idźcie.
Sio!
Stefan, świetna prezentacja.
Monico, możemy pogadać?
Jej to łatwo pracować 24/7, jak nie ma do kogo wracać.
- Co? Byłeś u niej? - Przestań.
- Spałeś z nią? - Nie.
Nie. Sama mówiła. Nie chce mieć rodziny.
Chce się cieszyć życiem.
No, trochę ją rozumiem.
Ale obczaj to.
Po co komu samochód, jak można mieć to?
- Wow. - Co nie?
Gdzie to znalazłeś?
W Bangkoku. I to tanio.
Pisałem z właścicielem sklepu. Wydaje się spoko.
Ładnie wygląda.
Tym moglibyśmy dojechać do Nepalu.
- Nie mogę się doczekać. - Ja też.
No wiesz…
Cholera. Idziesz do domu?
Nie, popracuję jeszcze parę godzin.
Tydzień bez dzieci.
Szczęściarz.
Baw się dobrze.
Dobra.
Hej tam.
- Czyta. - Potem…
wąż powiedział…
że ona…
Nie mogę się przywitać?
…zjadła jabłko, ale…
Moja słodziutka…
- Cholera jasna! - Co się stało?
- Prawie upuściłam. - Chciałem się przytulić.
Leo bardzo chciał przeczytać nam tę książkę.
Kupiłeś proszek do prania?
Co czytasz, Leo?
- Cześć, tato. - Hej.
Czytamy w szkole o Alexie i Ewie.
Adamie i Ewie, słonko.
„Alex i Ewa” brzmi ładnie.
- Kupiłeś? - Zapomniałem.
- Ale mam wino. Chcesz? - Nie, dzięki.
- Nie… - Tato, posłuchasz?
- Z przyjemnością. - Słuchaj.
- Dobra. - Pewnego razu, gdy Ewa była…
Anna, jedzenie. Chodź!
Hej, słonko. Głodna?
Dobrze.
Mieliśmy mały wypadek w szkole.
- Rozumiem. - Więc muszę zrobić pranie.
Rozumiem. Ale zapomniałem, jasne?
- Dobra… - Znowu makaron?
Nie podoba się, możesz iść spać bez obiadu.
Zabierzmy to stąd. Już.
Nie możesz tak zabierać!
Właśnie że mogę,
bo teraz jemy razem obiad.
No już, jedzmy.
Ja tobie nie przeszkadzam, gdy się uczysz.
Czemu ty przeszkadzasz mnie?
Mamo, powiedz mu. Zabrał mi książkę.
Czemu zabrałeś mi książkę?
Nie chciał ci jej tak zabierać.
Zjedzmy, a potem doczytamy do końca. Dobrze?
- Jestem zły! - Dość tego!
Dość. Już to powiedziałeś.
Hej.
Im szybciej zjesz,
tym szybciej przytulimy się na kanapie i poczytamy, dobrze?
Dobrze, słonko?
Odpocznij sobie, dobrze?
Usiądź. Coś ci pokażę.
Wow.
Wow. Naprawdę jedziecie?
Jasne, że tak.
- Serio? - Jasne. Pewnie.
No dobra.
To super.
To prawda.
Louie musi się wykąpać, Anna ma pracę domową.
Pomożesz z kąpielą? Dzięki.
…co wiemy o genach. To wiedza o naszym mózgu.
- I mózgu, który można ukształtować. - Pomyślcie, gdzie siedzicie.
Björn?
Björn. Idź do łóżka.
Björn?
NUDA
Uprawialiśmy seks
sześć razy na godzinę na samym początku.
O tak. Wtedy nie mogliśmy przestać.
Potem tylko raz na miesiąc.
A teraz…
Właściwie to ile?
Teraz…
Poziom testosteronu spada na łeb po miesiącu miodowym.
Tak, to…
Mężczyźni o tym żartują.
„Co to było?”
„Poziom testosteronu!”
Ale też trzeba przyznać,
że teraz nie trzeba się tak starać, by za nią nadążyć.
Mamy siebie.
To też dobrze.
Chyba.
Prawda, kochanie?
Mamy?
Dobra…
Ubrania, ciastka, woda.
Mamy wszystko.
Idziemy.
- Co? - Mówiłam ci godzinę temu.
Nawet odpowiedziałeś.
Co powiedziałaś? Dziś nie sobota?
Nie śpią od paru godzin i muszą wyjść, zanim się pozabijają.
- Dobra. - Odkurzysz, gdy nas nie będzie?
Jak się masz?
Nic nowego. Po staremu.
Tylko praca, dzieci, dzieci, praca.
- Jak mieszkanie? - Ładne.
- Tak? - Tak.
- Chcę wpaść. - Jasne.
Olli wygląda na szczęśliwego.
Tak.
Mam nadzieję. Jest małe.
Ale dla nas dwojga wystarczy.
A ty?
Jest dobrze.
Poznałaś kogoś?
Co?
Nie, absolutnie nie.
Nie poznałam,
ale jest pewien przystojny młodzieniec,
który wpada od czasu do czasu na herbatę.
O mój Boże!
I jak dobrze wychowany?
- Bardzo dobrze. - No.
- Naprawdę? - Aż mi głupio.
Mam wrażenie, że moje życie jest teraz idealne.
Naprawdę. Trzymam dwie sroki za ogon.
Mogę spędzić cały tydzień z Ollim,
poświęcić mu 100% matczynej uwagi.
A potem przez tydzień oglądam seriale,
jem, co chcę,
i ładuję baterie.
Ale tęsknię za Ollim, kiedy jest u Adama.
Trudno o tym myśleć. Ale nie mogliśmy tak dłużej.
Wiem.
Zupełnie nie chciały iść do łóżka.
Dobranoc.
Jesteś szczęśliwy? W naszym życiu?
Tak, bardzo szczęśliwy.
Czemu pytasz?
Chyba nie jesteś. Ja też nie.
Rozumiem.
Brak ci czasu dla siebie?
Co?
Nie bycia singlem, ale…
Robienia czegoś dla siebie,
bycia sobą, bycia nami.
Są rzeczy, których mi brakuje.
Ale wciąż mogę je robić.
Po prostu mamy tak mało czasu…
- Ale czy jesteś szczęśliwy? - No…
Bo chyba popadliśmy w rutynę.
Ty i ja.
Może powinnaś myśleć o sobie.
Odpocząć, zrelaksować się.
Aha.
To nie takie proste
przy trójce dzieci i etacie.
Nie, to proste.
Po prostu to zrób.
Gówno prawda.
To nierealistyczne.
Jak mamy odpocząć, gdy są prace domowe, kluby szkolne, gotowanie.
Jak myślisz, czemu planuję wycieczkę motorową?
O to mi właśnie chodzi.
Mam wrażenie, że uciekasz od naszego życia.
Chwila. Sama mówiłaś, że powinniśmy robić coś dla siebie.
Tak powiedziałaś. Więc też rób coś sama.
To nie takie proste. O to mi chodzi.
To proste, ale sama komplikujesz.
Nie musisz wstawać o 6.30 każdego cholernego dnia.
Nie musisz gotować co wieczór.
To się da rozwiązać.
Nie musisz ciągle prać ciuchów. Nie są aż tak brudne.
Muszę. O czym ty mówisz?
Możesz się odprężyć.
A kto to wszystko zrobi?
Idę spać na kanapie. Nie wytrzymam tego.
No wspaniale.
Idealnie.
Świetne rozwiązanie.
Nie jestem taka jak ty.
- Nie. - Nie.
Nie mogę zapomnieć o rodzinie.
Nie mogę spać do południa w soboty.
Nie mogę.
I nie marzę o wycieczce po Europie
na motorach z przyjaciółmi.
Nie jestem taka.
Jestem tutaj w swoim życiu
i to jest mój wybór.
A ty ciągle marzysz o tym,
żeby być gdzie indziej. Nie tu.
Tak uważasz, ale… Co chcesz, żebym ci powiedział?
Chcę, żebyś ze mną rozmawiał. Musimy to przegadać.
Jesteśmy ciągle zmęczeni. Ciągle nie czas na to.
A gdy próbuję porozmawiać, ty wychodzisz.
Co?
Może powinniśmy znaleźć terapię dla par.
Ja się czuję dobrze, Frida. Może tobie się przyda.
To nie fair, panie Anal Porno.
Wiem, że chcesz od życia więcej
niż tacos w piątki i codzienny seks.
Czemu nie porozmawiamy?
Zrobimy z tym coś.
Na przykład…
zrobimy sobie przerwę
albo znajdziemy sobie kogoś do trójkąta, albo…
- Albo nie. - Nie.
Ale wiem, że coś musi się dać zrobić.
Potrzebujemy pomocy.
- Każdy chodzi na terapię. Czemu nie my? - Poczekaj. Posłuchaj.
Nie potrzebujemy przerwy. Zapomnij.
I trójkąt? Paliłaś coś?
Terapia nie jest odpowiedzią na wszystko.
Nie dla mnie.
To co mamy robić?
Może pójdźmy się zabawić?
ROZPALANIE NA NOWO
O Boże, tak.
Z nami było tak samo.
Gdy spadł nam poziom oksytocyny,
staliśmy się jak brat i siostra.
Byłam napalona jak zawsze,
ale sami wiecie,
nie sypia się z bratem.
Zoo próbowało nam podnieść poziom hormonów.
Uznali, że jesteśmy bierni.
Tak.
Dali nam nowe zabawki.
Z początku zdawało mi się to absurdalne.
Co? Miał sobie wyrobić sześciopak?
Ale wtedy…
Sami rozumiecie.
Popatrzcie na ten kaloryfer.
To poprawiło naszą chemię.
Tak, kotku.
Śpi?
- Jak niedźwiadek. - Dobrze.
- Ślicznie wyglądasz. - Przestań.
Może coś z tym zrobimy?
Przestań. Jestem zmęczona.
No to sobie idę.
Czy mam na ciebie poczekać?
- Nie trzeba. Mama zaraz będzie. - Dobra.
Możemy się spotkać później, jeśli chcesz.
Chyba że zasnę na kolacji.
Na pewno twoi imprezowi znajomi
znajdą coś, co cię utrzyma na nogach całą noc.
To dla szczyli.
Nikt już nie ćpa od stu lat.
I kto by się jutro zajął dziećmi?
Wypraszam sobie. Mają też ojca.
Zajmę się dziećmi, więc ty się zabaw.
Przyda ci się.
Dobra.
Baw się dobrze.
- Pa. - Pa.
- Cześć! - Hej!
Cześć!
Hejka.
- Moja kolej. - Nie dam rady.
Aua!
To wspaniale. Tylko we dwóch?
Tak, jasne, to… Dzięki.
- Rozmawiamy o wycieczce. - No tak.
Będzie zarąbiście. Martin i ja, szosa po horyzont.
Jeździmy na takie wycieczki, odkąd mieliśmy 20 lat.
Od dwudziestki?
A teraz macie ile? 21?
Wy dwaj…
- Zdrowie. - Zdrowie.
Uwielbiam wycieczki motorowe. Serio.
Jeździsz na motorze?
Czy jeżdżę? Żartujesz? Kocham to.
Super. Ekstra.
To najlepszy sposób, by zobaczyć świat.
Moim zdaniem.
- Zgoda. - Wspaniała rzecz.
- Niezdara. - Co?
Upuściłam.
Co powiedziałaś?
Co upuściłaś?
Potrzebujesz pomocy?
Nie, dam sobie radę. Dzięki.
Super.
Zgadnij, co przyniosłem.
- Co? - Czas na imprezę.
- Nie… - Serio.
- Tu? - Tak.
Teraz?
- Co tam? - Bawmy się!
- Idziecie? - Zaraz wracam. Idę po lód.
- Nadanie imienia. - Nie, nasza ostatnia impreza to chrzciny.
- Zdrowie. - Nie jestem na bieżąco.
Daj spokój. Wyglądasz świetnie.
Na przedmieściach impreza się nie kończy. Ale jest inna.
Serio, nigdy nie widziałem tylu swingersów i dragów.
To burdel na kółkach.
Serio? Co to za przedmieścia?
Naprawdę?
- I jak wam to leży? - Później opowiemy.
- Mówcie. - Później.
Słuchajcie!
À propos swingersów i dragów,
mamusia przyniosła prezencik.
Teraz MDMA używa się podczas terapii.
Mam dużo traum do przepracowania.
A ty musisz się odprężyć.
Za bycie nie na bieżąco i niepoważnymi.
I za częstsze spotkania?
Tak ma być.
Za otwarcie się na nowe przygody.
- Tego chcę. - Zdrowie.
- Björn zajmie się jutro dziećmi. - Chyba one nim.
- Kocham go. - Za Björna!
Za Björna.
Oż ty.
Po tych wszystkich prezentacjach
szefowa powinna zaliczyć i odpocząć.
Nie mów tak.
To politycznie niepoprawne.
Ale możesz ją zaliczyć, jeśli znasz się na kobietach.
Fuj. Nie.
A ty, Björn? Czego ci trzeba?
- Drinka. Co ci przynieść? - Dla mnie…
- Sex on the beach, proszę. - Sex on the beach…
Dwa razy, proszę.
Sex on the beach? Dobra.
Hej.
- Nie mogę. - Nie?
- To zły pomysł. - Na pewno?
Na pewno.
Mam żonę. Nie jestem taki.
- Co? - Nie przejmuj się.
To zły pomysł.
Żartuję. Nie mówię poważnie.
Flirtujesz stopami.
Ale słuchaj, zrobię ci laskę, kiedy tylko chcesz.
Dosłownie kiedy chcesz. Wystarczy słowo.
Dobrze.
- Dobrze? - Dobrze. Dzięki.
Jedno słowo.
- Dobra. Zdrowie. - Zdrowie.
EFEKT COOLIDGE’A
Odwiedził nas na farmie ważny gość.
Był tu prezydent Calvin Coolidge.
Jego żona Grace spytała: „Jak często kogut odbywa stosunek?”.
„Dziesiątki razy dziennie”, odpowiedział farmer.
„Ach tak”, odparła Grace. „Proszę powiedzieć mojemu mężowi”.
Na co prezydent zapytał:
„Za każdym razem z tą samą kurą?”.
„Nie”, odparł farmer.
„Za każdym razem z inną”.
„Ach tak”, westchnął prezydent.
„Proszę powiedzieć mojej żonie”.
Każdy dba o własną historię.
My z Teunem rozwiązaliśmy nasz problem.
- Pozbyliśmy się ekranów. - Ekran won!
- Zamiast niego psycholog. - I koło garncarskie.
Życie nie jest proste.
Nie.
Ale każdy ma wybór, jak chce żyć.
Żyj tak, jak ci się podoba.
Nasze życie nie jest jak z Instagrama,
ale jest nasze.
Prawda?
- Jesteście uroczy. - Serio.
Po prostu psycholog i medytacja to nie odpowiedź na wszystko.
Ale seks jest miły.
Nie każde dziecko ma uprawiać jogę,
ale poczytajcie o konsekwencjach tych pieprzonych ekranów.
- Dobrze. - Czytaliście Sherry Turkle?
- Kogo? - Nie.
Konwersacja… Nieważne, od dawna pisze o tym,
że za dużo czasu przed ekranem obniża zdolności umysłowe i empatię.
Zgadzam się. Oliver jest jak zombie, gdy siedzi z iPadem.
Po dziesięciu minutach nic nie czuje.
Teraz ja nic nie czuję.
Jesteście moimi idolami. Uwielbiam was.
Björn i ja potrzebujemy
więcej ceramiki i terapeuty dla par.
- Linda! - Co? O mój Boże!
- Stary znajomy. - Kopę lat.
- Hej. - Hej.
- Proszę. - Ile to już lat?
- Mogę dołączyć? - Tak.
Miło!
Cuchnąłem jak gorzelnia.
Wyleciałeś stamtąd i wylądowałeś poziomo.
- Wezwali policję. - Nie.
- Tak. - Wezwali.
Musiałam ściemniać, że miałeś alergię czy coś.
Powiedziałam: „Zabiorę go do domu”.
Zabrałaś?
- Zabrałam? - Nie!
- Wsadziłam do taksówki. - Tak.
- Mega. - Lata się nie widzieliśmy.
Było mi wstyd.
- Teraz rozumiesz, czemu wybrała Björna. - No tak.
Ale wróciłeś, słonko. Zdrowie!
- Zdrowie. - Zdrowie!
Za wstydliwe wspomnienia.
Muszę wracać do mojego towarzystwa. Widzimy się potem?
Pewnie.
- Na razie. - Cześć, Ben.
Miło cię widzieć.
- Tak. Miło było. - Pa.
No proszę…
Linda, przestań.
To musiało być dla ciebie dziwne.
- Stare czasy. - A nie widać.
Mam trójkę dzieci. Przestańcie.
No przepraszam.
- Nie masz poczucia humoru? - Wrażliwa.
„Mam trójkę dzieci!”
- Cześć. - Cześć.
Jak się masz?
Wszystko w porządku.
Wyglądasz świetnie.
Ty też.
- Jak rodzina? - Dobrze.
- Świetnie. - A u ciebie?
U mnie też.
Rok temu urodziło nam się drugie dziecko.
Jesteśmy w separacji.
O nie! Przykro mi.
Spokojnie. To nic takiego.
To najlepsze, co mogło nam się przytrafić.
- Jasne. - Właśnie.
Aha.
Przeprowadzisz się z powrotem tutaj?
Tak, wracamy tutaj.
- Jasne. - No.
Dobra.
Może zobaczymy się później?
Albo możemy
wyskoczyć na kawę, jeśli chcesz?
- O, cześć. - Hej.
- No dobra. - Cześć.
- Jesteś. - Tak.
WZORCE DOBORU W PARY
Rezultaty badania
wskazują, że nornice,
niczym szczury czy kury,
łączą się w pary podczas okresu godowego
z powodu zwiększonego poziomu dopaminy.
Ale po podaniu blokera dopaminy
nie wybierały już partnera, z którym spółkowały.
A po podaniu dopaminy
wybierały dowolnego partnera.
To mi przypomina pewne sławne badanie.
Kobietom dano do wąchania
przepocone męskie koszulki.
Wolały niektóre bardziej od innych.
I te koszulki
miały wariant genu
znacząco odmienny od wariantu danej kobiety,
jeśli chodzi o układ immunologiczny.
To ważne.
Kobiety, które miały partnera z tym samym wariantem genu…
inne miały odmienny…
ale ten był dokładnie ten sam.
Te kobiety częściej były zdradzane.
Doświadczały więcej niewierności.
To fascynujące.
Przeprowadziliśmy badanie związków 552 bliźniaków.
Okazało się, że ci, którzy mieli jeden z wariantów genu
związany z receptorem AVP,
mieli problemy z przywiązaniem do swoich partnerek.
Ale u kobiet,
ponieważ nie posiadają tych alleli,
zbadaliśmy zamiast tego gen DRD4.
To allel związany z dopaminą, znany jako „gen przygody”.
Kobiety z tym wariantem genu
częściej miewały jednonocne przygody
i fantazje o zdradzie.
Oba te układy wpływają na częstotliwość zdrady w związkach.
Björn! Będą tu za parę godzin.
Dołączysz do nas?
To prowadzi do bardzo ważnego pytania.
Czy monogamia to kwestia genetyczna czy środowiskowa?
Teresa, co tak siedzisz?
- Nie chcesz wina? - Poproszę.
- Björn, nakryjesz do stołu? - Zaraz.
Muszę nalać wina gościom honorowym.
Tak.
Gdzie tata?
Znasz go.
Leni się na kanapie i patrzy, jak pracujemy.
Trzeba zrozumieć Jona.
Przytłacza go taki tłum.
Pięknie to wygląda, Frido.
Mama jest dumna z twojego przywiązania do tradycji.
Jakiej tradycji?
Nie pamiętasz, kochanie?
Jasne, że nie. Byłyście jeszcze malutkie.
Ale ja musiałam dogodzić teściowej
i męczyć się z tą cholerną kaczką po francusku na święta.
- Nie jedliśmy kaczki w Norwegii. - Nie.
Nie żartuj, Joanno. Chyba pamiętam, co robiłam.
Czemu tak mówisz?
Spokojnie. Po prostu nie pamiętamy kaczki.
No świetnie.
- Świetnie. - Będzie wspaniale, Tereso.
Pamiętam coś o kaczce tego roku, kiedy zmarł wasz tata.
- Zgadza się. - Właśnie.
Co to ma być? Pogrzeb?
Może pomóż nakryć do stołu, Jon.
Dobra.
To jest wspaniałe, Frido.
- Spróbujemy go razem. - Zgoda.
Marianne, chcesz kieliszek?
Tereso, masz rację.
To były te święta, kiedy odwiedziła nas cała francuska część rodziny.
Zgadza się.
Ale dla jasności, to nie był jedyny raz.
Dobrze, mamo. To bez znaczenia.
Chyba słyszałam krzyk Louie.
- Sprawdzisz, co u dzieci? - Jasne.
Dziękuję.
To ja upiekłem wtedy kaczkę.
A teraz zrobiłem to samo. Voilà!
- Brawo. - Podamy do stołu za dwie godziny, dobra?
Wow!
- Zdrowie. - Zdrowie.
- I Wesołych Świąt! - Wesołych Świąt!
Na koniec przeprowadziliśmy też badanie na grupie kobiet.
Jednej połowie podaliśmy spray do nosa z hormonem przytulania – oksytocyną.
A drugiej połowie
podaliśmy spray placebo,
który nie ma efektu.
Kobiety, które otrzymały oksytocynę,
szybciej się przywiązywały
niż te, które jej nie dostały.
Podsumowując, moim zdaniem kwestia ludzkiej monogamii
oraz zdrady,
tak jak u nornic,
jest w dużej mierze zależna od uwarunkowań genetycznych.
Tak, a drobna zmiana w hormonach może znacząco zmienić nasze życie,
zarówno na poziomie mikro, jak i makro.
Byłam przekonana, że jakoś to rozwiążemy.
I na pewno to już koniec?
Mam nadzieję, że nie.
Co to, do cholery, było?
Tu jesteś, ty głupia pindo!
Pierdol się!
Ty też, jebana…
Ty i te twoje obrzydliwe koleżanki! Wiecie co? Do diabła z wami!
Pierdolone pindy! Nienawidzę was!
Pierdolcie się!
Nie chcę tego auta!
Nie chcę tego mieszkania!
Nie chcę od was niczego!
Jasne?
Rozumiesz, co zrobiłaś?
Myślałaś o dzieciach?
Pomyślałaś w ogóle o dzieciach,
kiedy rozkładałaś nogi jak zdzira przed całym miastem?
Pierdol się! Wracaj do Norwegii!
Zrób mi tę przysługę.
Zwariowałeś?
Co z tobą nie tak, ty chory pojebie?
Myślisz, że nie wiem o twoich SMS-ach?
Myślisz, że jestem idiotką?
Myślisz, że nie wiem, co zrobiłeś? Wiem wszystko, jebany hipokryto!
Jesteś tak samo winny!
Jesteś! To także twoja wina!
I nie wycieraj sobie gęby dziećmi!
Tu chodzi o ciebie, kutasie,
i o to, jaki samolubny jesteś!
Wyżej srasz, niż dupę masz!
Tak, przespałam się z nim.
I co, kurwa, z tego?
Kogo to, kurwa, obchodzi?
Chciałam być z tobą! Chciałam ciebie!
Ale zaniedbałeś własną rodzinę.
Zaniedbałeś mnie!
Bo jesteś pieprzonym kutasem!
Więc pierdol się!
Idź do diabła!
PIWO RESTAURACJA
To nie było mądre, stary.
Źle to będzie wyglądało, jeśli chcesz starać się o opiekę nad dziećmi.
Weź się w garść. Pozbieraj życie do kupy.
Nie ma mowy.
Mam gdzieś, jak to wygląda.
Wszystko zepsuła. Zniszczyła mi życie.
- Nienawidzę jej. - Nie sądzę, byś jej naprawdę nienawidził.
Poza tym nie możesz cały czas chodzić nabzdyczony.
- Mogę. - Nie.
- Mogę. To właśnie robię. - Nie możesz.
- To proste. - Minęły miesiące…
Hej! Jak się macie?
- Hej. - Kopę lat.
- Miło cię widzieć. Jak się masz? - Dobrze.
Po staremu.
Rzuciłem alkohol chwilę temu,
ale tak się nudziłem, że wróciłem do picia.
U Olivera dobrze, u Lindy też.
Wciąż jesteśmy w separacji,
ale łatwo się dogadujemy.
- Jasne. - A u was?
- No… - Cóż…
Świętujemy, że Björn pozbył się dziś samochodu.
- Sprzedałeś? - Co?
Nie, nie sprzedałem.
Wrąbałem się nim w ścianę domu naprzeciwko naszego mieszkania.
- Serio? - Tak. Przed chwilą.
No dobra. Napijmy się za to. Przepraszam?
Trzy Złote Shoty.
- Więc teraz ona nie ma auta. - No nieźle.
Więc teraz co drugi tydzień jestem ojcem, w domu z dziećmi,
a co drugi sypiam u Martina na kanapie.
- Czyli gniazdujecie? - Tego chciała.
„Gniazdujecie”?
To kiedy…
dzieci są na miejscu, a rodzice się zmieniają.
Aha. Podczas naszej separacji nie było takich rzeczy.
Próbowaliśmy tego z Lindą.
To dobre dla dzieci, ale upierdliwe.
Naprawdę ciężkie.
- To co? Szukasz mieszkania? - Tak.
Na pewno.
Nie mogę mieszkać pod jednym dachem z tą zdzirą.
Na pewno coś znajdę.
Moja siostra wprowadza się do chłopaka i chce wynająć mieszkanie.
- Serio? - Małe, na mieście.
Proste, ale ładne. Tanie. Zainteresowany?
Tak.
- Zapytam. - Spoko.
- Dobra. - Super.
- No to zdrowie. - Zdrowie.
A co tam.
Dobrze, słonko.
- Odbierzesz mnie dziś, mamo? - Nie, dziś kolej taty.
Pamiętasz?
Ale będę za tobą tęsknić.
Słonko.
Ja za tobą też.
Jasne?
Też będę tęsknić.
Wiesz co?
To dobrze, że będziesz tęsknić.
To dobrze.
To znaczy, że kiedy się zobaczymy, będzie wspaniale.
Nie.
Więc to dobrze, że tęsknisz.
Dobrze?
Patrz, co tu mam. Patrz.
Tadam!
Zawsze warto mieć słodycze w kieszeni.
Tak.
Mamusia cię kocha.
Jasne?
Wchodzimy?
To chodź.
On nie rozumie, jak to na nie wpływa.
Chce mnie ukarać, ale cierpią na tym dzieci.
A on naprawdę chce mnie ciągać po sądach.
Ma gdzieś, że dzieci będzie musiał ocenić psychiatra.
Nie wyobrażam sobie, jak traumatyczne to dla nich będzie.
To musi być dla ciebie trudne.
Wiem, że to ja chciałam…
Że to ja to wszystko zaczęłam.
I muszę z tym żyć.
Ale liczyłam, że on…
Że się obudzi.
Żebyśmy mogli
pracować nad naszymi problemami,
żeby wszystko było znów w porządku.
Czyli uważasz, że nie rozmawiał z tobą i ignorował cię,
jeszcze zanim byliście w separacji? Że unikał odpowiedzialności?
- Zgadza się? - Nie chciał się angażować.
Co by się stało, gdyby odmówił działania?
Mam wrażenie, że martwi cię to,
co by się stało, gdyby czegoś nie zrobił.
Nie wiem, czy coś by się stało,
czy po prostu nic by się nie stało.
Popadlibyśmy w stagnację i…
to byłby nasz koniec.
Bałaś się, że go stracisz.
A czułam się, jakbym już straciła
zarówno jego, jak i siebie.
I liczyłam, że może
on to zauważy.
Że mnie dostrzeże.
I popracuje nad związkiem, zamiast uciekać.
W pewnym sensie ty uciekłaś pierwsza.
Frida, rozłóżmy to na czynniki pierwsze.
Częścią jego osobowości było to,
że inaczej radził sobie z problemami,
jeszcze zanim byliście w separacji.
Taki był już wtedy i taki jest teraz.
Nic z tym nie zrobisz.
Tylko on może to zmienić, jeśli będzie chciał.
To nie twoje zadanie.
Nie masz nad tym kontroli.
To samo tyczy się ciebie.
Jesteście w separacji,
a on nie chce mieć z tobą kontaktu.
Musisz to zaakceptować
i nauczyć radzić sobie z tą sytuacją,
a nie liczyć na to, że on się zmieni,
lub być z nim w ciągłym konflikcie.
I nie chodzi tu o to, czy on cię kocha, czy nie.
Taki już jest.
Jest inny niż ty.
Chodź tu.
Potańczysz w domu.
Zmiana… Nie możesz trzymać małpki.
- Mogę. - Nie, Lou… Nie rób tak.
To będzie głupota.
No już. Chodź.
- Przestań. - Tatusiu, to boli!
- Przepraszam. - Nie! Chcę do mamy!
- Ale… - Nie dotykaj mnie!
- Muszę. - Nie dotykaj! Nie!
Słonko, Louie…
- Nie chcę! - Anna odbiera Leo.
Musimy się do nich spieszyć. Nie możemy…
Robię, co mogę, do cholery!
Przestań na chwilę!
- Proszę. - Nie chcę.
Cześć, Björn.
Cześć.
No dobrze. Zostawimy tak.
Byliśmy dziś na długim spacerze. Pewnie jest zmęczona.
Dobra.
Tak ma być.
Chodźmy. Będzie ci zimno.
Możemy? Chodźmy.
Nie zapomnij plecaka.
No tak.
To twój… A tam jest mój. Cholera.
Dziękujemy.
Do zobaczenia.
- Do zobaczenia. - Dzięki.
Dzięki.
Dobrze, że jesteś.
Martwiłam się, ale to tylko meble.
Będzie dobrze. Raczej zachowa się porządnie.
W końcu połowa należy do ciebie.
Co mam powiedzieć dzieciom?
Co im powiem?
Nie wiem.
Robię, co mogę.
- Staram się być w porządku. - Wiem.
To nasz obowiązek wobec dzieci.
A on na mnie sra. Przy każdej możliwej okazji.
Bo jest kutasem.
Nie wiem, czemu to robi.
Przyniosę ci kawy. Potrzebujesz kawy.
Ale on zabrał czajnik.
Nie mogę nawet zrobić cholernej kawy.
On był mój.
Dostałam go od jego mamy na urodziny. Rozumiesz?
W takim razie zagotuję wodę w garnku na kuchence.
Hej.
Nie musisz mieć idealnego domu.
Idealne domy nie istnieją,
a dzieci się dostosują.
Kup dmuchany materac.
Zbuduj fort.
Będzie dobrze.
Mamusiu, chodź poskakać!
Mamusiu, chodź!
Nie wolno mi. Połamię łóżko.
- Nie. - Przestań.
- Widzisz znak? Chcą, żeby skakać. - No chodź!
No już, nie zepsuje się!
- Chodź! - No chodź!
No już!
Do góry! Dasz radę!
Nie połamiesz.
- Przysięgamy. - Chodź.
Doskonale się dogadała z pozostałymi dziećmi
i z większością się lubi.
Jest popularna i emanuje pozytywną energią.
Louie nie sprawia żadnych problemów.
Żadnych.
Wspaniale to słyszeć.
My ciągle…
czy też ja ciągle się martwię, że nie potrafi
wyrazić siebie
ani komunikować się z innymi.
Więc to dla mnie ulga.
Jak wiecie, Frida postanowiła rozbić naszą rodzinę jakiś czas temu
i jest nam ciężko.
Dzieci są nieszczęśliwe. Mają traumę.
W domu się nie przelewa, ale…
Jak to powiedzieć? Tak bywa, kiedy jedna osoba
stawia swoje potrzeby ponad potrzeby innych, prawda?
Oczywiście znamy podobne sytuacje.
Większość dzieci żyje w nowoczesnych układach rodzinnych.
To nie musi oznaczać dla nich traumy.
Dopóki rodzice potrafią współpracować.
Jak powiedziała Mona,
Louie nie sprawia kłopotów i potrafi wyrażać siebie.
Jeśli dzieci są ekstrawertykami,
to dobry znak.
Martwi nas, kiedy stają się ciche.
Dokazywanie jest normalne i zdrowe.
Jeśli Louie będzie smutna lub zła w tej sytuacji,
to zupełnie normalne.
Jak powiedział Bo, wszyscy się zgadzamy,
że radzi sobie świetnie.
Dziękuję.
Powiedzcie nam, jeśli coś się zmieni
albo trzeba będzie nad czymś popracować.
Nie mam ochoty komunikować się z tą kobietą,
więc proszę, żebyśmy kontaktowali się oddzielnie.
- Oczywiście. - Dobrze.
Powiemy wam, jeśli coś się zmieni.
Możecie dać nam znać, jeśli…
Jeśli macie jakieś wątpliwości lub zmartwienia.
Świetnie. To cześć.
- Dzięki. - Dzięki, Mona.
- Cześć. - Cześć.
Björn?
Björn. Zaczekaj, proszę.
Proszę, możemy o tym porozmawiać?
Możemy porozmawiać?
Proszę, Björn, możemy się dogadać w sprawie opieki?
Trzeba było o tym myśleć, zanim zniszczyłaś naszą rodzinę.
Nie mam zamiaru się dogadywać.
Proszę, Björn, jesteśmy w tym razem.
Chcesz poddawać dzieci testom psychologicznym
tylko po to, by wyszło na twoje? Tak?
Przepraszam cię.
Naprawdę.
Szczerze.
- Przepraszam za… za wszystko. - Okej.
- Naprawdę. - Dobra…
Ale nie rób tego dzieciom.
- Będą miały uraz na całe życie. - Ja robię to dzieciom?
Dla ciebie psycholog to odpowiedź na wszystko.
Przez ciebie mają uraz na całe życie, bo nas opuściłaś.
To ty chciałaś rozwodu, nie ja.
I nie chodzi tu o twoje pieprzone potrzeby
ani nawet potrzeby dzieci, tylko o moje prawa.
Będę ich dochodził, bo ty nie jesteś dla nich godną matką!
Jesteś bezmyślna.
Niszczysz dzieciom życie,
niszczysz ich marzenia,
niszczysz ich przyszłość,
więc teraz zrobimy po mojemu!
Daj spokój!
Björn, do diabła! Żadne z nas nie było szczęśliwe.
Byliśmy w kryzysie, a ty nie chciałeś tego przyznać.
Nie chciałeś rozmawiać.
Gówno prawda. Dobrze o tym wiesz.
Nie wszystko trzeba przegadać na śmierć. Niektóre problemy rozwiązują się same!
Chciałaś rozwodu, ale nie dostaniesz wszystkiego.
Dość już.
To ja wymarzyłam sobie jakąś wycieczkę po Azji?
Nie, bo byłam zajęta naszym życiem, Björn.
Chciałam być w nim obecna. Rozumiesz?
Nie chodziło tylko o terapię. Byłam otwarta na wszystko.
Przerwę, trójkąt, cokolwiek!
Ale tobie nie zależało!
Ale wiesz co? Byliśmy nieszczęśliwi!
Oboje. Byliśmy cholernie nieszczęśliwi.
A ty nic nie zrobiłeś.
Nic!
To twoje wytłumaczenie, Frida. Twoje.
Ale moje jest trochę inne.
Tak bardzo chciałaś byś sama, więc przekonasz się, jak to jest.
Nie zabierzesz mi dzieci! Będą mieszkać ze mną!
Oboje jesteśmy ich rodzicami.
Potrzebują nas obojga.
Więc musimy jakoś…
jakoś się komunikować. To nie jest komunikacja!
Chodzi o to, że ja nie chcę się z tobą komunikować.
Głupia jesteś?
Nie chcę się z tobą komunikować.
Nie będzie żadnych hipisowskich świąt. Powiem ci, co będzie.
Ja zabiorę dzieci do rodziców, a ty możesz z nimi spędzić Sylwestra.
Koniec dyskusji.
Cześć, zapraszam.
Nie wchodzicie?
Dzieci muszą dostać prezenty.
Myślałam, że napijemy się kawy.
Dobra.
Cześć, słoneczka.
Cześć, mamo.
Ale ładnie wyglądacie!
Jedziemy do babci.
- Będzie niespodzianka. - Wiem.
Ale będzie fajnie!
To kolejne niespodzianki dla was.
Słodycze na podróż.
I twoja przytulanka, Leo. Proszę.
Życzę wam najlepszych świąt na świecie!
Zadzwońcie, jeśli czegoś wam trzeba. Albo jeśli macie ochotę.
- Co ty będziesz robiła? - Nie świętujesz?
I to jak!
Mam mnóstwo sprawdzianów do oceny.
A potem pojadę do cioci Joanny.
Ale najpierw zadzwonię do Mikołaja,
żeby podać mu adres babci.
Musimy jechać.
Pożegnamy się tylko.
Bez buziaków nie odjedziecie. Chodźcie tu.
Kocham was.
Przytulcie się.
Kocham was.
Bardzo was kocham.
- Dobrze? - Pa, mamo.
- Pa.
- Kochamy cię. - Kocham was. Pa.
- Pa. - Pa.
- Pa, pa. - Pa.
- Teraz to wąż, a teraz słoń! - Dość tej magii, mała Louie.
- Zdejmuj kostium. - Nie chcę.
To były miłe święta, ale będzie ci za ciepło.
Chcę pokazać mamie.
Pokażesz mamie, gdy się z nią zobaczysz.
Chcę do mamy!
Ja też.
Chodź tu, słonko.
Jak u mamy. Usiądź tu ze mną.
No już.
Chodź.
TRAUMA PO ROZSTANIU
Trauma po rozstaniu,
czy też depresja.
Objawy są podobne do odstawienia narkotyków.
Potrafi wręcz obniżyć odporność.
Gdybyś była mężczyzną, poleciłbym kieliszek lub dwa wina.
Ale system dopaminowy kobiet
inaczej reaguje na alkohol.
Mógłbym dać zastrzyk oksytocyny,
by aktywować wydzielanie dopaminy.
Albo antydepresanty.
Chyba musisz jakoś przez to przebrnąć.
Patrz w przyszłość.
Rób to, co da ci radość.
Nie, nie zacznę używać Tindera. Nie ma mowy.
Wolę umrzeć niż narazić się…
Aleś pretensjonalna!
To obrzydliwy, odczłowieczający sposób na poznawanie ludzi.
Czemu nie…
Czemu nie możemy mieć takiej apki jak SCRUFF?
Tylko do seksu, bez gadania i nudzenia, zanim pójdzie się z kimś do łóżka.
- Czy to nie wspaniałe? - Tak, bo skończyłam z miłością.
I tak by do niczego nie doszło,
gdybym udostępniła swoją lokalizację w głupiej apce.
Dziewczyno, jest 2021!
Tak działa Tinder. Wyobraź sobie, że umierasz z głodu i widzisz bufet.
Wybierz najsmaczniejsze kąski.
Możesz dostać dokładnie to, co chcesz.
Kto by mnie chciał?
Czasem trzeba po prostu odpuścić.
Dlatego poszedłem na terapię, żeby się sobie przyjrzeć.
A teraz…
To już za mną. Ten rozdział zamknięty.
- Brawo. - Aha.
- Szybko poszło. - Aha.
Pół roku. Jesteś super!
Co?
Żyje się tylko raz.
Nie mogłem marnować czasu, by dumać, co było nie tak.
Było nie tak. To skomplikowane.
A teraz koniec.
Wyrobiliśmy sobie rutynę i jakoś idzie.
Bez dramatów.
Czas trochę pożyć.
Chciałabym móc powiedzieć to samo.
Jest aż tak źle?
Tak, ale…
zdradziłam go, zasłużyłam.
Ale zazwyczaj w zdradzie chodzi o coś innego.
Wiem coś o tym.
- Nie mówiłem? - Nie.
Moja była kogoś poznała, więc…
to zmusiło mnie…
do zastanowienia, co mogłem zrobić inaczej.
W związku jest was dwoje.
Można na to spojrzeć z tej strony.
Żałujesz, że nie wyszło?
Tak.
Żałuję.
Wiele rzeczy mogłam zrobić inaczej.
Mogłam szybciej
coś powiedzieć i zidentyfikować problem,
zamiast zrobić to, co zrobiłam.
Najgorsze jest chyba poczucie zdrady.
Jeśli nie można o tym porozmawiać…
Dla nas był to początek rozmowy o tym,
czy nie byłoby nam lepiej osobno.
No tak.
Nasz związek chyba nie przetrwałby takiej szczerości.
I dlatego się skończył.
Nie takiego związku chciałam.
A jakiego związku byś chciała?
Dobra, pa.
Pa.
- Mogę to zdjąć? - Tak.
Ja to zrobię.
Co, do cholery?
Poczekaj.
- To nic. - Wybacz.
- Nie. - To wkurzające.
- Cholera. - Nie szkodzi.
Tak, ale co, do cholery?
Przepraszam. Bardzo mi przykro.
- Nie szkodzi. - Nigdy wcześniej…
Naprawdę mi przykro, jestem napalony.
Nigdy mi się to nie przydarzyło.
Rozumiem.
My też jesteśmy w trakcie rozwodu.
Rozumiem.
Ach tak? Trudny?
Nie. Ani trochę, prawdę mówiąc.
Nie?
Już na ślubie wiedziałam, że to nie na zawsze.
Ale macie dzieci.
Tak, mamy.
Różne związki na różne potrzeby.
Dał mi córkę. Cieszy mnie to.
Ale nie przejmuj się.
To nic takiego. Widziałam to wiele razy.
Weź niebieską pigułkę, jeśli trzeba.
- Co nie? - Tak.
- To nic skomplikowanego. - No tak.
Ale…
może później?
Chętnie.
Pa. Trzymaj się.
Pa.
PRZETRWANIE
Straciłeś radość życia?
Tak, ale przetrwałem.
Chciałem znaleźć kogoś nowego.
Żeby nie żyć samemu.
To nie jest najlepszy czas w moim życiu.
- Zdecydowanie. - Ale nie ćpałem.
Po prostu…
Po prostu nie wiem, jak sobie z tym poradzę.
Co się dzieje?
Cóż,
biorę udział w badaniu naukowym.
Naukowcy nazywają to testem wymuszonego pływania.
- To właśnie dzieje się za nami. - To ciekawe.
Nornice, które przeszły rozłąkę,
po prostu toną.
- Na dno. - Po prostu toną.
Nie pływają?
Nie, po prostu toną.
Inne – te, które są w związku,
ratują się pływaniem.
Zasuwają.
Ciągle płyną.
Mają po co żyć.
Stąd wniosek, że związki trzymają nas przy życiu.
Dlatego szukamy pary.
Raz po raz.
Björn!
Hej!
Ale…
- Co się dzieje? - Cześć.
- Hej. - Jak się masz?
Dobrze, dzięki. Miło was widzieć.
Kopę lat.
Zdecydowanie. Co…
Co wy tu robicie?
Spotkanie z dyrektorem.
Oliver nie lubi swojej szkoły, może się przeniesie tutaj.
To fajnie.
Trupa teatralna Leo robi przedstawienie…
- Serio? - Fajnie.
Tak.
- Miło cię widzieć. - Nawzajem.
Słyszałam o kwestii opieki nad dziećmi.
Dobrze, że to załatwione.
Tak.
Poszedłem na terapię.
- Wow. - No.
To dobrze.
Super.
Lepiej bez tego całego lęku i goryczy.
- Tak. - Zajebiście.
Czasem trzeba po prostu podjąć decyzję.
O tym, czego się chce. Nie ma dobrych i złych odpowiedzi.
- Nie ma. - Tylko decyzja.
Co? To znaczy…
że jesteście razem?
Przepraszam, nie chcę…
Nie zamieszkamy razem.
Nie, nigdy.
Próbujemy czegoś nowego.
Mamy siebie, ale też więcej wolności.
To gratuluję.
Spotykamy się z innymi, ale razem.
Tak.
Wow. Dobrze. Gratulacje.
- Dzięki. - Czy…
Musimy iść, ale miło było cię spotkać.
Nawzajem. Powodzenia.
- Na razie. - Aha.
- Pozdrów. - Dobrze.
Pora wezwać zwierzęta.
Kim jesteś?
Kogutem. Posłuchajcie mojej pieśni. Kukuryku!
A ja kurą. Składam jaja, które można zjeść.
Cztery nornice.
- Kim jesteś? - Jednorożcem.
To nie przesada?
Trochę nas za dużo.
Ktoś musi zostać.
Dbajcie o zwierzęta, naturę i siebie nawzajem.
- Przytrzymasz? - Tak.
- Moje też? - Dobrze.
- Masz kurtkę Leo? - Mam, ale nie przytulankę.
Hej, Christine! Jak się masz? Miło cię widzieć.
Jak się macie? Cześć.
Jakoś leci. A wy?
My?
A, no tak, masz na myśli…
Dobrze.
Rozwiedzeni, szczęśliwi.
Miło tu być.
Szukam swoich szkrabów, więc…
- Jasne. - Na razie.
- Aha. - Albo…
Serio?
Sąsiadka?
Tak, ale tylko…
- To było coś znanego. - Jasne.
Tato, upiekliśmy tort. Zjesz z nami?
Dobrze, słonko.
Proszę, tato!
Chodź, tato.
Zapytajcie mamy, czy to w porządku.
Prosimy. Będziesz najlepszą mamą na świecie!
- Prosimy. - Mam pustą lodówkę.
Tata nie może zjeść z nami?
Mamy wczorajszy obiad.
Ale jeśli chcesz zjeść tort na obiad…
Masz pustą lodówkę?
Nie.
Ale staram się być mniej surowa.
No.
Ben przyjdzie.
No tak.
Jeśli chcesz przyjść z Christine,
proszę bardzo.
Nie ma sprawy.
- Dobrze, niech będzie. Tort na obiad. - Tak!
Trudno to zrozumieć,
ale budowa mózgu
wiele nam mówi o naszych problemach sercowych
za sprawą połączonych układów mózgu,
odpowiedzialnych za dobieranie w pary, rozmnażanie i rodzicielstwo.
- Pokroimy takie ładne dzieło? - Tak!
Tak.
Nie zawsze te układy są połączone bezpośrednio.
Można kochać jedną osobę, być zakochanym w drugiej,
a czuć pociąg seksualny do trzeciej
w tym samym czasie.
Być może to neurologiczne wyjaśnienie,
czemu augustyńskie normy związku
nie sprawdzają się dla każdego.
Ale mimo naszych różnic
wciąż oceniamy się zgodnie ze starymi normami i standardami.
Być może to próba znalezienia porządku w miłosnym chaosie.
Tym sposobem możemy mieć ciastko i zjeść ciastko.
- Co robisz naszemu zwierzakowi? - To!
Co ty robisz?
Nie rozumiem, czemu nie mieszkamy wszyscy razem.
Potrzebuję własnego mieszkania tak jak wy swoich pokojów.
Ale dorośli tak nie mają.
Ale moim zdaniem tak jest lepiej,
bo nie cierpię się ciągle przenosić.
To oni ze sobą zerwali,
więc to oni powinni się przenosić.
Ale lubię mieć dwa domy.
Myślisz, że jeszcze do siebie wrócą?
Jak normalni rodzice?
Leo, przecież…
to też jest normalne.
Połowa twoich kolegów z klasy ma rozwiedzionych rodziców.
Po prostu o tym nie mówią.
No i wydaje mi się, że oni czasami wciąż są razem.
Tak fizycznie.
A Ben i Christine?
Nie jest im przykro?
Nie, to było chyba przed Benem i Christine.
Ale nie wiem.
Na dachu? To niebezpieczne. Złaź.
Słuchajcie, moje małpki…
Co się tak śmiejecie?
To dorośli są małpami.
Tak? Aha.
Chyba macie rację, ale teraz będziemy żabkami.
Dobra? Chodźcie.
Zaczynajmy. Gotowi?
Zaśpiewajmy „Małe żabki”.
Małe żabki, małe żabki Są śmieszne, i to jak
Nie mają żadnych uszu Ogonów też im brak
Re, re, kum, kum Re, re, kum, kum
Pozostaje pytanie:
czy ludzie to biologiczne stworzenia,
które są zaprogramowane przez geny,
czy też mają wolną wolę,
kiedy odchodzą od monogamicznych norm.
Tak.
Nie albo tak,
a może oba naraz.
Jesteśmy biologicznymi, myślącymi stworzeniami.
Wpływ na nas ma wszystko: od religii, przez geny, po środowisko.
Bez względu na orientację seksualną, religijną czy polityczną
my, ludzie, jesteśmy ostatecznie
niezwykłym połączeniem biologii i intelektu.
To po prostu ludzkie.
Pozostaje pytanie:
jak chcecie przeżyć swoje życie?
To wszystko w tym tygodniu.
W następnym odcinku Nocnej dioramy
przyjrzymy się ludzkim zachowaniom
z różnych perspektyw.
Dowiemy się więcej o przemocy.
Czy to coś wrodzonego, czy nauczonego?
Dołączcie do nas.
Do zobaczenia!
Napisy: Kamil Borek