Bonobo maymunları,
şaşırtıcı benzerlikler taşıdığımız en yakın akrabalarımız.
Bir şey hariç.
Bonobolar rastgele çiftleşirken
insanlar ömürlük ve tek eşli ilişkiler kurar.
Değil mi?
Tüm ilişkilerin yüzde 70’inde ihanet yaşanırken
dünya geneline bakıldığında boşanma oranı yüzde 60'ı buluyor.
Yine de standart norm,
ömür boyu süren aşkın etrafında dönmeye devam ediyor.
Peki neden?
Atalarımız daha fazla yiyecek bulmak için iki ayak üzerinde
yürümeye başlayınca
kadınlar, çocuklarını dört ayak üzerinde yürüdüğümüz zamanki gibi sırtta değil,
kucakta taşımak zorunda kalmışlar.
Çocuklarını sırtlarında taşırken kendilerini savunabiliyorlarmış.
Ancak tarihte o noktadan itibaren
kadını da çocuğu da erkekler korumaya başlamış.
Bazılarına göre
insanoğlunun tek eşli ilişkilerinin temeli bu döneme dayanıyor.
Derken dinler gelmiş.
İsa'nın ölümünden yaklaşık 350 yıl sonra
Aziz Augustinus, insanın cinselliğini ve şehvetini,
"Cennetten kovulma cezasını gerektiren
ahlaki bir çöküş" olarak görmüş.
Zavallı Augustinus, insan dürtüleri hakkında çok endişelenip
evliliği, bunları düzenleyen bir kurum olarak tanımlamış.
Evlilik ancak üreme, inanç ve kutsallık için kabul edilebilir.
Şehvet, tutku gibi duygularsa
bizi cehennemlik yapar.
Ne var ki Tanrı'nın tehdidi,
insan dürtülerini pek durduramaz.
Yoksa "erkelerin dürtülerini" mi deseydik?
18. yüzyıl romantizmiyle birlikte
nihayet duygulara biraz yer verilmeye başlanır.
ŞEHVET
Evlilik artık iki kişilik, ömürlük ve tek eşli bir idealdir.
EVİM, GÜZEL EVİM
Ancak evlilik dışı arzuların evcilleştirilemesi mümkün olmadı.
Ta ki…
1900’lerin başlarında
kadın hakları hareketi nihayet eşit haklar ve eşit cinsel özgürlük
talep edene kadar.
KADINLARA OY HAKKI
Hristiyan kilisesi için bu, büyük bir sorun olmuştu.
Artık kadınlar için de genelev açmak zorunda mı kalınacaktı yani?
Hepimiz olanları biliyoruz.
Neyse ki kadınların özgürlük mücadelesi, 1900'ler boyunca devam etti.
60'lardaki cinsel devrimden itibaren…
…insanlar istedikleriyle yatabiliyor ve yaşayabiliyorlardı.
Modern bir çift ilişkisinde her şey olmalıydı.
İnsanlar, ömürlük bir ilişkide tek çatı altında
güvenlik ve macera, dostluk ve seks istiyordu.
O zaman insanlar niye her zamankinden daha fazla boşanıyordu?
Hiç uslu çocuk var mı?
Noel Baba geldi!
Bakın ne getirmiş!
Umarım şans bizden yana olur.
Şu an dört aylık hamile, iyi gidiyor gibiyiz.
Bunu cidden yapıyor olmanız inanılmaz.
Birkaç yıl bez değiştirme, uykusuzluk ve parasızlık,
kavga edilecek şeyler değil.
-Üç yıl sonra boşanan sen değil miydin? -Aynen öyle, ne dediğimi iyi biliyorum.
Teun ve ben, ebeveynlik yapmanın kolay olacağına inanmıyoruz.
Kendinize ne diyeceksiniz? Baba Bir ve Baba İki mi?
Hayır, Baba ve Baba’nın sevgilisi. Sperm Tom'a ait. Gelecek bu işte.
Önümüzdeki 10 yıl boyunca neler yapacağını bildiğini bir düşün.
Lanet olsun, büyümek istemiyorum.
Adam, senin büyüme şansın hiç yok bence.
Hiç de değil, bence aynı eve çıkmanız tam yetişkin işi.
Evet, artık biz de birkaç çocuk bekliyoruz.
Evet, çok çalışıyoruz. Durmadan çalışıyoruz.
Tamam, evet, güzel.
Sizin şerefinize.
Yeni evinizin şerefine.
Şerefe, tebrikler.
Yazın Noel’i kutlamak eğlenceli.
-Şerefe! -Şerefe!
Şerefe.
Mutlu Noeller!
Artık kafaları dumanlamaya başlasak mı? İyice düştüm de.
Frida, ufak bir tabak var mıydı acaba?
Sanırım tabağımız var. Tabaklar şeydeydi,
çekmecede.
Seni seviyorum.
BAĞLANMA
Tarla fareleri seks yaparken
beyinleri, ödül hormonu olan dopamin salgılar.
Bu onları mutlu eder ve partnerlerini daha fazla isterler.
Aynısı insanlarda da olur.
Seks, dopamin üreterek
bağ kurmayı sağlar, bu da çift olmanın temelini oluşturur.
Dur biraz. Tamam.
İşte orası.
-Burası mı? -Evet.
Bu…
Ah!
Sanki son yaptığımızdan beri iki ay geçmiş gibi.
Hayır, geçen cumartesi yaptık.
Hatırlamıyor musun?
Ne? Ciddi misin?
Evet, yaptık.
Benimle yapmış olamazsın.
Hayır, yataktan mı düştü?
Muhtemelen kafasını yatağın kenarına vurdu.
Sorun değil.
Tanrım, belki de bir uyku terapistine falan gitmeliyiz.
Ne?
Hâlâ her gece uykusundan uyanıyor.
Diğerleri böyle değildi.
Hiç anlamıyorum.
Çok uzun zamandır yalnız uyuyamıyoruz.
Sence bu normal mi?
Bunu şimdi konuşmak zorunda mıyız?
Hayır, üzgünüm.
Sadece…
Kafamı yastığa koyduğum an,
düşünceler beliriyor. Affedersin.
-Biraz sessiz kalabilir misin? -Evet, özür dilerim.
Buraya gel tatlım.
Gel buraya.
Bekle. Prezervatif.
Hayır, lütfen.
Sızlanma.
Tak şu prezervatifi lütfen.
Şey, takmasam…
Lütfen tak şunu hadi. Ne kadar zor olabilir?
Seni gerçekten hissetmek istiyorum. Çok mu tuhaf yani?
Diğer seçenekler hormon hapı almam ya da metal bir şey kullanmam
ya da tekrar hamile kalmam.
Bunların hiçbiri olamaz. O yüzden tak şunu.
Tamam.
Her seferinde bu lanet tartışmayı yapıyoruz.
İşte asker miğferini taktı.
-Bacaklarını biraz aç. -Peki.
İşte.
Tamam.
Dur.
Şimdi odaklan.
Daha sert.
Ne dedin sen?
Daha sert mi?
Daha sert mi istiyorsun?
Neden daha sert istiyorsun?
Lütfen.
Daha mı büyük olmasını isterdin?
Hayır.
Kes şunu.
Üç çocuk ve 10 yıldan sonra mı bunu soruyorsun?
İşimiz bittiğinde yan yan yürüyeceksin.
İçinde olmayı seviyorum.
Anne!
-Hayır, devam et. -Tamam.
Anne!
Sen devam et, durma.
Yatakta kal.
Anne!
Lanet olsun!
Tanrım!
Pekâlâ, beş dakikaya çıkıyoruz.
Baba, Noel'de bana köpek alır mısın?
Ne?
Nasıl yani? Hayır, köpek besleyemeyiz.
Apartman dairesinde olmaz. Hayvana uygun değil.
-Anna! -Tamam, başımın etini yemen gerekmez.
Gerekir. Saat yedi buçuk. Hadi.
Stres sağlığa zararlı.
-Kendin demiştin. Değil mi baba? -Evet, bekle.
-Dişlerini fırçala. -Baba, cevap versene.
Ne dedin ki?
Çok sinir bozucusunuz. Dinlemiyorsunuz bile.
Beni strese sokuyorsunuz. Bu hiç sağlıklı değil.
Biliyorum. Üzgünüm tatlım.
-Şunları alsana. -Peki.
-Aferin. -Marş marş. Önlüğünü giy.
-Anna, lütfen… -Peki, tamam.
Lanet olsun!
-Gel hadi. -Ama ben rahat çoraplarımı istiyorum.
Evet ama dışarısı soğuk, bunları giymelisin.
Ama ben rahat olanları istiyorum.
-Hayır, kes şunu! -Beni çekti.
-Evet, gördüm. Yapma şunu. -Rahat çoraplarımı istiyorum.
Onlar kirli.
Temiz çorap giymelisin.
-Kendi su şişen yok mu? -Seninkini aldım işte canım.
Söyleseydin ya.
Kavga etmek istemiyorum Louie.
Pekâlâ.
Bu çoraplar güzel. Bunları da seviyorum anne.
-Şey var mı… -Ne var mı?
170 GR ŞEKER, İKİ YUMURTA, 104 GR UN
50 GR TEREYAĞ, 1 YK KABARTMA TOZU
20 DAKİKA
Nedir bu?
Bunun ne olduğunu biliyor musunuz?
Evet.
Pasta.
Evet.
Ama henüz yapılmamış, değil mi?
Evet Liam.
Bu bir tarif.
Aynen öyle.
Peki tariflere neden ihtiyacımız var?
Pasta yapabilmek için mesela.
Kesinlikle.
Evet, aynen öyle.
Elimizde tarif olmasa
pasta ya çok sert ya da çok hamur olabilirdi.
Hatta yanlışlıkla lazanya yapabiliriz.
-Ama bunu yapmak istemeyiz. -Evet.
Değil mi? Yani tarifler birer kılavuzdur.
Tarifi, kılavuz olarak kullanırız
ve aynısını bilgisayarlarda da yaparız.
Bu çok güzel.
Sevgili dostlar, fazla gevşemeyelim, olur mu?
Noel ikramiyesi kendiliğinden oluşmaz.
O yeni arabayı istiyoruz.
Değil mi?
Evet.
Hadi, işinizin başına. Çıkın dışarı.
Kaybolun!
Stefan, sunumun harikaydı.
Monica, bir saniye konuşmamız lazım.
Tabii, evde bir bekleyeni olmayınca gece gündüz çalışması kolay.
-Ne? Yoksa evine mi gittin? -Kes şunu.
-Onunla yattın mı? -Hayır.
Hayır ama aile kurmak istemediğini söylüyor.
Hayatını yaşamak istiyormuş.
Onu anlayabiliyorum.
Şuraya baksana.
Bunlardan biri varken arabayı kim ister ki?
-Vay canına! -Haksız mıyım?
Bunu nereden buldun?
Bangkok'tan. Üstelik çok ucuzdu.
Mağaza sahibiyle yazıştım. İyi biri.
Güzel görünüyor.
Bununla… Nepal'e kadar gidebiliriz.
-Sabırsızlanıyorum. -Ben de öyle.
Aslında…
Hey, eve mi gidiyorsun?
Hayır, birkaç saat daha çalışacağım.
Bu hafta çocuk yok.
Pekâlâ, senin adına sevindim.
İyi eğlenceler.
Aynen.
Merhaba. Selam.
-Kitap okumaya çalışıyor. -Sonra
yılan demiş ki
o elmayı…
Selam demek zor mu?
yiyebilirsin ama…
Benim biricik karıcığım.
-Yapma, kahretsin! -Ne yaptım? Ne oldu?
-Az kalsın düşürüyordum. -Gördüm, sadece sarılmak istedim.
Leo, şu kitabı bize okumaya can atıyordu da.
Deterjan aldın mı?
Hangi kitabı okuyorsun Leo?
-Selam baba. -Selam.
Okulda şeyi okuyoruz, Alex ile Havva'nın hikâyesini.
Adem ile Havva, tatlım.
Alex ile Havva da gayet hoş.
-Aldın mı? -Maalesef unuttum.
-Ama şarap aldım. Biraz ister misin? -Hayır.
-Peki -Baba, dinlemek ister misin?
-Çok isterim. -Dinle.
-Tamam. -Bir gün Havva…
Anna, yemek zamanı. Hadi masaya!
-Merhaba tatlım. Acıktın mı? -Evet.
Güzel.
Bugün okulda ufak bir bir kaza yaşadık da.
-Anladım. -Çamaşır yıkamam lazım.
Anlıyorum ama almayı unuttum, tamam mı?
-Peki… -Yine mi makarna?
-Anna... -Hoşuna gitmediyse yemeden yatabilirsin.
Şunu da alalım. Bitti.
Onu öyle alamazsın.
Hayır, alabilirim
çünkü hep birlikte akşam yemeği yiyeceğiz.
Hadi, yiyelim.
Ama sen çalışırken ben seni rahatsız etmiyorum.
Sen niye bana öyle yapıyorsun?
Anne, söylesene. Kitabımı aldı. Niye kitabımı önümden aldın ki?
Tatlım, baban kitabı öylesine almadı. Tamam mı?
Önce yemeğimizi yiyelim sonra kalanını okuruz. Olur mu?
-Çok kızdım! -Bu kadar yeter!
Yeter. Kızdığını herkes duydu.
Dinle.
Yemeğini ne kadar hızlı yersen
o kadar çabuk kanepeye geçer, birbirimize sarılıp okuruz.
Tamam mı tatlım?
Hey, biraz ara versene.
Yanıma gel, bir şey göstereceğim.
Vay canına!
Yani cidden gidiyorsunuz ha?
Elbette.
-Ciddi misin? -Evet, tabii ciddiyim. Elbette.
Peki.
Ne güzel.
Aynen öyle.
Louie'nin yıkanması lazım. Anna’nın da ödevi var.
Onu sen yıkayamaz mısın? Hadi.
…genlerimiz beynimiz hakkında bir fikir verir
-ve beynimizi şekillendirebiliriz. -Birlikte oturduğumuz kişiyi düşünürsek…
Björn.
Björn. Hadi yatağa.
Björn.
CAN SIKINTISI
Sanırım ilk başlarda,
saatte altı defa yaptığımız oluyordu.
Evet, o zamanlar… Abartmıştık. Cidden öyle.
Sonra ayda bir yapmaya başladık
ve artık sadece…
Ne zaman yapıyoruz?
Sanırım…
Balayından sonra testosteron seviyesi deli gibi düşüyor.
Evet, hatta… Biz erkekler, bu konuda şakalaşırız.
"Neydi?"
"Testosteron seviyem!"
Tabii bir de, kabul etmeliyim ki
onu elde etmek için kas gösterisi yapmam gerekmiyor.
Evet, artık birbirimize sahibiz
ve bu da iyi bir şey.
Sanırım.
Değil mi tatlım?
Öyle değil mi?
Tamam.
Yedek kıyafet, bisküvi, su şişeleri.
Her şey tamam.
Biz gidiyoruz.
-Ne? -Bir saat önce söylemiştim.
Cevap bile verdin.
Ne demiştin?
Bugün cumartesi değil mi?
Saatlerdir ayaktalar, çıkmazsak birbirlerini boğacaklar.
Tamam.
Biz yokken evi süpürür müsün?
-Nasılsın? -Yeni bir şey yok. Her şey aynı.
İşten eve, evden işe.
-Yeni eviniz nasıl? -Gayet güzel.
-Öyle mi? -Evet.
-Görmem lazım. -Elbette.
Olli mutlu görünüyor.
Evet.
Umarım öyledir. Yani ev çok küçük.
Ama ikimize yetiyor.
Sen nasılsın?
İyiyim.
Biriyle mi tanıştın?
Ne?
Hayır, tabii ki hayır.
Kimseyle tanışmadım.
Ama arada sırada uğrayıp çayımı içen
genç ve fit birisi olduğunu söyleyebilirim.
Aman tanrım!
Ne kadar eğitimli?
-Çok eğitimli. -Tamam.
-Sahi mi? -Neredeyse utanacağım.
Çünkü hayatım şu an gerçekten çok mükemmel.
Ciddiyim. İki ayrı dünyanın tadını çıkarıyorum.
Olli'nin geldiği hafta boyunca
sadece annelik yapıyorum.
Ertesi haftaysa oturup dizimi izliyorum,
iğrenç çocuk yemekleri yemiyorum
ve kendimi deşarj ediyorum.
Adam'da kaldığı sürede elbette onu çok özlüyorum.
Aksini düşünemem bile. Ama o ilişkiyi artık sürdüremezdim.
Biliyorum.
Yatırana kadar canım çıktı.
İyi geceler.
Hayatımızdan memnun musun?
Evet, çok memnunum hayatım.
Niye sordun?
Bence mutlu değilsin. Ben de öyle.
Anladım.
Tek olmayı özlüyor musun?
-Ne? -Bekâr olmaktan bahsetmiyorum ama…
Yani, kendin için bir şey yapmayı,
kendin olmayı, kendimiz olmayı.
Elbette yapmayı özlediğim şeyler var
ama onları hâlâ yapabilirim.
Sadece şu aralar her günüm çok yoğun geçiyor ve…
-Peki gerçekten mutlu musun? -Şey…
Çünkü bir rutinin içinde gibiyiz.
İkimiz de.
Kendini biraz daha fazla düşünüp
biraz rahat takılmayı denesen.
Tabii.
Üç çocukla ve tam zamanlı bir işle bunu yapmak, o kadar kolay değil.
Hayır, aslında kolay.
Sadece yapmalısın.
Çok saçma.
Hiç gerçekçi değil.
Ödevler, aktiviteler, yemek varken nasıl yapayım?
Motosiklet gezisini niye planlıyorum sanıyorsun?
Ben de onu diyorum.
Hayatımızdan kaçıyorsun gibi hissediyorum.
Dur biraz. Tek başımıza bir şeyler yapmaktan bahsediyordun.
Öyle dedin. Sen de kendi kendine takılabilirsin, değil mi?
Öyle kolay değil diyorum.
Hayır, kolay ama zorlaştıran sensin.
Sabah altı buçukta kalkmana gerek yok.
Her akşam yemek pişirmene gerek yok.
Bunu çözebiliriz.
Her gün çamaşır yıkamana da gerek yok.
-Ya tabii. -Kıyafetler o kadar çok kirlenmiyor.
Gerek var. Neden söz ediyorsun?
-Diyorum ki biraz rahatla. -Onca işi kim yapacak o zaman?
Kanepeye geçeceğim. Şu an seninle uğraşamam.
Harika.
Mükemmel.
Ne güzel sorun çözüyorsun.
Sadece ben senin gibi değilim diyorum.
-Evet. -Evet.
Ben ailem yokmuş gibi davranamam.
Cumartesi günleri yatakta kalamam.
Yapamam.
Dandik bir motosiklet alıp arkadaşlarımla
Avrupa'yı turlamayı da hayal etmiyorum.
Öyle bir isteğim yok.
Benim hayatım burada, ailemin yanında
ve bunu kendim seçtim.
Ama sen hep başka bir yerde olmak
istiyormuşsun gibi davranıyorsun.
Sen böyle düşünüyor olabilirsin ama… Ne dememi istiyorsun?
Benimle konuşmanı istiyorum. Bunu konuşarak çözmeliyiz.
Hep yorgunuz, hiçbir zaman doğru an olmuyor
ama ne zaman konuşmak istesem uzaklaşmak istediğini hissediyorum.
Haksız mıyım?
Belki de biriyle konuşmalıyız,
mesela bir çift terapistiyle.
Ben gayet iyiyim Frida. Belki de sen terapi görmelisin.
Bu hiç adil değil, Bay Anal Porno.
Senin de boktan cuma tacoları
ve rutin seksten fazlasını istediğini biliyorum.
Niye bunları konuşamıyoruz?
Bir şeyler yapmalıyız.
Mesela, ne bileyim…
İlişkiye ara verebiliriz
ya da üçüncü birini dâhil etmeye falan çalışabiliriz…
-Bilemiyorum. -Olmaz.
Ama yapabileceğimiz birçok şey var.
Yardım almalıyız.
Herkes terapiye gidiyor, biz niye gitmiyoruz?
Dur biraz. Beni dinle.
İlişkimize ara falan vermeyeceğiz. Bunu unut.
Üçüncü birini dâhil etmeye gelince… Kafan mı güzel senin?
Terapi her şeyin çözümü değil.
En azından benim için.
Peki o zaman ne yapacağız?
Belki de dışarı çıkıp eğlenmeliyiz.
YENİDEN ALEVLENME
Aman tanrım, evet.
Bizde de aynısı olmuştu.
Oksitosin seviyelerimiz düşünce
birdenbire kardeş gibi olduk.
Ben her zamanki gibi ateşliydim
ama malum,
kardeşle yatılmaz.
Derken hayvanat bahçesi yetkilileri, hormon seviyelerimizi yükseltmeye çalıştı.
Fazla pasifleştiğimizi düşünüyorlardı.
Evet.
O yüzden bize yeni oyuncaklar getirdiler.
İlk başta bunu saçma buldum.
Ne yani, onlarla karın kası yapmaya mı çalışacaktı?
Ama sonrasında…
Ne diyebilirim ki?
Şu kaslara baksanıza.
İşte bu aramızdaki kimyayı gerçekten alevlendirdi.
Evet bebeğim.
Uyuyor mu?
-Küçük bir ayı gibi. -İyi.
-Çok seksi olmuşsun. -Dur.
-Gelsene şöyle biraz. -Yapma. Yorgun hissediyorum.
O zaman ben gideyim.
Ya da seni mi bekleyeyim?
-Hayır, gerek yok. Annem birazdan gelir. -Peki.
İstersen sonrasında buluşabiliriz.
Yemekte uyuyakalmazsam tabii.
Eminim, parti arkadaşların seni tüm gece ayakta tutmanın bir yolunu bulur.
Evet, ergenlikte gibi hissediyorum.
Kimse yıllardır bir şey kullanmamıştır.
Ayrıca yarın çocuklarla kim ilgilenecek?
Affedersin ama onların bir de babaları var.
Yarın sabah çocuklarla ben ilgilenirim, sen çıkıp eğlen biraz.
Bence buna ihtiyacın var.
Tamam.
İyi eğlenceler.
-Güle güle. -Hoşça kal.
-Merhaba! -Selam!
Selam!
Merhaba.
-Sıra bende. -Daha fazla dayanamadım.
Ah!
Kulağa harika geliyor. İkiniz mi olacaksınız?
Evet, aynen. Bu… Teşekkürler.
-Gezi hakkında konuşuyorduk. -Evet.
Müthiş olacak. Sadece ben, Martin ve toprak yollar.
Böyle gezilere 20 yaşından beri çıkıyoruz.
Ne, 20 mi dedin?
Şu an 21'siniz herhâlde.
Siz ikiniz…
-Şerefe. -Şerefe.
-Motor kullanmayı ben de çok severim. -Ne, motorcu musun?
Ben mi? Şaka mı yapıyorsun? Bayılırım.
Harika. Çok iyi.
Bana sorarsan dünyayı gezip görmenin
en iyi yolu.
-Bence de -Müthiş bir şey.
-Ne sakarım. -Ne?
Elimden düştü.
Ne diyordun?
Ne düştü?
Merhaba. Yardım lazım mı?
Hayır, kendim hallederim. Sağ ol.
Harika.
Dinle. Ne ayarladım, tahmin et.
-Ne? -Partileriz diye düşündüm.
-Yok artık… -Evet, hadi.
-Burada mı? -Evet.
Şimdi mi?
-Ne oldu? -Bir şey yok. Eğleniyoruz!
-Nasıl yani, gidiyor musun? -Geliyorum. Buz getireceğim.
-İsim verme töreni. -Hayır, son partimiz vaftiz töreniydi.
-Şerefe. -Tanrım, ne kadar demodeyim.
Tatlım, kes şunu. Harika görünüyorsun.
Banliyölelerde parti yok denemez. Sadece biraz farklı.
Haklı. Hiç bu kadar eş değiştirme, ve uyuşturucu görmedim.
Resmen sirk gibi.
Ciddi misin? Hangi banliyö bu?
Gerçekten mi?
-Bu ne açıdan işinize yarıyor? -Sonra konuşuruz.
-Bilmek istiyorum. -Sonra…
Hey, arkadaşlar.
Eş değiştirme ve uyuşturucu demişken
size küçük bir hediyem var.
İnsanlar artık tedavi amaçlı olarak da MDMA kullanmaya başladı.
Benim baş etmem gereken bir sürü travmam var,
sizin de belli ki rahatlamanız lazım.
Demode ve ciddiyetsiz olmanın şerefine içelim.
Ve daha sık görüşmeye.
Görüşeceğiz.
Herkesin yeni maceralara daha açık olmasına.
-Ben hep öyleyim. -Şerefe.
-Yarın çocuklara Björn bakacak. -Çocuklar ona bakacak.
-Björn'ü seviyorsun. -Björn'e içelim.
Björn'ün şerefine.
Kahretsin.
Onca PowerPoint sunumundan sonra
patronun biriyle yatıp rahatlaması gerek, yani…
Ne? Öyle şeyler söylememelisin. Bunu söylemen politik olarak yanlış.
Ama kadınlardan anlıyorsan onu becerebilirsin.
İğrenç. Yok, hayır.
Peki ya sen Björn? Sen ne istersin?
-İçki alacağım. Ne istersiniz? -Ben…
-Sex on the beach var mı? -Sex on the beach.
Sex on the beach. İki tane lütfen.
Sex on the beach mi? Evet, lütfen.
Hey.
-Yapamam. -Öyle mi?
-Sonu iyi olmaz. -Emin misin?
Eminim.
Ben evliyim. Yani, ben öyle adamlardan değilim.
-Ne oldu? -Sorun değil. Affedersin.
Sonu iyi olmaz.
Sadece şakaydı. Ciddi değildim.
Evet ama ayakların durmuyor.
Beni dinle, şunu bil ki seninkini ağzıma her zaman alabilirim.
Hem de her zaman. Söylemen yeterli.
Tamam.
-Tamam mı? -Tamam. Teşekkürler.
Tek bir söz.
-Tamam, şerefe. -Şerefe.
COOLIDGE ETKİSİ
Çiftliğe önemli bir ziyaretçi geldi.
Başkan Calvin Coolidge buradaydı.
Eşi Grace çiftçiye sordu,
"Horozlar ne sıklıkla çiftleşir?"
"Günde 12 kez falan" diye yanıt verdi çiftçi.
"Anladım" dedi Grace.
"Bunu kocama da söyleyin."
Derken Başkan da çiftçiye dedi ki
"Her defasında aynı tavukla mı çiftleşir?"
"Hayır" dedi çiftçi.
"Her seferinde yeni bir tavuk seçer."
"Öyle mi?" dedi Başkan.
"Bunu karıma da söyleyin."
Hikâyenizin kontrolünü elinize alın.
Teun ve bana baksanıza. Sorunlarımızı gözden geçirdik.
-Ekranları çöpe attık. -Ekranlara hayır!
-Aile terapisine başladık. -Bir de çömlekçi çarkı var.
-Ne de olsa yaşamak hiç kolay değil. -Değil.
Aslında hayatınızı seçme şansınız var.
İstediğiniz gibi yaşayabilirsiniz.
Yani bizimkisi de dört dörtlük değil
ama en azından bize ait.
Değil mi?
-Evet, gerçekten çok tatlısınız. -Kesinlikle!
Ama terapi ve meditasyon her şeyin çözümü olmayabilir.
Ama sevişmek güzel.
Çocuk yogası herkese göre değil
ama bence o lanet ekranların neye yol açtığını okumanız lazım.
-Güzel. -Evet. Sherry Turkle'ı hiç okudunuz mu?
-Hangi Sherry? -Hayır.
Bir yazısında çok fazla ekran karşısında kalmanın, çocukların
beyinlerini ve empati yeteneklerini etkilediğinden bahsediyordu.
Katılıyorum. Oliver iPad'in karşısında zombiye dönüşüyor.
Daha 10 dakika geçiyor "Hiçbir şey hissetmiyorum" modunda.
Şu an ben de hiçbir şey hissedemiyorum.
Siz benim idolümsünüz.
Cidden. Sizi seviyorum.
Björn'le şu aralar,
seramik kursuna ve çift terapisine gitmeye acayip ihtiyacımız var.
-Linda! -Ne? Aman tanrım!
-Nostalji yaşıyoruz. -Yıllar oldu.
-Merhaba. -Merhaba.
-Evet. -Ama… Uzun yıllar oldu!
-Otursam olur mu? -Tabii.
Süper!
Leş gibi içki kokuyordum.
Tabureden yüzükoyun yere kapaklandın.
-Polis çağırmışlardı. -Hayır.
-Evet. -Evet, çağırdılar.
Ben de alerjisi var diye bir yalan uydurmuştum.
"Onu evine götürmeye çalışırım" dedim.
Götürdün mü peki?
-Götürdüm mü? -Hayır!
-Taksiye bindirdim. -Evet.
-Efsane. -O geceden beri görüşmedik.
Acayip utanmıştım.
-Niye Björn'ü seçti, şimdi anladın mı? -Evet.
Ama artık buradasın. Şerefe!
-Şerefe. -Şerefe!
Utanç verici anılarımızın şerefine.
Partime döneyim. Sonra görüşür müyüz?
Tabii ki.
-Görüşürüz. -Güle güle Ben.
Seni görmek güzeldi.
-Evet, sizi de öyle. -Güle güle.
-Vay canına bu çok… -Linda, kes şunu.
Onu görmek tuhaf olmalı.
-Uzun zaman önceydi. -Ben öyle hissetmedim.
Artık üç çocuğum var. Kesin şunu.
Affedersin.
-Ama gülebiliriz, değil mi? -Vay be, ne kadar hassas.
"Üç çocuğum var!"
-Selam. -Selam.
İyi misin?
Evet, iyiyim.
Müthiş görünüyorsun.
Sen de öyle.
-Ailen nasıl? -Herkes iyi.
-Harika. -Sen nasılsın?
Gayet iyiyiz.
Geçen sene ikinci çocuk oldu.
Şu an ayrıyız ama…
Olamaz! Ne kadar üzücü.
Hayır, sakin ol. Bence süper.
Başımıza gelen en iyi şeydi.
-Peki. -Öyle.
Evet.
O zaman buraya mı taşınıyorsun?
Evet, yakında taşınıyoruz.
-Anladım. -Öyle.
Peki.
Belki sonra yine görüşürüz.
Evet, eğer istersen
birlikte birer kahve de içebiliriz.
-Merhaba. Selam. -Selam.
-Pekâlâ. -Merhaba.
-Demek oradaydın. -Ben…
Ay!
BAĞLANMA ÖRÜNTÜSÜ
Bir araştırma sonucuna göre
tarla fareleri de
tıpkı sıçanlar ve tavuklar gibi
artan dopamin seviyeleri sayesinde çiftleşme döneminde
partnerleriyle bağ kurmakta istekli oluyor.
Ancak onlara dopamin önleyici verdiğimizde
çiftleştikleri partneri artık tercih etmiyorlar.
Onlara dopamin verdiğimiz zamansa,
herhangi bir partnerle beraber olabiliyorlar.
Bu bana çok bilindik bir çalışmayı hatırlattı.
Bu çalışmada kadınların, her yeri erkek terine bulanmış tişörtleri
koklaması gerekiyordu.
Bazılarının, diğerlerinden daha fazla
tercih ettiği tişörtlerde
bağışıklık sistemi açısından
kadınlarda bulunanlardan
daha farklı bir gen varyantı bulunuyordu.
Burası önemli.
Birbirine benzer gen varyantlarına sahip bir partneri olanlar,
diğerleri kadınlardan çok farklıydı.
Seçtikleri gen varyantı kendilerininkiyle aynıydı
ve bu kadınlar daha sık aldatılmıştı.
Daha fazla sadakatsizlik deneyimlemişlerdi.
Ben bunu çok çarpıcı buluyorum.
İlişkisi olan 552 ikiz erkekle bir çalışma yaptık.
Bağlanma sisteminde
bir ya da daha fazla gen varyantı taşıyanların,
partnerleriyle bağ kurmakta
zorlandığını gördük.
Öte yandan kadınlar,
bağlanma sisteminde bu genlerden yoksun oldukları için
onların DRD4-genlerini, yani diğer bir deyişle
heyecan arayan dopamin genlerini inceledik.
Bu gen varyantına sahip olanların,
çok daha sık tek gecelik ilişki yaşadığını ve sadakatsiz olduklarını gözlemledik.
Yani, bu iki sistem de sadakatsizlik örüntülerine katkıda bulunuyor.
Björn! Birkaç saate gelecekler.
Bize katılacak mısın?
Evet, bu da bizi çok önemli bir soru sormaya itiyor.
Tek eşlilik kalıtıma mı bağlı yoksa ortama mı?
Teresa, niye elinde birayla oturuyorsun?
-Biraz daha şarap vereyim mi? -Olur.
-Björn, sofrayı kurar mısın? -Şimdi olmaz.
Onur konuğumuza şarap koymam gerekiyor.
Evet.
Babam nerede kaldı?
Babanı tanırsın.
Biz burada zor işleri yaparken kanepede oturmuş bizi izliyor.
Jon'u mazur görmeliyiz.
Bu kadar kalabalık ona fazla geliyor.
Çok hoş görünüyor, Frida.
Geleneklerimize uyarak anneni gururlandırıyorsun.
Ne geleneğiymiş o?
Tatlım, hatırlamıyor musun?
Tabii hatırlamazsın. O zamanlar ikiniz de çok küçüktünüz.
Ama kayınvalidemi memnun etmek için
her Noel'de o lanet Fransız usulü ördekten yapardım.
-Anne, Norveç’te hiç ördek yemedik. -Aynen, yemedik.
Saçmalama Joanna. Ne yapıp yapmadığımı hatırlıyorum.
Neden öyle dedin ki?
Tamam, sakin ol. Sadece ördeği hatırlayamadık.
O da güzel.
-Çok iyi. -Kulağa harika geliyor Teresa.
Ama babanın öldüğü sene ördekle ilgili bir şey olduğunu hatırlıyorum.
-Bu doğru. -Aynen öyle.
Biri mi öldü yoksa?
Sofraya yardım etsen iyi olur Jon.
Olur.
Bu cidden harika, Frida.
-Bunu deneyelim. Sen ve ben. -Deneyelim.
Marianne, bir kadeh ister misin?
Ama Teresa, sen haklısın.
O Noel’de ailenin Fransız olan tarafı bizi ziyarete gelmişti.
Evet, aynen öyle.
Ama sadece o gün gelmediler, bilginiz olsun.
Tamam anne, bunun önemi yok.
Louie bize seslendi sanki.
-Çocuklara bir bakabilir misin? -Olur.
Teşekkürler.
Bu arada, ördeği hazırlayan bendim.
Ve işte yine başardım. Voilà!
-Bravo. -Yemek iki saate hazır. Ne diyorsunuz?
Vay canına.
-Şerefe. -Şerefe.
-Mutlu Noeller! -Mutlu Noeller!
Evet, son olarak, bir grup kadınla bir araştırma yaptık ve grubun yarısına
sarılma hormonu dediğimiz oksitosin içeren burun spreyi verdik.
Grubumuzun diğer yarısına ise
aslında hiçbir etkisi olmayan
plasebo spreyimizden verdik.
Sonuç olarak, oksitosin spreyi vermiş olduğumuz kadınlar,
oksitosin verilmeyenlere göre,
bağlanmaya çok daha yatkın çıktı.
Yani özetle, şunu ileri sürebilirim ki
insanlardaki tek eşlilik,
tıpkı tarla farelerinde olduğu gibi,
çok büyük ölçüde genetik yapımıza bağlı.
Evet, sanırım ufak bir hormonal ayarlama, dünyamızda
hem mikro hem de makro seviyede çok şeyi değiştirir.
Olanları, gerçekten de atlatabileceğimizi düşünüyordum.
O kadar kesin olması gerekiyor mu?
Umarım öyle olmaz.
O da neydi öyle?
Al bakalım seni adi orospu!
Siktir git!
Sen de…
O aşağılık, iğrenç arkadaşların da hepiniz cehennemin dibine kadar gidin!
Adi pislikler, sizden nefret ediyorum!
Siktirin gidin!
Bu lanet arabayı istemiyorum!
O evde oturmak da istemiyorum!
Senden hiçbir şey istemiyorum!
Anladın mı?
Ne yaptığının farkında mısın?
Hiç çocukları düşündün mü?
Şehrin göbeğinde bacaklarını,
fahişeler gibi açarken çocuklar hiç aklına geldi mi acaba?
Siktir git! Norveç’e geri dön!
Bana bu iyiliği yap!
Kafayı mı yedin sen?
Senin neyin var, psikopat herif?
Kahrolası mesajlarından haberim olmadığını mı sanıyorsun?
Sence ben aptal mıyım?
Neler yaptığını bilmiyor muyum? Her şeyi biliyorum, seni riyakâr herif!
Sen de benim kadar suçlusun!
Bu olanlarda senin de payın var!
Sakın çocukları bu işe karıştırayım deme!
Çünkü sorun sende, kahrolası penisinde
ve böyle bencil bir herif oluşunda!
Kafanı kendi kıçına sokmuş öyle yaşıyorsun, aynen öyle!
Evet, onunla birlikte oldum! Kimin umurunda?
Kime ne?
Kim takar?
Seninle olmak istiyordum, seninle olmak!
Ama sen ailemizi umursamadın bile!
Beni de hiç umursamadın!
Çünkü sen şerefsizin tekisin!
Defol git buradan!
Cehenneme kadar yolun var!
BİRA RESTORANI
Bu hiç akıllıca değil dostum.
Velayeti almak istiyorsan bunlar hiç iyi görünmeyecek.
Yani, kendini biraz toparla. Hayatını kontrol altına almalısın.
Boşversene.
Nasıl göründüğü umurumda bile değil.
Her şeyi o mahvetti. Hem de her şeyi. Hayatımı mahvetti.
-Ondan nefret ediyorum. -Hayır, bence ondan nefret etmiyorsun.
Her şeyden öte, devamlı böyle derbeder gezemezsin.
-Hayır, gezebilirim. -Hayır.
-Evet. Burada oturuyorum ya. -Hayır, yapamazsın.
-Derbeder olmak kolay. -Aylar oldu…
Selam! Ne haber?
-Selam. -Epeydir görüşmedik.
-Seni görmek güzel. Nasıl gidiyor? -İyi.
Her zamanki gibi.
İçkiyi bırakmıştım
ama çok sıkıcı gelince yeniden başladım.
Ama Oliver gayet iyi, Linda da öyle.
Yani, hâlâ ayrıyız
ama anlaşmakta zorlanmıyoruz.
-Tabii. -Öyle. Siz nasılsınız?
-Ben… -Şey…
Biz de Björn'ün arabasından kurtulmasını kutluyorduk.
-Sattın mı? -Ne?
Hayır, satmadım.
Anahtarları aldım ve arabayı bizim sokaktaki bir evin duvarına vurdum.
-Cidden mi? Bu doğru mu? -Evet, yeni oldu.
Vay canına, tamam. Buna içmeliyiz. Affedersiniz.
Üç tane Golden Slammer lütfen.
-Yani artık bir arabası yok. -O da bir şey.
Evet. Artık evde bir hafta çocuklara babalık yapıyorum
sonraki hafta da Martin’in kanepesinde uyuyorum.
-Yani kuş yuvası yöntemine mi geçtin? -Bunu o istedi.
Kuş yuvası mı?
Evet, yani…
Çocuklar kalıyor, anne ve baba gelip gidiyor.
Anladım. Ben boşandığımda işler farklıydı.
Başta Linda’yla biz de yaptık.
Çocuklar için iyi oluyor ama ebeveynler için çok korkunç.
Evet, inanılmaz zor.
-Kendine ev bakıyor musun peki? -Evet.
Elbette.
Yani, o kaltakla aynı evde yaşayamam.
Emin olun, kendime bir yer bulacağım.
Kız kardeşim sevgilisine taşınacağı için dairesini kiraya verecek.
-Sahi mi? -Ufak bir daire. Şehir merkezinde. Evet.
Oldukça güzel, tipik. Ucuz da. Onunla konuşayım mı?
Olur.
-Ona bir sorarım. -Kesinlikle.
-Pekâlâ. -Süper.
-Hadi şerefe. -Şerefe.
Her neyse.
Pekâlâ tatlım.
-Anne, beni alma sırası sende mi? -Hayır, babanda.
Unuttun mu?
Ama seni çok özlüyorum.
Ah, tatlım.
Ben de seni özlüyorum.
Tamam mı?
Ben de seni özlüyorum.
Dinle.
Beni özlemen iyi bir şey.
Güzel bir şey.
Yoksa birbirimizi tekrar görmek, o kadar güzel olmaz.
Olmaz.
Yani, beni özlemen iyi bir şey.
Tamam.
Tamam mı?
Bak burada ne var. Al hadi.
Sürpriz!
Ceketinin cebinde hep bir parça çikolata olmalı.
Evet.
Seni seviyorum.
Tamam mı?
İçeri girelim mi?
Tamam, hadi.
Onları nasıl etkilediğini görmüyor.
Beni cezalandırmak istiyor ama en çok onlara zarar veriyor.
Mahkeme konusunda ciddi.
Çocukları psikiyatristin değerlendirecek olması umurunda değil.
Bunun onlarda yaratacağı travmayı düşünemiyorum bile.
Bu senin için zor olmalı.
Her şeyi başlatan,
aslında bendim, biliyorum.
Bunu kabullenmem gerekiyor.
Ama umuyordum ki
aklı başına gelir…
…oturur,
sorunlarımızı konuşuruz…
…ve her şey tekrar yoluna girer.
Yani, daha ayrılmadan önce iletişim kurmadığını, özenli olmadığını,
sorumluluktan kaçtığını hissettin.
-Doğru mu? -Hiçbir şeyle uğraşmak istemiyordu.
Peki bir şeyle uğraşmadığında ne oluyordu?
Sanırım harekete geçmezse
bir şey olacağına dair endişelerin var.
Bir şey olur muydu
ya da sorun bir şey olmaması mıydı, bilmiyorum.
Hiç ilerleyemedik ve…
Evet, ilişkimiz bitti.
Onu kaybetmekten korkuyordun.
Açıkçası onu çoktan kaytbettiğimi hissediyordum.
Hem onu hem de kendimi.
Bir yandan da bunu fark eder
diyordum.
Ya da hâlimi görür de…
…kaçmak yerine bizim için çabalar diyordum.
Bir bakıma, ilk kaçan kendin oldun.
Frida, konuları biraz ayıralım.
Ayrılmadan önce de
bir şeylerle senin gibi baş etmek,
onun karakterinde hiç yokmuş.
O zaman da öyleymiş, şimdi de öyle biri.
Bu konuda bir şey yapamazsın.
Ancak kendi isterse bunu değiştirebilir.
Bu senin işin değil, senin sorumluluğun da değil.
Bunu kontrol edemezsin.
Aynı şey senin için de geçerli.
Artık ilişkiniz bitti
ve o seninle görüşmek istemiyor.
Bunu kabullenmelisin.
Değişmesini beklemek
ya da onunla sürekli tartışmak yerine
durumu idare etmeyi öğrenmen gerekiyor.
Burada mesele, birbirinizi sevip sevmemeniz değil.
O öyle biri.
Senden çok farklı.
Tamam, gel buraya.
Eve dönünce dansa devam edersin.
Hadi şimdi… Ama maymunu elinde tutamazsın.
-Tutarım. -Hayır, Lou. Böyle yapma lütfen.
Böyle yaparsan düzgün olmaz.
Güzel, şimdi sıra… Kollarını kaldır.
-Kes şunu -Ah, baba! Canım yandı!
-Tamam, özür dilerim. -Hayır, annemi istiyorum!
-Ama… -Hayır, dokunma bana!
-Sana dokunmam lazım. -Dokunma bana! Hayır!
Tatlım, Louie…
-İstemiyorum! -Ama Anna, Leo'yu alacak.
Acele edip eve dönmeliyiz. Yoksa…
Elimden geleni yapıyorum.
Bırak artık şu inadı.
-Lütfen. -İstemiyorum!
Selam Björn.
Merhaba.
Oldu. Tamam, böyle kalsın.
Bugün uzun bir yürüyüş yaptık, galiba biraz yoruldu.
Tamam.
Böyle olmalı.
Hadi gidelim. Üşütünce görürsün.
Tamam mıyız? Gidelim.
Çantaları unutmayın.
Hayır.
Bu senin… Bu benim çantam.
Bugün için sağ ol.
Yarın görüşürüz.
-Görüşürüz. -Teşekkürler.
Teşekkürler.
Geldiğin için teşekkürler.
Çok gerildim ama alt tarafı mobilya.
Sorun değil. Bence kibarlık etmiş.
Yani, yarısı senin sayılır.
Çocuklara ne diyeceğim?
Ne denir ki?
Bilmiyorum.
Çabalıyorum.
-Her şeyi doğru yapmaya çalışıyorum. -Biliyorum.
Bu, çocuklara karşı görevimiz.
Adam benimle dalga geçiyor. Her fırsatta dalga geçiyor.
Çünkü o şerefsizin teki.
Bunu niye yaptığını bilmiyorum.
Tamam mı? Sana kahve yapayım. Bence ihtiyacın var.
Su ısıtıcısını da almış ki.
Bir fincan kahve bile yapamayacağım.
Üstelik o benimdi.
Annesi onu bana doğum günümde hediye etmişti. Anladın mı?
Tamam ben de bir kaba su koyup ocakta kaynatırım.
Bak.
Kusursuz bir eve ihtiyacın yok.
Kusursuz ev yoktur zaten.
Çocuklar buna da uyum sağlar.
Şişme yatak al.
Koltuktan kale yap.
Her şey düzelir.
Anne, gel sen de zıpla!
Anne, gelsene!
Hayır, buna izin vermezler. Hem sonra yatak kırılır.
-Hayır. -Dur.
-Yazıyı oku. Zıplamanı istiyorlar. -Hadi lütfen.
Hadi, kırılmaz.
-Gel. -Hadi.
Hadi.
Hadi, buraya gel. Yapabilirsin.
Kırılmaz.
-Söz veriyoruz. -Gel.
Diğer çocuklara çok uyum sağlıyor
ve çoğuyla da iyi anlaşıyor.
Popüler bir kız ve etrafa harika bir enerji yayıyor.
Genel olarak onda bir sorun görmüyoruz.
Hem de hiç.
Bunu duymak çok güzel.
Şey, biz,
daha doğrusu ben hep kendisini
ifade edememesinden
diğerleriyle iletişim kuramamasından korkuyordum.
Bunu duymak beni gerçekten çok rahatlattı.
Evet, bildiğiniz gibi Frida bir süre önce ailemizi dağıttı
ve çok zor zamanlar geçirdik.
Çocuklarımız perişan hâlde ve travma geçirdi.
Şu an ev biraz neşesiz ama bence…
Nasıl desem, ailenin bir bireyi kendi ihtiyaçlarını
ön plana alınca böyle oluyor, değil mi?
Evet, tabii ki burada böyle durumlara alışığız.
Buradaki çocukların çoğu, modern aile sistemlerinde yaşıyor zaten.
Bu da çocuklar için herhangi bir travma yaratmıyor,
tabii ebeveynler birlikte çalıştığı sürece.
Mona'nın da dediği gibi,
Louie gayet iyi ve kendini güzel ifade ediyor.
Çocuklar dışa dönükse
bu iyiye işarettir.
Asıl sessizleştiklerinde kaygılanmaya başlarız.
Yaramazlık yapmaları gayet normal ve sağlıklı.
Yani, Louie bu süreçte üzgün ve kızgın olursa
bu hiç önemli değil.
Bo'nun da dediği gibi, gayet iyi olduğu konusunda hemfikiriz.
Teşekkürler.
Bir şeyler değişirse
veya odaklanmamız gereken bir şey olursa bize iletin.
Ben bu şahısla iletişim kurmak istemiyorum.
O yüzden sizinle ayrı ayrı haberleşirsek sevinirim.
-Kesinlikle -Elbette.
Bir sorun olursa sizi bilgilendiririz.
Herhangi bir fikriniz veya endişeniz olursa
her zaman gelip bizimle konuşabilirsiniz.
Harika. Hoşça kalın.
-Teşekkürler. -Teşekkürler Mona.
-Güle güle. -Hoşça kalın.
Björn.
Björn. Bekle lütfen.
Lütfen, bunu biraz konuşalım.
Konuşamaz mıyız?
Lütfen Björn, şu velayet meselesini durduramaz mıyız?
Bunu ailemizi mahvetmeden önce düşünecektin.
Hayır, o "velayet meselesini" durdurmayacağım.
Lütfen Björn, bu işte beraberiz.
Sırf haklı çıkmak için çocukları, o psikoloji testine mi
maruz bırakacaksın? İstediğin bu mu?
Senden özür diliyorum.
Özür dilerim.
Ciddiyim.
-Her şey için özür dilerim. -Tamam.
-Gerçekten. -Tabii…
Ama bunu çocuklarımıza yapma.
-Ömür boyu unutamazlar. -Bunu çocuklara ben mi yaptım?
Psikologların her şeyin çözümü olduğunu sen söylemedin mi?
Bizi terk etmeyi seçerek ömür boyu unutamayacakları şeyi yapan sendin.
Boşanmayı isteyen sendin, ben değildim.
Mesele, senin kahrolası ihtiyaçların
ya da çocukların ihtiyaçları değil. Mesele, benim haklarım
ve onları söke söke alacağım çünkü onlara annelik edemezsin.
Çok düşüncesiz birisin.
Çocukların hayatlarını
çocukların hayallerini, çocukların geleceğini mahvediyorsun.
Artık benim dediğim olacak!
Kendine gel artık!
Lanet olsun Björn!
Hiçbirimiz mutlu değildik!
Bir kriz yaşıyorduk
ve sen bunu kabul etmek istemedin.
Konuşmak bile istemedin.
Bunun saçmalık olduğunu gayet iyi biliyorsun.
Her şeyi konuşmak zorunda değiliz.
Bazı şeyler kendiliğinden çözülür!
Boşanmmak isteyen sendin ama artık her istediğini alamazsın.
Yeter artık!
Benim sırt çantamı alıp Asya’ya gitme hayali kurduğumu gördün mü hiç?
Hayır, çünkü ben hayatımızla meşguldüm Björn!
Hayatımızı yaşamak istedim Björn! Anlıyor musun?
Kaldı ki sadece terapiyi önermedim. Her şeye açıktım.
Ara verelim ya da üçlü yapalım dedim!
Ama sen umursamadın!
Sorun neydi biliyor musun? Çok mutsuzduk!
-İkimiz de. Aşırı mutsuzduk. -Orası kesin.
Ama sen hiçbir şey yapmadın.
Hiçbir şey yapmadın!
Belli ki senin yorumun böyle, Frida. Seninki bu.
Ama benim yorumumu duymak istersen seninkinden birazcık farklı.
Çünkü yalnız kalmak istedin ve şimdi yalnızlık neymiş, anlayacaksın!
Çocuklarımı alamazsın! Benimle yaşayacaklar!
Biz o çocukların anne ve babasıyız.
İkimize de ihtiyaçları var.
Ayrıca birbirimizle
iletişim kurmalıyız. Böyle iletişim olmaz.
Evet, aynen öyle. Seninle iletişim kurmak istemiyorum!
Aptal mısın nesin?
Seninle iletişim kurmayacağım
ve bu yıl hippi usulü Noel kutlaması da olmayacak. Şöyle yapacağız.
Çocuklarımı alıp annemlere götüreceğim, Noel arifesini de sende geçirecekler.
Konu kapanmıştır.
Merhaba, hoş geldiniz!
Yukarı gelmiyor musunuz?
Çocuklara Noel hediyelerini verecektim.
Kahve içeriz diye düşünmüştüm.
Peki.
Merhaba canlarım benim!
Merhaba anne!
Muhteşem görünüyorsunuz.
Büyükanneme gidiyoruz.
-Bize bir sürprizi varmış. -Biliyorum.
Çok eğlenceli olacak!
Burada benim de sürprizlerim var.
Yolculuk için biraz tatlı.
Leo, bu da ayıcığın. Al.
Pekâlâ, çok güzel bir Noel geçirmenizi istiyorum.
Bir şey isterseniz ya da içinizden gelirse beni arayın.
-Sen ne yapacaksın anne? -Noel'i kutlamayacak mısın?
Elbette kutlayacağım.
Okumam gereken bir sürü sınav var.
Sonra herhâlde Joanna teyzenize giderim.
Ama önce Noel Baba’yı aramam gerekiyor.
Ona büyükannenizin adresini vermem lazım.
-Artık gitmemiz gerek. -Vedalaşmadan olmaz.
Annenize öpücük vermeden gidemezsiniz. Gel bakalım.
Seni seviyorum tatlım. Tamam mı?
Gel de sarılayım.
Seni seviyorum.
Sizi çok seviyorum.
-Tamam mı? -Hoşça kal anne.
-Güle güle.
-Seni seviyoruz. -Ben de sizi. Güle güle.
-Hoşça kal. -Hoşça kal.
-Güle güle. -Hoşça kal.
-İşte yılanı bir file çevirdim! -Bu kadar sihir yeter, küçük Louie.
-Artık kostümünü çıkarmalısın. -İstemiyorum.
Çok keyifli bir Noel oldu ama sıcaklarsın, çıkarman gerek.
Anneme göstermek istiyorum!
Anneni görünce gösterebilirsin, tamam mı?
Ben annemi istiyorum!
Ben de annemi istiyorum.
Tatlım, gel şöyle.
Tıpkı annen gibi. Gel, otur buraya.
Geçti tatlım.
Gel sen de.
AYRILIK TRAVMASI
Ayrılma anksiyetesi
ya da depresyonu
uyuşturucu yoksunluğuna benzer bir durumdur.
Bağışıklık sisteminiz bile zayıflayabilir.
Eğer erkek olsaydınız size bir iki kadeh şarap önerebilirdim.
Ama kadın vücudundaki dopamin sistemi,
erkeklerdeki gibi alkolle tetiklenmez.
Dopamin akışınızın başlaması için
size oksitosin iğnesi yapabilirim.
Ya da antidepresan yazarım.
Bence bu durumu aşmanız gerekiyor.
Önünüze bakmaya çalışın.
Sizi mutlu eden bir şeyler yapın.
Hayır, Tinder kullanmaya başlamayacağım. Bunu yapmayacağım.
Öyle bir şey yapacağıma ölürüm daha iyi.
Amma kibirlisin!
Ama bu iğrenç ve insanlıktan çıkaran bir sosyalleşme türü.
Yani neden…
Niye SCRUFF uygulaması gibi bir uygulamamız yok?
Sadece seks yaparız ve böylece işi yatağa dökmeden konuşup
sıkılmamış oluruz.
Harika, değil mi?
Evet çünkü aşkla olan ilişkimi bitirdim.
Zaten GPS koordinatlarımı
bir uygulamada paylaşsam da öyle bir şey olmaz.
Tatlım, 2021’deyiz!
Tinder bu şekilde çalışıyor.
Açık büfede olduğunu ve çok acıktığını düşün.
Artık en iyi parçaları seçebilir,
tam olarak istediğini elde edebilirsin.
İyi de beni kim isteyecek?
Belli bir noktadan sonra önüne bakman gerekiyor.
Ben terapiye gittim ve kendi içime baktım.
Yani artık…
Bitti. O bölüm kapandı yani.
-Bravo. -Evet.
-Çok da hızlı olmuş. -Evet.
Sadece altı ayda. Harikasın!
Ne?
Tek bir hayatımız var.
İlişkimizi neden yürütemediğimizi düşünmeye harcayacak
daha fazla vakit yoktu. Yürümedi. Karmaşık bir durumdu
ve artık bitti.
Kendimize belli rutinler belirledik. İşe yarıyor.
Tartışma yok.
Hayatı yaşama vakti.
Keşke ben de aynısını söyleyebilsem.
O kadar mı kötü?
Evet ama…
Onu aldatarak kendim kaşındım.
Ama genelde sebebi başka bir şeydir, değil mi?
İnan bana, tecrübe konuşuyor.
-Anlatmadım mı? -Hayır.
Eski eşim yeni biriyle tanıştı ve…
Bu da beni şeye zorladı…
Bir şeyleri farklı yapabileceğimi düşündüm.
Bir ilişkide iki kişi var sonuçta.
Bu da bir bakış açısı.
Yürümediği için üzgün müsün?
Evet, üzgünüm.
Birçok şeyi farklı yapabilirdim.
Bizi bunlara maruz bırakacağıma,
onunla iletişim kurup yanlışlara değinme konusunda
biraz daha erken davranabilirdim.
Bence asıl zor gelen, o ihanet hissi, değil mi?
Bunu konuşamazsan sonrasında…
Aslında bu bize, ayrıyken daha mutlu olup olmayacağımızı
konuşma fırsatını verdi.
Evet.
Bana sorarsan bizim ilişkimiz, bu tipte bir dürüstlüğü kaldıramazdı.
Bence bu yüzden sona erdi.
Kimse böyle bir ilişki istemez.
Sen nasıl bir ilişki istiyorsun?
Tamam, güle güle.
Hoşça kal.
-Şunu çıkarabilir miyim? -Evet.
Ben hallederim.
Lanet olsun.
Bekle.
-Sorun değil. -Üzgünüm.
-Boş ver. -Çok can sıkıcı.
-Lanet olsun. -Önemli değil.
Kahretsin.
Üzgünüm. Gerçekten çok üzgünüm.
Önemi yok.
Gerçekten çok üzgünüm. Aslında çok azgındım.
Daha önce hiç başıma gelmedi. Hem de hiç.
Anlıyorum.
Biz de boşanma sürecindeyiz.
Seni anlıyorum.
Sıkıntılı mı geçiyor?
Hayır, aslında o kadar da sıkıntılı değil.
Öyle mi?
Sonsuza dek sürmeyeceğini daha düğünde anlamıştım.
Ama çocuğunuz da var.
Evet, var.
Farklı ihtiyaçlara farklı ilişkiler gerekiyor.
Ondan bir kızım oldu, bu konuda mutluyum.
Bunu o kadar dert etme.
Hiç önemli değil, defalarca kez gördüm.
Çok istersen mavi haptan kullanabilirsin.
-Öyle değil mi? -Evet.
-O kadar karmaşık olması gerekmiyor. -Evet, doğru.
Ama acaba…
Ertelesek mi?
Bunu çok isterim.
Hoşça kal. kendine iyi bak.
Güle güle.
HAYATTA KALMA
Yani biricik aşkınızı mı yitirdiniz?
Evet ama hayatta kaldım.
Yeni birini bulmayı denedim.
Yalnız yaşamak istemedim.
Hayatımın en iyi döneminde olduğumu söyleyemem.
-Orası kesin. -Ama uyuşturucudan uzak durdum.
Bu…
Sadece bunu nasıl atlatacağımı bilmiyorum.
Ne oldu orada?
Şey,
bilimsel bir araştırmaya katıldım.
Buna zorunlu yüzme testi deniyor.
-Arkamızda olan şey gibi. -İlginç.
Ayrılık yaşayan tarla fareleri,
suda öylece batıyor.
-Dibe iniyor. -Öylece batıyor.
Yüzmüyorlar mı yani?
Hayır, öylece batıyor.
Diğerleri, yani ilişkisi olanlarsa
canla başla yüzüyor.
Pes etmiyorlar.
Yüzmeyi bırakmıyorlar.
Uğruna yaşayacak bir şeyleri var.
Sonuç olarak bizi hayatta tutan şey ilişkiler.
O yüzden tekrar tekrar ilişki arıyoruz.
Tekrar tekrar.
Tekrar tekrar arıyoruz.
Björn!
Selam!
Ama…
-Ne haber? -Selam.
-Nasılsın?
İyiyim, teşekkürler. Seni görmek güzel.
Vay be, epeydir görüşmedik.
Kesinlikle. Ne…
Burada ne işiniz var?
Müdürü görmeye geldik.
Oliver okulundan memnun olmadığı için buraya başlayacak.
Ne güzel.
Leo'nun tiyatro grubunun piyesi var…
-Öyle mi? -İyi seyirler.
Teşekkürler.
-Seni görmek harikaydı. -Sizi de öyle.
Velayet konusunda olanları duydum.
Çözülmesi çok iyi olmuş.
Evet.
Şey, artık ben de terapiye gidiyorum.
-Vay be. -Evet.
Yani sorun yok.
Çok iyi olmuş.
Yani artık gerginlik ve tatsızlık olmaması…
-Evet. -Muhteşem.
Bazı açılardan bir karara varman gerekebilir.
İstediklerin konusunda. Bunun doğrusu yanlışı yok ama…
-Evet. -Bir karar vermelisin.
Nasıl yani? Yoksa…
Tekrar mı birleştiniz?
Üzgünüm, demek istediğim…
-Aynı evde yaşamayacağız ama… -Hayır, asla.
Yeni bir şey deniyoruz.
Beraberiz ama biraz daha özgür takılıyoruz.
Anladım, buna sevindim.
Birlikteyken başkalarıyla da flört ediyoruz.
Evet.
Vay canına. Güzel. Tebrik ederim.
-Sağ ol. -Şey…
Artık gitmeliyiz. Ama seni görmek harikaydı.
Sizi de öyle. Tamam, iyi şanslar.
-Görüşürüz. -Görüşürüz.
-Selam söyle. -Söylerim.
Şimdi de hayvanları çağırma zamanı.
Sen kimsin?
Ben bir horozum. Ötüşümü dinleyin. Ü ürü ü!
Ben bir tavuğum, yumurtalarımı yiyebilirsiniz.
Dört tarla faresi.
-Sen kimsin? -Ben tekboynuzlu atım.
Çok olmadık mı?
Çok kalabalık değil miyiz?
Birini gönderebiliriz.
Hayvanlara, doğaya ve birbirinize iyi bakın.
Şunu tutar mısın?
-Benimkini de alır mısın? -Olur.
-Leo’nun ceketi sende mi? -Ceketi bende ama ayıcığı yok.
Selam Christine! Nasılsın? Merhaba. Seni görmek güzel.
İyiyim sizden ne haber? Selam!
Bildiğin gibi. Aranız nasıl?
Bizim mi?
Yok, şey… Sen şeyi sordun…
İyiyiz.
Boşandım, mutluyum, iyiyim.
Her şey yolunda.
Ben de gidip ufaklığı bulacaktım…
-Peki. -Görüşürüz.
-Evet. -Ya da…
Ciddi misin?
Komşuyla mı?
Evet ama…
-Kolay geldi, tamam mı? -Peki.
Baba, evde pasta yaptık. Gelip bizimle pasta yer misin?
Evet ama tatlım…
Lütfen baba.
Ne olursun baba.
Belki en iyisi annenizden de onay almanız.
Lütfen anne. Dünyanın en iyi annesi olursun.
-Ne olursun anne. -Buzdolabında hiçbir şey yok.
Babam gelip bizimle pasta yiyemez mi?
Dünden kalanlar var.
Eğer yemekte pasta yemeye razıysan…
Buzdolabında hiçbir şey yok mu?
Hayır.
Zorunlulukları biraz es geçmeye çalışıyorum.
Öyle.
Ben de gelecek.
Anladım.
Christine'le gelmek istersen
çekinme.
Sorun olmaz.
-Tamam, öyle yapalım. Akşama pasta var. -Evet!
Evet, durum biraz kafa karıştırıcı
ancak beynimizin yapısı,
çiftleşme, üreme ve ebeveynlik için evrimleşmiş
üç beyin sistemi aracılığıyla
ilişki sorunlarımız hakkında ipuçları verebilir.
-Bu kusursuzluğu bozalım mı? -Evet!
Evet.
Ama bu sistemler her zaman doğrudan bağlantılı değildir.
Aynı anda birini sevmek,
başka birinden hoşlanmak,
ve üçüncü bir kişiye cinsel çekim duymak
gayet mümkündür.
Agustinus’un ilişki normlarının
herkese uymamasının aslında nörolojik bir
açıklaması olabilir.
Fakat tüm farklılıklarımıza rağmen
kendimizi hâlâ eski standartlara göre yargılarız.
Belki de amaç, aşkın karmaşasında bir düzen bulabilmektir.
Böylece yiyebileceğimiz bir pastamız olur.
-Evcil hayvanımıza ne yapıyorsun? -Bunu yapıyorum.
Ne yapıyorsun?
Neden hep birlikte yaşayamadığımızı anlamıyorum.
Benim de özel alanım olmalı, tıpkı siz çocukların odası olması gibi.
Yetişkinlerin odası olmaz, değil mi?
Evet ama böylesi çok daha iyi
çünkü gidip gelmekten nefret ediyorum.
Sonuçta ayrılanlar onlardı,
o yüzden gidip gelmesi gereken de onlar, değil mi?
Yine de iki evimin olması güzel.
Sence normal anne ve babalar gibi
bir araya gelecekler mi?
Aslında Leo,
bu durum da normal.
Yani, sınıf arkadaşlarının yarısının da anne ve babası boşanmış.
Sadece bundan söz etmiyorlar.
Ayrıca
zaman zaman birlikte oluyorlar.
Yani, fiziksel olarak.
Ya Ben ve Christine,
bu onları üzmüyor mu?
Hayır, Ben ve Christine'le görüşmeden önceydi sanırım.
Bilemiyorum.
Çatı mı? Bu çok tehlikeli. İn aşağı.
Pekâlâ, küçük maymunlarım…
Neye gülüyorsunuz bakayım?
Asıl siz yetişkinler maymunsunuz.
Öyle mi? Peki.
Bu muhtemelen doğru. Ama şimdi gidip kurbağa olacağız.
Tamam mı? Hadi.
Pekâlâ. Hazır mıyız?
Hadi "Küçük Kurbağa"yı söyleyelim.
Küçük kurbağa, küçük kurbağa Kuyruğun nerede?
Kuyruğum yok Kuyruğum yok, yüzerim derede
Küçük kurbağa, küçük kurbağa Kuyruğun nerede?
Kuyruğum yok Kuyruğum yok, yüzerim derede
Ku vak vak, ku vak vak vak Ku vak ku vak ku vak…
Öyleyse soru şu…
Biz insanlar önceden programlanmış
genlerimize göre yaşayan biyolojik varlıklar mıyız?
Yoksa tek eşli normdan saptığımızda
her şeyin kontrolünü özgür irademiz mi ele geçiriyor?
Evet.
Hayır ya da evet.
Belki de hem evet hem hayır.
Dinden kalıtıma ve ortama kadar her şeyden etkilenen
hem biyolojik hem de entelektüel varlıklarız.
Cinsel, dinsel ve siyasi yönelim gözetilmeksizin
biz insanlar neticede,
biyoloji ve zekânın muhteşem bir karışımıyız.
Bu da tamamen insana özgü bir şey.
Ama şu soru hâlâ geçerli,
hayatınızı nasıl yaşamak istiyorsunuz?
Bu haftalık bizden bu kadar.
Haftaya Gece yarısı Diorama'sında
insan davranışlarını farklı bakış açılarıyla
incelemeye devam edeceğiz.
Sonraki bölümde şiddeti inceleyeceğiz.
Şiddet biyolojik mi yoksa öğrenilmiş bir davranış mı?
Lütfen bize katılın.
Görüşürüz. Umarım.
Alt yazı çevirmeni: Filiz Kart