Nadeszła chwila, na którą wszyscy czekali.
Finał mojej dziesięcioczęściowej serii o przepotężnej Kapitan Marvel.
Hulk miażdżyć!
W tym tygodniu skupimy się na bitwie o Ziemię.
Tę historię już znamy.
Avengersi próbowali ratować świat, ale nie czarujmy się,
dostali srogi łomot.
Przyleciały statki obcych, Thanos pieklił się o magiczne kamienie.
Nasi byli skończeni.
Aż tu nagle
wbija Kapitan Marvel!
Kim była ta boska i szykowna bohaterka?
Dzięki poczynionym badaniom i wnikliwej analizie
podcastów Scotta Langa,
który wydaje się spoko gościem,
wiele się o niej nauczyłam.
Trzy rzeczy wiem na pewno.
Jeden, rozsmarowała flotę Thanosa jak jakiś płonący anioł.
I wiecie co? Wyglądała przy tym zjawiskowo.
Dwa, walnęła Thanosa prosto w gębę.
Już po tobie!
Nie umniejszając innym Avengersom,
ale raczej nie byliby do tego zdolni.
Trzy, czasami ktoś znikąd może zrobić coś niesamowitego.
Wiem, co sobie myślicie. „Ale ona porzuciła Ziemię”.
Tyle że to nieprawda.
Oczywiście nie wiemy, co dokładnie robiła.
Może potrzebowała przerwy?
Też chciała pożyć.
Jest szansa, że na AvengerConie dowiemy się czegoś nowego.
Przebiorę się za Kapitan Marvel, wiadomka.
No nic, to tyle na teraz.
Za tydzień ruszymy ze specjalną serią o tym,
czemu sądzę, że Thor gra potajemnie w gry.
Pamiętajcie, nowe odcinki w każdą środę.
Zostawcie lajka, komentarz i suba dla Sloth Baby Productions.
Gdzie jest Kapitan Marvel - Teorie cz. 10
GDZIE ONA JEST?
Nie wiem, kto zrobił tę stronę, ale jest sztos.
-Kamalo Khan! -Idę, Ammi.
Szybciej, bo spóźnisz się na egzamin na prawo jazdy!
Aamirze, musisz robić przerwy w modlitwie,
żeby coś zjeść, bo zagłodzisz się na śmierć.
Oby Allah ci to kiedyś wybaczył.
Kamalo, pamiętaj, by lusterka sprawdzać przynajmniej co 15 sekund.
Tak, tak, tak.
Kamalo, moja Kamalo, droga jest długa i kręta,
więc na znakach „stopu” jedynie zwalniaj.
Za wcześnie na poezję, Abbu.
W porządku, posłuchaj.
Wiesz, że nie musisz tak często patrzeć w lusterka?
Owszem, musi.
Grunt, by instruktor widział, że poruszasz głową.
I pamiętaj powiedzieć basmalę, nim uruchomisz samochód.
Przyda ci się każda możliwa pomoc.
Ty nawet nie masz prawka.
Może odpalisz silnik?
Rusz, gdy będziesz gotowa.
Bismillah.
Na zdrowie.
Witamy w JERSEY CITY
Chyba nikt nie widział.
To mój samochód.
Wkopał ją pan,
zmuszając do jazdy razem z innymi samochodami.
Sama uczyłam ją prowadzić.
Przez pani córkę wracam do domu na piechotę.
Chyba mi pan nie powie,
że za rzadko zerkała w lusterka, by spełnić pana wymagania?
Raczej nie w tym rzecz.
Czyli przy każdym skręcie miała też włączać kierunkowskaz?
Tak.
Moje kluczyki.
Kamalo, idziemy. Chalo.
Przykro mi, że nasz samochód, na który twój tata zarobił
swoją ciężką pracą, był świadkiem takiej traumy.
Przykro mi też, że nie będziesz mogła
spełnić swojej obietnicy i pomóc mi przy weselu brata.
To wszystko moja wina. Moich genów.
Pochodzę z rodziny niepoprawnych marzycieli.
Moja matka też taka była.
Choć mnie udało się uniknąć tej przypadłości...
LICEUM COLES ACADEMIC
Camillo, dobrze, że po tym zbijaku nie masz żadnych siniaków.
Czemu macha? To dziwne.
Cześć wam.
Tylko zgarnę szybko mój podręcznik do chemii.
Jesteśmy zajęte. Zaczekaj.
Ściągnę układ okresowy z neta.
Ciężki poranek.
Założyłem się, że zdasz, i teraz jestem dychę w plecy.
Mówiłam mamie, żeby do was nie pisała.
Dużo osób nie zdaje. Instruktorzy czepiają się o pierdoły.
Wjechałam w jego samochód.
Jesteś sobie winna.
-To z AvengerConu nici. -Nie, nie, Bruno.
Na szali jest nasz konkurs na najlepszy cosplay Carol Denvers.
Mój kostium wymaga jeszcze ostatnich szlifów.
Dalej o nich myślisz?
-Niedługo coś wymyślę. -To na pewno.
Przykro mi. Naprawdę cię kocham.
Masz jakieś plany na weekend? Bo nam zwolnił się termin.
Nie.
Proponujesz mi grę w Smash Bros?
-Jeśli tak, jestem zajęta. -Nie hejtuj gracza, tylko grę.
Sęk w tym, że naprawdę jej nie lubię.
Serio?
-Sorki, Zoe. -To nic.
Fajna kurtka.
Dzięki. Fajny naszyjnik.
Dziękuję.
To moje imię po arabsku.
Dobra, to do później.
Dziwnie by było prosić ją o podwózkę?
-Tak. -Dlaczego?
Kiedyś jej mama ciągle woziła nas do szkoły.
Bo odkąd ma 100 000 obserwujących, zrobiła się straszną zołzą.
80 000.
Kamala Khan proszona do mojego biura.
Zrobiłaś coś bardzo złego. Żartuję. Ale obłęd...
Nie, nic się nie dzieje, chcę tylko pogadać. Czekam.
-Mówi pan Wilson. -Dziękuję, panie Wilson.
Chcę, żebyś wiedziała,
że to rozumiem.
Ale co?
Wiem, że ostatnio było nerwowo.
Bardzo śmieszne.
Ale nauczyciele zgłaszają mi, że ostatnio ciągle gryzmolisz
i odpływasz do swojej krainy fantazji.
Ty tak serio?
Gadamy od 30 sekund.
-Musisz być tu ze mną. -Przepraszam, panie Wilson.
Pan Wilson to mój ojciec.
Ja nazywam się Gabe. On też, więc trochę słabo to wyszło.
Pomówmy o tobie. Jesteś w przedostatniej klasie,
a to pora, by zacząć myśleć o swojej przyszłości.
Zaraz zaczną się nabory na studia. Egzaminy są bliżej, niż myślisz.
Wypracowania, aplikacje.
Udzielasz się charytatywnie? Komisje to lubią.
Rzecz jasna rób to, by pomagać też innym.
Ale to dużo daje.
O nie, ja nie...
Nie próbuję cię straszyć.
Mam ogarnąć swoją przyszłość przed lunchem czy mogę...
Dam ci zadanie. Masz iść do domu.
Nie teraz, po szkole.
Spojrzysz w lustro i zapytasz samą siebie:
„Kamalo, kim jest dziewczyna, która na mnie patrzy?”.
-To cytat z Mulan. -Zgadza się.
Właśnie.
Mówię tylko, że widzę rozdartą dziewczynę.
„Jest tutaj czy tam? Gdzie Kamala?”
Kto to wie? Nikt. Ja nie wiem. Nic nie widzę. Gdzie?
Wiem, że fantazjowanie jest super.
Ale teraz musisz się ogarnąć i wrócić do rzeczywistości.
Plan był idealny. Miałam zdać prawko.
Potem, pod przykrywką głupich weselnych sprawunków,
mieliśmy spędzić piękny dzień na AvengerConie.
-Może za rok. -Nie, żadne za rok.
To pierwszy taki zlot. Przyszli historycy
będą o nim pisać. Historia zaczyna się tutaj.
Nie będzie kolejnego pierwszego AvengerConu. Nigdy.
Dobra.
-Wdrażamy plan awaryjny. -Był plan awaryjny?
Na czym polega?
W teorii to dosyć proste.
Ale wymaga od ciebie finezji i subtelności.
A ty nie jesteś...
-Mogę być subtelna. -Możesz?
To musisz wrócić do domu, usiąść przy stole,
uśmiechnąć się i poprosić twoją mamę.
-Jesteś idiotą. -Raczej geniuszem.
Nie udawajmy, że twoja mama jest Darthem Vaderem.
Nie znosi wszystkiego, co kocham.
Mam wrażenie, że uważa mnie za jakiegoś dziwaka.
Jesteś dziwakiem.
Co?
Ty jesteś dziwniejszy.
Wiem. Co jednak ważniejsze, dziwnie dobrze maluję natryskiem.
Reszta to moje dzieło, ale spoko.
Myślisz, że wygramy?
Proszę cię. Zaoramy konkurencję.
I zbijemy piątkę w zwolnionym tempie.
Wciąż muszę wymyślić coś, co podkręci mój kostium.
-Jakieś pomysły? -Dobra.
Może steampunkowa Kapitan Marvel?
-Steampunk umarł. -Niech ci będzie.
A może jakiś miks? Kapitan Pantera albo Iron Marvel?
Doktor Strange Marvel. Mogłabym mieć pelerynę.
-Peleryny są spoko. -Taką asgardzką.
Byłabym jak kozacka Walkiria, dosiadałabym konia.
Konia ci nie zbuduję, ale poza tym...
Dorobisz mi skrzydełka, to w moim stylu.
Jeszcze jak. Skrzydełka, mała tiara.
-Nie, odpada. -Kapitan Księżniczka.
Bez księżniczek, przykro mi. Wiesz, co będzie lepsze?
-Co? -Zombie Kapitan Marvel.
Coś w stylu: „Zjem wasze mózgi, ale mam też supermoce”.
Nigdy więcej nie udawaj zombie.
Cześć, Kamalo. Co u ciebie? Jak było w szkole?
Ponoć mam cztery dni, żeby poukładać swoją przyszłość.
Nie dramatyzuj, Kamalo.
Co tam oglądasz? Wyłącz to.
-Czy to od Nani? -To rzeczy na baat paaki.
Aamir! Zejdź tutaj.
Po co wysyła te graty?
Chciałabym, żeby to była kwestia wieku,
ale ona zawsze tak miała.
Chce przed śmiercią przekazać nam swoje wszystkie śmieci.
Aamir, padło ci na słuch?
Ale czad. To babci?
Zwykły złom.
Aamir, zanieś to na strych,
a potem rozpakuj zakupy.
-Kamala nie może? -Pomaga mi z innymi sprawami.
-Związanymi z twoim ślubem. -Tak?
Zgadza się. Idziemy. Ty na strych, a ty ze mną.
-Ruchy, Kamalo. -Tylko z niczym nie nawal.
Idziemy, nie ma czasu.
PAKISTAN
Kamalo.
-Co tam, Najaf? -Jak leci, Kamalo?
Sępy w drogich garniturach wykupują całą okolicę.
Może w końcu doczekamy się knajpy Halal Guys.
Tam kasują za dodatkowy sos.
MODA U SAEEDA
Jesteś za niska.
To suknia jest za długa.
Ślubne zakupy?
Słyszałaś o Fatimie? Zerwała zaręczyny.
Co się stało?
Uznała, że nie jest gotowa na takie zobowiązanie.
Jedzie do Europy, żeby „odkrywać siebie”.
Co takiego musi odkryć?
Brawo ona.
Chciała zwiedzać świat i spełnia marzenia, to super.
To ci gagatek.
Odkryje co najwyżej, że nie ma na palcu pierścionka.
I wtedy ją zobaczyłam.
Przymilała się w Belgii do jakiegoś Roba.
-Jesteś na to za niska, Jaanu. -Faktycznie, jesteś za niska.
-Przystojnie, co? -Tak, panie K.
Ale co to robi?
To kamera bezpieczeństwa. Ma pan podgląd domu na telefonie.
-Na telefonie? -Dokładnie.
Żyjemy w przyszłości.
Sam to zbudowałem. To system Zuzu.
Łączy pana wszystkie urządzenia. Ma kilka nowych funkcji.
Mówi pan „Zuzu” i dodaje, co ma zrobić.
Zuzu, wyłącz światła.
-Rozumie też urdu. -Urdu?
Tak. Zuzu.
-To magia. -No, wyszło nieźle.
Nieźle? To istne czary.
Cześć, Bruno.
Zostaniesz na kolacji?
-Nie, praca wzywa. -Zapakuję ci na wynos.
-Nie trzeba. -Trzeba, trzeba.
Jak było? Czy...
Nie wspominaj nic o Belgii ani jakimkolwiek Robie.
Pytałaś o AvengerCon? Zapytaj ją. Po prostu to zrób.
Bruno, na dole jest pikantna dla Nonny.
-Jasne? -Rety.
Jak pani zrobiła to tak szybko?
Ty trzymaj się gadżetów. To moja tajemnica.
Zatem do zobaczenia.
-Do zobaczenia. -Muneebo.
Zapytaj ją.
Zuzu, przełącz na sport.
Bruno połączył z tym Zuzu wszystkie nasze sprzęty.
Popatrz na to.
-Abbu. -Obrona...
Ammi.
Bo jest taka impreza, AvengerCon.
To coś naprawdę niesamowitego.
Zupełna nowość, pierwszy zlot fanów
celebrujących naszych bohaterów, historyczne wydarzenie.
Bardzo kształcące. A Bruno...
Bruno mocno się tym jara i...
Bardzo chciałby tam być i pytał, czy z nim pojadę,
tak dla towarzystwa, żeby biedak nie był tam sam.
Nie ma za bardzo rodziny.
-Zuzu, wyłącz telewizor. -Chcesz iść na noc na imprezę?
-Czy to żart? -Nie.
Bruno nagrywa to do Internetu?
Nie. Mam 16 lat.
Obiecuję, że nie zrobię nic głupiego.
-Ufacie mi, prawda? -Ja ci nie ufam.
-Mama ci ufa. -Nie.
Ufa. Oboje ci ufamy. Ale nie ufamy innym ludziom.
Jesteś jeszcze młoda, a nocą kręci się dużo dziwnych osób.
I dziwnych chłopców.
Którzy myślą i piją nie wiadomo co.
To nie impreza, to zlot fanów.
Co dokładnie będziesz tam robić?
Sporo się tam dzieje.
Jest konkurs cosplay.
Przypomina rekonstrukcję historyczną.
Za kogo się przebierzesz?
Za Kapitan Marvel.
-Kapitan Marvel.
-Salaam, rodzinko. -To bohaterka.
-W ciasnym wdzianku. -Nie aż tak ciasnym.
Bardzo ciasnym.
Nie proszę przecież o zgodę, by iść wciągać kokainę.
Nie ma tu za wiele salaam.
Gdyby to on pytał,
usłyszałby: „Oczywiście, Aamirku, co tylko zechcesz, Aamirku”.
Ale mnie tu nie wolno zrobić niczego normalnego.
Daj spokój, nie jesteś normalna.
W sensie, że jesteś wyjątkowa.
Proszę, pukajcie.
Przyniosłem ci herbatę.
To był odważny ruch.
Niezbyt mądry, ale szanuję, że próbowałaś.
Ciągle mi tylko odmawia.
Czemu nie martwi się tak o ciebie?
-Pogadam z nimi. -Naprawdę?
-Wyglądasz nieco żałośnie. -Dziękuję.
Do usług.
Dobranoc, mała K.
Wyłączyć światło czy nadal boisz się dżina?
-Nie mam już 12 lat. -Miś temu przeczy. Dobranoc.
Powiedziała... NIE.
LIPA
Blokada roweru aktywna.
CO TERAZ?
Chwileczkę.
Kamala, co robisz?
Rozciągam się.
-Rozciągasz? -Tak.
Twój brat rozmawiał z nami o tej imprezie z Avengersami.
-Rozmawiał? -Tak.
I choć uważamy, że to odciągnie cię od nauki
i że będzie tam dużo haram,
to pozwolimy ci iść.
-Naprawdę? -Ale pod jednym warunkiem.
Tata cię odwiezie i zostanie tam przez dwie godziny.
A co do stroju,
to mam niespodziankę.
Hulk!
A to jeszcze nie jest najlepsze!
Widzisz? Mały Hulk i duży Hulk.
-Będziecie wyglądać uroczo. -O mój Boże...
Nie ma dużego i małego Hulka.
-Wszyscy są bohaterami. -To coś mojego i Bruna.
Daj spokój, bacchi. Nie zrobisz wyjątku dla taty?
Nie założę salwar kameez na AvengerCon.
I nie możesz iść ze mną.
Nie w takim stroju, to upokarzające.
-Nie o to mi chodziło. -Bas, Kamalo.
Pójdziesz z tatą albo wcale.
Zrobiłam to dla ciebie.
Nie pójdziesz tam skąpo ubrana jak reszta tych dziewczyn.
Nie jesteś taka.
Nie idziesz.
Caltech - Program dla utalentowanych Zgłoś się już teraz
Wydarzyła się najgorsza rzecz z możliwych.
Czyżbyś trzeci raz wpadła do rzeki Hudson?
Na to mamy osobny kod. A do rzeki wpadłam tylko raz.
-Dwa razy. -Wszystko jest do kitu.
Za 10 minut na dachu.
-Jeszcze ich takich nie widziałam. -Czyli jakich? Złych?
Zranionych. Tata chyba płakał.
Pan Khan płakał? Niedobrze.
Dobra, słuchaj.
W końcu im przejdzie.
Przeprosisz i będzie cacy.
Może oni mają rację.
Może spędzam za dużo czasu na rysunkach
i kostiumach, bujając w obłokach.
-Jacy „oni”? -Moja mama.
Nauczyciele. Pan Wilson.
Wszyscy.
Jedna dziewczyna postanowiła podróżować po Europie.
Można by pomyśleć, że dołączyła do kultu śmierci,
słysząc, co wszystkie ciotki o niej wygadują.
Zgubiłem się. Jaki to ma związek z AvengerConem?
Przebieranki są dziwne.
-Wcale nie. -To dziecinne.
Wiem o tym.
Spójrzmy prawdzie w oczy.
Świata nie ratują ciemnoskóre nastolatki z Jersey City.
Jasne, że tak.
Jesteś Kamalą Khan.
Chcesz uratować świat?
Więc go uratujesz.
Oczywiście z odpowiednim sprzętem. Skoro o tym, nowy prototyp.
-Rękawice fotonowe? -Tak.
-Chcesz je czy... -No jasne.
Rety, ty je zrobiłeś?
-Podobają ci się? -No ba.
„Korporacja Bruna Carrellego”. Fajnie, ładnie to brzmi.
-Jak je włączyć? -Tutaj.
-Widzisz? -Kosmos. Wstań.
-Wstajemy.
Pamiętaj, że one nie strzelają...
Zoe! Zrobiłaś to specjalnie.
-Nieprawda. -Tak, ty...
O mój Boże.
To ma być nowinka technologiczna?
Całe szczęście, że mam cię za darmo.
Czego nie potrafisz zrozumieć?
Przecież nie mówię szyfrem. Spróbujemy jeszcze raz? Dobra.
-Dobranoc, Abbu. -Śpij dobrze.
Zuzu, proszę, włącz telewizor.
Kamalo, przekaż Brunowi, że Zuzu opętał zły dżin.
Musi to naprawić.
Zuzu, włącz telewizję.
Skoro nie mogę wyjść z domu na AvengerCon,
pójdę na AvengerCon, nie wychodząc z domu.
Ile oranżad dzisiaj wypiłaś?
Przez ten czerwony barwnik twój mózg zaczyna...
Iluzje, stary druhu.
Ustawiłeś inteligentny dom mojemu tacie,
więc jesteś w sumie naszym gościem z wewnątrz.
-Oto mój plan. -Złota z ciebie siostra.
Powaga, powinnaś być jedynaczką.
Kamala jest najlepszą córką na świecie.
Przestańcie, zawstydzacie mnie.
17.49 - WIARYGODNA WYMÓWKA
O 17.49 z wdziękiem się oddalę.
Oni będą świętować moje istnienie, a ja udam się do sypialni.
A to...
-Nadążasz? -Tak, mów dalej.
O 17.55 ubiorę kostium największej bohaterki na tej planecie.
Do tego czasu go skończę. Mam nadzieję.
Potem wyjdę z domu niezauważona i niezwykle imponująca.
Ty czekasz na mnie w swoim stroju. Oby czadowym. Nie narób mi siary.
-Ja tobie? -Przecież mówię.
Zgrabne lądowanie
Bez jaj. Nie chciałam fasoli.
A jak rodzice zajrzą do pokoju?
-Tu wkraczasz ty. -Co takiego?
Ty i twój system Zuzu będziecie moją przykrywką.
Gdy ktoś zapuka...
Nie wchodź, przebieram się.
W końcu twój geniusz do czegoś się przyda.
Przepraszam.
Jak to „w końcu”?
O 18.30 łapiemy autobus do Camp Lehigh.
Będzie krucho z czasem, ale zrobimy to ze stylem.
Czekaj, czy my skaczemy rowerami na autobus?
Fantazjuj po bandzie, Bruno!
Będzie epicko.
Udaje nam się zdążyć. Wszyscy patrzą z podziwem.
My spoglądamy na nich. Ich kostiumy są...
Dobra.
Potem przychodzi czas na krótką, acz spontaniczną zabawę na AvengerConie.
20.00 to główny punkt programu.
Po to uczyłam się szyć, a ty malować natryskiem.
Konkurs cosplayowy.
Wygrywam i zgarniam koronę. Zakładam, że zrobioną z diamentów.
Na bank nie.
Robię kilka zdjęć z fanami, szybkie wywiady z prasą
i zawijamy się.
Wślizgnę się do pokoju, zanim tata zajrzy tam o 21.22.
Taki jest plan. Kumasz?
Czyli planujesz jechać autobusem.
Tylko to zapamiętałeś? Serio?
Środek transportu ma znaczenie, skoro jeszcze nie skończyłaś stroju?
Chcą, by dodać coś od siebie do Kapitan Marvel, tak?
Hulk twojej mamy to niewypał,
ale może coś pakistańskiego?
KAPITAN AMERYKA
Boże, Aamir.
Dzień AVENGERCONU!
-Ammi, idę dzisiaj do Tayshy. -Pozdrów ode mnie jej rodziców.
Dlatego wciąż powtarzam,
że zawsze wini się ludzi, a nie władze.
Przez to salamandry w Pakistanie niemal wyginęły.
Dlatego tak bardzo martwię się losem papug.
À propos papug, mam wypracowanie z biologii,
na jutro, więc...
Musisz wysłuchać, co mam o nich do powiedzenia.
WIARYGODNA WYMÓWKA - 17.55
Wszystko gra?
Wstawaj.
-To był mój powrót. -Wiem. Autobus nam uciekł.
Jest kolejny, ale jak go przegapimy, będzie po ptakach.
Nie, nie. Jedziemy.
Chwila, to mój rower. Niech pan otworzy drzwi!
Gościu.
Nic nie poradzę, rozkład goni.
Jakie są szanse, że będzie tu na mnie czekał?
W Jersey City?
Masz jakieś 0,0001%.
WITAMY W CAMP LEHIGH, DOMU KAPITANA AMERYKI
Blokada roweru aktywna.
Udało nam się.
Przepraszam.
O mój Boże.
POZNAJCIE THORA!
Tak!
NIE MA ZA CO, AMERYKO
DZIĘKUJEMY ZA WASZĄ OFIARĘ
MOGĘ TAK CAŁY DZIEŃ
Dziękuję.
Wykryto ruch.
Aamir wyszedł, Kamala siedzi w swoim pokoju.
Zbliża się konkurs cosplayowy Kapitan Marvel.
Jedziemy z tym.
Proszę bardzo.
-Czy to Zoe? -Wyglądacie bajecznie.
Co ona tu robi?
-Ten strój to jakaś podróba. -Ona nawet nie lubi Avengersów.
Ale to nie szkodzi.
Mam z nią rywalizować?
Nie bój nic, to twój czas, by zabłysnąć. Dosłownie.
-Masz rękawice? -Tak, w torbie.
Za moment zaczynamy konkurs cosplayowy Kapitan Marvel.
Uczestnicy proszeni są o ustawienie się na scenie.
AvengerCon, zróbcie hałas! Niesamowite stroje Kapitana Ameryki.
Dziękujemy wam, cosplayerzy. Gratulujemy zwycięzcy.
Możecie już iść. A zaraz zacznie się...
Cześć.
Świetnie wyglądasz. Dobrze.
-Przebrałeś się? -Za Bruce'a Bannera.
-Co to? -Mój osobisty dodatek.
Spoko.
Ale nie mogę jej założyć. Z jakiegoś powodu jest zablokowana.
-Gdzie są rękawice? -Mam je w...
Kurna, zostały w łazience.
Uczestników po raz ostatni zapraszamy na scenę.
Pobiegnę po nie.
Nie ma czasu, musisz iść. To nic, będzie dobrze.
Masz bransoletę. Załóż ją.
Wyciągnijcie telefony, okażcie im odrobinę miłości.
Puściła.
-Widziałeś to? -Musisz iść.
...niesamowitą Kapitan Marvel!
Ostatnia Kapitan Marvel zmierza już do nas.
O Boże.
Dawaj, dawaj.
O mój Boże.
Spróbujcie to przebić!
A ja myślałam, że to mój kostium narobi szumu.
Można cię wynająć na imprezę?
Zrobimy zdjęcie? Dodaję do obserwowanych.
-Zazwyczaj. -Uważaj!
Boże! Pomocy!
Co to było? Nic ci nie jest? Musimy stąd iść.
Co się właśnie stało? Nawet nie wiem, co powiedzieć.
W porządku, Bruno. Wychodzi na to, że mam moce.
Chodź, pomożesz mi.
Gotowa? Trzy, dwa, jeden.
-Lecisz. -O rany.
To wyszło z twojej stopy? Wszystko dobrze?
Informuj mnie. Pisz mi o wszystkim.
Ale to dziwne.
-Proszę, nikomu nie mów. -W życiu bym nie powiedział.
-Nigdy? -Przenigdy.
23.11
Kamalo.
Gdzie byłaś?
Co ty wyprawiasz?
Nie poznaję cię.
Kim jest ta zbuntowana dziewczyna, która wymyka się i oszukuje rodziców?
Nie próbuję się buntować.
Staram się chronić cię przed samą sobą.
Widziałam, co dzieje się z ludźmi, którzy wpadają w sidła mrzonek.
Wiem, że zaraz opowiesz mi jakąś historię o babci i...
Zatem wiedziałeś, co będę chciała powiedzieć?
Wiedziałaś, że mnie zdradzisz, a mimo to i tak to zrobiłaś.
-Przepraszam. -Pora skończyć fantazjować.
Chciałabym, żebyś skupiła się na sobie.
Na ocenach. Rodzinie. Swojej historii.
Kim chcesz być na tym świecie?
Dobrą osobą, na jaką cię wychowaliśmy,
czy może jednak wolisz zostać
kosmiczną marzycielką?
Przemyśl to.
Kosmos.
WITAJCIE W JERSEY CITY
ZMIANA JEST TUTAJ
Rzuć na to okiem.
-Nastolatka na AvengerConie. -Na AvengerConie?
Cosplayerka z nadmiarem wolnego czasu.
Nie tym razem. Nigdy nie widziałam takich mocy.
Tak, sprowadź ją.
Napisy: Marcin Kędzierski