Kamalo Khan!
POPRZEDNIO
To z AvengerConu nici.
Konkurs kostiumów Carol Danvers
na najwspanialszym zlocie roku.
Mój kostium wymaga jeszcze ostatnich szlifów.
Ale czad. To babci?
Zwykły złom.
Nauczyciele zgłaszają mi, że ostatnio ciągle gryzmolisz
w krainie fantazji.
Świata nie ratują ciemnoskóre nastolatki z Jersey City.
Jest taka impreza, AvengerCon.
Celebruje się tam naszych bohaterów.
Chcesz iść na noc na imprezę? Czy to żart?
Rzuć na to okiem.
Nastolatka na AvengerConie.
-Nigdy nie widziałam takich mocy. -Sprowadź ją.
Kim chcesz być na tym świecie?
Widziałam, co dzieje się z ludźmi, którzy wpadają w sidła mrzonek.
Jesteś Kamalą Khan.
Chcesz uratować świat? Więc go uratujesz.
Kosmos.
Co tam?
-Dobry, Camelio. -Dzień dobry.
Od lat chciałam panu powiedzieć,
że na imię mam „Kamala”.
Jak leci?
Hejka. Suńcie się. Dzięki.
Wiecie, co lubię w AirPodsach?
Nie trzeba stać tak blisko siebie.
Kocham was. Kibicuję wam.
Jesteście moją ulubioną parą.
Tak mi przykro.
Luz.
Sorki. Muszę to zobaczyć.
Na twoich filmikach było widać jedynie różowe rozbłyski.
Nic nie widziałeś? Próbowałam się skurczyć, latać
i gadać z mrówkami, ale nie pykło.
Skąd pomysł, że masz moce Ant-Mana?
Oboje jesteśmy czarujący i nie wyglądamy na nasz wiek.
To było szalone.
Wszyscy mówią, że powinnam była to streamować,
ale ja wolałam przeżyć tę chwilę.
Ponoć Zoe przybyło przez weekend pierdyliard nowych subów.
W końcu miała fizyczny kontakt z superbohaterką.
Wiadomo, że to przyciągnie ludzi.
Ciekawe, czy wiedziała,
że ja to wszystko ogarnę.
Weź pomyśl, ilu obserwujących zyskałaby jej wybawicielka.
Sekretna tożsamość nie bez powodu jest sekretna.
Milion obserwujących?
Super, ale możesz mi pokazać?
Dobra. Teatr, po lunchu.
-Czemu podskakujemy? -Zoe jest sławna.
-Ohyda. -To stało się tak szybko.
Robiłam spokojnie zdjęcia,
a chwilę później usłyszałam krzyki
i rzuciło mnie na ziemię.
A potem spłynęło na mnie to piękne, białe światło.
Poczułam falę spokoju i wiedziałam, że jestem bezpieczna.
Kolejna superbohaterska katastrofa. Siedzi tam sobie,
chwaląc się, że uratowała ją bieda Kapitan Marvel.
Dzięki.
-Co? -Dzięki.
Wreszcie ktoś to powiedział.
Że Zoe ciągle gada i gada.
Dobra, ochłoń.
Kto to był?
Nocne Światło.
Tak, Nocne Światło.
Ale trzyma się na uboczu.
To odmieniło moje życie.
Dlatego w piątek robię imprezę.
By uczcić kruchość życia.
I te pół miliona obserwujących,
ale głównie kruchość życia.
Świętuje kruchość życia.
Nas tam nie uświadczą.
Ty jesteś ten nowy, nie?
-Kamran. -Tak.
W piątek robię imprezę, powinieneś wpaść.
Brzmi w sumie spoko.
-Tak. -Dzięki.
-Podeślę ci info. -Dobra.
Musimy tam być.
Co?
-Nie chcę iść do Zoe. -Będzie fajnie.
Rety, to...
To niesamowite.
Jakie to uczucie?
Ziszczającego się pomysłu.
Czyli supersiła cię ominęła.
Było mi więcej ćwiczyć.
Uratowałam cię.
Bo najpierw niemal mnie zabiłaś.
Widać muszę jeszcze popracować nad mocami.
Nie mam supersiły. Jedynie to.
Zdaje się, że ta moc nie pochodzi z bransolety.
Tylko z twojego wnętrza.
Jakby bransoleta odblokowała nadludzką część ciebie.
Czyli co, jestem Asgardką?
-Czy Thor to mój krewniak? -Tego nie powiedziałem.
-Bruno! -Chociaż może?
Dzięki.
Tak!
Czy to jakieś pismo?
Ciężko to odczytać.
To arabski albo urdu? Sama nie wiem.
Skupmy się na tym, co wiemy.
Strzelasz światłem, które twardnieje.
Nazwijmy to „twardym światłem”.
Rewelka.
Trzymaj się!
Proszę, puść mnie.
Musisz mnie puścić.
Tak!
Ciągle ci sami spóźnialscy.
To chyba jakieś jaja.
Suń się.
Jeszcze raz, wyszło paskudnie.
-Daj hasztag „życie meczetu”. -Albo „religia”.
Bez takich!
Żadnego Snapchata w meczecie!
Ale to Insta!
Muszą ogarnąć to miejsce.
Co najwyżej naszą sekcję.
Sekcja męska ma się dobrze.
Małe akty codziennej dobroci...
Pod dywanami mamy pleśń, a ściany dosłownie się sypią.
Nie możemy zakrywać plakatami wszystkich dziur w ścianach.
Siostry, proszę nie rozmawiać w trakcie kazania.
Wybacz, szejku.
Ale ciężko się skupić, gdy ledwo szejka widzimy.
Siostro Kamalo! Cieszę się, że jesteś tu dziś z nami.
Podział i boczne wejście
służą temu, by zachować naszą skromność i godność.
Dziękuję ci,
że przypomniałaś nam, jak ważne jest zabieranie głosu.
Choć niekoniecznie w trakcie mojego kazania.
Przypominam też,
że wciąż można zgłaszać kandydatów ido rady meczetu.
Naks, powinnaś startować.
Zwariowałaś?
Czy ja ci wyglądam na 90-letniego staruszka?
-Czasami... -Nie.
-Po prostu... -Skończ. Nienawidzę cię.
O nie, nie, nie. Kamala, ktoś mi ukradł buty!
Nówki od Versace.
Złodziej butów z meczetu uderza ponownie.
To dwudziesta druga para skradzionych butów,
a wujkowie mają to gdzieś.
Może obecność kobiety w radzie faktycznie coś by tu zmieniła.
Tak.
Chociaż niekoniecznie, bo startuje wujek Rasheed.
I najwyraźniej wszyscy go kochają.
-Mówisz serio? -Tak.
Rasheed nic na ciebie nie ma.
Ty jesteś zmianą. Zmiana jest tutaj. Zmianą jest ona, moi drodzy!
Wiesz co? Może i wystartuję.
Tak.
-Poprowadzisz moją kampanię. -Co takiego?
Pomogę ci.
Cześć. Dziękuję.
Dobrze.
Przepraszam, że tak się wymknęłam.
Kamalo, wiem, że dorastasz,
ale musisz być bezpieczna.
Tylko to się liczy.
Wiem.
Wiem, że to kiepski moment, żeby o to pytać, ale...
Kamalo Khan.
Jeśli zaraz wyskoczysz z kolejnym AvengerConem...
Nie, nie, nie.
Zoe robi dzisiaj posiadówę.
Bruno i Nakia też idą. Będę z powrotem przed 21.
Mogę iść?
W porządku.
Ale tym razem wejdź drzwiami.
Dziękuję.
Nakia!
Witajcie na imprezie.
Dzięki, że jesteście. Miguel się wahał.
Siema.
Chcecie?
-Nie, ja... -To ma alkohol?
Nie, to sok pomarańczowy.
Stary, pogrzało cię?
-No gościu. -Z dodatkiem wódki.
Dobra, mam dość. Zamawiamy Ubera?
Nie możemy.
Są tu wszyscy, łącznie z nami.
Jestem pijana?
Chwila, a to kto?
-Skacz! -Czy on zdurniał?
Typie, weź nie skacz!
-O mój Boże. -Skacz!
Powinnam coś zrobić?
-Niby co? -Nie wiem.
-Co to znaczy? -Cholera!
„Bóg tak chciał”.
Przepraszam.
Tak.
Stoisz na moim ubraniu.
-Wybacz. -To nic.
Ale zaliczyłeś tam dechę. Musiało boleć.
Nie wydaje mi się. W ogóle nic nie poczułem.
-Jestem Kamran. -Nakia.
Kamala. Jestem Kamala.
Gliny! Wiejemy!
Rodzice mnie zabiją!
Tamtędy się nie da. Nie mogę iść do paki.
Słuchajcie, mam auto. Możecie zabrać się ze mną.
Twój wujek ma zarąbistą brykę. Podoba mi się ten kolor.
Dzięki.
Jest czarna.
Dam ci kiedyś pojeździć, jak będziesz chciała.
-Powaga? -Tak.
-Nie zdała prawka. -Stary.
No co, taka prawda. Skasowałaś inny samochód.
Dzięki, Bruno. Prawie o tym zapomniałam.
Ja też oblałem pierwsze podejście.
-To Swet Shop Boys? -Tak.
Fajnie, że też się jarasz takimi rzeczami.
A lubisz może filmy z Bollywood i inne takie?
No raczej.
Ale tylko klasyki, tematy pokroju Baazigar.
Trudno się dziwić,
to arcydzieło Rukh Khana.
Wiem, że dużo osób woli Żonę dla zuchwałych.
Tak, oczywiście.
Ja lubię Baazigar.
-Naprawdę? -Tak.
Spoko, nie wiedziałem, że go oglądałeś.
Widziałem go parę lat temu. Przyjemne filmidło.
Tak.
Poczekaj. Daj telefon.
Dam ci numer, gdybyś przypadkiem chciała poduczyć się jeździć.
Pisz albo dzwoń.
Jak ci wygodniej.
Byle się dało zapisać twój numer.
Miło było was poznać.
Miguelu, Paulo, Nakiu, Brianie.
Do zobaczyska.
Brianie.
-Wie, że tak się nie nazywam. -Czemu Brian się gniewa?
Zna moje imię.
-Jak było u Zoe? -Magicznie.
KAMRAN - 1. LEKCJA W PONIEDZIAŁEK?
NO PEWKA!
Dwa miesiące kuliśmy o starożytnym Rzymie i Grecji,
ale Persji i Bizancjum poświęciliśmy sześć minut.
Historię piszą ciemiężyciele. Tylko tyle powiem.
Halo?
KK, żyjesz tam?
Mam też podpaski.
Znam podejście twojej mamy do tamponów.
Wiesz co? Nie trzeba.
Na pewno?
Nie brzmisz za dobrze.
Od kilku dni dziwnie się zachowujesz.
Mnie możesz powiedzieć o wszystkim.
Wszystko zmienia się tak szybko.
Ciężko mi nadążyć. To głupie, ale...
Żartujesz?
Między hidżabem a dziewczętami,
rodzice ledwo nawiązują ze mną kontakt wzrokowy.
Jak sprawiasz, że to wydaje się takie łatwe?
Łatwe?
To na pewno nie jest łatwe.
Dla jednych zawsze byłam zbyt biała, a dla innych zbyt etniczna.
Utknęłam w niekomfortowej strefie pomiędzy.
Zakładając pierwszy raz hidżab, liczyłam, że uciszę tym część ludzi.
Ale uświadomiłam sobie, że nie muszę nikomu nic udowadniać.
Zakładając go, czuję się sobą.
Jakbym miała cel.
Pewnie dlatego chcę ubiegać się o miejsce w radzie.
I pamiętaj, że to ty mnie do tego namówiłaś.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Przyniosłam coś na twoje lekcje z Kamranem.
Jest urocza.
Do tego...
Te kolczyki.
Spełniają się moje marzenia.
-Witam. -Bruno, siadaj.
Jak się miewasz?
Dobrze.
Siedzisz?
Tak.
Dostałeś się!
Co?
Program wdrożeniowy na Caltechu. Dostałeś się!
Następny semestr spędzisz u nich.
W akademikach, na kampusie, w laboratorium.
-Brzmi drogo. -Nie, nie.
Wszystko jest opłacone.
Posiłki, wszystko.
To niesamowite.
Nie wiem, co powiedzieć.
Powiedz „tak”.
-Mogę się zastanowić? -Dobrze, Bruno.
Widziałeś kiedyś film?
Tak, zdarzyło mi się.
Kojarzysz ten moment,
gdy ktoś mówi głównemu bohaterowi:
„Będziesz Jedi”?
Albo...
„Chcesz odbierać telefony wymagającego, acz szykownego redaktora gazety?”
Tak.
To właśnie ta chwila.
To dzieje się teraz.
Ty jesteś główną postacią, a ja jestem Meryl Streep.
I musisz to zrobić.
Ale to w Kalifornii.
-Cześć. -Nie było cię po zajęciach.
-Fakt. -Wszystko gra?
Trochę dzisiaj myślałem.
Trzeba popracować nad równowagą i koncentracją.
Ale muszę też z tobą o czymś pogadać.
Dziś nie mogę trenować.
Co? Dlaczego?
I mam pytanko.
Naprawdę?
Mama chce wiedzieć, czy idziesz z nami na Eid.
-Znowu Eid? -Tak, to mniejsze.
Będzie fajnie.
A w meczecie nie brakuje żądnych plotek ludzi.
Może dowiemy się czegoś o tej bransolecie.
-Tak. -Spoko.
To do potem.
-Dzień dobry. -Cześć.
Masz ochotę pojeździć?
-Serio? -No raczej.
-Jesteś pewny? -Tak.
Odstresujesz się po szkole. Na to najlepsza jest jazda.
Kto uczył cię jeździć? Bowser?
-Ja uważam, że było nieźle. -Też tak sądzę.
Ale nie wiem, czy inni się z nami zgodzą.
Nie ma czegoś takiego jak zły film z Shah Rukh Khanem.
Ja tylko powiedziałem...
Że to jego najgorszy film.
Po pierwsze, myślałem, że to bezpieczna przestrzeń.
Ale tak nie jest.
Po drugie,
nie mów mi, że też bujasz się w Kingo.
Moja ammi, mama, z jakiegoś powodu ma obsesję na jego punkcie.
Wiem, co znaczy ammi, dobra?
Nie przejmuj się, moja ma tak samo.
Nadal buja się w Kingo seniorze.
-Niepokojące. -Bardzo.
Co nie?
To pewnie kwestia pokoleniowa.
Nie czaję połowy rzeczy, którymi interesuje się mama.
Jesteście ze sobą blisko?
-To słodkie. -Cóż...
Często się przenosiliśmy.
Teraz jesteście tutaj.
Może kiedyś poczujesz, że Jersey to twój dom.
Kurna.
Czemu się
ukrywamy?
Przez mojego brata i jego narzeczoną.
A co z nimi?
Zacznie świrować.
A wtedy ja będę świrować.
A tego nie chcemy.
-Nie. -Nie.
Nie świruj.
Zaraz pewnie sobie pójdzie. Musimy przeczekać.
-Dobra? -Tak.
Chyba już czysto.
Aamirze. Tyesho.
-Kamalo. -Bracie!
Siostro!
To Kamran. Nasz kuzyn.
Nasz kuzyn?
-Że mój i twój? -Tak.
Jestem siostrzeńcem... wujka Choudhury'ego.
Przez małżeństwo.
Spójrz tylko, jak wyrósł. Wystrzelił jak słonecznik.
Wujek Choudhury jest z Pakistanu.
Czemu masz brytyjski akcent?
To taka moja popisówa.
Jestem fanem Wielkich brytyjskich wypieków.
Uwielbiam ten program i teraz naśladuję ich akcent.
To było dobre. Masz mnie.
Miło cię poznać, kuzynie Kamranie.
Powinniśmy już iść.
Chyba cię pamiętam.
Przeglądałeś w sieci zakazane strony.
Wołaliśmy cię Zakazany Kamran.
Od teraz będę cię tak nazywał.
W porządku.
-Widzimy się na kolacji. -Miło było spotkać.
Zjemy? Bo to było męczące.
Taki jest nasz Aamir.
Nigdy nie bał się wymyślać siebie na nowo.
Pamiętasz, jak pracowałeś w...
Jak to się nazywało? Hot...
-Hot... -Hot Topic.
-Topic! -Hot Topic.
Błagam, powiedz, że miałeś fazę gotycką.
Nie było żadnej fazy.
Tylko nosiłem się na czarno.
I obwieszałeś kolcami.
-Miałeś choker. -Nie był mój.
Daj spokój.
Tak było.
Dlatego właśnie zamieszkaliśmy w Ameryce.
Żeby nasze dzieci mogły być, kim tylko sobie wymarzą.
Są pewne wyjątki.
Wasza rodzina od dawna jest w Karaczi?
Moja od pokoleń.
Rodzina Muneeby przeniosła się dopiero po podziale.
W tamtych czasach nie było Pakistanu i Bangladeszu.
Istniały tylko jedne wielkie Indie.
-Gdy Brytyjczycy... -Zostawili nas z bałaganem.
Wielu ludziom było ciężko. A potem wybuchła wojna domowa.
Każda pakistańska rodzina ma historię o podziale.
Żadna nie jest dobra.
Wystarczy, nie mówmy już o tym.
Mamy świętować. Yusuf.
Rodzina Muneeby ma historię związaną z podziałem.
Musieli złapać ostatni pociąg
wyjeżdżający z miasta.
Matka Muneeby, Sana, która była wtedy dzieckiem,
oddzieliła się od rodziców na dworcu kolejowym.
Ojciec jej szukał,
ale był ranny i chodził o kuli,
więc nie mógł za nią nadążyć.
Teraz najciekawsze.
Nikt nie wie, jak mała Sana
zdołała wrócić do pociągu...
Chwilę przed odjazdem ze stacji.
Sana mówiła, co się stało? Jak znalazła tatę?
Zawsze twierdziła,
że szła śladem gwiazd
prosto do jej taty.
Co się stało z mamą Sany?
Nie wiemy.
Zniknęła tamtej nocy. Ona i wielu innych.
-Kamala? -Dajcie wody.
Kamala, wszystko dobrze?
To pewnie klątwa.
Za mało zjadłaś? Albo za dużo?
-Słucham. -Cześć, babciu.
Kamala? To ty?
Możesz nieco odsunąć telefon?
Nie widzę cię.
Czemu do mnie nie piszesz?
Codziennie wypatruję listów.
-Zajmę się tym. -Dostałaś moje prezenty?
Mam pytanie o bransoletę.
Co z nią? O którą? Co?
Bransoleta robi dziwne rzeczy.
I jeszcze...
Należała do mojej mamy, Aishy.
Do mojej prababci, która zniknęła po podziale?
Daj mi Aamira z żoną.
Nie teraz. Co do bransolety...
Za dużo już powiedziałam.
Nie będę o tym rozmawiać.
Kamala?
Twoja matka będzie zła.
Czyli należała do Aishy
i naprawdę nie wiesz, co się z nią stało?
Musisz mówić głośniej.
Moje uszy nie są już
-tak młode jak twój uśmiech. -Nic ci nie jest?
-Proszę, muszę wiedzieć. -Kamala?
Przyszedł pan z mango.
-Kochanie? -Muszę odebrać owoce.
-Mango... -Nie, zaczekaj!
Wszystko dobrze?
Abbu, coś się stało?
Nie, wszystko gra. Śpij sobie.
Przepraszam.
Wierz mi, nawet cover band Bon Joviego
sprawi, że ludzie będą długo gadać.
A twoja matka kocha Bon Joviego.
Dlaczego?
Nie podważaj mojej miłości do Captaina Kidda.
Gdyby nie Slippery When Wet, nie poznałabym ojca.
To było obrzydliwe.
Nie chcę wiedzieć. Koniec.
Ammi?
Wiesz, co się stało z naszą prababcią Aishą?
Skąd znasz to imię?
Od babci.
Rozmawiałam z nią wczoraj i o niej wspomniała.
Ta kobieta okryła hańbą całą naszą rodzinę.
Musiałam daleko wyjechać, by o niej zapomnieć.
-Ale... -Kamalo.
Lepiej będzie, jak też o niej zapomnisz.
To ty kazałaś mi skupić się na mojej historii.
Ale nie na tej.
Proszę cię, odpuść.
-Wyglądasz cudnie. -Dziękuję.
Co powiesz na to, żeby na pierwszy taniec
wybrać Livin' On a Prayer?
-Bon Jovi? -Tak.
Powiedziałabym, że to lepsze niż You Give Love a Bad Name.
Tak! Widzisz? Ona też kocha księcia New Jersey.
Dobrze. Chodźmy.
Aamir, no weź, nawet Taysha się zgodziła.
-Bruno, wyglądasz świetnie. -Dzień dobry.
Nie za jasno?
Nie rozumiem pytania.
-Dość jasno. -Nie słuchaj go.
-Może być? -Jest idealnie.
Wszystko jest takie piękne.
Co powiesz na to?
Dostaniesz mój głos,
jeśli zgodzisz się, żebym dostarczał jedzenie
na wszystkie święta meczetu i specjalne wydarzenia.
U mnie nie ma lipy, jeśli wiesz, co mam na myśli.
Jestem królem gyrosu, a nie jakimś podrabiańcem.
Spójrz na tych gości. To ma być konkurencja?
Powieś to i mamy umowę.
Eid Mubarak, siostro.
Polityka to ściek.
-Wyglądasz bosko. -Nie ma na to czasu.
Jest tu cały meczet, a mogą jedynie jeść i plotkować.
Plotkować. Tak.
Ilumiciotki. One wiedzą wszystko.
To jedyna okazja, żeby zaprezentować się radzie.
Tak, wybacz.
By uzyskać maksymalny zasięg, musimy wprowadzić zamęt.
Kamala, ty zaczniesz od Meczetowych Ziomali.
No weź, Meczetowi Ziomale nigdy nie szanowali zasad halalu.
Przynajmniej Pobożni są łatwiejsi. Dla nich te zasady to życie.
Potem zmobilizujemy nauczycieli ze szkółki niedzielnej,
pomogą nam zinfiltrować Instagramerki.
Bruno, ty masz lżej. Zajmiesz się Nawróconymi.
W sumie to Przywróconymi.
Ale najpierw będziesz musiał przejść przez Łobuziary.
Na koniec te, które wiedzą wszystko i nie pozwolą ci zapomnieć:
Ilumiciotki.
Zaklepuję je dla siebie.
Dobra.
Tymczasem muszę zasadzić się na mojego białego wieloryba.
Eid Mubarak, wujku.
Eid Mubarak, Nakiu.
Chciałabym zapewnić sobie twój głos w wyborach.
Sęk w tym, że Rasheed też kandyduje.
A to mój najlepszy przyjaciel.
Tak.
A Kamala jest moją przyjaciółką.
Właśnie pomaga mi realizować obywatelskie prawo
tego wielkiego narodu do uczestnictwa w demokracji.
By budować lepszą przyszłość.
-To wspaniale. -Prawda?
Tak.
Chyba nie odbierzesz tej przyszłości dwóm młodym kobietom, co?
No wiesz, w końcu chodzi o mnie i o Kamalę.
O twoją prawdziwą córkę i tę przyszywaną.
Za prawa kobiet ginęli ludzie. Chyba byś nie...
Nie zabiłbyś naszych marzeń, prawda?
Głosuj na Nakię.
Yusuf. Co ty robisz?
Jak się dzisiaj miewamy, panno Zimmer?
Chodzi o tę imprezę?
-Wcale nie była taka głośna. -Chwila.
Jesteś tą Zoe Zimmer?
Innej nie znam.
No nie może być. Jestem twoim fanem.
-Naprawdę? -Tak.
Jak wszyscy w biurze.
Ten twój filmik o niskokalorycznym popcornie?
-Popcorn, popcorn. -Popcorn!
Teraz nie jemy niczego innego.
-Powaga? -No nie żartuję.
Super, że się spodobało.
I byłaś na AvengerConie? Rety.
Pewnie oblegali cię fani, co?
Dobrze się bawiłaś?
Było ekstra.
Odwołali konkurs cosplay,
ale ponoć byłam faworytką.
A potem wzmocniona jednostka próbowała cię zabić?
Zgadza się?
Nie chciała mnie zabić. Uratowała mi życie.
Odnoszę wrażenie, że zrobiłaś to dla lajków.
Dobrze wyrokuję?
Ty i twoja kumpela...
A może... Wiesz co?
A może to twoja siostra?
Wyglądałyście niemal identycznie. Biała dziewczyna, rude włosy...
W ogóle nie jesteśmy podobne.
Czyli wiesz, jak wygląda. Co jeszcze wiesz?
Nic.
Nie przyjrzałam jej się, wszystko działo się tak szybko.
Mówiła z jakimś akcentem?
Nie.
Była Latynoską?
Przepraszam, teraz mówi się „osobą latynoskiego pochodzenia”, tak?
Nie?
Bliski Wschód?
Południowa Azja?
Deever.
Przeczeszmy obszar trójstanowy.
Sprawdzimy każdą świątynię, centrum społeczności i...
I meczet.
Byle z szacunkiem. FBI już się im przygląda.
Przyjęłam.
Bawcie się dobrze.
-Dlatego głosujemy na... -Impreza, impreza!
Ona jest zmianą, której potrzebujemy.
Możemy wrócić do mojej prababci?
Twoja prababcia.
Moja rodzina ją znała.
Wiele osób ją znało.
I zapewne tego żałowali.
Dlaczego? Co się stało?
Masz dobrą matkę, Kamalo.
Nie zasłużyła na wstyd, którym ta kobieta okryła rodzinę.
O jakim wstydzie mowa?
Mój ojciec nazywał ją wężem.
Rzucała klątwę na wszystko, czego się dotknęła.
Klątwę?
Mówiło się, że ma romans.
I że z kimś odeszła.
Słyszałam o wielu romansach i o sekretnej rodzinie.
A ja, że kogoś zabiła.
Na śmierć.
W czasie podziału.
Niech ktoś mi pomoże!
Proszę! Mamo! Tato!
-Ratunku! -Tam jest chłopiec!
O mój Boże!
-Co zrobimy? -Kto to?
Pomocy!
-Ratunku! -Dzwońcie na 112!
-Boże! -Hameed!
-Wezwijcie pomoc. -To Hameed! Pomóżcie!
Trzymaj się!
-Pomóżcie mu! -Pomocy!
-Trzymaj się! -Wezwijcie policję!
Ktoś musi mu pomóc.
Musi być jakieś inne wejście.
Gdzie jest Kamala?
Chyba wróciła z rodzicami do domu.
Pomóżcie mi! Proszę!
Nie wytrzymam!
Już idę!
To Nocne Światło!
Nie martw się, Hameed!
Niepotrzebnie tu wchodziłem. Dlaczego to zrobiłem?
Nie spadniesz, jasne?
Uspokój się i myśl o miłych rzeczach.
Co lubisz najbardziej?
-Co? -Co lubisz?
-Co lubię? -Tak.
Skupmy się na tym. Co najbardziej lubisz jeść?
Pizzę z lodami.
-Dawaj. -Ona go uratuje!
Proszę, pomóż mu!
To jedno danie czy dwa?
Jedno. Dodaję lody do pizzy.
Ktoś mówił o pizzy z lodami?
-Lubię te smaki. -To naprawdę obrzydliwe.
Możemy z tym podziałać.
Myśl o talerzu, czy tam misce, pełnym pizzy z lodami.
To szaleństwo, on spadnie.
Nie, uda jej się.
Nie!
Widzicie to?
Nie!
Złapię cię!
Dzwońcie po karetkę!
-Ma go. -Było blisko.
Widzieliście?
-Żyjesz? -Tak.
Złapię cię.
Moja kostka.
-Nic mu nie będzie? -Jak mogła to zrobić?
Nie bój się, synu. Pomoc już jedzie.
Stój!
Zostań tam, gdzie jesteś!
Ruchy!
-Wsiadaj! -Kamran.
-Gdzie ona jest? -Zgubiliśmy ją.
Bravo, nic nie mamy.
Kamala.
Długo czekałam na to spotkanie.
Poznaj moją mamę.
NA PODSTAWIE KOMIKSÓW MARVELA
STUDIO MARVEL PREZENTUJE
Napisy: Marcin Kędzierski