Bransoleta to nasza jedyna szansa, musimy spróbować jej użyć.
POPRZEDNIO
-Słucham? -Babciu...
-Ta bransoleta... -Należała do mojej mamy, Aishy.
Czym jesteśmy?
Jesteśmy znani jako Skryci.
Ale najczęściej byliśmy po prostu...
Jestem dżinnem. Potrzebują pomocy, co znaczy, że ja potrzebuję twojej.
Jeśli pomożesz im wrócić, coś może wybuchnąć.
-Może być groźnie. -To oczywiste. Jakby mogło być inaczej?
Jesteś w niebezpieczeństwie. Cała twoja rodzina.
-Chcę cię ostrzec. -Odwrócę ich uwagę.
Dlaczego to robisz? Mówiłaś, że mnie ochronisz.
Miałabym chronić zdrajców?
-Chodź. -Kamala.
To od początku byłaś ty i nic nie powiedziałaś?
Później wszystko wyjaśnię, obiecuję.
Kamala? Widziałaś pociąg?
-Skąd o tym wiesz? -Ja też go widziałam.
Musicie przyjechać do Karaczi.
-Pierwszy raz w Pakistanie? -Skąd ten pomysł?
Mocno ściskasz to wypchane zwierzę.
-To podusia. -Jasne.
Ona mówi.
Bałam się, że moja córka traci głos i używa go jedynie, by zapytać o picie.
Myślałam, że nie wolno mi się odzywać.
Chyba że szlaban nie obowiązuje na wodach międzynarodowych?
Po tym, jak zrujnowałaś ślub brata?
Twój wyrok potrwa lata.
Niemniej, ponieważ babcia jest już bardzo stara
i nalegała na nasz przyjazd do Pakistanu,
możemy chyba ogłosić tymczasowy rozejm.
Nie wiem, może ona dojdzie,
co się z tobą ostatnio dzieje.
Nakia - Tak mi przykro. Odezwij się. Wszystko ci wyjaśnię.
Przepraszam cię. Daj znać, czy wszystko jest okej.
Proszę usiąść.
Witamy w Karaczi
Kamala. Tutaj.
Cześć!
Jak się macie?
-Co u was? -Jak się macie?
Kamala, pamiętasz kuzynostwo?
Dzieci Kakoo Chachy.
Tak, Zainab i Owais. Jesteś wyższy, niż zapamiętałam.
A ty nadal jesteś bardzo niska.
Dzięki.
-Kamala. -Nani.
Moja wnuczka.
Jest środek nocy. Powinnaś spać.
Daj spokój, idę świeżo z imprezy.
-Śliczna biżuteria. -Mówisz o tym?
-To starocie. Mogę ci je dać. -Nie, ja nie...
Hej, Kamala.
Cześć, mamusiu. Miło cię widzieć.
-Witaj w domu, beta. -Dziękuję. Dobrze tu wrócić.
Ale masz suchą skórę. Znowu jakaś dziwna dieta?
Kamala. Jedziemy do domu?
-Zbierajmy się. -Do zobaczenia jutro.
-Pa. -Cześć.
Karaczi - Miasto Świateł
Cześć, Magnum. Chodź do mnie, piesku.
Magnum. Ale wyrósł.
-Dom zawsze był taki duży? -Tak, ale potrzebuje malowania.
Żeby przykryć cały ten urok?
Mówię tylko, że...
Wejdźmy do środka.
Chodźmy.
Kamalo, twój pokój jest po prawej.
To ten?
Nie.
Dwie historie o podziale i uprowadzonych kobietach
Nie wiedziałam, że umiesz rysować.
Podział odebrał nam tak wiele.
Pomyślałam, że tworząc, zachowam to, co straciliśmy.
To moje jedyne zdjęcie z dzieciństwa.
-To dziadek Hasan? -Zgadza się.
A to moja ammi, Aisha. Twoja prababcia.
Taką ją pamiętam.
Dlaczego mi to wysłałaś?
Czy jestem...
Dżinnem? Oczywiście. Przynajmniej według mojego ojca.
I mówisz o tym z takim luzem?
O co ta cała awantura? To tylko genetyka.
Skupiasz się na niewłaściwych rzeczach.
Nie chodzi o wizje czy o to, że jesteś dżinnem.
Liczy się to, że gdy ostatni raz użyto tej bransolety,
uratowała mi życie.
Chodzi o szlak gwiazd? W dniu, gdy opuściłaś Indie.
Właśnie trwał podział.
To była gorąca letnia noc.
Jakimś cudem zgubiłam ojca.
Ale pojawił się szlak gwiazd i zaprowadził mnie w jego ramiona.
-Do pociągu. -Ostatniego tamtej nocy.
Nani, czy to ten sam pociąg? Ten, który jest w naszych wizjach?
-To pociąg z tamtej nocy? -Tak.
Bransoleta probuje ci coś powiedzieć.
Nie wiem co,
ale jestem przekonana, że odkryjesz to, będąc tutaj.
Nie wiem, jak to ugryźć.
Próbuję poskładać sto różnych kawałków,
ale psuję więcej, niż mogę naprawić.
Poważna zagwozdka.
Z drugiej strony,
żyjąc jak ja i tracąc tyle co ja,
zaczynasz dostrzegać piękno tych kawałków.
Kamala.
Proszę, przestań.
Kamala. Okłamałaś mnie.
Bransoletę stworzono do czegoś większego niż ty.
-Kamala. -Znajdź pociąg.
-Kamala. -Znajdź pociąg, Kamalo.
Kamala, obudź się. Kuzynostwo na ciebie czeka.
Wybacz, nie wiedziałem, że masz towarzystwo.
-To podusia. -Wstawaj.
Mamy zaplanowane całe popołudnie. Za godzinę idziemy na lunch.
Chyba nie dam rady jeść.
No już, wstawaj.
Kamalo, nie bądź dziwna. Jesteśmy tu z wizytą.
Więc wizytuj. Dalej, rusz się.
Możesz zabrać misia.
Że też jesteśmy skazani na menu z patio.
-Omija nas bufet ze środka. -I klimatyzacja.
Nikt mi nie mówił o polityce braku dżinsów.
Ubrałam się jak na Jersey.
Po szlaku dziedzictwa możemy wstąpić do sklepu.
Kupimy ci coś mniej kontrowersyjnego.
Niech będzie. Ale trzymaj się kuzynostwa.
Jesteśmy w nowym mieście, nie wpakuj się w żadne kłopoty.
-Gdzieżbym śmiała. -Już jestem.
-Cześć, to nic. -Wybaczcie spóźnienie.
-Rukhsano, to moja córka, Kamala. -Assalamualaikum, ciociu.
-Ładniutka. -Dziękuję.
„Kamala”? Nie jest to typowo pakistańskie imię.
Nie?
Ale to w stylu Muneeby. Zawsze była zbuntowana.
Kamala włożyła dżinsy, więc musimy siedzieć na zewnątrz.
Dlatego jest taka zgrzana?
To nie przez temperaturę...
Pani poori.
Czemu nie mówiłaś, że to śmierć na talerzu?
Po prawej widać budowlę brytyjskiego radża z 1891 roku.
A może jednak po lewej.
Sorry, apka mi się zacięła. Po prostu się rozejrzyj.
Kamala, spójrz. Tutaj mieszkają najstarsi ludzie w Karaczi.
To wasza Floryda?
Na Starym Mieście osiedliło się wielu uchodźców z Indii.
Pięćset rupii.
-Trzysta. -Nie.
Elegancko!
Co, to za mało egzotyczne na Instagrama ABCD?
No wiesz, Pakistańczyków urodzonych w Stanach.
-Wiem, co to znaczy. -Domyślam się.
Koniec lekcji historii, zawijamy się.
Mamy znajomych czekających na kawę.
W sumie byłoby spoko zobaczyć dworzec kolejowy.
Dworzec? Po co? Gdzieś się wybierasz?
Nigdzie. To historyczne miejsce.
Tamtędy babcia dotarła do tego kraju.
My idziemy. Spikniemy się potem. Tylko pilnuj się.
Wyglądasz na zagubioną.
Jest twoje. Zdjęcie. Podoba się?
Bierz. Tylko 1500 rupii.
Tysiąc pięćset. Uczciwa cena dla turysty.
Wie pan co?
Zapłacę, jak powie mi pan, którędy na dworzec.
Dworzec kolejowy? Jasna sprawa.
-Dworzec. W lewo. -W tę stronę?
W lewo. I znowu w lewo.
Jeszcze raz w lewo i w prawo. Lekko w prawo, tak?
Potem trzeba obejść osła. Rozumiesz? Lewo...
STACJA KARACZI OTWARTA W ROKU 1898
Znalazłem cię.
Nie wiem, co gorsze. Okulary, które przymierzałaś, czy ta maska.
-Śledzisz mnie? -Wyczułem Noor.
Amerykanie w maskach zawsze mają moce?
A może jestem z Kanady?
Nosisz koszulkę z New Jersey. Co to w ogóle za ubiór?
Nikt nie lubi tej stylówy?
Rzucaj.
Podłapałeś skoki od Żółwi Ninja?
A ty od Donkey Konga?
-Kim jesteś? -Czym jesteś?
-Nie jesteś Skrytą, co? -Wiesz o nich?
Ale masz bransoletę. Jak zdobyłaś ją od Aishy?
Chwila, skąd znasz Aishę?
-Chodź ze mną, jeśli chcesz żyć. -Co takiego?
Jaja sobie robię. Zawsze chciałem to powiedzieć.
Ale serio, chodźmy. Musisz się z kimś zobaczyć.
Zamordujesz mnie?
Bo nie chcę być bohaterką produkcji true crime.
Spokojnie. Czasem trzeba spojrzeć poza to, co masz przed sobą.
Witaj w Czerwonych Sztyletach. Tu możemy ci pomóc otworzyć oczy.
Czerwone Sztylety? To jakiś pakistański boys band?
Nie do końca.
-Niezła konspira. -Zwykle nie wpuszczamy turystów.
Ale dla potomka Aishy na pewno możemy zrobić wyjątek.
-Skąd wiesz, że... -Nazywam się Waleed.
Historia twojej prababki to już legenda.
Gdy będziesz gotowa, będziemy mieli dużo do omówienia.
-Czemu ta zupa jest taka czerwona? -Taki powinna mieć kolor.
Chińszczyznę też już wybielacie?
Ciężko było znaleźć szal, który zakryje tę niewyparzoną gębę?
Od setek lat ten szal chroni tożsamość wojowników
pełniących funkcję Czerwonego Sztyletu.
Nasza rola jest prosta.
Chronimy naszych ludzi przed niewidocznymi zagrożeniami.
Jak dżinny?
Skryci nie są jak dżinny z opowieści
czy religijnych tekstów.
Gdyby Thor wylądował w Himalajach,
jego też by okrzyknięto dżinnem.
-Więc czym jesteśmy? -Pokażę ci.
Chodź.
Skryci i Aisha pochodzą z innego wymiaru.
Ta mapa ukazuje, jak współistnieją nasze światy.
Wokół nas jest wiele wymiarów, których nie widzimy.
To tylko jeden z nich.
A to co?
Dom Aishy.
Jest ukryty przed naszym światem.
Oddziela nas Zasłona Noor.
Noor jest źródłem energii tego królestwa.
Zasłony. Skrytych.
Tworzy nawet twoją moc.
Jeśli Skryci użyją bransolety, by zerwać Zasłonę,
ich świat zaleje nasz.
I całkiem przepadniemy.
Dlatego musimy ją chronić.
Nie widziałem tego wcześniej.
Przez lata słyszałem wiele rzeczy o tej bransolecie,
ale nigdy o inskrypcji.
Wiesz, co tu jest napisane?
„To, czego szukasz, szuka ciebie”.
To jakaś ważna wiadomość czy...
Nie wiem. Dla kogoś musiała być ważna.
WIĘZIENIE TYPU SUPERMAX DEPARTAMENT KONTROLI ZNISZCZEŃ
Ruszaj się. Dalej.
Tempo.
Patrz przed siebie.
Ty draniu!
Nie!
No dalej!
Nie!
Uda ci się. Zdejmij go.
Dawaj!
Jazda!
Szybko.
-Co z nim? -Wyliże się.
Wstawaj.
Idziemy.
Prędko.
Zostaw go. Nie idzie z nami.
-Co? -Dokonał wyboru.
Teraz musi z tym żyć.
-Chodźmy po bransoletę. -Przykro mi.
Nani.
Cześć, babciu.
Znalazłaś moją kryjówkę.
Twoja mama wpadła w szał sprzątania.
Potrzebowałam przerwy.
Znalazłaś to, czego szukałaś?
Wciąż się uczę.
Ja mimo mojego wieku nadal szukam swojej tożsamości.
Mam paszport z Pakistanu, ale moje korzenie są w Indiach.
A między tym wszystkim znajduje się granica.
Granica naznaczona krwią i bólem.
Ludzie utożsamiają się z tym, co głosili starzy Anglicy,
gdy uciekali z kraju.
Jak sobie z tym poradzić?
Myślisz, że kiedyś się dowiesz?
Po co ten pośpiech?
Idź. Bądź młoda. Ja zajmę się twoją matką.
-To ognisko Czerwonych Sztyletów? -Zapewniam, moi znajomi są mili.
-Polubisz ich. -Kimo!
-Cześć wam. -Nazywasz się jak żarcie?
Nie. Kimo. To skrót od Kareem.
Ale wszyscy tu używamy ksyw. Jak wołają na ciebie?
Mały leniwiec.
-Leniwiec? -Leniwiec.
Ekipa, nazywajcie ją leniwcem.
-Mały leniwiec. Spoko ksywa. -Dziękuję. Dzięki.
W końcu ktoś ją docenia.
Gotowa na najlepszy posiłek w swoim życiu?
-Tak. -Lubisz biryani?
Tak, choć nigdy nie jadłam wersji z torebki.
Dziękuję.
To pikantne?
Spróbuj.
Zapytała, czy to pikantne.
Kamala wyszła z kuzynostwem.
Widać zostałyśmy dziś same.
Ammi, czemu tu jest taki bałagan?
Co to za gazety i pisemka?
I skąd tu tyle pudełek z czekoladkami?
Czekoladki są dla ciebie.
Lubiłaś je, jak byłaś mała.
Trzymałam je na twój powrót.
Choć większość zdążyłam już zjeść.
Pomogę ci.
-Usiądź, mamo. -Dlaczego?
Po prostu usiądź.
Co się stało?
Daj to.
Podaj mi nogę.
Boli?
Nazywasz to masażem?
A może tak wyładowujesz na mnie swoją frustrację?
Mamusiu.
Tak sobie myślałam...
Może już czas, byś rozważyła
przeprowadzkę do nas do Ameryki?
Co?
A ja myślałam, że wyjechałaś, by uciec z dala ode mnie.
Nie uciekłam od ciebie. Po prostu potrzebowałam zmiany.
Sąsiedzi mnie unikali
z powodu mojej szalonej matki i jej niedorzecznych teorii.
Nie.
To wierutne kłamstwa.
Wręcz przeciwnie.
Nawet po tym, jak Baba cię zostawił,
uparcie trzymałaś się swoich wydumanych teorii.
Chciałam się nimi z tobą podzielić.
Nie potrzebowałam bajek. Potrzebowałam matki.
-Cześć. -Cześć. Wróciłaś.
Dobrze się bawiłaś z kuzynostwem?
Tak.
-Ammi, wszystko gra? -Tak. Wiesz, jakie są matki.
Usiądź. Zjedz czekoladkę.
-Jak ty to jesz? -Trzeba mieć mocne zęby.
Wierzymy, że to dzięki genom
jesteś w stanie formować tu Noor.
Twoje człowieczeństwo łączy cię z materią tego świata.
Daje ci wyjątkowe umiejętności.
Choć nie mamy wymyślnych zbroi,
to wiedz,
że każda nitka tego materiału kryje w sobie historię,
byś zawsze pamiętała, skąd pochodzisz.
Nie jesteś sama.
-Zostałam Czerwonym Sztyletem? -Do twarzy ci.
-Niespodzianka. -Zabierz ją stąd!
Brać ją.
Co on wyprawia?
Biegiem!
Prędko!
Szybko, wsiadać.
Wypad!
Jedź!
Dawaj, dawaj!
Nie dajcie im uciec.
-Lepiej przyspiesz. -Widzisz to coś?
-Możesz coś zrobić? -Guzik mogę.
-Nie możesz depnąć? -Nie, nie mogę.
Musisz jechać!
Mam was.
-Rodzina z dzieckiem! -Wiem. Z drogi!
Walniemy w nich. Zrób coś.
Pchaj! Teraz!
Ciśnij.
Nie uda nam się. Wskakujcie na motor.
Za nic nie odpuszczajcie! No już, zmiatajcie!
Trzymaj się mocno!
Wiedziałam, że mnie zabijesz!
Jeszcze żyjemy.
Nie zmieścimy się!
-Jesteś cała? -Tak.
Ukryjcie się gdzieś. Wezmę ich na siebie.
Musimy iść. Chodź.
Jazda drugą stroną drogi z manualną skrzynią.
Hej! Kto tam jest?
Przepraszam.
Dobre wyczucie czasu. Musimy uciekać.
-Ruchy! -Z drogi!
Leć na lewo.
Uwaga!
Spływać stąd!
Waleed!
O mój Boże.
UWAGA: ŁATWOPALNE
Nie!
-Musimy mu pomóc. -Już za późno.
On odszedł.
Musimy uciekać.
Gdzie teraz? To ślepy zaułek.
-Nic ci nie jest? -Nie. To ci wyszło.
Będę za tobą tęsknić.
Ja za tobą też.
Jestem za stary na podróże. Nie mogę jechać.
Weź pieniądze. Będą ci potrzebne.
Nie, wsiadaj do pociągu.
Już odjeżdża.
Wystarczy dla nas miejsca?
To dziś ostatni pociąg. Musimy spróbować.
NA PODSTAWIE KOMIKSÓW MARVELA
STUDIO MARVEL PREZENTUJE
Napisy: Marcin Kędzierski