Historia twojej prababki to już legenda.
Będziemy mieli dużo do omówienia.
POPRZEDNIO
W tamtych czasach nie było Pakistanu. Istniały tylko jedne wielkie Indie.
-Co się stało z mamą Sany? -Zniknęła tamtej nocy.
To moja ammi. Taką ją pamiętam.
Każda pakistańska rodzina ma historię o podziale.
Jakimś cudem zgubiłam ojca.
Ale pojawił się szlak gwiazd i zaprowadził mnie w jego ramiona.
-Do pociągu. -Ostatniego tamtej nocy.
Aisha chciała odesłać nas do domu. Musisz dokończyć jej dzieło.
Jeśli Skryci użyją bransolety, by zerwać Zasłonę,
ich świat zaleje nasz. I całkiem przepadniemy.
Dlatego musimy ją chronić.
Zabierz ją stąd!
Waleed.
Z nastaniem północy, gdy świat będzie jeszcze spał,
Indie obudzą się w blasku światła i wolności.
Tymi właśnie słowami, w przeddzień 15 sierpnia 1947 roku,
nowo mianowany premier Jawaharlal Nehru
zasygnalizował początek nowych Indii.
Po niemal 200 latach brytyjskiego ucisku Indie są wolne.
INDIE ZYSKUJĄ NIEPODLEGŁOŚĆ
Dominium Pakistanu wyznaczono dla muzułmanów,
z kolei Indie to państwo świeckie z większością hinduską.
Zaczęła się bezprecedensowa masowa migracja.
Miliony ludzi przekraczają granice.
To skutek trwającej od stu lat brytyjskiej strategii „dziel i rządź”.
ZAMIESZKI W INDIACH
W całym kraju dochodzi do zamieszek.
Ludzie uciekają, bojąc się o życie.
Krwawe pociągi docierają do celu, gdy w kraju płoną domy.
By pojąć, jak to wszystko się zaczęło, musimy wrócić do kluczowego momentu
indyjskiej walki o niepodległość.
Do roku 1942.
INDIE, OKUPACJA BRYTYJSKA, ROK 1942
Stój, bo strzelam!
Jeśli hindusi, muzułmanie i sikhowie z Indii
chcą końca brytyjskich rządów, to wyłącznie dlatego,
bo pragniemy zyskać wolność w pokoju i bez zamieszek.
Ale nasza pokojowa postawa nie jest oznaką słabości.
Mahatma Gandhi powiedział, że nadszedł czas,
byśmy coś zrobili.
Jeśli trzeba będzie walczyć. będziemy walczyć.
Nawet jeśli oznacza to, że oddamy życie dla sprawy.
Ta ziemia jest nasza.
Od tysięcy lat przelewamy naszą krew.
-Odzyskamy ją! -Wolność!
-Głośniej! -Wolność!
Tam są.
Jazda stąd!
Precz!
Rozejść się!
Wynocha!
Wracać do domów!
Ruchy!
Wracać do siebie!
Do domów!
Tknij mnie, a złamię ci nogę.
Co, mówisz o tej?
Nie szkodzi, rzadko jej używam.
Czego chcesz?
Na początek przestań deptać po moich biednych różach.
Choć zdaje się, że ty masz gorzej niż one.
-Mogę ci jakoś pomóc? -Nie.
Nie, dziękuję.
W moim domku jest jedzenie i miejsce do odpoczynku.
Teraz mam pewność, że to pokazówka.
Żaden człowiek by się nie oparł zapachowi świeżej parathy.
Masz jakieś imię?
Czy wołać cię „Głodna”?
To może zdradzisz mi, skąd pochodzisz?
Rozumiem.
Brytyjką na pewno nie jesteś.
Nie jesteś też z tej wioski. Co sprowadza cię pod moje drzwi?
Podobają mi się twoje róże.
Ona mówi.
Jesteś bardzo miła. Która wpadła ci w oko?
Na twój widok przypomniał mi się mój ulubiony wiersz.
„Gdy dusza zalega w trawie
„Za długo by mówić o świecie
„To, czego szukasz, szuka ciebie...”
Aisha.
Nazywam się Aisha.
Aisha.
„Ta, co żyje”. Piękne imię.
Hasan.
Wiem, że jesteś przywiązany do tej gnijącej gałęzi,
ale pomyślałam, że dobrzy by było mieć
laskę, która faktycznie ułatwi ci chodzenie.
I pomyśleć,
że gdy się poznaliśmy, chciałaś złamać mi nogę.
Zmieniłam zdanie.
Dziękuję.
Dziękuję, że dałeś mi tutaj dom.
Patrzy na ciebie, jakbyś była magiczna.
Nie mogę jej za to winić.
Religijne niepokoje ogarniają cały kraj,
lecz premier wzywa obywateli Indii do zachowania spokoju...
Kocham cię.
...mówiąc, że naszym celem musi być ukrócenie
wewnętrznych waśni i przemocy,
które oszpecają nas i degradują, szkodząc kwestii wolności.
Jednak niepewność i strach przekształciły się w rozlew krwi...
Spokój?
Tę rzeź można nazywać spokojem?
Przejdziemy przez to.
Mleko i warzywa wystarczą?
Dziękuję. Na rynku...
Nie musisz mi dziękować.
Niech zabiera tę jałmużnę.
Oszalałeś?
Zawsze mówiłeś, że jesteśmy jednością,
a teraz grasz na korzyść Brytyjczyków.
Rohanie.
Łatwo ci tak mówić.
Ciebie nikt nie wypycha z domu.
To ja utknąłem.
Nikt nie kupuje ode mnie kwiatów
i nie sprzedaje mleka mojej żonie.
I dlaczego?
Hasanie...
Bo jestem muzułmaninem?
Wybacz mu. Jest zdenerwowany.
Nie przejmuj się. Wszyscy się boją.
Ale to również minie.
Najmo.
To tu się ukrywałaś.
Myślałam, że zginęliście.
Szukamy cię od lat.
Skoro już się znalazłaś,
możemy zrealizować nasz plan.
Nie chcesz wrócić do domu, Aisho?
Oczywiście.
Chcę wrócić.
Ale dla bezpieczeństwa ukryłam bransoletę.
Trochę potrwa, nim ją odzyskam.
Masz czas do jutra do zachodu słońca.
A potem wrócimy do domu. Razem.
Zamieszki narastają.
Wszyscy chcą uciec, póki jeszcze mają szansę.
To wszystko, co znam.
Ojciec zbudował dla nas ten dom.
Co zostawię mojej córce?
Muzułmanie nie są tu bezpieczni.
Widziałeś, co się dzieje.
Palą domy na wsiach.
Ludzie umierają.
To zbyt ryzykowne zostać tu z Saną.
Zabierzemy ze sobą wspomnienia.
Dopóki jesteśmy razem, możemy zbudować dom gdziekolwiek.
„To, czego szukasz, szuka ciebie”.
Ty mnie tego nauczyłeś.
Wiem, beta.
Nowe przygody bywają przerażające.
Dlatego musisz się tym dla mnie zająć.
Ochroni cię, gdziekolwiek się udasz.
Aisha, posłuchaj.
Aisha.
-Aisha, proszę, nie nadążam. -To ostatni pociąg, musimy się śpieszyć.
Przed czym tak naprawdę uciekamy?
Kim jest kobieta, z którą wczoraj rozmawiałaś?
Powiedz mi prawdę.
Muszę ci coś pokazać.
Powtarzałeś, że jestem magiczna.
Dlaczego mówisz mi o tym teraz?
Wiedziałeś, że przed czymś uciekam.
Ale nigdy nie naciskałeś.
Bo mnie to nie obchodziło.
Wybrałaś nas i tylko to się liczyło.
I wciąż wybieram was.
Cokolwiek się wydarzy,
wsadź Sanę do tego pociągu.
Obiecaj mi, Hasanie.
Nic się nie wydarzy.
Peron pierwszy, pociąg gotowy do odjazdu.
Sana nie jest bezpieczna. Musisz ją zabrać.
Co?
-Musisz mi zaufać. -Aisha.
-Dla jej dobra. Obiecałeś! -Aisha!
-Po prostu idź! -Aisha!
Sana.
Już dobrze.
Odwróciłaś się od nas.
Od rodziny. Swojego ludu. Gdzie bransoleta?
Najmo...
Będzie dobrze. Przyjdzie. Mówiła, że tu będzie.
Znajdę ją, choćby była to ostatnia rzecz, jaką zrobię.
To nie zadziała!
Najma, nie!
Peron pierwszy, pociąg gotowy do odjazdu.
Sana?
-Sana! -Ammi?
-Sana? -Ammi?
Ammi!
Sana!
Ammi!
Sana?
Sana!
Pociąg jest już pełny.
Nie zatrzymywać się!
Sana!
Ammi!
„To, czego szukasz...
Sana!
...szuka ciebie”.
To ty.
Aisha.
Co ci się stało?
Bransoleta zadziałała. Sano...
Sprowadziła cię do mnie.
Nie jestem Saną.
Zostało im mało czasu. Wsadź Sanę do pociągu.
I chroń tę bransoletę.
Masz wszystko, czego ci trzeba.
Nie, to ty musisz ją uratować.
Musisz uratować babcię, jak w opowieści.
W porządku.
Nic jej nie będzie.
Bo ty jesteś tutaj.
Ammi? Abbu! Ammi!
Sana!
Już dobrze, trzymam cię.
Dobra.
Znajdźmy Nanę Abbu.
Nie możemy przejść.
Sana!
Sana?
Nie potrafię robić gwiazd, ale umiem kółka.
Chcesz w coś zagrać?
Musisz tu wskoczyć.
Gotowa? Teraz!
Sana!
Tak, leć do Nany Abbu!
Sana!
Sana?
Aisha.
Sana.
Gdzie byłaś?
To byłam ja.
Zasłona.
Jest uchylona.
Odbierz, Kamalo. No odbierz ten telefon!
Nie odbiera telefonu.
Ammi, wciąż nie ma jej w domu.
Magnum też raz mi się zgubił. Kazałam go zaczipować.
Tyle że Magnum jest psem, a Kamala dziewczyną.
Gdyby to było legalne, zrobiłabym to.
Ale nie zamartwiaj się tak, nic jej nie będzie.
-Ma telefon, prawda? -Oczywiście, że ma telefon.
Jeśli macie pakiet rodzinny,
zaloguj się na swoim koncie
i stamtąd namierz jej telefon.
-To taka rodzicielska pluskwa? -Powiedzmy.
Dlaczego dopiero teraz się o tym dowiaduję?
Najma, możemy wrócić do domu.
Zabierz stąd wszystkich. Już!
Uciekajcie!
Szybko!
Wszystko gra?
To się nie uda, przejście wszystko zniszczy.
Pomóż mi je zamknąć.
Dam radę.
Masz Kamrana.
Nieprawda.
Porzuciłam go.
Więc po niego wróć.
Aisha chciała tylko być z rodziną, a ty jej to odebrałaś!
Proszę, nie rób tego samego Kamranowi.
Masz rację.
Jest tylko jeden sposób.
Mogę je zamknąć.
Nie!
Kamran...
Co ty robisz?
-Ammi! Cześć! -O rajuśku.
Zraniłaś się w ręce?
-Jesteś cała? -Nic mi nie jest.
Nie mogę w to uwierzyć. Czy ty...
Kto to jest?
Salamalekum, ciociu. Nani.
Ty jesteś tą Świetlną Dziewczyną?
Tak.
Nasza rodzina jest magiczna.
Od dawna ci to powtarzam.
To dla ciebie.
To wszystko prawda, babciu.
Ammi.
Abbu.
To zdjęcie, te światła. Jak to się stało?
Nie wiem.
Ale lubię myśleć,
że dwie osoby zakochały się i razem stworzyły coś...
Coś...
Coś znacznie większego, niż dałoby się stworzyć w pojedynkę.
-Wracamy do domu? -Tak.
Muszę zrobić jeszcze jedną rzecz.
Zaraz wrócę, momencik.
Dobrze.
Pakistańskie pożegnanie jest przeciwieństwem irlandzkiego.
Nadużywasz gościny, a na koniec prosisz o wałówkę na wynos.
Muszę powiedzieć reszcie, co się stało.
Pomyślałem, że zechcesz spędzić czas z rodziną.
Poradzisz sobie?
Tak, jakoś to będzie.
Byłby z ciebie dumny.
Przy okazji, dziękuję.
Za wszystko.
Gdybyś czegoś potrzebowała, wystarczy zadzwonić.
Choć rząd USA
mógł puścić za mną parę listów gończych, więc...
Nie wiem, w ile jeszcze kłopotów mogę wpakować się po tej akcji.
Na wszelki wypadek.
Dla ciebie.
Co to?
Kolczyk Kamali. Zepsuł się.
Kamala!
Pozwól tu, chcę ci coś pokazać.
O ja cię, a kto to?
Jeszcze pytasz?
-Twoja mama w twoim wieku. -Nie może być!
Niezłe było z niej ziółko.
Mając 17 lat, uciekła, by śledzić tego gwiazdora...
Bruce'a Springfielda.
Nie karm mojej córki tymi kłamstwami.
To był Bon Jovi.
Czemu nigdy o tym nie słyszałem?
Bo nigdy nie pytałaś.
Mieliśmy z twoim ojcem wiele przygód.
Ale powiem ci jedno.
Bycie twoją matką przebija je wszystkie.
Ostatnio trzymałam się ciebie tak kurczowo,
bo nie jestem gotowa, by dać ci odejść.
Nie byłam ci wystarczająco bliska.
Wcale nie, mamo.
Nie dostrzegałam tego, co chciałaś, żebym zobaczyła.
Za to przepraszam.
Być może było mi pisane odbyć tę podróż.
Dzięki niej wróciłam do ciebie.
Brian?
Co ty tutaj robisz?
Nie wiedziałem, dokąd pójść.
Argon.
Wypasiony pierwiastek.
Tak.
Też lubisz samochody?
Szok, że dotąd nie trzymaliśmy się razem.
No.
Możemy zacząć od nowa? Bo to jest mega dziwne.
Miło mi cię poznać. Jestem Kamran.
Bruno.
Rety, a ja serio myślałem, że nazywasz się Brian.
Nawet nie zauważyłem, jak cztery razy nazwałeś mnie...
-Przepraszam. -Nie trzeba.
Dziś jakoś się tu przemęczymy,
a jutro znajdziemy ci nowe lokum.
Nie, muszę tu zostać, żeby mama mogła mnie znaleźć.
Zostawiła cię samemu sobie.
Dlaczego myślisz, że wróci?
Nie porzuciłaby mnie jak jakiejś sieroty.
Nie skumasz tego.
Też nie mam już rodziców.
-Przykro mi. -To nic.
Nie zostawię cię samego z Kontrolą Zniszczeń na głowie.
Zostaniemy tu i coś wymyślimy.
Nie wiem, czy jesteś głodny, ale moja nonna wybyła z miasta.
Zostawiła w lodówce lazanię.
Byłem śledzony. Musimy iść.
Ty też masz moce?
Napisy: Marcin Kędzierski