NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jessie?
Wszystko gra? Spokojnie.
Miałaś zły sen.
Widziałam coś mrocznego.
Zaatakowało mnie.
To tylko zły sen.
Odbija mi, Bea?
- Sądzisz, że mi odbija. - Wcale nie.
Naprawdę.
Śpij już, dobrze?
Wszystko gra.
Bea.
Obudź się.
Wstawaj.
Sto lat!
Jesteś tak blisko.
Zrobić ci herbaty?
Co ty wyprawiasz?
Mam dla ciebie prezent.
Fakt, ostatnio krucho z kasą, ale nie mogłam się powstrzymać.
Mam już 17 lat.
Przestańmy dawać sobie zmyślone prezenty.
Jak to zmyślone?
W porządku.
Co to?
Wszyscy wiedzą, że bardzo chcesz znaleźć sobie chłopaka.
- Wcale nie. - To francuskie perfumy.
Dwa psiknięcia i każdy facet jest twój.
- Aż do przesady. - Ja nie…
Nie chcę znaleźć chłopaka, po prostu…
- Nie mam na to czasu. - Boże, Bea!
Masz 17 lat. W tym wieku powinnaś flirtować aż miło.
Albo chociaż trochę.
No i gdzie te flirty? Nic nie widzę.
Przestań mówić o flirtach. Boże!
Mam dziś urodziny, zakazuję słowa „flirt”.
To będzie mój prezent.
W takim razie zabieram perfumy.
Chwila.
Gdzie Billy i Spike?
ROZDZIAŁ 1: NIEPRZYCHYLNY LONDYN
Nie powinno nas tu być, Billy.
Jestem za przystojny na to miejsce.
Rzucam się w oczy. Przez moją urodę jestem celem.
Po prostu nie patrz nikomu w oczy.
Po co mi to mówiłeś?
Teraz na wszystkich się gapię. Nie mogę inaczej.
Billy.
Chodźmy stąd.
William Chisup kontra Tam Bibby!
- Masz. - Na niego!
Billy.
Lepiej się wycofaj.
Spike!
Uspokój się.
Widziałem już go.
Może i jest duży…
Szlag.
Łap!
Wasza Wysokość, prezent od markiza Bath.
Wszystkiego najlepszego.
Filiżanki.
Cieszę się, że jego lordowska mość
wie, jak lubię porcelanę.
Daimler, wiem już, co chciałbym dostać od matki.
Chcę opuścić pałac.
Jej Wysokość na to nie pozwoli.
Po tym, jak zwichnął panicz kostkę,
doktor Clark kazał paniczowi unikać ruchu.
Upewnić się, że to nic poważnego.
Powiedz mojej matce, że chcę…
że muszę opuścić ten pałac.
Choćby na dzień.
Mam urodziny, chcę tylko tego.
Chciałem zobaczyć miasto.
Miasto jest niebezpieczne, sir.
To nie miejsce dla…
delikatnych osób.
Dałbym mu radę.
Ten typ stawia kloce większe od ciebie.
- Miałeś przestać się bić. - Niczego ci nie obiecywałem.
I ubierz się!
- Po co? - Bo…
Przeziębisz się, a przeziębiony
jesteś jeszcze gorszy.
Przecież nie robiłem tego dla siebie.
Ona zawsze była… wyjątkowa,
ale to co innego.
Potrzebuje pomocy. A lekarze kosztują.
Hudson każe nam zapłacić zaległy czynsz.
Jeśli nie zdobędziemy kasy, wyrzuci nas.
Idzie zima. Zamarzniemy na śmierć.
Wiem, że nie powinienem wspominać, ale…
Co powiecie na dom pracy?
Coś ty powiedział?
Chciałem pomóc.
Nawet nie mów mi o domu pracy.
Nie wiesz, jak tam jest, my tak.
Bea.
Daj spokój.
Bywało gorzej.
Przetrwaliśmy dom pracy, na litość boską.
Pamiętacie babkę od węgorzy?
Nikt nie powinien mieszkać z węgorzami.
Wciąż mi się śnią.
Jestem w wannie razem z węgorzem.
- Nagle wpełza mi… - Wystarczy. Wiemy, o co chodzi.
Spike chciał powiedzieć, że damy radę.
Nie mogę jej stracić.
To moja jedyna rodzina.
Nie jedyna.
Też jesteśmy twoją rodziną.
Chodź.
Dobra.
Skąd weźmiemy kasę?
Zniknęła.
- Powstały potwory… - Coś jest w Londynie.
To jego czas.
Coś jest w Londynie. W tym mieście pojawiła się ciemność.
Jess!
Gdzie on jest? Zniknął?
Co robisz na środku ulicy?
Należą ci się baty.
A ty dokąd się tak spieszysz? Mogłeś ją zabić.
Młoda damo, jak ty się zwracasz do lepszych od siebie?
Lepszych?
- Lepszych? - Dajesz!
To, że jeździsz powozem i nosisz frak,
nie sprawia, że jesteś od nikogo lepszy.
- Słuchaj no… - To ty posłuchaj, ćwoku!
Może i jesteś przyzwyczajony do gnębienia innych,
ale do mnie nikt nie mówi z góry.
Wracaj do powozu i spadaj, skąd przyjechałeś.
Wynocha!
Tak!
Burżuj.
Już dobrze.
Od dwóch tygodni ma koszmary.
Mówiłaś kiedyś, że moja mama też zaczęła od koszmarów.
Pamiętam.
- Mówiłaś, że… - Bea.
Jessie nie grozi to, co twojej mamie.
Niepotrzebnie łączysz obie sprawy.
ALICE COOK, KOCHAJĄCA MATKA BEATRICE I JESSIKI - TĘSKNIMY
Czemu tylko na jej grobie nigdy nie ma kwiatów?
Chyba kochałyśmy ją tylko ja i Jessie.
To nieprawda.
Co powiesz, jeśli zwinę kwiaty z innego grobu i położę mamie?
Pogratuluję ci.
Bo czeka cię piekło.
Zawsze możesz do mnie przyjść.
Co robić, mamo?
Siostro?
Nie masz się czego bać.
Jestem lekarzem.
Zbliż się, a sam będziesz potrzebował lekarza.
Ja i mój partner w interesach
obserwowaliśmy was z mieszkania przy Baker Street.
Mamy do was sprawę.
Mam pieniądze.
Potrzebny mi pokój.
Niech Hudson doliczy mi do rachunku.
Usiądź.
Niech wszystko zostanie między nami.
Rozumiemy się?
Prowadzimy małą agencję detektywistyczną.
Przy Baker Street 221B.
Jednakże…
jesteśmy szanowanymi osobami
i nie mamy dostępu
do bardziej szemranych części Londynu.
Zdobądźcie dla nas informacje.
Jeśli wam się uda, hojnie was wynagrodzimy.
Słucham.
A ponoć nie ma czegoś takiego jak cuda.
Porwano czwórkę noworodków.
Nie wiemy, czy żyją.
Ostatniego porwano wczoraj.
W Bayswater dziecko zabrano z zamkniętego pokoju.
Okna były zamknięte od wewnątrz.
Po jednej stronie spała mała,
a po drugiej starsza siostra.
Matka była piętro niżej, nie spała.
Nikt nie wchodził ani nie wychodził.
Znaleźliśmy to pod łóżeczkiem.
Czemu policja nic z tym nie robi?
Od tamtego czasu córka nie wróciła do domu.
Czegoś tu brakuje.
Jak już mówiłem,
nie mamy czasu szukać zbiegłych nastolatków.
To zadanie dla was.
Córka nazywa się Susan Shipley. Powtórz.
Susan Shipley.
Jeśli chcecie zarobić…
znajdźcie ją i dowiedzcie się, co wie.
To głupi pomysł.
Facet idzie za tobą na cmentarz, a potem chce,
byś kogoś znalazła?
- To prywatni detektywi. - Tak twierdzi.
Równie dobrze to on mógł porwać dziecko.
Teraz chce się jej pozbyć.
Musimy ją znaleźć i spytać, co wie.
- Łatwy pieniądz. - Doprawdy?
W Londynie mieszkają cztery miliony ludzi.
- To jak szukać… - Mam ją!
Zatrzymała się nad szewcem przy Brookwater Street.
Jak ją znalazłeś?
Znasz Pete'a McGregora, tego od żyłek wędkarskich?
Kiedyś znalazłem jego psa, był mi winny przysługę.
Mieszkał w Bayswater, spytałem…
- Znasz Susan Shipley? - On na to: „Nie.
W Bayswater znam tylko cioteczkę Aggie”.
Wcale nie znalazłeś jego psa.
Zwinąłeś go, by poderwać tę pannę, która kocha zwierzęta.
Najważniejsze, że go zwróciłem.
U cioteczki Aggie śmierdziało szczochami i ciastkami.
Bajdurzyła dwie godziny.
W końcu przyszedł taki duży facet, ponoć ogrodnik.
- Na pewno ją bolcuje. - Spike!
Przejdź do rzeczy.
Jasne.
„Chłopak szuka niejakiej Susan Shipley”.
„Luke Porter się do niej zaleca”.
Powiedzieli, że znajdę go w łaźni Salamana w Shoreditch.
By go wywabić, zakradłem się do przebieralni i…
Właśnie!
Sypiam z panienką z okolicy. Piękna jest.
Susan Shipley.
Wybiegł nagi spod prysznica.
Jego fujara majtała na wszystkie strony.
To niestosowne.
Stary.
Spokojnie. Szukam Sue. Może mieć kłopoty.
„Nie chce, by ktoś ją znalazł, kmiocie”.
A słyszałeś o Ednie Skiffins?
Przymknęli ją na dziesięć lat za utrudnianie śledztwa.
Chcesz skończyć jak ona?
Na Jezusa z Nazaretu, co to za Edna Skiffins?
Wymyśliłem ją.
- Zadziałało? - No.
Prawdę mówisz?
Kochani, oto panna Susan Shipley z Bayswater.
Nie muszę nic mówić. Nie jesteście z policji.
Nie.
Policja nie szuka już twojej siostry.
Mało ich obchodzą rodziny takie jak twoja.
Kłamiesz.
Oczywiście, że jej szukają.
Nikt jej nie szuka poza tymi, którzy nas tu przysłali.
Pomóż im ją znaleźć.
Powiedz nam, co wiesz.
Tamtej nocy,
kiedy zaginęła Laura,
wymknęłam się i zostawiłam otwarte okno.
Nie myślałam.
Kiedy wróciłam,
Laury już nie było.
Zamknęłam okno, inaczej mama by się wściekła.
To nie twoja wina.
Czyli nie zniknęła, ot tak. Ktoś ją zabrał przez okno.
Z drugiego piętra?
Nawet drabina by nie wystarczyła.
Jest coś jeszcze.
Myślałam, że to sen, ale…
pięć nocy z rzędu słyszałam…
drapanie i krakanie.
Jakby…
Jakby co?
Chryste Panie!
Co to było?
- Nic ci nie jest? - Nie.
Wracają. Ruchy!
Szybko!
- Zacięło się! - Szybciej!
Mam.
Nic ci nie jest?
Bea?
Billy?
Cieszę się, że cię widzę.
Odkąd zobaczyłam cię tamtego dnia,
nie mogę przestać…
cóż…
myśleć o tobie.
A o czym to tak myślisz?
Może ci pokażę.
Mówiłem, że ta wycieczka to zły pomysł.
Ale cieszę się, że opuściliśmy pałac.
Zobaczył panicz, co to za ludzie.
W rzeczy samej.
Wasza Wysokość rozumie,
że trzymanie panicza tu nie sprawia mi przyjemności.
Cierpi panicz na hemofilię.
Nawet drobna rana może mieć straszliwe konsekwencje.
Proszę mi nie przeszkadzać.
Pod żadnym pozorem.
Dobry wieczór.
Bardzo przyjemny lokal.
Ale szukam innego pubu, Pod Kaczką i Brzechwą.
Na razie poproszę pintę piwa.
Tyle wystarczy?
Tak.
Dokładnie tyle, ile trzeba.
Chyba przyda ci się towarzystwo.
Właściwie to tak.
Jestem nowy w mieście.
- Boziu. - Grosik za oglądanie.
Za dwa pensy mogę ci ulżyć.
Obawiam się, że doszło do nieporozumienia.
Witaj w Londynie!
Czego chcesz? Powiedziała coś?
W coś ty nas wpakował?
Ptaki wydziobały jej oczy.
Uspokój się.
Powiedziała coś przed śmiercią?
Miała na imię Susan.
Nie obchodzi cię to.
Ani Susan, ani dzieci.
Liczy się tylko sprawa
i honorarium od policji.
Nieważne. To koniec.
Zrobiliśmy, co kazałeś.
Oczekujesz zapłaty?
Za co?
Masz mi zapłacić.
Zapłać mi albo, przysięgam, wrócę tu
i wybiję wszystkie okna w tej ruderze.
I ty oskarżasz mnie o chciwość.
Dziewczyna nie żyje, czwórka dzieci zaginęła.
Znajdź mi jakieś użyteczne informacje,
a dam ci te 30 srebrników.
Chyba że kumple i siostra nie potrzebują pieniędzy?
Dobrze. Zostań tu.
Nie ruszaj się ani o krok.
Policja dała nam to.
Informacje odnośnie do pozostałych dzieci.
Dlaczego my?
- Wybraliście nas. - Jesteście z ulicy.
Tak, słyszałam to już.
Wiem, gdy ktoś wciska kit.
- Ludzie zmienili się w potwory. - …dziura w ścianie wszechświata.
Coś jest w Londynie. W tym mieście pojawiła się ciemność.
Jess, co tu robisz?
Nie chciałam siedzieć w piwniczce.
Sama mówiłaś, że to tylko koszmary.
Wiem, że bywa nudno, ale…
Mówiłam, co tu robię. Nie rozkazuj mi.
Pomóc w czymś?
Ładne pióro.
Krucze, prawda?
Skąd wiedziałeś?
Jeśli spojrzysz na nie pod światło,
zobaczysz niebieski odcień.
Pióra reszty rodziny Corvus mają bardziej zielony odcień.
Mogę wiedzieć, skąd je masz?
Znalazłam na ulicy.
Nie chcę być niemiły,
ale szanse na to są niewielkie.
Czemu tak uważasz?
Corvus corax żyją głównie na północy i wschodzie Anglii.
I w Szkocji.
Tego typu niegodziwości nie występują w Londynie.
Niegodziwość, rzeczownik zbiorowy.
- Rzeczownik… - Wiem, co to jest rzeczownik zbiorowy.
Oczywiście. Przepraszam.
Jestem Leop…
Po prostu Leo.
Cóż, „po prostu Leo”, dużo wiesz o ptakach.
Dużo czytam.
Nic więcej nie robię.
Co czytasz?
My…
Nie wiem.
Sama nie wiem, co czytam.
- Brzmi ciekawie. - Z pewnością.
Wraz z przyjaciółmi jesteśmy wplątani w śledztwo.
Co to za śledztwo?
Zaginęła czwórka dzieci.
Ojej.
Okropne.
Mogę?
Nie wiem, na ile dam radę pomóc,
ale może przyda się świeża perspektywa.
- Ciekawe. - No.
Wszystkie dzieci to dziewczynki, porwane dzień po dniu.
Ciekawe.
A najciekawsze jest to, że urodziły się tego samego dnia.
A patrząc po adresach, prawdopodobnie w tym samym szpitalu.
W Saint Mary's, blisko Paddington.
Jeśli znajdziecie resztę dzieci, które się tam wtedy urodziły,
będziecie mogli to powstrzymać.
W ratuszu Marylebone są akty urodzenia.
To za rogiem od Gloucester Place.
Mam nadzieję, że pomogłem.
Chętnie odprowadzę cię pod ratusz.
Czym ty jesteś?
Słucham?
Co masz na myśli?
Kto to?
Kto?
Leo.
Taki jeden.
Pracuje dla wujka blisko Kings Cross.
- Jest kurierem. - Lubię go.
Apetyczny jest.
Ja nie.
- Nie znosisz bogatych. - Wcale nie.
Jesteś wobec nich jak rasista.
To nie ich wina, że są bogaci. Ani nasza, że jesteśmy biedni.
Nie mam nic do bogatych.
Powtarzaj to sobie dalej. A nuż uwierzymy.
Kogo obchodzi, kim jest?
Jest mądry.
Bardzo.
A jeśli nam pomoże, mam gdzieś, kim jest.
Pomóc w czymś?
Słyszała pani o niejakiej Ednie Skiffins?
Edna Skiffins. Od czego tu zacząć…
Ludzie!
Znalazłem akty urodzenia z Saint Mary's.
Sześć dziewczynek urodziło się 2 października.
Cztery zaginęły, a jedna zmarła przy porodzie.
Ostatnia mieszka przy Persimmon Mews 18.
Czyli wiemy, dokąd iść.
Beatrice,
muszę coś ci powiedzieć.
Jestem zmuszony wysunąć tezę,
że to nie jest normalne.
Myślę, że ktoś za tym stoi.
O czym on mówi?
Twierdzi, że ktoś kontroluje te ptaki.
Słuchajcie.
Nie idę.
Pomyślcie o tym. Dziewczyna nie żyje.
To nie wszystko.
Ptaki wydziobały jej oczy!
A wy chcecie bawić się w gliniarzy?
Gdybyście mieli rozum, zawrócilibyście.
W porządku.
Jessie, wróć z nim do piwniczki.
Co? Idę z wami. Chcę pomóc.
Nie. Powinnaś odpocząć.
Chcesz mnie zamknąć,
bo boisz się, że coś mi się stanie.
Billy, powiedz coś.
Ona ma rację.
- Może być niebezpiecznie. - Bez dyskusji.
Bez dyskusji?
Nie jesteś moją mamą. Czemu nie mogę iść?
- Bo… - Bo co?
Bo jesteś w rozsypce! Nie radzisz sobie.
I tak.
Martwię się o ciebie.
Wszyscy się martwimy.
Weszłaś pod konia.
Ciesz się, że żyjesz.
Nie chcę, by coś ci się stało.
Nie zaryzykuję.
Nie chcę stracić i ciebie.
Oszalałam jak mama.
Tak sądzicie.
Jestem dla was ciężarem, prawda?
Musicie się mną opiekować.
Jessie.
Nie.
Jess!
Nikt nie twierdzi, że oszalałaś.
Wszyscy się boimy.
To tu. Persimmon Mews 18.
Mała będzie spała.
Podmień ją na tę lalkę i uciekaj.
To ma przypominać dziecko?
Mamy ograniczone fundusze.
- To głupota. - Będzie dobrze.
Nie.
Miałaś spać.
Dobra.
Posłuchaj…
Muszę wziąć cię na ręce.
Nie płacz, proszę.
Cichutko! Mamusia już idzie!
Nie mogę otworzyć!
Dave, chodź tu!
Dave, nie mogę otworzyć drzwi!
Nie.
Zabrał ją!
To tylko sen. Nic mi nie będzie.
Jessie?
Jessie!
To on.
Oddaj dziecko albo spuszczę ci manto.
To moje dziecko.
Moja córka!
Nie.
Jessie! Obudź się!
Oddychaj, proszę.
Witaj.
Nie bój się.
Nie jestem mordercą ani nikim takim.
Wiem, że to dziwaczne,
ale obiecuję, że nic ci tu nie grozi.
Nie jestem też żadnym mordercą.
- Nie jestem mordercą. - Po co to powtarzasz?
W porządku.
Gdzie ja jestem?
Tak naprawdę cię tu nie ma, jest tu tylko twój umysł.
Gdzie ja jestem?
W Luizjanie.
- Czemu myślał, że mała jest jego? - To wariat.
Zakładanie, że ludzie to wariaci jest za proste.
Coś nam umyka…
Stracił dziecko.
Swoją córeczkę.
Szuka jej. Nie spocznie, póki jej nie znajdzie.
Póki…
Szóste dziecko.
Dziewczynka, która zmarła. Pokaż mi jej dane.
Lenore Hilton. Matka to Angela Hilton. Pracownik fizyczny.
Ojciec to Arthur Hilton.
Główny ornitolog, londyńskie zoo.
Mamy drania.
Jestem twoim przyjacielem, przysięgam.
A o ile się nie mylę,
potrzebujesz teraz przyjaciół.
Gdzie byłaś?
Zanim cię tu sprowadziłem.
W środku koszmaru.
Śni mi się, że jestem w piekielnych tunelach.
Był tam ten stwór w masce…
Nie utrzymam cię tu dłużej. Nie mamy czasu.
Twoi przyjaciele szukają człowieka, który panuje nad ptakami?
To zwykły człowiek ze świata żywych.
Otrzymał ogromną moc,
musisz dowiedzieć się, skąd ją ma.
Zrobisz to dla mnie?
Jak?
Jeśli złapiesz go za rękę, o tak…
wejdziesz do jego umysłu.
Nie!
Nie mogę.
Budzisz się.
- Jak niegdyś ja. - Nie chcę tego.
Jeśli chcesz powstrzymać te koszmary, pamiętaj,
to, co bierzesz za szaleństwo,
to tak naprawdę moc.
Musimy znaleźć resztę.
Jesteśmy.
Największa woliera w Europie.
Sęp i kruki skądś musiały się wziąć.
To on.
To musi być on.
Gdzie ptaki?
Polują na dzieci?
Przyszliście po moje dzieci.
Nie powinniście byli.
Teraz będę musiał was skrzywdzić.
Nie chcecie, żebym ją znalazł.
Twoja córeczka nie żyje.
Zmarła tego samego dnia, którego się urodziła.
Nie.
Ktoś ją podmienił!
Co on robi?
Za bardzo się ograniczałem.
Wezwę wszystkie ptaki w Londynie!
Wszystkie ptaki w Anglii!
Zamknijcie drzwi!
Znajdę ją, nawet gdybym miał porwać każde niemowlę w Londynie!
Jess!
Uciekaj!
- Muszę się do niego zbliżyć. - Co takiego?
Nie ma czasu na wyjaśnienia. Muszę go dotknąć.
- Co? Nie! - Bea, proszę.
Choć raz mi zaufaj.
Jess!
Co się dzieje?
Gdzie my jesteśmy?
To twoje wspomnienia, Arthurze.
Dzień, w którym zmarła twoja córeczka.
Nie.
Ona żyje.
Ktoś ją zabrał.
Spójrz.
Gdzie dziecko?
Chcę zobaczyć córeczkę.
Obawiam się, że to niemożliwe.
Zabraliśmy ciało do kostnicy.
- To moje dziecko! Chcę ją zobaczyć! - Nie.
Było to dla ciebie zbyt bolesne, więc wolałeś zapomnieć.
Chciałem się tylko pożegnać.
Powinni byli ci pozwolić.
Tak mi przykro.
Muszę dowiedzieć się, skąd masz swoją moc.
Angie?
Jesteś tu, kochanie?
Potrzebuję pomocy.
Muszę znaleźć naszą córeczkę.
Nie wierzyłem, że to zadziała.
Po prostu musiałem coś zrobić.
I coś się wydarzyło.
Poczułem, jak rośnie we mnie moc.
Poczułem, że się zmieniam.
Czułem, jak we mnie płynie.
Skąd pochodziła?
Nie wiem.
Przepraszam.
Tak mi przykro.
Hej, piękna.
Jessie…
co zrobiłaś?
Możemy już wracać?
Leo?
Ani śladu naszego bogacza?
Chyba że kumple i siostra nie potrzebują pieniędzy?
Pszczółko?
Otwieraj!
Wiem, że tam jesteś!
Nie pozwolę na kolejny raz!
Stój!
W takim razie nie wracaj!
Niech cię szlag, nie wracaj tu więcej!
Jak tu weszłaś?
Było otwarte.
Pewnie przyszłaś po pieniądze.
Ucieszy cię to,
że dzieci wróciły do swoich rodzin.
Arthur Hilton spędzi resztę życia w psychiatryku.
Dobrze, że prawnicy nie znają się na zjawiskach paranormalnych.
Inaczej by zadyndał.
Skąd wiedziałeś, że ona jest moją siostrą?
Powiedz
albo więcej nas nie zobaczysz.
A chyba nas potrzebujesz. Potrzebujesz mojej siostry.
Twoja siostra ma dar.
Widzi rzeczy, których nie widzą inni.
Skąd wiedziałeś, że ma dar?
Kiedy poświęcisz życie walce z demonami,
łatwo rozpoznasz anioła.
Wszystko gra?
Tak. Byłam po pieniądze.
Coś pojawiło się w Londynie.
W tym mieście pojawiła się ciemność.
Myślisz, że teraz poznałaś, co to strach?
Nie poznałaś prawdziwego strachu.
Nie oddalaj się.
To dopiero początek.
PAMIĘCI BRIANA NICKELSA
Napisy: Jakub Jadowski