NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dobry wieczór.
Coś się stało?
Co się dzieje?
Patricio Coleman Jones!
Chodź ze mną, jeśli chcesz żyć.
Do bramy.
Zamykaj!
- Kim jesteście? - Pomóż mi z kluczem.
Kim są tamci?
Nie jesteśmy pewni. To coś w rodzaju hipnozy. Szybko!
- Musimy iść. - Zaczekaj!
O Boże.
Musimy znaleźć Sherlocka.
Dziękuję. Jesteście cudowni.
Z pewnością zdajecie sobie sprawę z ostatnich okrutnych napaści
na aktorów West Endu.
Chciałabym zadedykować im ten występ.
Przyjdź do mnie
W tę noc, kochanie
Pokaż mi
Że możemy pokonać
Nasz smutek
I żal
Jutrzejszy wiatr
Nie pokaże się
Sherlocku Holmesie.
Dołącz do mnie.
Podobała ci się moja piosenka?
Tak.
To dobrze.
Musisz coś dla mnie zrobić.
Odbierz sobie życie.
Tak.
- Sherlocku, nie! - Przepraszam.
Nie mam pojęcia, co mówiłaś.
Dawno nie myłem uszu.
Nie ruszaj się. W porządku.
- Obrzydliwy drań! - Kiedy zauważyłeś?
Nie zauważyłem. Byłem ostrożny.
Przestań! Nie chciałem was narażać.
Jestem dobrym przyjacielem.
- Zdążyliście znaleźć aktorkę? - Tak.
Oto i ona.
Uprzejmie byłoby się ukłonić.
- Jastrzębiec snowdoński. - Co?
- Jastrzębiec snowdoński. - Usiądź.
Nie.
Muszę…
Do łazienki?
Przyniosę ci nocnik.
Pani Hudson mówiła, że pokój jest opłacony, ale musisz…
ROZDZIAŁ 5: ADEPCI SZTUK BEZBOŻNYCH
Dzięki, że nie zabrałaś mnie pod 221B.
Tylko to zrozumiałam.
Wiesz, kim jestem?
Dziękuję.
- Za pomoc. - Wyjaśnijmy sobie coś.
Mam cię gdzieś.
Pomagam ci, bo potrzebuję informacji na temat mamy i Wyrwy.
Jak śmiesz tak do mnie mówić?
Masz pięć minut, by się wybudzić.
Ta herbata to Darjeeling.
No i?
Uszko filiżanki pachnie drożdżami browarniczymi.
Dotykał jej ktoś, kto pracuje w pubie.
Prawdopodobnie pani Hudson.
Kupuje rzeczy hurtowo
u Saheeda Ananda przy Emerald Street.
Jest Bengalczykiem, a Darjeeling pochodzi z Bengalu Zachodniego.
Do tego lekkość samej herbaty…
HERBATA ASSAM
…łagodny, słodki smak i obraz gotowy.
To Assam.
POD KACZKĄ I BRZECHWĄ
Dzień dobry.
Czemu wstałeś?
Nie powinieneś. Daj ciału odpocząć.
- Jak twój bok? - Boli.
Może oczyszczę uraz.
Nie trzeba. Wybacz.
- Dam radę. - Kto ci to zrobił?
Sam to sobie zrobiłem. Upadłem.
Więc czemu wyglądasz przez okno? Ktoś cię szuka?
Tam, gdzie byłem, nie chcieli, żebym odszedł.
Uciekłem. Nie mogę powiedzieć nic więcej.
Nie możesz? Czy nie chcesz?
- Nie wrócę… - Odpocznij.
Wrócę do ciebie.
Błąd, który popełniłem…
Assam Superb musi pochodzić z prywatnego mieszkania pani Hudson.
Powinienem był wiedzieć, najlepszą herbatę zostawia dla siebie
i najważniejszych gości.
Rzadko popełniam błędy, ale lubię się do nich przyznawać.
Skąd ta obsesja?
Niewłaściwie ci się zaprezentowałem.
Doprawdy?
Godzinę zajęło mi ścieranie twoich szczochów.
- Jak chciałeś się przedstawić? - Nie wiesz, kim jestem.
Co zrobiłem. Ilu ludzi uratowałem.
Może mnie oświecisz.
Byłem najmłodszą osobą w historii
zatrudnioną jako konsultant przez Scotland Yard.
- Tak poznałeś doktora? - Nie.
Poznaliśmy się, gdy zostaliśmy współlokatorami.
Przypadkiem wciągnąłem go w swoje pierwsze śledztwo,
sprawę Jeffersona Hope'a.
Na pewno o tym słyszałaś.
Nie.
Dziwne. Wszędzie o tym mówili.
Po tym sukcesie założyliśmy agencję,
ale potem się pozmieniało.
Jak powiedziałby John?
„Ciemność pojawiła się w Londynie”.
Podobnie jak wy, próbowaliśmy dowiedzieć się, o co chodzi.
Na początku było nas dwóch, ale w końcu musieliśmy znaleźć pomoc.
Tak, potrzebujemy pomocy,
ale tania wróżka z Limehouse
to niekoniecznie dobry pomysł.
Czego chcesz od Limehouse? Tu toczy się życie.
Możesz się czegoś nauczyć.
A według Mycrofta ona ma dar.
Z nią dowiemy się, co się za tym kryje.
Po prostu nie chcę wciągać w to kogoś obcego.
Inspektor Le Villard by tego nie zrobił.
- Przestań. - Co?
To. Kiedy robię coś, co ci się nie podoba,
mówisz: „Inspektor by tego nie zrobił”.
Johnie, tu nie chodzi o złodziei pereł
czy zazdrosnych kochanków, próbujących się nawzajem otruć.
Wczoraj facet zmienił się w szczura
i próbował odgryźć ci twarz.
Musimy wiedzieć, skąd biorą się te potwory.
To wyjątkowe przestępstwa
wymagające pomocy specjalistów.
Specjalistów?
Rozwiązuję każdą sprawę, jaką dostanę,
nie inaczej jest teraz.
Po tym wszystkim o tym napiszesz.
Będę sławny na tyle,
że ludzie będą mówić inspektorowi:
„Sherlock Holmes by tego nie zrobił”.
Jesteśmy w tym razem.
Jeśli nie chcesz, bym z nią rozmawiał, nie zrobię tego.
Do twarzy ci z zarostem. Wyglądasz na twardziela.
Idź.
Witaj. Jak masz na imię?
Beatrice?
Beatrice!
Dobry wieczór.
Przepraszam.
Szefowa przychodzi do pracy z dziećmi, a potem ucieka do pubu na cały dzień.
- Proszę. - Jestem Sherlock Holmes.
Powinnaś mi zaufać. Nie musisz mnie okłamywać.
- Czemu miałabym? - Mała ma dodatkowy wir włosów.
Ty też. Wybacz, będę bezpośredni,
ale czuję zapach karmienia.
To oznacza, że to ty jesteś jej matką.
Jednakże nie masz obrączki,
co sugeruje, czemu skłamałaś.
- Jest pan w sprawie szczuroczłeka. - Skąd o nim wiesz?
Nie tylko pan ma dar, panie Holmes.
Jess.
Sherlock mówi o mamie. Chodź posłuchać.
- Co o niej powiedział? - Że była przepiękna.
Ba. Wystarczy spojrzeć na nas.
Zostanę tu.
Według Człowieka w bieli w snach mogę znaleźć Wyrwę.
Spróbuję zasnąć. Wejść do koszmaru.
Te tunele prowadzą do wielkiej jaskini.
Tam są te potworności.
Wrócę tam.
- Na pewno? - Muszę.
Spójrz na nie.
Co z nimi?
Bill. Jesteś niebrzydki.
Fakt, masz duże uszy i jesteś trochę jak jaskiniowiec.
- I masz ciężki charakter. - Jasne.
Musisz wrócić do gry. I to szybko.
Albo twój siur złoży wypowiedzenie.
No już.
- Hej, jestem Billy… - Uważaj, jak chodzisz.
Przepraszam, ja…
Przepraszam.
Wszystko w porządku?
Tak.
Wszystko gra.
Już prawie koniec. Nie ruszaj się.
Miało nie boleć, ty kłamliwa szujo! Cholera!
Co za wulgarna dziewczyna.
Wulgaryzmy, tatuaże. Wpadłaś w złe towarzystwo.
Gotowe!
John, podwiń nogawkę i się połóż.
- Będę delikatny. - Kłamie.
Nie będę robić czegoś, na co zgodziłem się po pijaku.
Przeszliśmy wystarczająco.
Nie, John! Nie ma wycofywania się!
Tatuaże Ferajny mają sens dopiero,
kiedy wszyscy je sobie zrobimy.
W porządku! Rób!
Oto i on.
Nie zrobił go.
Powiedział, że źle się czuje i uciekł.
Typowy Watson.
Masz uśmiech po matce.
Mów dalej.
Dziękujemy bardzo.
Naprawdę.
Jakim cudem odgadłeś, że to jej piosenka
hipnotyzowała ofiary?
- Miałem farta. - Daj spokój.
- Powiedz im. - Musimy to wiedzieć.
- Chcę usłyszeć. - Nie dziś.
Powiedz albo każemy doktorowi.
A ja pominę szczegóły, wiedząc, jak cię to denerwuje.
No dobra. Ze wszystkich porannych gości
jedynie lord Cuerden nie chciał popełnić zbrodni.
Jego lordowska mość jest niemal całkowicie głuchy.
Cudownie. Brawo, panie Holmes.
Pamiętałem jego nazwisko z listy gości.
Kupował trąbki do ucha przy Holly Street.
Przepraszam.
Myślałem, że Beatrice została u Anny?
- Przygotowaliśmy ci pokój. - Jestem zmęczona.
Pójdę do domu.
Wszystko gra?
Nie nudzi cię pokazywanie, jaki jesteś genialny?
Ani tłumaczenie raz po raz swojej dedukcji?
Ludzie lubią o tym słuchać.
- O procesie dedukcji. - A ty lubisz czuć się wyjątkowy.
Ludzie lubią, gdy im wszystko wyjaśniasz, bo daje im to poczucie sensu.
„To znaczyło tamto,
a prowadziło do tego, co musiało znaczyć tamto”.
Niemal orgazmicznie proste.
Stoimy na krawędzi czegoś,
co nie ma żadnego sensu.
W swojej arogancji uwierzyłeś, że jesteś tytanem.
A jesteś zaledwie płotką.
Która chce wypłynąć na otwarte morze.
Boją się tylko ci, którzy mogą coś stracić.
Co ja mam do stracenia?
Sherlocku?
Nazwijmy to „Sprawą straszliwej syreny”.
Albo „Sprawą przerażającej pieśni”.
Dobra nazwa sprawy musi mieć aliterację.
Doktorze!
Właśnie wymieniałem konstablowi Feltsowi
moje pomysły na nazwę sprawy.
Co masz?
„Sprawę straszliwej syreny”
i „Sprawę przerażającej pieśni”.
Bardzo się kochaliśmy.
Może ty ją kochałeś, ona ciebie nie mogła,
nie po tym, co jej robiłeś.
Czytaliśmy o twoich eksperymentach.
A Hudson powiedziała mi o krzykach i torturach.
- To nie tak. - A jak?
Razem przeprowadzaliśmy eksperymenty. To były rytuały.
Chcieliśmy odnaleźć Wyrwę.
Robiliśmy to razem.
Jej krzyki i choroba były wywołane czym innym.
Alice…
Alice miała koszmary.
No dalej.
Krąg.
Jessie?
Co tu robisz? Znów lunatykowałaś?
Nie wiem. Byłam w piwniczce.
- Miałaś koszmar. - Był straszny.
Więcej tego nie zrobię. Nie chcę.
W porządku.
Nie musisz.
Jak to?
Koszmary mamy były wizjami, jak twoje.
Przyszłam po ciebie.
Posłuchaj Sherlocka. On może mieć odpowiedź.
Mówiłam ci, że nie chcę.
Ciężko się słucha o mamie,
ale jednocześnie to miłe. Wiedzieć, jaka była.
Nie wiesz, do czego to dąży.
- Oczywiście, że wiem. - Nic nie wiesz!
Jess!
Zastanowię się.
Na jakiś czas daj mi spokój.
Czemu tracisz kasę na piwo?
Musiałem się napić.
W piwniczce jest tłoczno.
Chodzi o tamtego faceta?
Powiedz.
Kto to był?
- Twój tata? - Wiesz, że mój tata zmarł.
- Tak twierdzisz. - Tak było.
No weź, Bill.
To był niejaki Vic Collins.
Zarządca domu pracy, w którym byliśmy.
Czyli ciemny typ.
Tak.
Byliśmy wtedy mali.
On był w sile wieku.
Ja byłem dzieciakiem.
To zabawne, jeśli się zastanowić.
Co robił?
Bił mnie do nieprzytomności.
Raz pobił mnie tak,
że spędziłem trzy tygodnie w infirmerii.
A ja tylko poszedłem siku bez pytania.
Jezu.
- Czemu mi nigdy o tym nie mówiłeś? - To nic takiego.
Powiem jedno.
Jeśli na świecie jest sprawiedliwość, ktoś go kropnie.
Kiedy będzie wracał nocą. Kiedy nie będzie się spodziewał.
Tak. Ale na pewno go złapią.
I oskarżą, o co się da, bo kropnął kogoś ważnego.
- Rozumiesz? - Jasne.
To dobrze.
Postaw mi piwo, sknero.
Leo, jak się czujesz?
- Przepraszam. - Proszę, ja nie…
- Wszystko gra? - Tak.
Nie chciałam, żebyś to widziała.
Co?
Kalekę.
Nie wyglądasz na kalekę. Skąd ten pomysł?
Odwrócisz się, kiedy będę wkładać koszulę?
- Proszę. - Dobrze.
Niektórzy się dobrze dziś bawią.
Pamiętasz, spytałam cię kiedyś, czy tańczysz?
Ja kiedyś tańczyłam.
Razem z Jessie, zbierałyśmy tak pieniądze.
- To musiało być piękne. - Nie było.
Przy blasku księżyca żeglarza wybranka
Żeglarza wybranka
Powtarzaj kroki.
Czekała na brzegu na swego kochanka
Na swego kochanka
Marzyła, by wrócił przed wschodem słońca
Przed wschodem słońca
Aby ich rozłąka dobiegła końca
Czemu nie chcesz, bym się do ciebie zbliżył?
Ty nie chcesz pokazać się bez koszuli.
Ani powiedzieć, co się stało.
To powinno być łatwiejsze.
Chyba czasami mamy w sobie zbyt wiele demonów.
- Beatrice… - Muszę iść. Obowiązki.
Alice wiedziała już o istnieniu Wyrwy.
Że może ją znaleźć dzięki swoim koszmarom,
a one były coraz straszniejsze.
Jestem tu, skarbie. Będzie dobrze.
Już.
Nie chcę zasypiać.
- Nie chcę tam wracać. - Wiem.
Nie wiedzieliśmy, czy przeżyje na tyle długo,
by odszyfrować te koszmary.
Nie tylko ona miała kłopot.
Sprawy odbijały się na nas wszystkich.
Pewnego dnia Gregson miał dla nas wyjątkowo straszną sprawę.
Nie wiedzieliśmy, że to będzie nasza ostatnia wspólna sprawa.
Możesz odmówić!
- Kto inny się nią zajmie. - Jesteś zmęczona, wiem.
- Ja? - Wszystko gra?
Nie.
Kiedy ostatnio rozbudziłeś się lub zasnąłeś bez pomocy?
Każda sprawa coś nam rozjaśniała.
Niedługo znajdziemy Wyrwę. Jesteś tak blisko. Alice, proszę.
Razem ocalimy świat.
W tej sprawie coś nie gra.
- Nie podoba mi się to. - Co masz na myśli?
- Nie wiem. Coś z Johnem… - Jakiś problem?
Żaden.
Alice.
Rozpraszasz go.
Jego umysł działa najwspanialej,
kiedy nie zaprzątają go trywialne rzeczy.
A ja nie chcę mu przeszkadzać,
prawda?
To pan Lowe. Zabrano mu lewą rękę.
Obok leży pan Welsh.
Prawa ręka. A tam są pan Bibby i pan Moore.
Lewa i prawa noga.
Nazwaliśmy to „Sprawą Kolekcjonera”.
- Kto wymyśla te nazwy? - Przyjęła się.
To wydarzyło się wczoraj?
Zagoiło się tak dobrze, że wygląda, jakby tak było od początku.
Nie.
Pokaż się.
No już.
Johnie.
Jest na bazie alkoholu.
Reszta to niezwykła mieszanka ziół i roślin.
Trybula lub coś z rodziny selerowatych.
Kora akacji, kłącze galangalu, jałowiec.
Jeden ze składników mnie zaskoczył.
Jastrzębiec snowdoński.
Rośnie tylko na niedostępnym klifie
pewnej góry w północnej Walii.
Tak znajdziemy Kolekcjonera.
Szanse są marne.
Weźmiesz to do ogrodu botanicznego?
Może pamiętają, kto przywiózł jastrzębiec.
- Jesteś zmęczony. My też. - To jastrzębiec snowdoński.
Stawiam na to swoją karierę.
W porządku.
Nigdy wcześniej się nie myliłem.
Nie wierzyłem, że mogę.
Wciąż nie wierzę.
Musiałem być przemęczony.
Jestem człowiekiem wielu talentów.
Ale botanika i chemia to moje specjalności.
Kontynuuj opowieść.
Kto ci to dał? Główny botanik?
Tak. Edith Dubois. Rozmawiałem też z innymi.
To nie jastrzębiec, tylko zwykła bylica.
Niemożliwe. Nie wygląda.
- Oddaj im to i… - Posłuchaj, Sherlocku!
To ślepy zaułek.
Przykro mi.
Ale nie mamy niczego innego.
Miejsce zbrodni, motyw, nic.
Mieliśmy tylko ten płyn.
Słuchaj…
Chodź ze mną do pubu.
Napijmy się jak dawniej.
Nie, muszę zostać z Alice.
Czemu musiałeś zostać z mamą?
Wiem, że mnie słyszysz. Co jej się stało?
- Czego mi nie mówisz? - Musiała leżeć.
- Dlaczego? - Proszę, przynieś mi coś.
Coś, co mnie uspokoi.
Przy Charing Cross znajdziesz Raymonda Ducka. Proszę!
W życiu!
Ogarnij się i powiedz mi, co się z nią działo!
Nie! Przyniesiesz mi coś!
Albo nic więcej ci nie powiem!
Bill, dokąd idziesz?
Wracaj do pubu.
To nie twoja sprawa. Niech tak zostanie.
A jeśli cię aresztują?
Pobicie staruszka? Spędzisz resztę życia za kratkami.
Łatwo ci mówić. Nie było cię tam.
Spike, nie!
- Niczego nie zmienisz. - Spike.
Tego, o czym ci mówiłem, nie zrobił mnie!
Bicie. Złamana szczęka. Szpital.
To nie byłem ja.
To była Bea.
Nic nie mogłem zrobić.
Byłem za mały.
Przykro mi, Bill.
Przykro mi.
Teraz jestem wystarczająco duży!
Powiedz, co się działo z mamą, a ci to dam.
Nie, muszę zostać z Alice. Ona…
Sherlocku!
Jak się czujesz, skarbie?
Potrzebuję położnej.
Musiałaś się domyślić.
Chciałam, żebyś to powiedział.
Sherlocku.
Widziałem, jak cierpi…
Cały trud porodu…
To był najgorszy dzień w moim życiu.
Który nagle zmienił się w najlepszy.
Tak mi przykro.
Nie chcę twoich przeprosin.
Nic od ciebie nie chcę.
Chcę tylko wiedzieć, co mama widziała w swoich koszmarach.
Katów.
Z XVII wieku.
Katów.
I trójkąty.
Trójkąty.
Pomóż nam.
Trójkąty.
Trójkąt.
W porządku.
Już.
Musimy wyjechać z Londynu. Natychmiast.
Jeśli zostaniemy, stanie się coś strasznego. Proszę.
- Posłuchaj mnie. - Mamy pracę.
To koniec.
Ta praca nas niszczy. Czujesz to.
Tylko ty możesz zamknąć Wyrwę.
- Nie. - Ipsissimus.
Nie jestem jedyna. Jest nas mało, ale są inni.
Na pewno któryś zamknie Wyrwę.
Nie wiemy tego.
Wiemy o Wyrwie.
Wyobraź sobie, że nam się uda.
Co pomyślą ludzie, jeśli ocalimy świat.
Powinnam była wiedzieć.
Nie chodziło o to, by postąpić słusznie.
Chodzi o ciebie. O mit Sherlocka Holmesa.
- Alice… - Nie. Znam cię.
Lepiej niż ktokolwiek.
Powiedziałeś mi: „Boją się tylko ci, którzy mogą coś stracić”.
Teraz masz mnie.
I dziewczynki.
Masz nas.
Wyjeżdżam z Alice i dziewczynkami do Suffolk.
Na długo?
Rzucasz tę robotę?
To przez Alice, prawda?
Urobiła cię. Zmieniła cię!
To matka mojej córki. Moja narzeczona.
- Tak, zmieniła mnie. - Co teraz?
Nie poradzę sobie sam.
Nie będę z tobą na zawsze.
Poradzisz sobie. Zawsze spadasz na cztery łapy.
Może zmienisz zdanie, kiedy mnie posłuchasz.
Wiem, jak znaleźć Wyrwę.
Prowadziłem długie badania w Złotym Brzasku.
Mów.
Myślę, że bariera między światami
najcieńsza jest tam, gdzie był duży ruch.
Tam, gdzie zginęło wiele osób.
Wyrwa miałaby miejsce tam,
gdzie bariera jest najcieńsza.
Domyśliłem się, że skoro Alice widzi katów,
powinniśmy poszukać miejsc egzekucji.
To niesamowite. Czemu mi nie powiedziałeś?
Chciałem poradzić sobie sam.
Chciałem ci zaimponować. Żebyś mnie dostrzegł.
Dostrzegam cię.
Doprawdy?
To tylko teoria.
Najpierw chciałem się upewnić.
Takich miejsc w Londynie są dziesiątki.
Ale tylko jedno ma kształt trójkąta.
Tyburn!
Tyburn wybudowano w kształcie trójkąta,
by powiesić jak najwięcej osób.
- Zawisło tam 80 tysięcy ludzi. - To tam.
To musi być tam.
Zawołaj Alice.
Nie mogę. Źle się czuje.
Ale namówiłeś ją, prawda?
Po tym, jak obiecałeś, że to koniec i że wyjedziecie.
Nie miałem wyboru.
Proszę. Daj mi opium.
- Potrzebuję! - Mów dalej.
Nie mogę!
Mów dalej!
Pamiętam…
Pamiętam, jakby to było wczoraj.
Byliśmy jak wy.
Czułem się stary i mądry.
A byliśmy dzieciakami.
Płotkami w otwartym morzu.
Nieświadomymi głębin oceanu.
Nieświadomymi tego, co czai się w ciemności.
To tu. Tu były szubienice.
SZAFOT TYBURN
Nic tu nie ma.
Między drzewami.
Sherlocku.
Nie musisz udowadniać swojego geniuszu.
Już jesteś genialny.
Niesamowity.
Beatrice jest twoją córką, tak jak Jessie.
W porządku?
Co masz na myśli?
Wyrwa była mała.
Niewiele widziałem.
Jak wyglądała?
To była materia wszechświata.
Alice.
Jeśli się rozszerzy, pochłonie świat.
To już się zaczęło, moce, dziwne zdarzenia.
- Daj jej listę zaklęć! - Nie potrzebuję ich.
Jak tylko jej dotknęła…
Wiedziałem, że ją pochłonie.
Pulsowała energią.
Skwierczała jak tłuszcz na patelni.
- Nie ratowałeś jej? - Ratowałem.
Gdy się zamykała, próbowałem ją wyciągnąć.
Złapałem ją, ale nie byłem wystarczająco silny.
Łap ją!
Krzyknąłem do Johna, by ją łapał. A on złapał mnie.
Trzymaj się, Alice!
Sherlocku, nie!
A potem zniknęły.
Alice. Wyrwa.
Jakby nigdy nic tam nie było.
To mi wystarczy.
Pozwoliłeś nam myśleć, że utonęła.
- Że oszalała. - Przepraszam.
A potem nas zostawiłeś.
Byłem wrakiem. Myślałem, że robię dobrze.
Myślałeś tylko o sobie.
Nie było dnia,
w którym bym o was nie myślał.
Zajebiście nam to pomogło,
kiedy tłukli nas i opluwali w domu pracy.
Kiedy przymierałyśmy głodem,
myśląc, czy nie zająć się prostytucją.
- Chcę wam pomóc! - A potrzebujemy cię?
Spójrz wokół.
Leżysz we własnych szczochach i wymiocinach.
Mama miała rację.
Masz się za geniusza. Żyjesz po to, by ludzie cię chwalili.
Mama była o wiele lepszym człowiekiem.
Popełniłem błędy.
Ale to, co stało się twojej mamie, to nie moja wina.
Przez te wszystkie lata gnębiła mnie jedna myśl.
Próbowałem o tym nie myśleć, ale nie mogłem.
Gdy chcę z nim o tym pogadać, zawsze mnie powstrzymuje.
- Co takiego? - John Watson
ani razu niczym się nie zainspirował.
Skąd nagle wiedział, jak znaleźć Wyrwę?
Skąd?
Zaczekaj! Opowiedziałem ci wszystko.
Proszę. Daj mi opium.
Nie!
To nie opium.
To zwykły cukier.
Kłamliwa suka! Zasługujesz na to, co się z tobą stanie!
Nie chcę cię więcej widzieć!
Na co czekasz, chłopcze?
Po coś tu przyszedłeś.
Czekam.
Chcę zrobić ci krzywdę.
Czemu miałbyś zrobić coś takiego?
Czemu? Bo to ty lubisz krzywdzić innych.
Jesteś z domu pracy?
Jeśli coś ci zrobiłem, to pewnie zasłużyłeś.
Twardą ręką…
Już nie jestem dzieckiem, Vic. Teraz jestem silny.
- A ty stary. - Wszystkich nas to czeka.
Ciebie też.
Kojarzę cię.
Zapamiętuję imiona i twarze.
Więc jak mam na imię?
Byłeś bardzo mały, kiedy do nas trafiłeś.
Twoja matka przyjechała z Glasgow.
Nie chciała cię.
Źle. Moja matka była tkaczką z Manchesteru.
Zmarła przy porodzie.
Ojciec oddał mnie, zanim wyjechał walczyć za kraj.
- Zginął na Krymie. - Jasne.
Bajeczki opowiadane przez siostry.
- Kłamiesz. - Wojna krymska skończyła się w 1856.
Może i jesteś głupi, ale liczyć umiesz.
Pamiętam, że była prostytutką.
Przyjęliśmy od niej nie tylko ciebie.
Nie znasz mnie!
Chcesz mi namieszać w głowie.
Nie zapamiętałbyś jednego z setek dzieci.
Jeśli mnie znasz, powiedz, jak mam na imię.
Jak mam na imię, Vic?
Billy.
Jesteś Billy.
Trzymałeś się z siostrami.
Mały Bill.
Tak ryczałeś nocami,
że musieli mnie budzić, bym się tobą zajął.
Czemu tak ryczałeś?
Bo twoja matka dziwka cię nie chciała?
Czy dlatego, że twój tatko był jednym z jej klientów?
Nie.
Wynoś się z mojego domu, mały Billu.
Albo sam dam ci powód do płaczu.
Wściekłam się na niego.
Wiem. Słyszałam cię z ulicy.
Co za złamas.
Przykro mi, Jess.
Za co?
Naciskałam cię, byś się z nim zobaczyła.
Jeszcze nigdy nie czułam do nikogo takiego obrzydzenia.
Jakim cudem się tak kontrolowałaś?
Nie musiałam.
Mam go gdzieś.
- Co? Jak to? - Nie wiem.
Wiem, że miałam kogoś przy sobie, gdy dorastałam.
Kogoś, kto mnie kocha i o mnie dba.
Wciąż masz.
Kocham cię, Bea.
Wiem, że to gnojek,
ale zgadzam się z nim w jednej kwestii.
Watson wie więcej, niż daje po sobie poznać.
Może nawet za wszystkim stoi.
Udowodnię to.
I zakończę.
Bea.
Nie marnuj sił na Sherlocka. Nie jest tego wart.
To tylko złamany staruch, który utknął we wspomnieniach.
Gdzie jest Jessie?
Daleko od ciebie.
Jak się czujesz?
Bardziej jak ja.
Mogłem być lepszym narzeczonym.
Ale kochałem ją.
Bardzo.
Musisz uwierzyć.
Wierzę.
Ta herbata…
To inny rodzaj, prawda?
Tak.
Skoro jest inna, a wczoraj była niedziela,
pani Hudson mogła kupić ją jedynie
na targu Lanes.
Chętnie kupiłaby najtańszą,
ale byłoby jej wstyd, więc kupiłaby drugą najtańszą. Czyli Ceylon.
HERBATA DARJEELING
Ceylon. Zgadza się.
Wolałbyś jej nigdy nie poznać.
Ostatnia dekada mojego życia była piekłem.
Ale poświęciłbym jeszcze 100 lat za jedną chwilę z nią.
Życie nie jest pozbawione bólu.
Radość i ból są nierozłączne.
Nie unikaj ich.
Bea? Wszystko gra?
Pokaż mi swoje ciało.
- Beatrice… - Pokaż.
Chcę zobaczyć.
Zdejmij koszulę.
Nie chcę, żebyś je przede mną ukrywał.
Jest zbyt ładne.
Żadnego ukrywania?
Żadnego ukrywania.
Napisy: Jakub Jadowski