NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Ile to powinno trwać?
Skąd mam wiedzieć?
Dziesięć minut?
Nigdy nie mierzyłam.
Ale podobało ci się?
Posłuchaj…
- Mnie tak. - Leo.
Podobało mi się.
Naprawdę. Teraz cicho. Musimy się skupić.
To było bardziej 15 minut.
Następnym razem zmierzymy. Spokojnie.
- Będzie następny? - Niekoniecznie.
- Powiedziałaś. - Mamy co innego na głowie.
Nie mam wolnych pięciu minut.
Przepraszam, to na pewno było więcej.
Cholera!
Jak myślisz, czego tu szukał?
„Utrata prawego ucha”.
„Utrata lewego oka”.
Zauważyłam.
Jakim cudem on żyje?
Według notatek ofiary pojawiły się tu
z całkowicie zagojonymi ranami.
Prawie bez utraty krwi.
To…
To niemożliwe.
Nazwaliśmy to „Sprawą Kolekcjonera”.
Zagoiło się tak dobrze, że wygląda, jakby tak było od początku.
Jastrzębiec snowdoński.
Wrócił Kolekcjoner.
Rozmawialiśmy z pielęgniarką.
Ofiar było więcej.
Jedna nie ma części wątroby. Inna części lewego płuca.
I co? Spike twierdzi, że w całym mieście są nowe potwory.
Co wyjątkowego jest w tym?
To jedyna sprawa, której Sherlock nie rozwiązał.
Lewa noga, prawa noga, lewa ręka, prawa ręka, wszystko zabrane.
Cudownie gojące się rany.
Tak jak teraz.
Myślimy, że ktoś chce zbudować człowieka
z części ciała innych ludzi.
Musiał stracić moc, kiedy ich…
Kiedy zamknęła się pierwsza Wyrwa.
Mamy nową, więc znowu działa.
Nie rozumiem, jaki macie plan.
Co z tego, że znowu to robi?
Kogo to obchodzi? Jak ma nam to pomóc znaleźć Wyrwę?
Jessie nie może dostać się wystarczająco głęboko w ich umysły.
Billy, chodzi o to,
że tą sprawą interesuje się Watson.
Może jest inny sposób, by znaleźć Wyrwę?
Nie.
Jeśli zagłębisz się w koszmar,
- ta cała jaskinia… - Nie zrobię tego.
Wiem, że to straszne,
ale możesz wyjść, kiedy chcesz, więc nie wiem…
Nie wiesz, jak to jest. Nie zrobię tego.
Ty byś to zrobił?
- Nie zmusimy jej. - Przestańcie.
Wszyscy jesteśmy…
Zmęczeni.
Po prostu…
Odetchnijmy.
Bea.
Jaki masz trop w sprawie ciał?
Ponoć użyto rzadkiej rośliny.
Jastrzębca.
Watson ponoć rozmawiał z ekspertem. Edith Dubois.
Zacznijmy od niej.
Dobra. Zacznijmy od niej.
Leo.
Znajdź jej adres w ratuszu,
kiedy wrócisz, pójdziemy do niej razem.
Nie mam ochoty. Jestem zajęty.
Jest was wystarczająco dużo.
Poradzicie sobie.
Bill! Co?
Idź.
Też nie pójdę.
Co takiego?
Nie wierzę, że mnie o to prosiłeś.
- Nie prosiłem… - Zostaw mnie.
Billy, stój!
Zaczekaj.
Posłuchaj.
- Jak to było znów z nim gadać? - Z kim?
- Spike mi powiedział. - Papla.
To twój przyjaciel.
Porozmawiajmy.
Powiedział, że mnie okłamali.
Że moja mama była…
Nie była tkaczką.
Mógł kłamać.
Poszedłem sprawdzić w domu pracy.
Posłuchaj, Bill.
Należy mu się za to, co ci zrobił.
- Nic nie rób. - Nie.
To nie twoja wina. Byłeś dzieckiem.
Dzieci nie chronią innych. To je należy chronić.
Nienawidzę go.
Ja też.
Ale czy naprawdę chcesz zniszczyć siebie?
Bo tak się stanie.
Jesteś twardy, ale i dobry.
Dobrzy ludzie nie mogą krzywdzić innych, nie krzywdząc siebie.
Potrzebujemy cię.
Twoich talentów.
Twojego serca.
Nikt cię nie zastąpi.
Jesteś wygadana. To nieuczciwe.
- Eliksir? - Dzięki.
„Jeśli człowiek ma dość Londynu,
ma dość życia.
Jako że ma tam wszystko, co oferuje życie.
W całej historii świata nie było takiego miasta.
W którym możesz być, kim chcesz.
Robić to, co chcesz”.
Mam broń.
Na pewno.
Pozujesz na groźnego.
Spójrz na siebie.
Wcale nie jesteś groźny.
Bawisz się w przebieranki.
Nie.
Mam tu przyjaciół.
Życie.
Pewnie wiedzą, że jesteś księciem Anglii.
A może miejscowi za wami nie przepadają?
Jeśli zabierzesz mnie do pałacu, zrzeknę się tytułu.
Nie będę chodzić na spotkania,
bankiety, śniadania, przyjęcia.
Przestanę rozmawiać z matką.
Jak zareagowała na to, że mnie nie ma?
Na to, że jej chorowity synek uciekł w dzicz?
Wciąż nie wie, prawda?
Nie powiedziałeś jej.
Tylko mnie tknij, a dowie się o twoim niedbalstwie.
Jak zachowasz swoje poczucie wyższości,
nie pracując już dla Korony?
To ja jestem panem własnego losu.
Ja!
Wrócę do pałacu, kiedy i jeśli zechcę.
Co więcej, Daimler,
nie masz na to najmniejszego wpływu.
John?
Boże!
Prawie dostałem zawału.
Jak się tu dostałaś?
Bea wyrobiła klucz, gdy leżałeś.
Podziwiam.
Nie chcę tu być. Jestem tu, bo nie miałam wyboru.
Musisz mi pomóc.
To na pewno tutaj?
Colebrook Gardens 11. Edith Dubois.
Ktoś nas uprzedził.
Watson.
Czemu tak mu zależy na tej babce?
Jezu.
Nasz doktorek nieźle się zabawił.
Matko. Zrobił tu burdel.
To Edith?
Z mężem?
Nie wygląda na zadowoloną.
Chyba wiem, czego szukał Watson.
Dziennik.
„19 sierpnia.
Na szczęście choroba zaatakowała tylko kończyny.
Palce gniją, robią się czarne”.
Jej mąż.
„Październik. Choroba przeniosła się na narządy wewnętrzne.
Jeśli czegoś nie zrobię, umrze.
Uśpię go.
I ukryję.
Będę trzymać go w zimnie, by zachować to, co zostało.
Wykorzystam siły natury, by go odbudować.
Ożywić”.
To ona. Ona jest Kolekcjonerem.
„Ukryję?”
Pomogłaś. Może być wszędzie.
Sherlock mówił,
że jastrzębiec snowdoński do wzrostu potrzebuje konkretnych warunków.
Rośnie tylko na jednym klifie w północnej Walii.
Ogród botaniczny.
Patrzcie, co zrobił Watson.
Jest zdesperowany.
Wściekły.
Czemu mu tak na niej zależy?
Powiedział Sherlockowi,
że jastrzębiec to ślepy zaułek, dlaczego?
Dowiedzmy się.
Może spędzimy dziś pięć minut razem.
Kiedy wrócimy.
O ile wrócimy.
Wrócimy.
Możliwe, że kiedyś nam się nie uda.
Na razie mamy szczęście, ale…
Chcesz się wycofać?
Nie możemy.
Cieszę się, że jesteś.
Odkąd się pojawiłeś…
Co?
Mniej się boję.
Ja też.
Włożyłam do zamka klucz, by Watson się tu nie dostał.
Nie wiem, jak zacząć to analizować.
Zrób tak, jak w przypadku wizji mojej mamy.
- To było dawno. Nie pamiętam ich. - Pamiętasz.
Ukryłeś to pod 15 latami gówna.
Nie przeklinaj.
Przeklinają leniwi i niekreatywni.
- Próbujesz grać ojca? - Nie, tylko mówię.
Dajesz ojcowskie rady?
- Nie mówię… - Gówno.
Cycki. Fiut. Dupa.
Osrana dupa.
Skończyłaś?
Może po prostu…
Powiedz, co widzisz w koszmarach.
Jestem pod ziemią, w tunelu.
Jest tam wielka dziura. Jak jaskinia.
W środku są ciała.
Mnóstwo ciał.
Może to krypta?
Jakieś katakumby?
Są tam potwory.
Mroczne.
„Mroczne?”
Możesz mówić bardziej ogólnie?
Zaczynam gubić się w szczegółach.
Noszą czarne szaty.
I maski.
Długie nosy. Jak stożki. Oczy bez źrenic.
To doktorzy plagi.
W czasie czarnej śmierci lekarze nosili takie maski.
W środku mieli zioła mające ochronić ich przed „morowym powietrzem”.
Bzdurna teoria, ale nauka dopiero zaczynała się rozwijać.
Bariera jest najcieńsza tam, gdzie jest duży ruch,
powinniśmy szukać jamy zarazy.
Taki sam.
Ten ogród jest ogromny.
To wygląda znajomo.
Miejsce ze zdjęć w jej domu.
SZKÓŁKA GŁÓWNEGO BOTANIKA
Trzymajcie się blisko.
Kiedy Prometeusz stworzył człowieka i podarował mu ogień,
Zeus za karę przywiązał go do skały.
Przez wieczność orzeł wyjadał mu wątrobę.
Jaką karę wy macie dla mnie?
Billy.
To koniec, Edith.
Masz rację.
To koniec.
Ale nie taki, jak myślicie.
To koniec, bo go skończyłam.
Jest gotowy.
Serum wybudzi go ze śpiączki.
Nie możemy na to pozwolić.
Jest bardzo silny.
Nie spodoba mu się, że mi grozicie.
Czego się spodziewałaś?
Nie możesz kraść cudzych części ciała.
Zabierałam je od ludzi, którzy mogą sobie na to pozwolić.
Nikogo nie zabiłam. Nie potrzebował ważnych organów.
Widzieliśmy faceta z dziurą wielkości pięści.
Stworzyło go ponad 30 ludzi!
Zapanowałam nad życiem!
Historia Prometeusza jest ostrzeżeniem.
Tych, którzy sprzeciwią się naturze, czeka kara.
To niewłaściwe.
Niewłaściwe?
Niewłaściwe.
Nie mówcie mi, co jest właściwe.
Mój mąż był chirurgiem.
Ratował ludzi.
Mimo to Bóg dał mu tę chorobę,
a gwałciciele i mordercy cieszą się zdrowiem.
Cóż…
Sama musiałam stać się bogiem.
I będę lepszym niż on kiedykolwiek.
Edith, nie!
Sammy! Jestem tu.
Nie.
Sammy.
- To koniec. - Nie.
To nie koniec.
Koniec. W Londynie są dziesiątki jam zarazy.
Odwiedź każdą, zobacz, czy coś poczujesz.
Nie mamy na to czasu.
Nie mamy innego tropu.
W swoich koszmarach widziałam kręgi.
Nie chcę tego wiedzieć! Zostaw mnie!
Proszę…
nie płacz.
Nie mogę wrócić do moich koszmarów.
Nie mogę.
Wiem.
Trzymałem twoją mamę za rękę podczas jej snów.
Podczas nocnych konwulsji.
Trzęsła się.
Chcę, żeby to się skończyło.
W porządku.
Kręgi, jamy zarazy.
Jedyna…
Pod Biblioteką Londyńską jest jama.
Czytelnia jest w kształcie kręgu.
To…
To tylko strzał, ale…
możemy tam pójść.
Może coś poczujesz.
Musiało się dostać do ważnych organów.
Powinnam była zebrać więcej części.
Powiedz, co wiesz o Johnie Watsonie.
Wyrwa pojawiła się 15 lat temu.
Oboje byliście w to zamieszani.
Powiesz nam, co wiesz.
Dlaczego miałabym?
Bo nie zabierzemy cię na komendę.
Wtedy dalej będzie kradła części ciała.
Mam to gdzieś. To nieistotne.
Liczy się John Watson.
Nie możemy.
Boże.
Nienawidzisz go prawie jak ja.
A ja myślałam, że chcecie go uratować.
Uratować?
O, cholera.
Po co ci kompas?
Zjawisko to wpływa na naturalne pole magnetyczne Ziemi.
W pobliżu Wyrwy kompas wariuje.
Chciałem ci podziękować.
Za co?
Od dawna tego nie robiłem.
Czuję się…
Dobrze.
Jak dawniej.
Wiem, jakie to dla was trudne.
Straszne. Przerażające.
Ale to w takich sytuacjach tworzymy silne więzi.
To dar.
Nasze więzi z innymi.
Bliskość.
Bycie częścią drużyny.
Ciesz się tym.
Uwierz mi.
To nie wytrwa.
Pospiesz się.
No dobra.
Czytelnia.
Czujesz coś?
Z kompasem musi być coś nie tak.
To nie tu.
To musi być tu.
To miejsce pasuje najbardziej.
To nie znaczy, że nie ma innych.
To musi być tu.
Musi.
Zamknij oczy.
- Wdech… - To nie tu. Mówię ci.
Dobra, zapomnij.
Chryste.
- Pomóż mi. - Nie.
Co?
Zostawcie go.
Kiedy będziemy mieć taką szansę?
Beatrice.
Miałaś nam o nim opowiedzieć.
Mów.
Z przyjemnością.
Kiedy Sammy zachorował, próbowałam zatrzymać rozwój choroby.
Próbowałam wszystkiego. Na nic.
Kiedy nauka zawiodła…
zainteresowałam się magią.
Osoba, która może rozmawiać ze zmarłymi…
Prawdziwy kontakt.
Udokumentowany.
Taka osoba zostałaby pępkiem świata.
Geniuszem większym niż Newton, Galileusz czy Archimedes.
To możliwe.
Postaramy się o to.
Proszę przyjechać do edynburskiej siedziby Brzasku.
Planujemy kilka seansów.
Pan Holmes jest bardzo zajęty.
- Nie ma czasu na… - Nonsens!
Co może być ważniejsze?
Przepraszam za niego.
Nie ekscytują go takie tematy.
To nie jego działka.
Nieprawda.
Studiowałem starożytne sumeryjskie teksty.
Wierzyli, że kiedy ktoś umiera,
trafia do ponurych zaświatów Ereszkigal.
Są tam trzy bramy pilnowane przez trzy monstra.
Ktoś do pana Holmesa.
Tak?
Nazywam się Edith Dubois.
Złoty Brzask dał mi ten adres.
Kazali pytać o Sherlocka Holmesa.
Jest zajęty. Proszę przyjść kiedy indziej.
Chyba wiem, jak sięgnąć tamtej strony.
Co takiego? Jak?
Udało mi się zdobyć…
Nie wiem, jak to opisać.
To artefakt.
Prawdziwy?
Wydałam na niego ostatnie grosze.
Co teraz?
Zabiorę go i sprawdzę, czy jest prawdziwy.
Sammy?
Jestem tu.
Jestem.
Nie.
Zostanie tu. Ledwo cię znam.
Po to mnie zaprosiłaś.
Tak.
Żebym pomógł ci tchnąć życie w kości twojego męża.
Zabiorę artefakt. Znajdę sposób.
Odkryłam, że korzystanie z niego jest bardzo niebezpieczne.
Masz mnie za amatora?
- Nie. - Proszę.
Nie doceniasz mnie.
Jak długo to potrwa?
Będziemy w kontakcie.
Ale nie odezwałeś się, prawda?
Wykorzystałeś kobietę, chcącą ratować męża,
i ją porzuciłeś.
Czekałam…
i czekałam.
Ale ty miałeś inne plany.
SZAFOT TYBURN
Pelkadorn, eldorn, alband,
lumidorn,
kulonos, almonus.
Minęły tygodnie, Sammy'emu kończył się czas.
Poprosiłam o pomoc przy pomocy tablicy.
Ale coś się zmieniło.
Odkryłam w sobie moc rozumienia roślin na poziomie molekularnym.
Mogłam łączyć je tak, by działać cuda.
Nie martw się, kochanie.
Wiedziałam, co muszę zrobić.
Tak będzie lepiej.
Odpoczywaj.
Odbuduję cię, obiecuję.
Kilka miesięcy później zjawił się gość.
Coś ty robiła, Edith?
Mogę spytać o to samo.
Jak mnie znalazłeś?
Jastrzębiec snowdoński.
Sherlock znalazł go w twojej miksturze.
Wiedziałem, jak tylko zobaczyłem ofiary.
- Gdzie twój mąż? - Jest bezpieczny.
Odbuduję go.
Jesteś szalona.
A ty odwrócisz się,
pójdziesz do Sherlocka i powiesz, że się mylił.
- Doprawdy? - Tak. Bo wiem, co zrobiłeś.
Widziałam to, kiedy uzyskałam moc.
Jedno słowo, a powiem im, że zabrałeś artefakt
i zamiast rozmawiać ze zmarłymi,
zrobiłeś dziurę w ścianie wszechświata.
To byłeś ty.
Cały ten czas.
Przez ciebie zginęła mama.
- Zabiłeś ją. - Nie!
Tak! Okłamałeś Sherlocka.
Udawałeś, że szukasz Wyrwy,
podczas gdy wiedziałeś, gdzie jest.
Myślałem, że kontrolując potwory,
będę miał czas odkryć, jak ją zamknąć.
Nie chciałem, by twoja mama… Myślałem, że da się inaczej.
Nie dało się.
To ją zniszczyło.
Odebrało mi ją.
Przykro mi.
Nie mogę uwierzyć.
Cały czas za tym stałeś.
- Po tym wszystkim. - Tym razem to nie ja.
Przysięgam.
Po pierwszej Wyrwie wrzuciłem artefakt do Tamizy.
Przysięgam. Beatrice, proszę!
Musisz mi uwierzyć.
Nie ruszać się!
Jeśli to upuszczę,
wszyscy zginiecie.
- Możemy szukać dalej. - Nie!
To upokarzające.
Nie zmusisz mnie do niczego.
Rozejrzyj się. Ulice oszalały.
Dobrze ci radzę, schowaj się.
Co z tobą?
- Potrzebujesz działki. - Tak.
Jestem narkomanem. Tacy jesteśmy.
- Nie pomożesz? - Nie mam ochoty.
To nie powód.
Nie jestem już tym, kim byłem!
Oto powód.
Sherlocka Holmesa już nie ma.
Geniusz, magia, dedukcja… Wszystko zniknęło. On nie wróci.
Nie wierzę ci. Po prostu się boisz.
Ja się boję?
Masz tupet mówić, że się boję.
Odpowiedzi są w twojej głowie.
Ale boisz się swoich wizji. To żałosne.
Rozejrzyj się. W mieście panuje chaos.
Powstrzymałabyś to cierpienie, gdybyś miała w sobie krztynę odwagi.
Nie musisz być geniuszem.
Nie tego chciałam.
Chciałam, byś walczył wraz ze mną.
On ma broń!
Ukryj się, jest niebezpiecznie.
Co ty robisz? Miałyśmy umowę.
Daj spokój.
I tak byście mnie nie puścili.
Edith, proszę!
A co do ciebie, Johnie,
jak myślisz, czemu cię nie zabiłam?
Zauważyłam,
że muszę wymienić mu serce i zwój nerwowy.
Coś, czego nie pobiorę bez zabijania.
Ale twoje życie…
jestem gotowa poświęcić.
Jesteśmy tacy sami.
Próbowaliśmy bawić się w Boga i poznaliśmy tego cenę!
Nie bawię się w Boga.
Ja jestem bogiem.
A bóg czasami musi poświęcić niewinnych dla większego dobra.
Przykro mi, że jesteście w to wplątani.
Przykro mi, że was w to wplątał.
- Edith, proszę. - Twój mąż nie żyje.
Nie przywrócisz mu życia.
Dość!
Jeden wdech…
nic nie poczujecie.
Sammy.
Jesteś tu.
Sammy, jesteś tu.
Mój ukochany.
Żyjesz.
Zostaw go.
Kochanie, jestem tu.
Mój najmilszy.
- Żyjesz. - Tak.
Piętnaście…
Tak.
Dlaczego?
Ocaliłam cię.
Dlaczego?
Żebyśmy mogli być razem.
Edith, zostaw go.
Piętnaście…
- Tak. - …lat.
Więziłaś mnie.
Czemu nie dałaś mi umrzeć?
Bo cię kocham.
Spójrz, co ze mną zrobiłaś.
Jak śmiałaś odebrać mi śmierć?
On nas rozszarpie.
Musimy wiać.
Beatrice. Nie zostawiaj mnie.
Nie zostawiaj mnie tu.
Rozwiąż mnie.
Proszę, pomóż mi.
Rozwiąż mnie.
Pomóż.
Proszę.
Szybciej.
Bea, uciekaj albo nas pozabija!
Chodź, Bea.
Szybko!
Beatrice!
Precz.
Chodź!
To była długa podróż.
Zostało parę godzin.
Właśnie minęliśmy Dover.
Zobaczyłem klify.
Myślałem, że się ucieszysz.
Cieszę.
Tylko…
Sherlock mówił, że dzięki śledztwom
zbliżył się do Watsona i mojej mamy.
Jakby razem walczyli.
Nie czuję tego z moimi przyjaciółmi.
Chcą, żebym eksplorowała swoje koszmary.
Mimo że powiedziałam im, że nie chcę.
Oni już cię nie rozumieją.
Ciężko im zrozumieć takich jak my.
Przerosłaś ich.
Jesteś teraz kimś…
Tak wyjątkowym.
Potężnym.
Bea rozumie.
Nigdy nie każe mi zrobić czegoś takiego.
Jest jak anioł stróż.
To był nasz jedyny trop.
A gdzie jest Wyrwa i kto za nią stoi?
Po tym wszystkim,
co zrobiliśmy i przeszliśmy, nie mamy nic.
To koniec.
Musimy dalej próbować.
Rozdarcie się powiększa.
Spójrzcie, co dzieje się z miastem.
To tylko kwestia czasu, nim…
Co teraz?
Został jeden sposób.
Jeden jedyny.
Jessie!
Jess!
Może mnie nie pamiętasz.
Poznaliśmy się jakiś czas temu na ulicy.
Pamiętam.
Jak się tu dostałeś?
Czego chcesz?
Właścicielka pozwoliła mi tu wejść.
Doprawdy?
Wynoś się.
Mam dla ciebie pewne informacje.
Mogą cię zaciekawić.
Na ulicach jest cicho.
To przez potwory.
Ludzie wiedzą.
Wiedzą, że dzieje się coś złego.
Posłuchaj.
Nie byłem wtedy w najlepszym nastroju.
A teraz?
W porządku.
Ogarnąłem się.
To dobrze. Pójdę po resztę.
Tu jesteś, gnojku.
Beatrice?
Wracasz czy…
Masz pięć sekund, by powiedzieć mi, kim jesteś.
Zostaw mnie. Nie chcę z tobą gadać.
Ale z ludźmi w domu pracy miałeś ochotę gadać.
Szukałeś na mnie brudów.
Jeśli masz jakiś problem, załatw sprawę jak facet.
Twarzą w twarz.
Nie będę się z tobą bił. Nie jesteś tego wart.
Szkoda.
Ja chcę bić się z tobą.
Chłopaczki bez ojca nie wiedzą, czym jest prawdziwy facet.
Ale ja cię nauczę.
Ty niby jesteś facetem?
Ja to ja.
Widzisz przed sobą prawdziwego mnie.
Nie znam cię.
Boże, niedobrze mi.
- Beatrice, proszę… - Nie dotykaj mnie.
Więcej mnie nie dotkniesz.
Okłamywałeś mnie przez cały czas.
Naraziłeś nas. Mnie, Jessie, Spike'a, Billy'ego. I po co?
Żebyś mógł poudawać biedaka?
Nie.
Żeby być waszym przyjacielem.
Inaczej nie dalibyście mi szansy.
Nie.
Nie zwalaj winy na nas.
Nigdy nie miałem ani jednego przyjaciela.
Nikt nie traktował mnie tak, jak wy siebie nawzajem.
Wiecznie byłem samotny.
Musiało być ci tak trudno, Wasza Wysokość.
Daliśmy ci to, czego chciałeś?
Czy ja dałam ci to, czego chciałeś?
Poczułeś się lepiej?
Naprawdę…
Otworzyłam się.
Nie powinnam była.
- Zmieniłbym… - Idź sobie.
Nie.
Nie chcę cię więcej widzieć.
Wstawaj i walcz.
Walcz.
Wiesz, czemu zapamiętałem twoje imię?
Bo to ja ci je nadałem.
Nadawałem imiona wszystkim dzieciakom, które do nas trafiały.
Których matki miały to gdzieś.
Nadałem ci imię.
Dzięki mnie stałeś się silny, tak miało być.
Chodzi o to…
Rozejrzyj się tylko!
Spójrz na to miasto!
Jak traktuje ludzi.
Myślisz, że dałbyś radę?
Nauczyłem cię walczyć.
A teraz ty…
walcz ze mną,
mały gnojku.
No już!
Walcz!
Jezu, on nie żyje.
Niech ktoś wezwie policję!
Jess, gdzie byłaś?
- Musiałam się przejść. - Jak było z Sherlockiem?
Chciałam, żeby mi pomógł.
Nie był zainteresowany.
Już nie jest tym, kim kiedyś był.
Nazwał mnie tchórzem.
Bo nie chcę eksplorować koszmarów.
Coś w tym jest.
Co?
Posłuchaj…
Nie jesteś tchórzem.
Ale jeśli to zrobisz, pozbędziemy się tego całego szajsu.
Tak uważasz?
To nie wina Watsona. Nie teraz. Powiedział nam.
Sherlock nam nie pomoże.
Tylko ty możesz to powstrzymać.
Musisz zagłębić się w swoje koszmary.
Nie wierzę. Myślałam, że akurat ty zrozumiesz.
Rozumiem. Ale jestem szczera.
Sądzę, że musisz dorosnąć.
Miał rację.
Na temat was wszystkich. Nie rozumiecie!
Kto?
Jessie?
Jess!
…upewnij się, że wiedzą, co robić.
Wygrałeś.
Nie żyją.
Jess?
Jess.
Wszystko gra?
Tak.
- Pomocy! - Chodź.
- Szybko! - Chodź.
Co się stało? Oni nie żyją?
Gdzie Wyrwa?
Nie wiem, w miejscu jakiejś dawnej jamy zarazy.
Której jamy?
Bałam się sprawdzić.
Świat jest zagrożony, a ty się bałaś?
Mogłaś wejść głębiej w umysły tych potworów.
Wiedzieli, gdzie jest.
Przepraszam.
Jesteś zbyt słaba.
- Zajmę się tym. - Dobrze.
Razem znajdziemy Wyrwę.
- Znajdziemy i zamkniemy. - Nie.
Nie chcę jej zamykać.
Co?
Puść mnie!
Kim ty jesteś?
Co ci się stało?
Proszę.
Napisy: Jakub Jadowski