NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie wierzę.
Myślałam, że zrozumiesz.
Odkąd się pojawiłeś, mniej się boję.
Ja też.
Przy blasku księżyca żeglarza wybranka
Żeglarza wybranka
Okłamywałeś mnie przez cały czas.
Nie chcę cię więcej widzieć.
Przez ciebie zginęła mama.
- Zabiłeś ją. - Nie!
To ją zniszczyło. Odebrało mi ją.
Co tu robisz?
Powiedziałem ci prawdę.
Musiałem poniżyć się przed psychopatką
i bandą nastolatków.
Nie powiedziałeś całej prawdy.
Nie powiedziałeś, czemu to zrobiłeś.
Czy to ważne?
Tak, bo Wyrwa odebrała mi mamę.
Kiedy poznałem Sherlocka, nikt o nim nie słyszał.
To ja widziałem w nim geniusz.
Zamieszkaliśmy razem.
Pracowaliśmy dla policji.
Miał wiele wad i słabości, ale radziłem sobie.
Wiedziałem, co robić, by się skupił.
Jego reputacja rosła,
a ja czułem dumę.
Sherlock Holmes to nie jeden człowiek, ale dwóch.
Jego sukcesy były też moimi.
Gdy zdobywał sławę,
zaczął się ode mnie oddalać.
Musiałem znaleźć sposób, by pokazać mu,
że też mogę dokonywać…
wielkich rzeczy.
Chciałeś mu zaimponować?
Nie chciałem otworzyć Wyrwy.
Chciałem tylko skontaktować się ze zmarłymi.
Myślałem, że gdybym zrobił to jako pierwszy…
Czemu uratowałeś jego, a nie moją mamę?
Ona nie tylko radziła sobie z jego słabościami,
ona łagodziła jego duszę.
Nie mógłbym tego zrobić.
Nie ona powinna łagodzić jego duszę,
on powinien łagodzić jej.
Ciągle mówisz o waszej wielkości.
Jak zaślepionym facetem trzeba być, by nie widzieć jej u kobiety?
Myślisz, że jej nie dostrzegałem?
Nie miałem z nią szans.
Myślisz…
Patrzyłem, jak się zakochują,
dzielą dotyk, uśmiechy.
Myślisz…
Chciałem, żeby mnie zauważył.
Czemu uratowałeś jego?
Nie miałem wyboru, zareagowałem…
Czemu uratowałeś jego?
Długa wspólna praca rodzi więzi.
Byliśmy nierozłączni.
Powiedz, czemu nie ratowałeś mojej mamy!
Bo go kocham!
Bo zawsze go kochałem!
Dlatego otworzyłeś Wyrwę.
Dlatego go uratowałeś i wciąż się nim opiekujesz.
Nie.
Nie jesteś zdolny do miłości.
Jesteś na to za zimny.
Jak myślisz, czemu jesteś sam?
Ja jestem sam?
Gdzie twoi przyjaciele?
Johnie!
Cholera, gdzie ty jesteś?
Co jej się stało?
- Jessie! - Tutaj.
Jessie!
Co się stało?
W Londynie pojawił się diabeł.
Na nabrzeżu zobaczyłem,
że niesie ją jakiś doker.
ROZDZIAŁ 7: EKSTAZA ŚMIERCI
Powiedział, że zrobił to gość z Ameryki,
Człowiek w bieli, jak nazywa go Jessie,
dotknął innego dokera, który natychmiast popełnił samobójstwo.
Co jej zrobił?
Jest spocona, ma podwyższony puls,
jej oczy wskazują na to, że nie jest przytomna,
śni.
A raczej ma koszmary.
Uwięził ją tam.
Sherlocku, kim on jest?
Nie wiem.
Liczyłem, że ty mi powiesz.
Nie mam pojęcia.
On nie jest winny.
Wiem, że wiele między wami zaszło,
ale obecna sytuacja to nie jego wina.
Jest Ipsissimusem.
Musi być.
Jeśli ma taką samą moc, co Jessie i Alice,
ma dostęp do naszych lęków,
najgorszych wspomnień i może nas nimi nękać.
Co on tu robi? Dlaczego tu jest?
Wyrwa.
Taki Ipsissimus jak on?
Potrafiłby pozyskać jej pełną moc.
Stać się bogiem tego świata.
Bogiem koszmarów.
Myślisz, że ich zgubiłaś,
ale doktorzy plagi cię wyczują.
Idą po ciebie.
Nie ma ucieczki.
Pamiętasz ostatni raz?
Teraz, gdy cię znajdą, zabiją cię.
Czemu mi to robisz?
Myślałam, że mogę ci ufać.
Zaprzyjaźniłem się z tobą, byś znalazła Wyrwę,
ale byłaś za słaba.
Kiedy ją znajdę, zyskam całą jej moc.
Koniec z potworami.
Ty jesteś potworem.
Nie. To zwykli ludzie są potworami.
Widziałem okropieństwa, jakie sprowadzą na świat w przyszłości.
To wszystko z jednego powodu.
Ze strachu.
Jeśli ktoś się ciebie boi, możesz nad nim panować.
Jeśli nie zamkniemy Wyrwy, to koniec.
Musimy znaleźć ją przed Człowiekiem w bieli.
Co ty robisz?
Coś.
Myślę.
Można powiedzieć, że to dobrze.
Dobrze?
- I jak ci idzie? - Cóż…
Nie wiemy, jak znaleźć Wyrwę.
Ale mamy Ipsissimusa, który znajdzie ją dla nas.
Dla nas?
To jaki jest plan?
No dobra.
Proponuję,
zważywszy na okoliczności…
By zostać i czekać, aż coś się wydarzy.
- To twój plan? - Tak.
Czekać na coś?
Mówię ci.
To jest ten jego geniusz?
Czyste złoto.
Panie Holmes! Dr. Watson!
Przepraszam za najście.
Inspektor Gregson panów wzywa. Natychmiast.
Dobrze.
Znajdę go, Jessie.
Uratuję cię.
Mówiłem, żeby zaczekać i stało się.
Widziałeś go przez okno. To nic nie znaczy.
Wciąż możemy być genialni.
Musimy być.
Dla Beatrice i Jessiki.
Mówiłam, że poleją się łzy.
Czego oczekiwałeś?
Że uciekniesz i pomieszkasz sobie na ulicy?
Przyprowadzisz do pałacu jakąś dziewczynę?
Myślałem, że mogę być normalny.
Miałem dość lat spędzonych w pokoju,
marząc o przyjaciołach.
O tym, jak to jest być kimś innym.
Cóż,
nie będziesz nikim innym.
Żadne z nas nie będzie.
Zrób sobie przysługę i zaakceptuj to.
Pani.
Sir.
Królowa prosiła przekazać,
że kuzynka Helena będzie dziś w pałacu.
Przejeżdża przez kraj w swojej podróży po Europie,
Jej Wysokość chce, byście się spotkali.
Słyszała, że Helena szuka dla siebie wybranka.
Skąd się dowiedziała?
Nie wiem, Wasza Wysokość.
Wynoś się.
Sir.
Masz dwie minuty.
Jak tam, wielkoludzie?
Powiem ci, że bywało lepiej.
Posłuchaj.
Facet z pałacu przyszedł po Leo.
Z pałacu Buckingham.
- Co? - Tam mieszka Leopold.
Co?
Jego mama jest królową Anglii.
Zalewasz.
Królowa ma jakieś 50 dzieci.
Jest jednym z nich. Książę Leopold.
Jezu. A myślałem, że nie może być większym frajerem.
Jutro wyznaczą mi datę procesu.
Nie zamkną cię za zabójstwo w samoobronie.
Chyba nie chcą mnie zamknąć.
Nie.
On jest jednym z nich.
Zarządca domu pracy.
Nie dadzą mi żyć.
- Tak, ale… - Co z tego?
Przy otwartej Wyrwie miasto przepadnie,
a wraz z nim wszystkie szubienice.
Dlatego tu jestem.
Musimy zebrać się razem. Jesteśmy drużyną!
Bez jednej osoby jesteśmy do kitu!
Co zrobisz?
Wyciągniesz mnie z aresztu?
Przykro mi, ale gadasz jak dziecko.
- Fiut z ciebie. - O co ci chodzi?
Właśnie o to. Jesteś mięśniami!
Jessie jest duszą,
Leo mózgiem, a Bea sercem.
A Spike?
Jadaczką?
Jestem szkieletem.
Jestem najważniejszy, trzymam nas razem.
- I nikt tego nie szanuje. - Przykro mi.
To znaczy…
Są rzeczy, których nie naprawisz.
Nawet jako najlepszy szkielet.
Naprawię.
Byłeś dobrym kumplem.
Nie mogłem marzyć o lepszym.
- Sherlocku. - Chryste!
Skupcie się. Halo?
Sherlocku!
Boże. Wyglądasz okropnie.
Idealny czas, by wrócić.
Ktoś się włamał i przeszukał archiwa.
Zabrał dokumenty z waszych spraw.
Lniany garnitur?
Twój znajomy?
Jeszcze nie, ale chcemy go poznać.
Podszedł do recepcjonisty i złapał go za rękę.
A ten rozwalił sobie łeb o ścianę.
Mój Boże.
Potem podszedł do strażnika.
I cóż…
Zrobił z weterana wojennego wrak człowieka.
Nie przechodzi mu.
Musimy dowiedzieć się, po co mu te dokumenty.
Może…
chciał…
Może chciał wiedzieć…
- Nie jesteś sam. - Wiem, daj mi chwilę.
Muszę…
Szuka potwora.
W ich umysłach jest lokalizacja Wyrwy.
Mamy wiele potworów, ale żyje tu pięć milionów ludzi,
to jak szukanie igły w stogu siana,
chyba że wiesz, gdzie szukać.
Arthur Hilton. Ptasznik.
Jak szybko zawieziesz nas do Bedlam?
Chodźcie.
Brawo, Beatrice.
Niezła dedukcja.
Wiesz już, do czego zwykli ludzie są zdolni?
Ale my jesteśmy kolejnym ogniwem ewolucji.
Przyniesiemy światu porządek.
Jakie „my?”
Jak myślisz, czemu cię nie zabiłem?
Mam syna.
Też jest Ipsissimusem. Założysz z nim rodzinę.
Stworzycie dynastię Ipsissimusów,
rządzącą ludźmi na długo po mojej śmierci.
Nie! Jesteś szaleńcem!
Mówiłem, że cię znajdą.
Uciekaj, Jessico.
Schowaj się.
Stój! W imieniu Jej Wysokości!
Szlag.
Okropne są te rozruchy w mieście.
Widzieliśmy straszne rzeczy w drodze do pałacu.
Miałam więc podróż pełną wrażeń.
Moja siostra Emma nalegała, by wziąć jej kota,
ale kiedy dotarłyśmy do Rotterdamu,
kot uciekł ze swojej klatki i zniknął.
Musiałyśmy wsiąść na statek bez niego.
Płakała, jęczała.
Zajrzała do klatki, a tam jej kot.
Musiał wrócić.
Na pewno.
Słyszałam, że będziesz nudny.
- Nie jestem. - Doprawdy?
Wydajesz się dość nudny.
Ta historia nie była jakaś wybitna,
ale przecież się nie znamy.
Nie zacznę od pijackich wybryków.
To była dobra historia.
Jesteś zakochany, prawda?
Widzę to po tobie.
Ja też.
Ma na imię Henrik.
Pracuje w sądzie w Münster.
Zdziwiony, że to człowiek z gminu?
Być może.
I zgadzasz się na to?
Robię to dla mojego kraju.
Na tym polega służba.
Służba dotyczy rzeczy, na których nam zależy,
mnie nie zależy na niczym.
Jeśli się pobierzemy, będą chcieli dzieci.
- Co oznacza seks. - Wiem, skąd się biorą.
Proszę, poćwicz trochę przed ślubem.
- Już to robiłem. - To dobrze.
Nie chcę spędzić życia z mężczyzną,
który nie umie obchodzić się z kobietą.
Zakładając, że się pobierzemy.
Zrobię wszystko, co mogę, by do tego nie doszło.
Miłej reszty wieczoru.
Przepraszam.
Ćwicz, Leopoldzie! Mówię poważnie!
Dobrze się schowaj,
bo zaduszą cię na śmierć.
Uwięziłeś mnie, bo wiesz, że tylko ja mogę cię pokonać.
Ale dlaczego siedzisz w mojej głowie?
Co mi wtedy powiedziałeś?
„Jeśli ktoś się ciebie boi, możesz nad nim panować”.
Strach.
To dlatego tu jestem.
Doktorzy plagi… Muszę się z nimi zmierzyć.
Wtedy to się skończy.
Mówiłem, że mi nie uciekniesz.
Możesz udawać, ale ja czuję twój strach.
Gdzie ja jestem? Co to za miejsce?
Wiesz, czego boisz się najbardziej?
Tego, że uznają cię za dziwoląga.
- Jesteś w rozsypce! - Boisz się wizji.
- Jesteście potworami. - Nie radzisz sobie!
Nie.
Tak.
Najpierw zostawił cię ojciec, a teraz co?
Porzucili cię przyjaciele.
Bo jesteś dziwolągiem.
Jest z tobą coś nie tak, jesteś ohydna.
Nikt cię nie pokocha,
jesteś obrzydliwa.
Inspektorze Gregson.
SKRZYDŁO ZASTRZEŻONE
Arthur ma całe skrzydło dla siebie.
Potrzebne nam są karabiny.
I dwóch strażników na dachu.
Niech dadzą znać, gdy zobaczą Człowieka w bieli.
Nie pozwolę jakimś…
Przyjdzie tu, czy tego chcecie, czy nie.
Jeśli chcecie przeżyć, nie stawajcie mu na drodze.
Beatrice.
Czas pogadać ze starym znajomym.
Nie mogę mieć okna.
Z uwagi na ptaki.
Domyśliłam się.
Potrzebujemy pomocy.
Ktoś nadchodzi.
Zły człowiek.
Spróbuje wedrzeć ci się do umysłu, by znaleźć Wyrwę.
Nie wiem, co to takiego. Wyrwa?
Z niej pochodzi twoja moc.
Robiłeś okropne rzeczy.
Wiem, jak ta moc odmienia ludzi, naprawdę jesteś dobrym człowiekiem.
Kiedy wedrze ci się do głowy…
uśpij go.
Odwiedzimy tawerny, w których muzyka gra do rana.
Potem spacer nad rzeką.
Wynajmę dla nas łódź.
Wypłyniemy
i zjemy śniadanie przy wschodzie słońca.
Podobasz mi się.
Oczywiście. Masz przecież oczy.
Spike. Co ty tu robisz?
Louise mnie wpuściła.
Nie chwaliłeś się, że masz taką piękną siostrę.
Nic o sobie nie mówiłeś.
Dasz nam chwilę?
- Rozmawialiśmy… - Louise.
Miasto obrywa.
Jeśli szybko nie znajdziemy Wyrwy, twoja kochana mateczka
nie będzie miała czym rządzić.
Wyglądałem przez to okno
i zastanawiałem się, co mnie omija.
Szybko zorientowałem się, że Londyn jest okrutny.
Ty i twoi przyjaciele cierpieliście, a i tak chcecie ratować to miasto.
Ja i moi przyjaciele?
Już nie jesteś jednym z nas?
Czy kiedykolwiek byłem?
Może tylko cieszyłem się z bycia kimś innym.
Czyli udawałeś?
Chrzanisz.
Musiałem udawać, by z wami być.
Nie polubilibyście prawdziwego mnie.
Powinieneś sobie pójść, zanim cię wyrzucę.
Zanim pójdę…
chcę to usłyszeć.
Że nie jesteś moim kumplem.
Nie wygłupiaj się.
Nie jesteś moim przyjacielem.
Że Jessie nie jest twoją kumpelą.
Mów! „Jessie nie jest moją kumpelą!”
Nie jest moją kumpelą.
A Bea nic dla ciebie nie znaczy.
Wiesz, że nie mogę.
Więc w czym problem?
W tym, że straciłem moich jedynych przyjaciół.
Że nigdzie nie pasuję.
Ani tu, ani tam. Dokądkolwiek nie pójdę,
jestem tylko sobą.
Kaleką, który nigdzie nie pasuje.
Dlatego pasujesz do nas.
Jak za dawnych czasów, co?
Śledztwo.
Kiedy się tak zestarzeliśmy?
Mów za siebie.
Czuję się staro.
Jak tępy nóż,
którym nawet listu nie otworzysz.
Nie wiesz, jak zakończyła się sprawa Kolekcjonera.
Rozwiązałeś ją?
To była Edith Dubois, główny botanik.
Chciała…
Chciała odbudować męża, używając części ciała ofiar.
Chciałem ci tylko powiedzieć,
że miałeś rację.
Okłamała mnie.
To był jastrzębiec snowdoński.
Wybacz, że się dałem.
Wybacz, jeśli nie czułeś się niesamowity.
Bo jesteś niesamowity.
Nie mogłeś wiedzieć.
Myślałem, że się ucieszysz na wieść, że miałeś rację.
Wiesz…
Racja nie jest najważniejsza w życiu.
Chciałbym powiedzieć to młodszemu sobie.
Żałuję…
Że nie byłem lepszy.
Spójrz na mnie.
Może i nie jestem już głównym bohaterem…
ale chociaż mogę pomóc.
Zimno ci?
Nie.
Przecież widzę.
- Weź mój szal. - Nie chcę go.
Uparta jak matka. Bierz.
W porządku.
Daj.
Jezu.
Nie patrz.
Przyszedłeś mnie zabić?
Nie, jeśli dasz mi to, czego chcę.
Szybko, pokazuj.
Nie chcę spędzić w tym móżdżku
zbyt wiele czasu.
Coś ukrywasz.
Myślisz, że możesz coś ukryć przed kimś,
kto może wejść do twojego umysłu?
Teraz.
Nie. Proszę!
Masz moją córkę.
Oddaj ją albo urwę ci łeb!
Nie strzelaj.
Co?
Boże.
Zabił go.
Przy blasku księżyca żeglarza wybranka
Czekała na brzegu…
Słodkich snów.
Sherlocku!
Idź! Ty zostań!
Wszystko gra?
Beatrice.
- Dotknął ją. - Chryste.
Upewnij się, że nic jej nie jest.
Może przestać się ruszać!
Jedyne drzwi w szpitalu, których nie otworzy uniwersalny klucz.
Zawsze trzeba mieć plan B.
Czytałem o tym, jak ludzie poruszają się w labiryncie.
Anglicy skręcają w lewo częściej,
niż nasi przyjaciele z kontynentu i Ameryki,
którzy wolą skręcać w prawo.
To dlatego, że mamy ruch lewostronny.
Wiedząc, że jesteś z Ameryki,
zabezpieczyłem się podwójnie,
każąc koledze zablokować główne przejście.
Uwolnij Jessie i powiedz,
gdzie jest Wyrwa.
A jak nie, to będą cię stąd zeskrobywać.
Mam go!
Mam go, Beatrice.
Jesteś bystry.
Nawet bardzo. Podoba mi się to.
Może się zaprzyjaźnimy.
Nie.
Nie dogadamy się.
Spróbuję cię przekonać.
Coś ci powiem…
No już.
Właśnie tak.
No dalej.
Co on robi?
Dobrze.
Sherlocku, co ty wyprawiasz?
Sherlocku!
Nie!
Czemu za nim poszedł?
Nie wiem.
Myślałam…
Myślałam, że po tym wszystkim będziemy mogły na niego liczyć.
Myślałam…
Beatrice.
Przy blasku księżyca żeglarza wybranka
Wszystko gra?
Przepraszam.
Przy blasku…
Co ci potrzeba?
Zajmij się nimi.
Posłuchaj.
Anna was popilnuje.
Weź to. Dobrze?
Noś ją, a zawsze będę przy tobie.
Zawsze będę przy tobie.
W porządku?
Bądź dobrą siostrą.
Musicie dbać o siebie nawzajem.
Dobrze?
Jest tu kto?
Patrz, kogo znalazłem.
Spike!
Nie rozumiem.
Jego Wysokość pogadał tu i tam.
Dziękuję.
Chociaż tyle mogłem zrobić.
Gdzie Jessie?
To moja wina.
Nie powinienem był jej naciskać.
Potrzebuje nas.
- Obudź się. - Prosimy.
Wróć do nas, Jess.
Jessie, ty nadęta krowo.
Wracaj do nas, kochamy cię.
Jesteś dla nas wyjątkowa.
Jessie, gdzie jesteś?
Jesteśmy tu.
Czekamy na ciebie.
Działa tylko, kiedy robimy to razem.
Spike!
Wracaj do nas, kochamy cię.
Jesteś dla nas wyjątkowa.
Nie, Jessie.
Oni kłamią.
Jesteś dziwolągiem.
Jeśli pójdziesz, zginiesz.
Albo z mojej ręki, albo Wyrwa wciągnie cię jak twoją matkę.
Może jestem dziwna.
Co z tego?
Póki mam przyjaciół, kogo obchodzi, czym jestem?
Jeśli pójdziesz, zginiesz.
Nie boję się ani ciebie, ani śmierci!
Razem.
Ładunek gotowy! Uwaga!
Wysadzać!
Razem.
W porządku.
Jama zarazy!
Wychodzimy!
Wezwijmy inżynierów.
Chodźcie.
METRO ALDGATE WEWNĘTRZNY KRĄG
„Krąg”.
Jess!
Nic ci nie jest. Dzięki Bogu.
Udało się.
Musimy się dostać do Aldgate. Już.
LONDYŃSKIE METRO
STACJA ALDGATE - WEWNĘTRZNY KRĄG
KOLEJ METROPOLITALNA
Szybko.
A więc
to tu stanę się bogiem.
Napisy: Jakub Jadowski