NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Bariera między światami pada.
Powstrzymam to, jeśli przejmę jej moc.
Inaczej wciągnie cały świat.
Dotrzymasz słowa?
Dostaniesz, co chciałeś.
Cierpliwości.
Sherlock Holmes to złamas.
Nie wierzę, że po prostu z nim poszedł
i cię zostawił.
Musicie dbać o siebie.
Bea.
Był w twoim umyśle. Człowiek w bieli.
- Co widzisz? - Mamę.
Żegna się z nami, to dzień, w którym odeszła.
Musiała wiedzieć, że już nie wróci.
Musiała być przerażona. I smutna.
Nawet tego nie pamiętam.
Byłam za mała.
Potrafi znaleźć nasze wspomnienia.
Może powinnaś zostać.
Większość jego ofiar ten smutek niszczy.
Nic mi nie jest. Poradzę sobie.
Powstrzymamy go, a wtedy to się skończy.
Żeby otworzyć zamek, musimy znać odpowiedź.
„Dwie liczby pierwsze, podzielone przez pierwiastek z 6,
są większe bądź równe…”
Mam dość zagadek.
W mieście będzie coraz gorzej.
Coraz więcej potworów.
Musimy być gotowi.
Dobry wybór. Amazońska.
Jak się z tego strzela?
Celujesz i naciskasz spust.
Delikatnie. Bez pośpiechu.
Tym przeładowujesz.
Nie teraz.
Wiecie, że nie nadaję się do walki.
Myślisz, że ja się nadaję?
Wytłumaczę to tak.
W pałacu podcieracie się łabędzimi piórami.
- Słucham? - Łabędzimi?
To dlaczego według prawa wszystkie łabędzie należą do królowej?
To niedorzeczne.
Nieważne, wyobraź sobie, że skończyłeś swoje, patrzysz…
A tu skończyły się łabędzie pióra.
Chodzi o to, żebyś był przygotowany.
Zaufaj mi. Przyda ci się.
Im bardziej się poszerzy, tym więcej chaosu spadnie na miasto.
Trzymajcie się razem.
Spójrzcie na siebie.
Prosiłem was o pomoc z duszą na ramieniu.
Ot, zwykłe dzieciaki.
Taka jest prawda.
Zaczyna się.
ROZDZIAŁ 8: EKSTAZA ŻYCIA
METRO ALDGATE - WEWNĘTRZNY KRĄG
Zabarykadowali się. Tak przypuszczałem.
Chodźcie.
Przejrzałem plany.
Przez tunel przebiega stary kanał.
Dostaniemy się na miejsce budowy.
Pomóż mi.
Nieźle, Watsonie.
Nie jestem tu ze względu na piękne oczy.
- Wchodź. - Co?
Nie, jestem szkieletem, nie jądrami.
Coś się zbliża.
Niech będzie.
Bill.
Trzymajmy się razem.
Bądźcie tak cicho, jak się da. Jeśli nas usłyszą, już po nas.
Tędy.
To nie moja sprawa.
Nie możesz…
Beatrice…
Musisz być dzielna.
Bądź silna.
Twojej mamie coś się stało.
- Nie! - Beatrice!
Nie!
Właśnie tak. Poddaj się.
- Są. - Połączmy się.
Już tu są!
Jeszcze nie skończyłem.
Nie!
Czas to zakończyć.
Tunel się wali. Musimy uciekać.
Spokojnie.
Słyszeliście coś?
Nie. Bądź cicho.
Witaj, mały Billu.
Billy?
Zostaw mnie!
- Chłopaki. - Jest tutaj.
- Zostań. - Jessie, nie.
Beatrice, nie. Nie poddawaj się jego sztuczkom.
Boże, proszę.
Pomóżcie jej!
Ona umiera!
„Mój tatko był dzielnym żołnierzem. Bohaterem”.
To ja zastępowałem ci ojca. Ja.
Jestem pod wrażeniem.
Nie doceniłem cię, nauczyłaś się bardzo wiele.
Ale muszę cię zabić.
Jessie, rozejrzyj się. Masz piękny umysł.
Szkoda go niszczyć.
Ciekawe, co znajdę. Skończmy to.
Kto to?
Ty. To twoje wspomnienia.
To nie mój umysł.
Tylko twój.
- Patrz, co mi zrobiłeś. - Nie!
Patrz, co mi zrobili! Mały Billy!
To nie dzieje się naprawdę. Walcz z tym.
Walcz z tym!
Twoja mała siostra jest w żłobku. Ty śpisz tutaj.
Nie płacz. Nikt nie przyjdzie.
- Beatrice! - Proszę!
- Nie płacz. - Chcę do mamy.
Walcz z tym. Weź się w garść!
- Beatrice! Nie mamy na to czasu. - Chcę do mamy.
Mam się bać, bo jesteś w mojej głowie?
Żadne wspomnienie mnie nie złamie.
Twój najlepszy przyjaciel.
Zazdrościłeś mu dziewczyny.
Pierwsza osoba, którą złamałeś.
Pierwsza z wielu.
Widziałeś strach u tysiąca osób, ale za każdym razem
zabierałeś część tego, co czuli.
Zadając ból, czujesz ból.
Oto i one!
Wszystkie twoje ofiary.
Strach wszystkich, których torturowałeś.
Pomóżcie jej!
Nie!
Walcz, Billy!
Leo!
Krwawiłem…
To nie było naprawdę.
Wszystko gra. Nic nam nie jest.
Spike!
Tu jestem!
Mamy mało czasu. Znajdźmy resztę.
Mam cię. Chodź.
Billy! Leo!
Moja noga.
Rozwaliłem nogę.
Leo!
Billy! Leo!
Bea! Tu jesteśmy!
Billy jest ranny!
Chyba złamał nogę.
Wracajcie do domu i tam zostańcie!
Pilnujcie go tam!
Nigdzie nie idę.
Nie zostawię was.
Te tunele są niebezpieczne!
- Możemy go odgruzować. - Nie ma czasu.
Wracajcie do piwniczki i tam zostańcie.
Obiecajcie mi, że będziecie uważać na siebie nawzajem.
Jasne.
Tak.
Billy!
Obiecaj mi!
Beatrice.
Billy! Obiecaj!
Dobrze.
Jessie!
Bea, tutaj!
Idziemy!
- Jestem cała. - Jessie!
Jeśli spróbujesz zamknąć Wyrwę,
zginiesz jak twoja matka.
Może i tak.
Zrobię to, co słuszne, mimo ceny. Jak ona.
Z czego się śmiejesz?
Kiedy byłem w umyśle Arthura,
widziałem nie tylko, gdzie jest Wyrwa.
Widziałem, kto ją otworzył.
Co masz na myśli?
Co powiedziałeś Sherlockowi, by ci pomógł?
Kto otworzył Wyrwę?
W głębi serca na pewno wiesz.
Jess, o kim on mówi?
Jess!
To się dzieje naprawdę?
Jessie! Powiedz, że to się dzieje naprawdę.
Tak.
Dziewczynki.
Moje dzieciątka.
- Mamo. - Kochane dzieciątka.
Tak za wami tęskniłam.
Nie macie pojęcia.
Niech się wam przyjrzę.
Moja mała Jessie. Aleś ty urosła.
Moja Bea-Bea. Przepiękna.
Wszyscy są piękni.
Tyle przegapiłam.
Sherlocku.
Kochanie.
Wyglądasz staro.
Jestem stary.
Świetnie sobie poradziłeś, wychowałeś nasze…
Musisz wiedzieć…
Jestem z ciebie dumna.
Zawiodłem cię.
Zawiodłem dziewczynki.
Nie potrafiłem się nimi zająć. Przepraszam.
Johnie, to prawda?
- Kto się wami zajął? - Byłyśmy w domu pracy.
- Tak mi przykro. - Nie.
- Wstań. - Bez ciebie byłem niczym.
Kiedy zostałeś ojcem, przestało chodzić o nas.
Liczyły się one.
Wszystko, co robisz, jest dla nich!
- Próbowałem. - Co?
Wczoraj uciekłeś z tym potworem. Zostawiłeś mnie.
Kolejny raz.
Nie patrz tak na mnie.
Widziałem twój wzrok, cierpisz jak ja.
Jesteśmy tacy sami. Nie powiesz mi,
że nie zrobiłabyś wszystkiego, by z nią być.
I proszę, jest tutaj.
Chodź.
Dam wam tyle miłości, ile wam odebrano.
Jestem tu i nigdy już was nie zostawię.
Chodź, Jessie.
Chcę was przytulić.
Czemu otworzyłaś Wyrwę?
Udało się. Wróciliśmy.
Czekajcie.
Watson miał rację. Miasto się zmienia.
W tym stanie
wystarczy, że ktoś poprosi lub pomodli się o coś.
Powinniśmy byli zostać. Jesteśmy tu bezużyteczni.
Wyrwa wciąż jest otwarta.
- Już prawie koniec. Może być za późno. - Chodź.
Zajdźmy z ulicy.
Wpuśćcie nas!
Zdzieliłem go!
No.
Niezły strzał.
Siostro Anno! Wszystko gra?
Byliśmy w kościele,
kiedy ten potwór zaatakował.
Nie mamy dokąd uciec.
Chodźcie z nami.
Otworzyłam ją, by znów was zobaczyć.
Kiedy otworzy się całkowicie, będę wolna.
Będziemy mogły być razem.
Byłam tam sama przez 15 lat.
Rozumiem.
Wyobrażałam sobie, jak by to było cię zobaczyć.
Poczuć twój zapach i dotyk.
Ale to?
Wiesz, że zmieni to ludzi w monstra.
Nie.
Potwory znikną.
Chaos przeminie.
Niebawem Wyrwa poszerzy się,
niszcząc barierę między światami,
i nie będzie czym się przejmować.
Co?
Nie zrobiłam tego dla pięciu minut z wami.
Zrobiłam to, by być z wami na zawsze.
Kiedy bariera się zawali, świat przestanie istnieć.
Pochłonie go druga strona, świat, z którego przyszłaś.
- Z jakiego świata przyszłaś? - Jest wiele wymiarów.
W moim żyją dusze, które nie chcą iść dalej i czekają.
Nie mogłam iść dalej bez moich córek.
Czyściec.
Chcesz zmienić nasz świat w czyściec.
Nie będzie więcej śmierci.
Nie możesz.
Jeśli nie będzie śmierci, nie będzie życia i całej reszty.
Życie jest aberracją.
Przy narodzinach płaczemy,
bo po raz pierwszy czujemy jego ból.
A kończy się ono pozbawieniem nas tych, których kochamy.
Rozejrzyj się.
Wszyscy cierpimy.
Bez śmierci nie będzie cierpienia.
Przykro mi, tak będzie.
Powiedz jej.
Posłuchaj matki.
Smutek was zmienił. Was oboje.
Muszę to zamknąć.
Wtedy wrócę na tamtą stronę.
Znowu was stracę.
Stracimy siebie nawzajem.
Naszą rodzinę.
Przykro mi.
Nie.
Nie pozwolę ci, Jessie.
Coś chce się dostać.
To koniec.
Nawet jeśli przeżyjemy, i tak wszystko przepadnie.
Całe życie myślałem, że jestem synem bohatera,
a kiedy okazało się, że nie,
pomyślałem, że sam mogę nim być.
Tacy jak my nie zostają bohaterami.
Wolisz się poddać? Dać się zabić?
- Nie ma już o co walczyć. - Mamy siebie.
Walczmy o siebie nawzajem.
Kto cię tego nauczył?
Ty. Wy wszyscy.
Wstań i broń swojego domu.
Zaufaj mi. Przyda ci się.
- Nie możemy! - Dlaczego nie?
Bo nie! Nie umiem tego wyjaśnić.
Posłuchaj siostry.
Nie, ona utknęła jak wy!
- Przykro mi, Jess! Nie pozwolę ci! - Z drogi!
Wali się!
Co mi zrobisz? Pokażesz najgorsze wspomnienia?
Pokażę ci te najlepsze, pokażę ci, że życie ma sens.
Całe nasze życie było do niczego,
a ty powiesz mi, że jest piękne?
- To nie zadziała. - Spójrz.
Ja zaczynam.
Bez pauz i powtórek.
- Dawno. - Temu.
- Miał. - Tu.
- Dom. - Pewien.
- Młody. - Chłopak.
- Imieniem. - Spike.
- Który. - To.
- Miał. - Bardzo.
- Małego. - Siura!
Nie! Co?
Powtórka. Pijesz do dna.
- Nie. - To była ta powtórka!
To nie zadziała. Marnujesz czas.
Jessie, proszę, nie.
Spójrz.
Jak na ciebie patrzy.
Lubię twoje dłonie.
Są bardzo dostojne.
Jak do wiolonczeli.
Powinnaś nauczyć się grać.
Umiem grać na wiolonczeli.
Ale musiałem zrezygnować,
bo od jej noszenia bolały mnie plecy.
Co za mina.
Takie urazy bywają poważne.
Dobrze zrobiłaś.
Pamiętasz to uczucie? Byłaś szczęśliwa.
- Jessie, przestań. - Jeszcze jedno.
Twoja mała siostra jest w żłobku.
Ty śpisz tutaj.
Nie płacz. Nikt nie przyjdzie.
Widzisz, jak wygląda życie?
Moje. Nasze.
Patrz dalej.
Nawet w takim miejscu,
w ciemności, można odnaleźć światło.
Tym światłem była twoja miłość do siostry.
I jej miłość do ciebie.
Nie mów mi, że nie warto żyć.
Że życie jest do niczego.
Dostałam ciebie.
Dlatego warto o nie walczyć.
Co jej powiedziałaś?
Co ci powiedziała?
Dlatego prosimy naszego Pana, by dał nam siłę do walki z wrogami.
Daj nam moc, byśmy mogli ich powstrzymać.
- Nie módl się! - W imię Jezusa Chrystusa, pana naszego.
Nie mów amen!
Amen.
Myliłeś się, Sherlocku.
Cierpimy tak samo, ale się różnimy.
Nie.
Nie zostawię was.
Musisz odpuścić.
Obie musimy.
To nie żal po stracie nas boli, a jego brak.
Dziękuję, że mogłam się z tobą pożegnać.
Jeszcze będziemy razem.
Sherlocku, zrób coś.
Nie mogę. Po tej stronie jestem bezsilna.
Miałaś rację. Nie chodzi już o nas.
Liczą się dziewczynki.
- Musisz wrócić. Tak. - Nie.
Nie wiecie, jak tam jest.
Nie mam nikogo.
Jessie, zamykaj!
Zamknij, Jessie.
Będzie dobrze. Zaufaj mi. Kocham cię.
Moje owieczki, czeka was nagroda.
W zaświatach.
Niewierni.
Siostro, stój! Będę strzelał!
Broń niewiernych nie zrani namaszczonej.
Biegiem!
Billy.
No dalej!
- Spike! - Czekaj! Billy!
Nieczysty. Ochrzczę cię przed śmiercią.
Kocham was, dziewczynki.
Obie. Tak bardzo.
My ciebie też, mamo.
Nie zasługiwałem na takiego przyjaciela. Dziękuję.
Sherlocku!
Tato, nie!
Sherlocku!
Nie!
Puść, Sherlocku!
Jess!
Pomóż mi!
- Nie mogę! - Możesz!
Sherlocku, puść!
Pomóż mi ją uratować!
Proszę, pomóż mi ją uratować!
Watson!
- Nie mogę jej utrzymać! - Proszę!
Pomocy
Odeszli.
Jess…
Billy!
Jessie to zrobiła!
To koniec.
Spike.
Spike!
Wszystko gra?
Żyjesz?
Spike.
Dzięki Bogu.
To już koniec?
Ostatecznie?
Zrobiła to. My zrobiliśmy.
Dobra robota.
Ktoś coś powie?
Nie wiem co.
Cóż…
Na pewno się kochali.
Niektórzy nie mogą bez siebie istnieć.
Co zrobisz bez Sherlocka?
Znajdę sobie jakieś…
zajęcie, na pewno.
Pójdziesz z nami na rybę z frytkami?
Oszczędzaliśmy.
Nie, dziękuję. Jestem umówiony na kolację.
W porządku.
Piwo.
- Pychota. - Spike, nalej nam.
- Umieram z głodu. - Zdrówko.
Jak zawsze.
- Przesuń się. - Jasne.
Książęta też jadają rybę z frytkami?
Jadamy.
Ale z kryształowej zastawy.
Służący nas wtedy karmią.
Zaczerpniesz ze mną świeżego powietrza?
Pewnie, zaczerpnę.
Beatrice,
nie mogę zostać na kolację.
Muszę wracać.
Obiecałem matce, że pojadę do Europy.
Wyjeżdżam jutro.
Co to znaczy?
Od członków rodziny królewskiej oczekuje się pewnych rzeczy.
Na przykład tego…
Z kim będą.
Co masz na myśli?
Związki?
Tak.
Kim ona jest?
Ma na imię Helena. Helena Augusta.
- Lubisz ją? - Ledwie ją znam.
- Lubisz ją? - Lubię ciebie. Wiesz o tym.
Nie widać.
Nie tylko cię lubię.
Jestem kompletnie zakochany.
W tym rzecz.
- Więc czemu się na to zgadzasz? - Muszę.
Wcale nie.
Myślałam, że wiesz.
Możesz być, kim chcesz. Robić, co chcesz.
Spędziłeś z nami tyle czasu i nic się nie zmieniłeś?
Zgodziłem się, bo tylko wtedy pomogliby Billy'emu.
Nie mów mu. Nie chcę, by czuł się z tym źle.
Przykro mi, ale jeśli nie wrócę, mogą zabrać Billy'ego.
Tak mi przykro.
Dlaczego przepraszasz za coś tak dobrego?
Nie okłamałem cię, bo chciałem cię oszukać.
Okłamałem cię, bo chciałem być prawdziwy.
Wszyscy zawsze udawali, że mnie lubią, bo jestem księciem.
Ty polubiłaś mnie, bo nim nie byłem.
To było prawdziwe?
Powiedz, że tak.
Tak.
To było to.
Nawet jeśli będę żył tysiąc lat,
to było to.
To ma być ubranie na kolację?
Głodny?
Zapalisz świeczkę mrugnięciem?
- Siłą umysłu? - Nie.
A czy…
Podniecisz kogoś pstryknięciem palców?
- Tak. - Naprawdę?
Nie.
Tam w kanałach,
kiedy dotknął cię Człowiek w bieli,
co zobaczyłeś?
Jakie były twoje mroczne myśli?
Szczury?
No weź.
Mogę cię dotknąć, a wtedy sama się dowiem.
Powiedz.
Widziałem ciebie.
Wszędzie.
Cierpiałaś.
Czasem nawet więcej…
Nie chcę o tym mówić, to…
To właśnie widziałeś?
Jako coś najgorszego?
Spike…
Dlatego nie zrobiłeś sobie tatuażu?
Bo czułeś się winny?
Oczywiście, że nie. Tatuaże są prostackie.
Dobre dla piratów i bohemy z Paryża.
Jestem lekarzem. Lekarze się nie tatuują.
Myślałam, że to dlatego, że jesteś…
Kim?
Tchórzem.
Taka jesteś odważna?
Zrób sobie tatuaż, a wtedy pójdę do Soho i też sobie zażyczę.
I gdzie ta pewność siebie?
- Nie o to chodzi. - A o co?
Cóż…
Zastanawiam się, czy o tej porze są czynne jakieś salony tatuażu.
Nie zrobię sobie tatuażu.
Jak przestać kochać?
Słucham?
Kiedy nie chcesz już kogoś kochać,
bo to zbyt bolesne…
jak przestać?
Nie da się.
Wszystko gra?
Wszyscy ode mnie odchodzą.
Ja tu jestem. Nigdzie się nie wybieram.
Napisy: Jakub Jadowski