KIRIE GOSHIMA
Ślimak.
Odpowiada za odbieranie bodźców dźwiękowych.
Ta część ucha wewnętrznego
to chyba najbardziej oczywista spirala w ludzkim ciele.
DYREKTOR SZPITALA
Pani Saito, widzę u pani znaczną poprawę.
Tak, doktorze. Czuję się o wiele lepiej.
Przeraża panią sama myśl o spirali, tak?
Otóż to. Paraliżuje.
Rozumiem.
Spróbujemy się z tym uporać.
Skierujemy panią do szpitala psychiatrycznego w Midoriyamie.
Czy to nie ten sam szpital, w którym...?
Chyba nie jest pani do niego uprzedzona?
A może chodzi o stereotyp związany z tak zwanym psychiatrkowem?
Zapewniam panią, że nie ma się pani czego obawiać.
Przypomniała mi się plansza anatomiczna z gabinetu dyrektora.
Mama już ogoliła sobie głowę i ścięła opuszki palców.
Skoro chce pozbyć się wszystkich spirali w ciele,
pomyśl tylko, co będzie, jeśli dowie się o ślimaku.
Cholera! Kolejna chmara komarów.
Tylko samce tworzą mrowia w kształcie spirali.
To ich rytuał godowy.
Ostatnio często je widuję.
Tylko skąd nagle wzięło się tutaj aż tyle komarów?
To klątwa.
Przeklęta zaraza spirali.
Kolejna karetka.
Rano przyjęliśmy ponad dziesięć ciężarnych kobiet.
Pogryzione przez te komary były w opłakanym stanie.
Pani Goshima?
Odział położniczy jest przepełniony.
- Zgodzi się pani na dzielenie sali? - Oczywiście.
To ty, Keiko?
Zna ją pani?
Tak, to moja kuzynka!
KEIKO NAKAYAMA KIRKE GOSHIMA
- Dziękuję za wszytko, Kirie. - Nie ma za co.
Keiko, co to jest?
Waży chyba tonę.
Nic takiego, możesz to położyć w szafie.
Jasne.
SZPITAL KUROUZU
UZUMAKI
SCENARIUSZ
SZPITAL KUROUZU
Pacjent obok! Nie żyje!
- Patrzcie, tu są kolejne ciała! - Co takiego?
Co im się stało?
Każdy z nich ma rany kłute na całym ciele.
Cokolwiek się wydarzyło, przyczyną śmierci była utrata krwi.
Musimy zadzwonić na policję!
To znaczy, że ktoś ich zabił?
Ja nic w nocy nie słyszałem!
Ja też nie, tylko to uporczywe brzęczenie komarów.
REŻYSERIA
W szpitalu doszło do serii morderstw. Zginęły trzy osoby!
A z przyjemniejszych rzeczy...
- Moje maleństwo zaczęło się ruszać. - Co ty mówisz?!
- Kirie, jak się czujesz? - Shuichi!
Przeklęte komary!
Już ja ci dam! Wynocha stąd!
Shuichi!
Wiedziałaś o tym?
Krew wysysają tylko samice komarów, chcące złożyć jaja.
Piją krew ssaków, bo zwiera proteiny potrzebne by wyhodować potomstwo.
Co pan tu robi?!
Proszę stąd wyjść! Natychmiast!
Wybacz mu, droga Keiko.
Ostatnio zachowuje się trochę dziwnie.
Rozumiem. Nie szkodzi.
SZPITAL KOROUZU
Słyszysz to? Uważaj, żeby ten komar cię nie ukąsił.
Dzięki, Kirie, ale nie martw się. Nie mam nic przeciwko.
Lubię komary.
Nawet bardzo.
Gdzie one idą?
Wynoś się!
Hej! Co to za hałasy?
Zostawcie mnie!
Daj nam swoją krew!
Co to za zamieszanie?
Co tu się wyprawia?
Daj nam krew!
Chyba na dzisiejszą noc nam wystarczy.
Nasyciłam się.
Pora wracać do łóżek.
Racja, prześpijmy się trochę.
A ona?!
Myślisz, że pozwolimy ci poznać naszą tajemnicę,
i damy ci odejść żywą?
Zostawcie mnie!
Keiko, wstawaj, pomóż mi!
Krew...
- Daj mi swoją krew. - Keiko...
Odejdźcie!
Zdychaj!
YUKIE SAITO
Moja droga.
Połącz się ze mną w spiralę!
Nigdy! Nie chcę!
Z rozkoszą wpełzałbym w tę spiralę w środku twojego uszka.
Chcę w niej zamieszkać i w końcu zasnąć!
SZPITAL KUROUZU
Widziałam to na własne oczy!
Co za niedorzeczność!
Nie przyśniło ci się to?
Mówię prawdę!
Te ciężarne kobiety piją nocą krew!
Twój ojciec powiedział coś dziwnego.
O jakiejś spirali w moim uchu.
Ale tata przecież nie żyje.
To pewnie tylko zły sen, mamo.
Muszę to sprawdzić!
- Muszę zobaczyć to na własne oczy! - Mamo!
Gdzie jest ten lekarz?!
Jak to...?
Była tu plansza!
Była już stara, więc kazałem się jej pozbyć.
Co takiego?!
Niech pan sam mi powie!
Czy w ludzkim uchu są ukryte jakieś spirale?
- I proszę nie kłamać! - Spirale?
Oczywiście, że nie, skąd ten pomysł?
Jest pan pewien?
Jestem też pewien, że rany na pani stopach muszą boleć.
- Proszę zaprowadzić ją do sali. - Oczywiście, doktorze.
Pani Saito, pora wracać do łóżka.
Skąd mogę wiedzieć?
Skąd mieć pewność?
YUKIE SAITO
Nie! Błagam!
Są w twoich uszach!
Masz je w uszach!
Spirale w twoich uszach...
Nie!
Jest w moim uchu!
On wszedł mi do ucha! Czuję go!
Szybko, muszę się go ze mnie pozbyć!
Myślałem, że usunięcie planszy załatwi problem,
ale musimy oddać pana matkę w ręce specjalisty.
Rozumiem.
Dlaczego wszystko wiruje?
Dlaczego moje ciało kręci się w kółko?
Nie!
Błagam tylko nie to, nie chcę stać się spiralą!
To przecież...!
SZPITAL KOROUZU
KIRIKE GOSHIMA
Dziękuję, już się najadłam.
Przecież ledwo to tknęłaś.
Nie przepadam za tymi grzybkami.
Mają metaliczny posmak krwi.
Te grzybki są pyszne, chyba się uzależniłam.
Dr. Kawamoto, zalecał je ciężarnym.
Dobrze wam zrobią, możecie jeść, ile chcecie.
Nawet gdyby ich nie zalecił i tak bym je jadła.
Racja!
POKÓJ DZIECIĘCY
Co to za odgłosy?
Nie mogę się doczekać powrotu do tego przytulnego miejsca.
Pytanie, czy w ogóle da się tam wrócić.
Pewnie, że tak. Skoro nas wyjął, to nas tam włoży.
Teraz podobno zamyka w środku Maiko.
Mam nadzieję, że jestem następny w kolejce.
Chciałbyś, to będę ja!
Niegrzeczna dziewczynka.
To chyba głos Keiko!
Dochodził stąd.
Doktorze Kawamoto! Słyszałam, jak krzyczała moja kuzynka!
Wrodzona dziecięca słodycz -
broń, która pozwala dowolnie manipulować dorosłymi.
Te małe są zdeterminowane.
Ile razy nie odciąłbym im pępowiny,
tyle razy odrastają i to jeszcze silniejsze.
Co więcej, z wykształconym już na koniuszku rozwiniętym łożyskiem.
Tak bardzo pragną wrócić do formy zarodka
i do ukochanego łona matki.
Czyli to coś, co przypomina grzybki w spiralne wzorki, to...
O tak. To łożyska.
Zaczęły samoistnie się rozmnażać podczas ostatniej fali porodów.
Keiko, to ty?!
Doktorze, proszę! Potrzebuję krwi!
Co pan wyprawia?!
Szybko! Dajcie mi krew!
- Ile tu grzybów! - Spójrz, jakie mięsiste!
Krew...
Więcej krwi!
Dziękujemy za wszystko.
Proszę na siebie uważać.
Szybciej, idziemy.
To boli, Keiko!
Dzisiaj wyprawiamy Keiko przyjęcie powitalne.
Możemy na ciebie liczyć?
Przyjęcie! Tak!
Twój dom leży tuż nad Ważkowym Stawem.
Przecież wiesz, że zarażony jest klątwą spirali.
Przyjęcie! Impreza! Szybko!
- Witaj w domu, córko. - Tęskniłem, siostrzyczko!
Dziękuję.
Shuichi, częstuj się, śmiało.
Bardzo państwu dziękuję.
Musiałeś być wygłodzony.
Shuchi, wpadaj do nas częściej na obiad.
Shuichi, co ci się stało?
Też to zauważyłeś, prawda? Jestem dumny z tego egzemplarza.
Twój ojciec jako jedyny doceniał moją sztukę.
Przed śmiercią był u mnie, i porównał ceramikę do sztuki spirali.
Jego słowa otworzyły mi oczy na to, czym jest sztuka.
Tajfun za kilka dni może dotrzeć do wybrzeży Japonii.,...
Biedny Shuichi, nie zjadł za wiele.
Przyznaj, są obrzydliwe.
Ostatnio ojciec robi dziwne rzeczy.
Twarze...
Wyglądają jak twarze rodziców Shuichiego.
Pali! Gorąco! Boli!
Shuichi, pomóż naam!
Chciałbym zobaczyć, co jest w piecu.
Wciąż tu jesteś?
Wołają mnie.
Słyszałem jakieś głosy!
Dochodzą z wnętrza tego pieca!
Nie bądź śmieszny, to niemożliwe.
Shuichi!
Pomóż nam, Shuichi!
Shuichi!
Jak to?
Skąd moja mama i tata wzięli się w tym piecu?
Shuichi!
Wezwę straż pożarną!
To wyjątkowo duży tajfun, o nieoczekiwanej porze roku.
Szacujemy, że po uderzeniu...
Tato, chodźmy! Jest na to zbyt niebezpiecznie!
Skończyłem!
Ten gigantyczny tajfun zatrzymał się tuż nad miasteczkiem Kuruozu,
a silne wiatry nieustępliwie taranują okolice.
Synoptycy wciąż pozostają bezradni w poszukiwaniu przyczyn.
Tajfun przestał się przemieszczać. Jesteśmy w miasteczku Kuruozu...
Na słupie telefonicznym za tobą coś jest.
Co? Na jakim słupie, tym o tutaj?
Może widzimy pierwszą ofiarę tej potężnej siły natury?
- Myślicie, że nie żyje? - Kobayashi, słyszysz mnie?
Tak, tak!
O co tu chodzi? Wisi nad nami dobre kilka godzin.
Nawet synoptycy nie wiedzą, o co tu chodzi.
Kirie.
Co to było?
- Nie wiem. - Kirie.
Słyszysz?
To oko tajfunu! Parzy na nas! Szybko, chodź zobacz!
Nie bądź głuptaskiem. Oko to tylko taka nazwa.
Tajfuny nie potrafią patrzeć, nie mają prawdziwych oczu.
Kirie.
Idę!
- Shuichi? - Kirie!
Chodź ze mną!
Jeśli tu zostaniesz, stracisz rodzinę i dach nad głową!
Spójrz! To jest oko tajfunu! Widzisz te złowieszcze, spiralne chmury?
Nie słyszałaś?
Bez przerwy szepce twoje imię!
Jakby się w tobie zakochał.
Ten tajfun ma obsesję na twoim punkcie!
Co ty mówisz?
Szybciej! Tędy!
Kirie.
Kirie!
Moja noga! Utknęła!
Cholera jasna, nie teraz!
Nic wam się nie stało?
Trzymaj się, pomogę wam!
Oko tajfunu pochłonęło ją do środka.
Po co?
Kirie.
Ten tajfun... myślę, że musiał pomylić ją ze mną.
Jeśli to potrwa dłużej, całe nasze miasteczko...
Kirie.
Padnij!
Tędy!
Kirie.
Tajfun, który od dłuższego czasu dokuczał mieszkańcom Kuruozu,
z niewyjaśnionych przyczyn rozpłynął się w powietrzu...
Też to słyszeliście?
Znowu myszy! Mam ich już dosyć.
Podobno te domy pamiętają jeszcze epokę Meiji.
Dziwne, że tak zrujnowane szeregowce nie ucierpiały podczas tajfunu.
Może są porządnie zrobione?
To on! Ten potwór!
Wiedziałem! Podobno żyje tutaj jakiś potwór!
Co noc wychodzi na łowy i je psy sąsiadów!
Jak możesz wierzyć w takie bzdury? Potwory nie istnieją, kochanie.
Właśnie, że tak! W okolicy zginęły już setki psów!
Idę!
Pani Goshima? Przychodzę po sąsiedzku.
Pan Wakabayashi!
Skąd mama go zna?
Dzisiaj popołudniu przyszedł się przywitać.
Mówił, że stracił dom podczas wichury, tak jak my.
- Dobry wieczór. - Przypomniało mi się coś.
Agent nieruchomości, ten który znalazł dla mnie mieszkanie...
Podobno te jęki dochodzą z ich mieszkania.
Co? To nie potwór tak wyje?
Czyli plotki do was doszły?
Ciszej!
Podobno wygląda dość osobliwie w wyniku jakiejś rzadkiej choroby.
Stąd wzięły się plotki o potworze. Nie ma się czego bać.
Pójdę już.
Uspokoił nas pan, dziękujemy za wizytę!
Teraz mogę spać spokojnie.
Ależ miły, młody człowiek.
Trochę to dziwne.
Poszłam dziś się przedstawić, ale nikt mi nie otworzył.
Cóż, może biedaczka ma problemy ze słuchem.
- Mówił, że jest w podeszłym wieku. - To by wiele wyjaśniało.
Znowu wydaje te straszne dźwięki!
To nie jest...
Nie sądzisz, że...
To brzmi jak kobiecy głos?
Nie podoba mi się ten płacz! Może coś jej się stało?
- Albo ktoś zrobił jej krzywdę? - Kirie!
Wracaj tu! Pójdę z tobą!
Zajmę się tym.
Proszę pani!
Proszę pani? Co się pani stało?
Mój synek!
Mój biedny nie żyje!
Jak on wyglądał, gdy go znalazłaś?
Nie powinnam o tym mówić.
Przed chwilą zajrzałem przez okno do ich mieszkania.
W pokoju, w którym spał, podłoga była cała w dziurach.
Ciężko byłoby je zliczyć.
Jak myślisz, od czego były?
Skąd mam wiedzieć? Nie chcę już o tym rozmawiać.
Kirie...
Przepiękna, moja uparta Kirie.
Nie sposób spuścić cię z wzroku.
Co to jest?
Wakabayashi?
Siostrzyczko!
Co tam jest?
Yamaguchi?
Z jego ciała wystaje sprężyna!
To pewnie część podwozia tamtego auta.
Co to jest? Ale to okropne!
Nie chce na to patrzeć.
Niewyjaśnione zdarzenia miały ciąg dalszy.
Pustoszyły nasze miasto i dusze jego mieszkańców.
Kiedy teraz o tym myślę, wiem, że w tamtej chwili
stałam się znieczulona na ten koszmar.
NA PODSTAWIE KOMIKSU JUNJIEGO ITO
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Sylwia Weider