Hej! Przepraszam!
W lewo.
Przy znaku w lewo.
Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć.
W prawo.
THIS JUST IN NAJLEPSZY PROGRAM KOMEDIOWY
Panie Burnz?
Pan jest Charlie Burnz?
Mówię do pana.
Charlie Burnz!
Posprzątajcie trochę. Sprawdźcie, czy rekwizyty są na miejscach.
- Marge? - Cześć, Charlie.
Gdzie wszyscy?
Jest poniedziałek. Są na spotkaniu redakcyjnym.
No tak. Miałem długi weekend.
Jasne, spoko.
Pospiesz się! Szykują nowe skecze!
Bardzo się pilnowaliśmy,
żeby nikogo tym nie obrazić, więc zapnijcie pasy
i miłej zabawy.
To będzie
reklama nowego albumu komediowego.
Zaczniemy od planet i gwiazd, pięknego widoku kosmosu.
Potem słyszymy głos i dołem leci napis.
Śladem George'a Carlina i Richarda Pryora…
oto nowy głos świata komedii.
I dajemy zdjęcie Stephena Hawkinga.
Ale wkleimy go na tle ceglanej ściany.
Jakby był w klubie komediowym.
Przy komputerze ma mikrofon.
Może to tylko moje odczucie, ale co z tymi czarnymi dziurami? Co nie?
Lubicie parodie?
I jak poszło spotkanie?
Parę bardzo śmiesznych pomysłów.
Ale ktoś musi porozmawiać z Rogerem o modulacji głosu.
Wiem, chyba się stresuje.
No przestań.
George Carlin, Richard Pryor.
Stephen Hawking lepiej wymawiał swoje nazwisko niż on.
To do nowego segmentu.
Albo jak Roger mówi, „seg-mentu”.
Przekażę to zespołowi.
Wiesz, wynaleźli niedawno komputery.
Może sobie go spraw.
Miałem komputer, ale wolę to.
Razem zaczynaliśmy. Lubię papier.
I to, że na kartce pojawia się znak, którego przed chwilą nie było.
Ale kupiłem sobie coś takiego.
No proszę. Wiesz, jak działa?
Pewnie. Chyba że chcę wysłać maila, SMS-a albo zadzwonić.
- Taki szczegół. - Właśnie.
- Przekąsimy coś? - Jestem już umówiony.
No proszę, jaki towarzyski.
Ktoś wygrał obiad ze mną na aukcji charytatywnej
organizowanej przez biblioteki.
Brzmi super.
Fajna restauracja. Przepraszam.
Nie.
Przepraszam, cześć.
Może to pan. Witam.
O, Phil Donahue! Miło pana poznać.
- Co to miało być? - Dzień dobry.
A nie, przepraszam, to nie pan.
Przepraszam, do widzenia.
Przepraszam, nie szuka mnie pani?
Jestem Charlie Burnz.
- Jaja pan sobie robi. - Czemu?
To pan?
Tak.
Trochę pana życie sponiewierało, co?
Można tak powiedzieć, ale to stare zdjęcie.
Przybyłem tu z pierwszymi osadnikami. Na zdjęciu świętuję wygraną w cymbergaja.
No to gratuluję. Jestem Emma Payge.
- Miło mi, proszę usiąść. - Spóźniłam się.
Nie ma o czym mówić, dobrze, że już pani jest.
Dziękuję za wygranie aukcji.
To miłe, że ktoś tak młody jest fanem moich dzieł.
- Szczerze? - Pewnie.
Nie mam pojęcia, kim pan jest.
Mój były licytował.
- Nie pani? - Nie.
No to jak…?
Jest aktorem i odgrywał scenę
z jednej z pana sztuk,
więc chciał pana poznać.
- Ile zapłacił? - Dwadzieścia dwa.
- Aż 22 000 dolarów? Super! - A gdzie tam!
Dał 22 dolary.
Aukcja skończyła się na 22 dolarach?
Zaczęła się od 20, a stawka była podbijana o 50 centów.
To przykre.
Witamy w Le Monde.
Będę państwa kelnerem. Co podać?
- Była tu pani kiedyś? - Nie.
Mają fenomenalną kanapkę ze stekiem. Zawsze ją zamawiam. Pyszna.
Idealnie! Dla mnie sałatka z owocami morza.
- Dobrze. A dla pana? - Poproszę…
Mogę wziąć dodatkowe małże, kalmary i mięso kraba?
- Oczywiście. A pan? - Dla mnie…
A na wierzchu ogon homara i mule?
Całe mnóstwo.
Te z Nowej Zelandii, a nie Jersey, bo one mają włoski.
Kto wie, co w nich jest? Mogą być toksyczne.
To wszystko? Bo zostało pani kilka gatunków.
Śmiało.
- To poproszę… - I jeszcze dietetyczną colę.
A dla pana?
Kanapka z tuńczykiem na grzance razowej i mrożona herbata.
Świetnie.
Czemu zamawia pan kanapkę z tuńczykiem,
skoro te ze stekiem są najlepsze?
Kiedy zamawiała pani pół Atlantyku,
naszła mnie chęć na jedyną rybę, która została w menu.
Celna uwaga, staruszku.
Proszę mi powiedzieć.
Skoro mnie pani nie zna, dlaczego to on nie przyszedł?
Przyłapałam go na zdradzie.
Powiedział, że jestem beznadziejna w łóżku.
Chłopak nie wie, o czym gada.
Powinien pan to zobaczyć. Akrobaci cyrkowi by się nie powstydzili.
Rozumiem. Może najpierw zjedzmy obiad.
- Połamałabym panu kręgosłup. - Dziękuję.
Leżałby pan martwy i z uśmiechem na ustach.
Pana dzieci by się zastanawiały: „Co się stało? Jak tata umarł?”.
A ja spojrzałabym im w oczy i powiedziała:
„Na mnie”.
Co za urocza wizja.
Zabawny pan jest.
Fajnie, że przyszłam, choć tylko chciałam, żeby sobie w dupę wsadził ten obiad.
Takiego komplementu nie słyszy się codziennie.
- O, nadciąga przypływ. - Tak.
- Dziękujemy. - Smacznego.
Smacznego szwedzkiego stołu.
Czyli lubi pani sztukę komediową.
Nie.
Nie?
Uwielbiam się śmiać, ale w prawdziwym życiu. Co nie?
Ja to właśnie robię w prawdziwym życiu. Jestem komikiem.
Ogląda pani This Just In w niedzielę?
Tworzę też sztuki na Broadway, filmy i napisałem pięć książek.
A co pani robi?
Nie czuję się dobrze.
Dlaczego pani twarz się powiększyła?
- Nie czuję ust. - Ma pani alergię na owoce morza?
To możliwe.
Co mam robić?
- Zadzwonić do szpitala. - Co?
Zadzwonić do szpitala!
Zadzwoń do najbliższego szpitala!
Nie wiem. Sprawdzę w wyszukiwarce.
- Dzwoń do szpitala! - Wszystko dobrze?
O Boże! Co pan jej zrobił?
Nic nie zrobiłem!
To mule z Jersey!
- Co? - To na pewno mule z Jersey!
- Nie, ja jestem z Jersey. - Potrzebuję karetkę.
To pilne!
Spokojnie. Uspokójcie się.
- Wezwijmy karetkę. - Siri, co z tobą, do cholery?
Miała pani kiedyś reakcję alergiczną na owoce morza?
Zamówiła pani i tak się to skończyło?
- Miałam na nie chęć. - Spokojnie, już prawie jesteśmy.
Nic pani nie będzie.
Charlie? Charlie.
Charlie!
Mam tylko pana, niech mnie pan nie zostawia!
O rany.
Pan Burnz?
Nie ja powinienem to wypełnić.
- Kim pan dla niej jest? - Wygrała mnie na aukcji.
Nie musi mi pani wierzyć.
Nie ma ubezpieczenia.
I nie powinna wychodzić stąd bez pomocy.
Nie ma ubezpieczenia?
Dobra.
Aż 1100 dolarów?
Tak. A rachunek za karetkę przyjdzie pocztą.
Można zapłacić przy wyjściu.
- Pana córce nic nie będzie. - Mojej…?
Super. To świetnie.
Powiedziała mi, że ją pan adoptował z sierocińca w Kenii.
- To niezwykłe. - Powiedziała panu?
- Tak. - No cóż…
Ona też jest niezwykła.
To była silna reakcja alergiczna.
Czy ma też jakieś inne alergie?
Powinien ją pan o to zapytać.
Albo skontaktuję pana ze starszyzną plemienną.
Niech pan zapyta o Mbolo.
Dobrze, że szybko pan zareagował.
To się mogło gorzej skończyć.
Tutaj są recepty.
Apteka jest tam.
Aż 600?
Wyszło prawie dwa tysiaki za kanapkę z tuńczykiem.
- Witamy w Nowym Jorku. - A to co?
Epinefryna. Musi ją pan podać za godzinę.
- A jak nie? - To umrze.
Następny!
„Ściągnij niebieskie zabezpieczenie ciągnąc w górę”.
- Dobra. - Co tak długo?
Bez okularów nie widzę za dobrze.
I trochę się denerwuję.
- Dobra. - O nie.
W życiu. Niech pan to odłoży.
Za diabła nie dam panu mnie tym ukłuć,
kiedy tak się pan trzęsie. Wybije mi pan oko.
Ale mówili, że muszę to zrobić w ciągu godziny.
Możemy poczekać godzinę. Jeśli nie umrę, może pan iść.
Dobra, miłego puchnięcia.
No dobra, niech pan kłuje.
ŚLISKA, GDY WILGOTNA
O kur…!
W mordę…!
Dobra.
Koniec przedstawienia.
Zaparzę herbatę. Może pomoże na puchnięcie.
„Wkłuć na kilka sekund”.
„Śliska, gdy wilgotna”?
- Spojrzał pan? - Musiałem.
Naprawdę. Takich rzeczy nie robi się z zamkniętymi oczami.
Mógłbym trafić gdzieś, gdzie by się nam nie podobało.
Dziękuję. Obiecuję, że oddam wszystko co do centa.
Nie trzeba. Jak się pani czuje?
Jakby podał mi pan pięć sześciogodzinnych energetyków.
Mam energię na 30 godzin! Ekstra!
- Mogę o coś zapytać? - Tak.
Powiedziała pani, że jestem pani ojcem?
Fajnie byłoby mieć białego ojca.
A ta historia z sierocińcem?
Ledwo już kontaktowałam.
To na pewno przez mule.
To musiała być ich sprawka.
Niewątpliwie.
Proszę odpocząć.
Potrzeba pani czegoś? Mam jeszcze 20 dolarów.
Dam radę.
Przepraszam, że mówiłam panu o moim byłym.
Nie powinnam była.
Jest pan spoko, a to było nie w porządku.
- Rozumiem. Tam jest wyjście? - Tak, tam.
- Jaka dziarska. - Tak.
Było blisko.
- To nie było… - W porządku, zaliczone.
Przykro mi. Po meczu.
Nie wiem, czemu ze mną grasz.
- Można się zmachać. - Szczególnie ja.
Ja tu biegam jak wariat i ledwo oddycham,
a ty stoisz przy siatce. A potem jest sześć do jaja.
- Do jaja? - Sześć…
Lubisz tak gromić własnego syna?
Bardzo.
Słuchaj…
Francine pyta, czy przyjdziesz na bat micwę Lindsay.
Moja córka się zastanawia, czy przyjdę na bat micwę wnuczki?
- Czemu miałbym nie przyjść? - Bo nie potwierdziłeś.
Nie mogła zadzwonić zamiast pytać przez ciebie?
Nie denerwuj się. Wiesz, jaka jest.
Będzie fajnie. Wszyscy razem.
Lindsay pomyśli, że nie zamierzałem przyjść.
Kto wie, co twoja siostra jej mówiła?
Zadzwoń do niej.
Fajnie było. Widzimy się za tydzień?
I znowu przegram.
Muszę lecieć.
Mam spotkanie. Denerwuję się trochę.
Zgłaszam projekt nowego budynku na Union Square.
To może być dla mnie przełom.
Potwierdziłem przyjście. Na pewno.
Nie przejmuj się. I życz mi powodzenia.
Z czym?
Z moim budynkiem. Tym projektem.
No tak, tak.
Widzimy się.
Zaraz do niej zadzwonię.
Tatusiu!
Tato!
Zrobiłam coś złego!
Boję się! Tato!
Tato!
Przepraszam. Dziwna sprawa.
- Zapomniałem, która szafka jest moja. - Nie ma sprawy.
Mam klucz uniwersalny.
- Zacznijmy stąd. - Dobrze.
Idealnie.
Dasz radę. Przybij piątkę.
Jestem z ciebie dumna. Ślicznie ci idzie.
Tylko denerwuję się przemową.
- Pracujesz już nad nią? - Tak.
TATA
Dziadek dzwoni.
Hej, dziadku Charlie.
Cześć, kochanie. Jak przygotowania do bat micwy?
Dobrze.
Zapytaj, czy przyjdzie.
Co? Dziadek nie przyjdzie?
- Przyjdziesz? - Dlatego dzwonię.
Oczywiście, że przyjdę. Nie ominąłbym tego.
- Super, cieszę się. - No to też się cieszę.
- Mogę pogadać z mamą? - Powiedz, że nie mogę.
Mówi, że oddzwoni.
Dobra.
Już nie mogę się doczekać.
Ja też.
Opowiadaj. Masz ładną sukienkę?
Zobaczysz, jak przyjdziesz.
Dobra.
Pomożesz mi z przemową?
Oczywiście. Nieźle ją odpicujemy.
- Dobra. - Trzymaj się, na razie.
Miałem zły dzień.
Dziękuję, że mogłem przyjść tak późno. Doceniam.
Nie mogłem sobie przypomnieć, która szafka na siłowni jest moja.
Od lat tam chodzę.
Ale się najadłem wstydu.
To było do przewidzenia.
Bez paniki. Robisz tak, jak mówiliśmy?
Tak. Staram się trzymać ustalonego rytmu.
Chodzę do pracy tą samą drogą. Odpowiednio się odżywiam.
Trochę ćwiczę.
I biorę lekarstwa.
A właśnie, Namenda.
Ale mam po niej zatwardzenie.
- Przykro mi. - Przykro?
Osiem dni miałem zaparcie. Czułem się jak pyton, który pożarł sarnę.
Są na to lekarstwa,
zawsze też można zrobić lewatywę.
Zostawiam sobie tę opcję na urodziny. Jako prezent specjalny.
A co ze spaniem?
Po co spać, skoro można zamartwiać się po nocach?
Sypiam może po cztery godziny.
A co z retrospekcjami?
To jest najdziwniejsze.
Potrafię zapomnieć, co właśnie jem na obiad.
A potem coś pojawia się w mojej głowie i bum!
Może jakaś chwila, urywek, jakieś zdanie.
Jakbym tam był.
Widzę to tak, jak wtedy to widziałem.
Prawie że czuję zapachy. A potem mrok.
Pojawia się ciemność i wszystko znowu nagle znika.
Coś niesamowitego.
- Jak idzie pisanie? - Chyba pomaga.
Mój umysł działa aktywniej, łatwiej mi wypierać prawdę.
W tym programie są same młode dzieciaki.
A ja jestem jak staruszek, do którego ogrodu strach wrzucić piłkę.
Ale wciąż wykorzystują moje kawałki.
Nadal pomagam w programie,
a kiedy mój żart się udaje i publiczność się śmieje,
nie ma lepszego uczucia.
Uwielbiam to.
Dobrze. Chyba nieźle sobie radzisz.
Obecnie nie jest źle, ale trudno przewidzieć, co dalej.
Nie wypieraj tego całkowicie, bo to nierozsądne.
Wciąż niewiele wiemy o tym rodzaju demencji.
Dobra.
- Widzimy się za miesiąc. - Tak.
- Chyba że będę potrzebna wcześniej. - Dobrze.
Dziękuję, przyjaciółko.
Podobał mi się ubiegłotygodniowy program.
Tak?
- A kto w nim był? - Ten koleś, jak mu tam.
Ten z filmu. Jest mężem…
Tej z włosami.
Nie chcesz może moich lekarstw?
DLA CARRIE
Damę tak traktujesz? Przejedziesz kogoś!
Ty sukinsynu!
Wracaj tu i dawaj jeszcze raz, durny gnoju!
Hej, hej.
Co się stało?
Szłam prawą stroną, ale nadziałam się na durnia,
który jechał też prawą, ale dla niego to była lewa.
To jego wina, bo to nie Anglia!
Skąd pani wie, gdzie mieszkam?
- Google. - Google?
- Proszę. - Co to?
Spłacam pierwszą ratę.
Jest pani striptizerką?
W życiu. I mówi to facet, który rozśmiesza Amerykę za pieniądze.
Moje kolano!
- Moje kolana! - Proszę do mnie wejść.
Oczyścimy to i przepłuczemy gardło.
Chodźmy.
No proszę.
Rany.
Koleś się ustawił. Nieźle.
CHARLIE BURNZ TRIUMFUJE
Zna wielu białych staruszków.
SUKCES NA BROADWAYU
Oprah Winfrey?
„Dla Carrie”?
Proszę bardzo.
Według tej ściany jest pan nie tylko stary, ale i sławny.
Proszę usiąść.
Jest pan seryjnym zabójcą?
- To znaczy? - Tak chyba robią zabójcy?
Zbierają zdjęcia zakopanych w ogródku ofiar?
Drugie kolano.
- Kto to? - Kto?
To moja rodzina.
Dlaczego ich pan podpisał?
Piszę o nich i pomaga mi się to skupić.
Jak został pan pisarzem?
Nie zostałem. Pisarzem się po prostu jest.
Kiedy byłem mały,
lubiłem upiększać prawdę.
Czyli jest pan kłamcą?
Żartuję. To wspaniałe.
Już wszystko opatrzone.
Dziękuję.
Co tu wisiało?
Obrazek, ale spadł.
Gospodyni go gdzieś położyła.
Muszę wracać do pracy.
Do wymyślania głupot, bo ma pan nudne życie?
Coś w tym stylu.
Dziękuję za worek wypranych pieniędzy.
Don Corleone będzie zadowolony.
Ale nie trzeba było.
I tu się pan myli. Trzeba było.
Pa, pa.
Teraz Sarah i Roger. Skecz autorstwa Pauli i Gary'ego.
Tandetna reklamy firmy prawniczej.
Cześć, jestem Jerry Loomis.
A ja Lorraine Loomis.
Kiedy braliśmy ślub,
randkowanie nie było tak trudne jak teraz.
I oto zadanie dla nas.
Jesteśmy arbitrami seksu.
Pójdziemy z wami na randkę.
Zachowamy bezpieczny dystans.
Więc jeśli szykują się figle…
Albo migle…
Pomożemy ustalić, jakie obie strony mają plany.
Żeby nie było nieporozumień
prowadzących do oskarżeń i procesów.
Załatwimy sprawę pomówień i niedomówień.
Na przykład w samochodzie ona mówi: „Pocałujesz mnie?”.
Ale on twierdzi, że to było:
„Skarbie, wsadzisz mi palec w tyłek?”.
A to różnica, prawda?
- Raczej tak. - Raczej tak.
Albo kiedy jesteście na diabelskim młynie
i on mówi:
„Mam lęk wysokości”. Ale według niej to było:
„Pokazać ci fotkę jaj mojego psa?”.
Widzicie, czemu nas potrzebujecie?
Będziemy was chronić przed złośliwymi oskarżeniami,
pozwami i procesami o zniesławienie.
Jesteśmy po waszej stronie.
Bez względu na to, która to strona.
- Jesteśmy Loomis. - I Loomis.
I załatwimy za was proces…
- Zalotów. - Zalotów.
Dobre, to było dobre.
Subtelne.
- Tak. - No to…
Dobra robota. Darrell ma kolejny kawałek.
Jako Tomasz Gówniak junior.
Jesteśmy w brytyjskiej szkole z XIX wieku.
Grupa dziewięciolatków kręci się
i zastanawia, co robić, skoro lekcje się skończyły.
Może wpadniecie do mnie?
Nie. Twój dom śmierdzi.
To może do mnie?
Nie. Twój też śmierdzi.
Mój dom nie śmierdzi.
Ale jak to?
Jestem Tomasz Gówniak junior.
Mój tata wymyślił spłuczkę do toalety.
To chodźmy do jego domu.
No dobrze.
W porządku. Zabawne żarty.
Ułóżmy program.
Arbitrzy seksu.
Skecz jest naprawdę śmieszny.
Ale…
Ale co? Sarah i Roger są przezabawni.
- Właśnie. - No nie wiem.
Jak sądzisz, Charlie?
Pomysł jest zabawny. Ale palec w tyłku, jaja psa…
O co chodzi? Wszyscy się śmiali.
No pewnie. Zawsze się śmieją.
Ale czy o taki śmiech nam chodzi?
Bo pomysł jest ciekawy.
Wściekłe bibliotekarki?
- Śmieszne. - Koniecznie.
Zgadzam się.
Tomasz Gówniak junior.
W życiu.
Darrell ma pomysły,
ale wciąż żadnego do wykorzystania.
Nie ma tragedii.
Gdyby mówili z angielskim akcentem,
tak jak mieli,
byłoby trochę lepiej. Ale całości czegoś brakuje.
Dajmy mu szansę. Poprawi się.
Zatrudniliśmy go,
bo napisał naprawdę zabawne artykuły do gazety.
Chyba trochę ciężko przeskoczyć
z druku do skeczy. To trochę trwa.
Myślisz, że umie pisać?
Tak, coś w nim drzemie.
Tylko trzeba go wesprzeć.
Za wami ciężko nadążyć.
I uważam, że Rogera rzeźnika akcentu trzeba walić w głowę,
aż poprawnie wymówi „procesy”.
No bo „pro-cesy”? Co to niby, profesjonalne „cesy”?
Zawodowe.
A może eksperckie? Co z nim nie tak?
Bo w tym problem.
Komedia cechuje się melodią.
Jest melodia, są nuty.
- A on fałszuje. - Pracujemy nad tym.
Pracujcie, bo z nim oszaleję.
- Dobra, co dalej? - Ja muszę lecieć.
- Bo mam… Przepraszam. - No tak.
- Właśnie. - Baw się dobrze.
Dzięki.
Szkoda, że to ominę.
- Masz robotę. - No tak.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Dobranoc!
Jest uroczystość na cześć Charliego
i całej ekipy w American Film Society
z okazji 30. rocznicy premiery Call Me Anytime.
Kevin Kline, Sharon Stone, reżyser Barry Levinson.
Bardzo śmieszny film. Widzieliście?
Tak. Świetny.
Dobra, co jest?
Wiesz, że uwielbiam Charliego.
Od niego wszystko się dla ciebie zaczęło.
No ale przestań.
Nie wiem, czy ma jakikolwiek wkład w program.
Poza 40 latami doświadczenia?
I portfolio dzieł, dzięki którym
nasz program mógł zaistnieć?
Wiem, dlaczego się nad tym zastanawiacie.
Ale to inteligentny facet i wciąż pisze zabawne żarty.
To mój consigliere.
Kiedy piszecie skecze o palcach w tyłku
czy jajach psa,
on mi przypomina, co powinniśmy puszczać.
Podsumowując, dopóki ja tu jestem producentem,
Charlie zostaje.
- Jasne? - Oczywiście.
- W porządku. - Dobra.
- Wracajmy do pracy. - Tak.
Chodź.
Zamknij drzwi.
Wyłącz światło.
Chodź tutaj.
Już tak nie mogę.
Dlaczego?
Masz żonę, ja męża. Nie chcę nikogo krzywdzić.
Ja też.
Nie wiem, co robić.
Czekaj, ustalmy plan.
Co roku będziemy się tu spotykać, w łazience Tuckmanów,
na Halloween.
- A co z ich przyjęciem świątecznym? - Musimy się pohamować.
Jak się macie? Dziękuję za przybycie.
Dobry wieczór, jestem Bob Costas.
Przed państwem reżyser Call Me Anytime,
Barry Levinson,
scenarzysta Charlie Burnz
i aktorzy, Kevin Kline i Sharon Stone.
Od razu powiem,
że uwielbiam ten film.
Opuszczam mecz Metsów z Astrosami,
żeby tu dzisiaj być.
Skąd to się wszystko wzięło?
Jak to się zaczęło?
Poznałem się z Charliem wieki temu, przy pracy nad The Carol Burnett Show.
Stworzył mnóstwo świetnych skeczy.
Był nieśmiały i mówił do mnie „pan Levinson”.
Chociaż kolegowaliśmy się.
Przeczytałem napisany przez niego scenariusz i pomyślałem,
że to będzie idealny film.
Dzień później Barry zadzwonił do mnie i powiedział:
„Czytałem scenariusz, jest super. Przeczytaj go.
Ta postać to cała ty”.
A ja na to: „To jakaś maniaczka. Nie ma zahamowań. Wchodzę w to”.
Następnego dnia zadzwonił do mnie, przeczytałem scenariusz i się zgodziłem.
Dosłownie w trzy dni wszystko było gotowe. Przekazałem mu dobre wieści.
Charlie, co powiedział Barry, jak zadzwonił?
Kto?
Pan Levinson.
Miło pana widzieć. Wręcz… Rety.
Miło się spotkać.
Byłem szczęśliwy i w szoku, że…
Pan Levinson.
…chciał wyreżyserować mój pierwszy film.
Kevin Kline miał zagrać Bena, a… Proszę mi pomóc.
- Meryl Streep. - Witam.
A ona zagrała Iris.
Myślałem wtedy, że gdyby moi rodzice żyli,
to umarliby z wrażenia.
Dzieła Charliego są nie tylko zabawne, ale też bardzo ludzkie.
Ukazują prawdziwych ludzi.
Ma wyjątkowy styl.
Hej, staruszku. Był pan znakomity.
Była pani w środku?
Tak. Super było. Druga rata.
Brakuje trochę kasy. Niech pan nie łamie mi kości!
To miła niespodzianka.
Skąd pani wiedziała?
Mój żałosny były.
Wzięłam jego bilet. Rozśmieszył mnie pan.
Bardzo mi przykro.
Miło było pana obejrzeć. Fajna sprawa.
Tyle rzeczy pan w życiu zrobił.
Udało mi się.
Talent to nie jest kwestia udawania się.
Być może.
Czemu ma pani ptaki we włosach?
A czemu nie?
Cholera, która jest?
Spóźnię się do roboty.
- Lecę. Zapraszam. - Dokąd?
- Idziemy. - Teraz?
Tak.
A co pani robi?
Raz w barze w Harlemie Gdy nadeszła burza
Siedzieliśmy w czwórkę Ja, ty i twe odnóża
Od goleni w górę Chłop się nawet nada
Ale w drugą stronę Stóp tam jest przesada
Masz takie wielkie giry
Że cię nie chcę Przez te wielkie giry
Na nic mi się nie zdasz Przez te wielkie giry
Nienawidzę cię Bo masz takie giry
Ale masz wielkie kopyta!
Skąd je masz? Skąd je masz?
Twa miła cię lubi Wpatruje się w ciebie
Bo to ty sprawiasz Że jest w siódmym niebie
Masz fajną buziulkę I sprzęt całkiem spoko
Ale stary, te stopy Nie wpadły jej w oko
Masz takie wielkie giry
Że cię nie chcę Bo masz wielkie giry
Jestem wściekła Bo masz wielkie giry
Nienawidzę cię Bo masz tak wielkie giry
Pochodzę z małej rodziny.
Rodzice śpiewali zawodowo.
Mo i Jessie.
Byli jak Ashford i Simpson.
Ale się nie wybili,
bo Ashford i Simpson już istnieli.
Świetnie się bawiliśmy, nauczyli mnie harmonizacji,
a tata robił zarąbiste wiatrowskazy.
Mama za to tworzyła przepiękne łapacze snów.
Mieszkają pod Charlotte. Kocham ich nad życie.
To chyba świetni rodzice.
Uwielbiam zapach powietrza po deszczu.
Jeśli będzie pan potrzebował kogoś w związku ze swoją sytuacją,
choćby do pogadania, to jestem do dyspozycji.
Bardzo dziękuję, ale o czym pani mówi?
Zapomnieć nazwisk Sharon Stone i Barry'ego Levinsona?
No tak. Zestresowałem się.
Nie lubię występów.
A co to za występy
z podpisywaniem członków rodziny na zdjęciach?
Przecież to do pracy.
Pracuję nad pewnym projektem…
Pamiętam, co pan mówił, ale bez takich pierdół proszę.
Zaczęło się niewinnie.
Od problemów z pamięcią. Nazwisko, miejsce, widelec.
Pomyślałem sobie: „Starzejesz się, Charlie.
To normalne w tym wieku”.
Ale kiedyś jadłem z kimś obiad
i zapomniałem jego nazwiska.
Gadał i gadał,
a ja się zastanawiałem, kto to.
Nagle zaczął się śmiać ze swojego żartu.
To ja też zacząłem, żeby nie podpaść.
Ale wpadłem w panikę. „Kto to, do cholery, jest?”
I znał go pan?
To był mój syn.
Tak. Tak sprawy wyglądają.
Jezu, ale mi przykro.
Kim jest Carrie?
Widziałam dedykację na kartce w pana domu.
Była moją żoną.
Umarła.
Dawno temu.
Piszę coś dla niej.
Muszę skończyć, zanim zabraknie mi słów.
Kiedy zaczął pan pisać?
Godzinę po usłyszeniu diagnozy.
I jak idzie?
Bardzo dobrze.
Moja mama nazwałaby to stekiem pieprzonych bzdur.
Niech mi pan tu nie kłamie.
Wiem, że nie napisał pan ani słowa.
- Proszę pokazać telefon. - Telefon?
- Tak. - Dobra.
Dobrze.
To moje nazwisko i numer.
Nawet jeśli się pan nie odezwie,
to niech pan wie, że nie jestem tylko zwariowaną alergiczką,
dwa razy młodszą, plus cztery lata,
która pomaga panu, bo pan pomógł mnie.
Nie uznaje pani przecinków, co?
Życie jest na nie za krótkie.
Darrell, jest lepiej.
To może być puenta.
Sprawdźmy na próbie. Co myślisz?
Tak. Jest super.
- Wszystko gra? - Tak, dzięki.
- W porządku. - Dobra.
Przyjdziecie do mnie się pobawić?
Nie, twój dom śmierdzi.
To chodźmy do mojego.
Twój dom też śmierdzi.
Mój nie śmierdzi. Możemy tam się pobawić.
To syn Tomasza Gówniaka.
Jego ojciec wymyślił spłuczkę.
A gówno.
Już nie!
Chodźmy do niego!
Tak. Tomasz Gówniak, ojciec współczesnej toalety.
Jestem Jeff Goldblum.
To mało znany epizod z historii instalacji kanalizacyjnych.
Zmień toaletę, żeby zmienić świat.
Przerwa na reklamy! Dwie minuty.
Nieźle.
- Nieźle to poprawiłeś. - Goldblum pasuje.
Dzięki.
Wstawimy to po trzecich reklamach. Dajemy twój skecz.
W porządku.
Tak.
Jak pan poznał Carrie?
No dalej, jak się poznaliście?
Nienawidzę tego syfu.
Wiesz, co dobrze działa?
Co?
Masło.
- Powiedziałeś „masło”? - Tak, masło.
Naprawdę. W tym roku pełno tu smoły.
Bierzesz kostkę masła i ją wcierasz,
aż smoła skruszeje i możesz ją zetrzeć
bez użycia tej skorupy,
którą pewnie zedrzesz sobie
cały naskórek ze stopy.
- Cześć. - Cześć.
Jestem Charlie Burnz.
Cześć, Charlie Burnz.
Jestem Carrie.
Carrie? To zdrobnienie od Caren, Carina czy Catherine?
- Florence. - Florence?
Nie pytaj.
Florence. To piękne, klasyczne imię.
Tak miała na imię jedna moja krewna.
Nigdy nie potrafiłem wyobrazić ich sobie jako dzieci.
Herman, nie podchodź do wody.
Irving, nie gryź tego pieska.
Mildred zrobiła kupkę do toalety. Brawa dla Mildred.
- Nie słyszy się tego często. - Zgadza się.
Mieszkam w białym domu, o tam.
Mam chyba z pół tony masła.
Więc jeśli…
Wygrałem konkurs nabiałowy. Zgadłem, ile waży krowa.
Zedrę z ciebie tę smołę.
Z zachowaniem pełnego szacunku.
Dobra.
Co to, malowanie liczbami?
To znowu ty. Cześć, Charlie Burnz.
Cześć, Carrie.
Bardzo ładne.
- W twoim guście? - Tak.
- Wiesz, co jeszcze lubię? - Co?
- Małże na parze. - Tak?
- Tak. - Nigdy ich nie jadłam.
To u mnie o siódmej wieczorem.
Dobra.
Gotowe. Weź jednego. Otwórz, zanurz w wywarze.
Teraz masło i do ust.
Jak w raju. Wspaniałe, prawda?
Boże, przepraszam.
Obrzydliwe.
- Nie pozwij mnie. - Rety.
- Pizza? - Zamówię.
Niedawno kupiłem ten dywanik.
Jakbym tropił Wielką Stopę.
Hej.
Carrie.
Dzień dobry.
Masz.
Dzień dobry, Charlie Burnz.
Małe co nieco na śniadanie.
Przepiękny dzień.
Boże.
Dobra.
Zedrzyj ze mnie smołę.
Ale szkoda marnować masło na moje stopy.
Chodź tutaj.
Dobrze.
Cześć.
Cześć, moja przyjaciółko.
Lato 1986 roku, najlepsze w moim życiu.
To wtedy się zakochałem.
Kiedy się poznaliśmy,
wiedziałem, że wpadłem.
A co ciekawe,
nawet jej nie szukałem, po prostu znalazłem.
Carrie. Olśniewająca, urocza, piękna.
A najseksowniejsze było to,
że umiała mnie rozśmieszyć.
Nie ocenia się głębokości studni po długości uchwytu pompy
To jak możesz oceniać mnie?
Nie oceniasz butelki po naklejce
Tak samo jest ze mną
Zanim ocenisz mnie wielce
Daj mi szansę, a zobaczysz
Nie ocenia się głębokości studni po długości uchwytu pompy
Dzięki.
Skarbie
To jak możesz oceniać mnie?
Pamiętajcie wrzucić monetę.
Dzięki, wrócimy za parę miesięcy.
Jedziemy w trasę.
Cztery miesiące, 50 miast. Teatry, kluby.
- I mamy autobus. - Dajecie wiarę?
Super sprawa. Możecie na mnie liczyć.
- Ekstra. - Widzimy się potem.
- Na razie. - Spoko.
Świetny występ.
Co tu robisz?
Przepraszam. Nawaliłem. Proszę cię.
Za późno. Zapomniałam o tobie, poznałam kogoś i się kochamy.
Co? Już. Akurat.
- Tam jest. Chcesz go poznać? - Dobra.
Chodź, sam zobaczysz.
- Cześć. - Cześć!
To było super. Wspaniały występ.
Co tu się dzieje?
Charlie, to mój były, Dwayne St. John.
- Podobno jest pan fanem. Dzięki. - To twój chłopak?
- To mój ukochany! - Ukradłaś mi wygraną aukcję!
Dałeś całe 22 dolary.
Dziękuję ci. To początek mojego nowego życia.
Prawda?
Tak.
- Uwielbiam pana prace. - A teraz pracuje nade mną w łóżku.
Zgadza się, Charlie?
Jasne… aniołku.
Spóźnimy się na obiad.
Mam ochotę na sałatkę z owocami morza.
- Dobra. - To niesłychane.
Na zajęciach aktorskich przygotowałem scenę z pana…
Chcesz zdjęcie?
- Tak? A mogę? - Oczywiście.
- To cudownie. - Dawaj, znam hasło.
Trochę bliżej.
Uśmiech.
Ręce w górze, jakbyś coś wygrał.
Właśnie. Charlie, podejdź tu.
Dobrze wyszło?
Teraz będziesz zawsze pamiętał, jak wyglądam z twoim idolem.
Pa.
- Trzymasz się? - Będzie dobrze.
- Chcę lody. - Dobra.
Potrójny przysmak wegański.
To wygląda jak pochodnia olimpijska.
Chyba zmienię nazwę.
To kiedy jedziecie?
Za jakiś miesiąc. To w ogóle szalona akcja.
Pewien producent zobaczył nasze nagrania,
spodobały mu się, a potem proszę.
Jedziemy autobusem w trasę na cztery miesiące
i rozmawiamy o nagraniu płyty.
Przepraszam, rozgadałam się. Mówiłeś, że coś się przydarzyło?
- Wczoraj pisałem. - Tak? No to super.
Coś wspaniałego. Jak za dawnych lat.
Itzhak Perlman zaczął grać, a ja pisać.
Izzy Perlman? A kto to taki?
Żaden Izzy.
Izzy Perlman sprzedał moim rodzicom żaluzje.
Itzhak Perlman to jeden z najwybitniejszych skrzypków.
Zapytaj swój telefon!
Mieszka w budynku obok mnie i lubi ćwiczyć w nocy.
Otwieram okno i mam darmowy koncert Itzhaka.
Dlatego też kupiliśmy to mieszkanie.
A to za co?
Bez ciebie chyba nie napisałbym ani słowa.
- Proszę bardzo. - Dziękuję.
Hej…
- Masz jakieś plany na teraz? - Nie.
Mam wolne. Chcesz się zabawić?
- No raczej. - Chodź.
- Muzeum figur woskowych? - Będzie śmiesznie.
Nie mów, że ciebie też mają.
- Chodź. - Dobra.
To Marilyn Monroe w Słomianym wdowcu.
Też bym tak wyglądała, jakby dmuchało mi w tyłek wentylacją.
Czy ja dobrze widzę?
Hello, Dalaj.
No dawaj, kochaniutka, uśmiech.
O czym on może myśleć?
„Mogłem nie jeść owoców morza”.
- Picasso. - Nie lubię go.
- Czemu? - Seksista.
Cieszyłbyś się, gdybym namalowała cię z trzema fiutkami?
Byłbym w siódmym niebie.
Teoria względności nie załatwi ci względów u bogatych krewnych.
Pożegnaj się z tymi dziesięcioma dolcami.
Golda, powiedz mi, bo nie rozumiem.
Dobrze, panie Arafat.
Wymawia się „chanuka”.
Mam problem z „ch”.
Mam problem z „ch”!
Papież? Stolik dla pięciu osób?
- Nie jestem oszustem. - Gówno prawda.
To dlaczego się tak pociesz?
Hej, on ma zeza.
Dlatego nie mógł znaleźć broni masowego rażenia.
- Masz dwoje dzieci? - Tak.
Francine uczy matematyki w liceum w New Jersey.
A Rex jest architektem.
Rex to…
bardzo bystry chłopak.
Nic dziwnego. Urodził się w Muzeum Historii Naturalnej.
Było bardzo fajnie, dziękuję.
Chcę o coś zapytać. Trochę się stresuję,
bo nie pamiętam, kiedy ostatnio o to pytałem. Jeśli w ogóle.
Pójdziesz ze mną na bat micwę mojej wnuczki?
Ma na imię Lindsay i jest miłością mojego życia.
I to byłaby impreza pożegnalna dla ciebie,
tylko że bat micwa i nie twoja.
Nigdy na żadnej nie byłam. Kiedy?
- Nie pamiętam, ale niedługo. - Ale uściśliłeś.
- Mam zaproszenie. - Nieważne kiedy.
- Chętnie pójdę. - Naprawdę?
- Ale pod jednym warunkiem. - Jakim?
Że zatańczymy.
Nie, nie rozumiesz. W tańcu jestem niebezpieczny.
Mam specjalne ubezpieczenie od mambo.
Przestań, będzie super.
Dobra, ale na wszelki wypadek załóż kask i bodiczki.
- Dobra. - Super.
DZISIAJ BYŁO FAJNIE! LODY I MUZEUM FIGUR WOSKOWYCH
SZKODA, ŻE JEDZIE, LUBIĘ JĄ.
Co się stało, Carrie?
Nie chcę, żeby lato się kończyło.
No wiesz…
Może nasze lato będzie trwać wiecznie.
Dobry pomysł, Charlie Burnz.
Znak stop… W lewo.
Hej, nie można tędy przejść, to niebezpieczne.
- Ale ja tędy chodzę. - Proszę iść tam. Tędy nie.
- Ale tamtędy nie umiem. - Musi pan iść tamtędy.
Nie znam drogi, to tędy codziennie chodzę.
Dziś jest nowy dzień. Nic panu nie będzie.
- Ale ja muszę tędy! - No dalej, z drogi!
Przepraszam.
Co z panem?
Ja tędy chodzę. Tędy!
Zwariowałeś pan? Co pan wyprawiasz?
Wynocha z ulicy!
Hej!
Staruszku!
Z drogi! Stoi pan na środku ulicy!
Głuchy pan czy co?
Hej! Czy ty nie mówiłeś, że twój syn się urodził w muzeum?
Patrz, jaki wielki.
- Charlie… - Jedno stworzenie,
które jest od ciebie większe. Patrz na ten mostek.
- Charlie. - Co?
Chyba odeszły mi wody.
Musimy cię stąd zabrać.
- Nie zdążę. - Skarbie… Potrzebujemy lekarza!
- Lekarza! - Co się stało?
- Moja żona rodzi. - Kiedy?
- Teraz! - Zapytam kierownika
- o zgodę. - To jakieś żarty?
- Jestem lekarzem. - Jakim?
- Proktologiem. - Może być.
Dziecku się spieszy!
Przesuniecie się? Zaraz pojawi się wycieczka.
Serio? Zaraz się pojawi dziecko!
Głęboki oddech. Spokojnie. Pan wezwie karetkę.
- Robi się. - Cześć.
- Może się przedstawię. Carrie. - Miło mi.
A ten przerażony facet to Charlie.
- Cześć. - To tata dziecka.
- Dobra. - Jak masz na imię?
Joe Katz. Weź oddech. Spokojnie. Świetnie ci idzie.
Teraz muszę zdjąć bieliznę.
To dość agresywne jak na pierwszą randkę.
Proszę bardzo.
- Co mam robić? - Nic!
Na pewno? Ćwiczyliśmy na manekinie…
- Zostaw nas! - Tak jest.
Charlie. To tak jak wtedy w parku Rye Playland, pamiętasz?
Na diabelskim młynie. Ale byliśmy pijani!
- Wszystko gra? - Próbuję myśleć.
Kto ci zdjął wtedy majtki? Mnie tam nie było.
- Co? - To było Coney Island!
Masz rację!
- Boże! - Pochyl się do przodu.
Jak powiem, to przyj.
Świetnie ci idzie. Na co się gapisz?
- I wywal harcerzy! - Już, idźcie stąd.
- Dalej. - No cholera jasna!
- Ty też! - Dobra. Przypomnę tylko.
- Zamykamy o 17. - Wynoś się!
Dobra, dziecko już wychodzi.
Głęboki oddech i przyj, dobrze?
- Dasz radę. Świetnie. - Dobra.
Właśnie tak.
To chłopiec.
Charlie.
Tak?
Nazwijmy go Rex.
To idealne imię.
Dobrze, że nie urodziłam go pod tym wielorybem.
Moby Dick Burnz byłoby strasznym nazwiskiem dla syna.
Miałby przechlapane w szkole.
Kocham cię, Charlie Burnz.
Ja ciebie też.
Co ma wspólnego mój synek z T. rexem?
Jeden był dzikim zwierzęciem, a drugi tylko tak cuchnie.
Dobra, Roger, wchodzisz za pięć, cztery,
trzy, dwa, jeden…
Dobry wieczór. Witam w kolejnym odcinku
Starych ludzi, którzy zawsze wyglądali staro.
Dziś omówimy Keitha Richardsa i nieżyjącą już Matkę Teresę.
- Rany, słyszałeś to? - Tak.
- Jak mu to uchodzi na sucho? - Nie wiem.
Posłuchaj.
Pomysły są dobre, ale nie zawsze muszą być takie okazałe.
Skecze mogą być niewielkie, bardziej osobiste.
Coś o sobie, może o twojej dziewczynie.
- Byłoby ciężko. - Dlaczego?
Nie mam dziewczyny. Jestem niewiarygodnie sam.
Widzisz? To było zabawne.
Że zawsze jem w samotności?
- Przekomiczne. - Nie.
Mówię o postaci do programu.
Niewiarygodnie samotny facet. To co innego niż singiel.
Niewiarygodnie singlowaty. Może wyciśniemy coś zabawnego.
- Jasne. - Poszukaj w sobie komizmu.
- A potem to opisz. - Spróbuję.
- Dobra. - Mogę coś powiedzieć?
Jasne.
Na Harvardzie miałem zajęcia z komizmu
i napisałem pracę jako ty.
- Serio? - Tak.
Przeczytałem twoje sztuki, znałem twoje scenariusze.
Potrafiłem nawet rozpoznać, które żarty w programach były twoje.
Więc napisałem pracę w twoim stylu. Jakbyś ty za mnie studiował.
I jak poszło?
Oblałem.
Profesor powiedział, że jest już genialny Charlie Burnz.
Nie ma jeszcze genialnego Darrella Greena. I miał rację.
Praca z tobą i ta znajomość jest dla mnie ogromnie ważna.
Dziękuję ci, Darrell.
Słuchaj, pójdę znaleźć kogoś,
żeby starł ze mnie tę wazelinę,
a ty myśl nad niewiarygodnie samotnym gościem. Może coś z tego być.
- Stoi. - Dobrze. Przepraszam.
Halo? Cześć.
Tak. Nie, znaczy…
Co ubrać?
Nie wiem…
Jak bardzo vintage? Aha, bardzo.
Dobra.
Nie, jestem w pracy, oddzwonię później.
Dobra, cześć.
Zabieram znajomą na bat micwę wnuczki.
Jest… wystrzałową osobą. Nie była nigdy na bat micwie.
Ja też nie. Mogę też przyjść?
Jedna niespodzianka chyba starczy mojej rodzinie.
A ta dziewczyna jest pełna niespodzianek.
- Chyba jest fajna. - Tak.
Jest bardzo fajna.
- Co? - No…
Zarumieniłeś się.
- Na policzkach. - To przez
wysokie ciśnienie.
Mogłem nie jeść tego hot doga.
- To na razie. - Cześć.
Skoro już po uroczystości, chciałabym podzielić się pewną historyjką.
Zwróciłam się do rabbiego Teplisa z pytaniem:
„Tyle lat się już uczę
i wciąż nie wiem, co jest sensem życia.
A pan mówi, że życie jest jak ciastko?”.
A rabbi Teplis spojrzał na mnie i odparł:
„No a nie jest?”.
Chcę powiedzieć rodzicom,
że was bardzo kocham.
Daliście mi wszystko, co mam,
i bez was by mnie tu nie było.
Dziękuję wam bardzo. Kocham was.
Mazel tow!
Podnieśmy Lindsay na krześle!
Raz, dwa, trzy!
Uwaga, teraz mama!
Do góry, Francine.
Zegnijcie nogi, chłopcy. Pora na dziadka!
Mazel tow!
Chodź, siadaj.
To jest ekstra!
Dobra, Boże, nawróciłam się!
Cześć.
Jestem Francine. Mama Lindsay.
Jest cudowna. Musisz być bardzo dumna.
- Tak. - Jestem Emma.
- Cześć. - Miło poznać.
- Tak, mnie również. - Żeberka są przepyszne!
To dobrze.
Od dawna umawiasz się z moim ojcem?
Co? Nie, jesteśmy tylko przyjaciółmi.
Na pewno.
Nie. Jest po prostu bardzo miły.
A ja uwielbiam jego dzieła.
Dobra.
A kim jesteś? To znaczy z zawodu.
Piosenkarką.
Może o tobie słyszałam?
Nie.
Ale nasze filmiki robią furorę na Instagramie.
- Fajnie. - Musisz nas posłuchać.
- Gramy w całym mieście. - Gdzie?
- Głównie w podziemiu. - W alternatywnych klubach?
Czasem, ale zwykle na stacjach metra.
Na przykład Columbus Circle, Union Square, Penn Station.
Powinnaś nas posłuchać. Wiesz co?
Zgarnę więcej żeberek, bo uwielbiam mięso.
Jem wszystko, co można pogłaskać.
Lindsay…
Jestem z ciebie niezwykle dumny, że chciałaś mieć bat micwę.
Chciałbym ci coś dać.
To…
To należało do babci Carrie.
A teraz jest twoje.
Odgarnij włosy.
Spróbuję…
Dobra. Wygląda idealnie.
- Jest śliczny. - Tak.
Daję ci go,
bo to twój pierwszy ważny krok…
a czeka cię ich wiele.
I zawsze będę przy tobie.
Nie mogę się doczekać, by zobaczyć, na kogo wyrośniesz.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Dziękuję.
A właśnie, dostałem tę pracę, o której ci opowiadałem.
Jaką pracę?
Ten budynek na Union Square.
Spodobał im się mój projekt.
Czy to nie wspaniale?
Świetnie, synu. Chodź tutaj.
Znakomicie, co? Rex jest architektem.
Ktoś, kto się urodził w muzeum, musi być mądry.
- Opowiedział ci o tym? - Tak, jest z ciebie bardzo dumny.
- To jej pierwsza bat micwa. - I co myślisz?
- Jest nieźle. - Tylko nieźle?
Na początku było ekstra z tymi tańcami i krzesłami, ale…
Z całym szacunkiem, ale teraz jest trochę nudno.
Czytanie. Znowu się rozkręci.
Może coś na to poradzimy?
Dokąd idziesz?
Tato. Tato!
Hej.
Masz podkład do…?
Dobry wieczór, jestem Emma Payge.
Jestem dobrą znajomą dziadka Charliego. Lindsay?
Zapraszam na parkiet.
Pierwszy raz jestem na bat micwie.
Muszę powiedzieć, że miło mnie przyjęliście.
Świetnie się bawię.
Puszczaj muzę.
Z dedykacją dla ciebie, Lindsay.
Jak znacie słowa, to śpiewajcie.
Jak nie, to tańczcie, ile dusza zapragnie.
No chodź
Czy nie sprawiłam Że czułeś się jak jedyny mężczyzna?
O tak
Czy nie dałam ci niemal wszystkiego Co kobieta może dać?
I za każdym razem mówię sobie Że mam już dość
Ale pokażę ci, skarbie
Że kobieta może być twarda
No chodź
I go zabierz
Weź kolejny kawałek Mojego serca, skarbie
I go złam
Złam kolejny kawałek Mojego serca, mój drogi
Zabierz
Zabierz kolejny kawałek Mojego serca, skarbie
Wiesz, że go masz Jeśli sprawia ci przyjemność
Chodź, słodziaku.
Kręcisz się po mieście Wyglądasz znakomicie
Ale w głębi serca wiesz Że to nie w porządku
Nigdy, przenigdy Nie słyszysz, kiedy płaczę
Za każdym razem mówię sobie Że nie zniosę tego cierpienia
W twych ramionach Zaśpiewam jeszcze raz
- Tato, ona… - Jest fantastyczna. Znakomita.
No chodź
I go zabierz
Weź kolejny kawałek Mojego serca, skarbie
Złam kolejny kawałek Mojego serca, skarbie
Zabierz
Zabierz kolejny kawałek Mojego serca, skarbie
Wiesz, że go masz Jeśli sprawia ci przyjemność
W porządku.
Proszę.
Tak!
Dajecie.
No chodź
Nie, dziękuję.
Chodź
I go zabierz!
Weź kolejny kawałek Mojego serca, skarbie
Złam go
Złam kolejny kawałek Mojego serca, skarbie
Zabierz kolejny kawałek Mojego serca, skarbie
Wiesz, że go masz
Jeśli sprawia ci przyjemność
Francine jest cudowna!
Mazel tow wszystkim.
Mazel tow.
Byłaś gwiazdą. Normalnie Gorączka szabatowej nocy.
Rozbujałaś imprezę.
Chyba bawiłam się lepiej niż twoja rodzina.
Dlaczego tak na mnie patrzą?
Nie wiedzą, co tu się dzieje?
Nie wiedzą. Słuchaj, Emma.
Nie wiesz wszystkiego.
- Mają do mnie dużo żalu. - O co?
Oboje… a szczególnie Francine.
Uważają, że jak byli mali, nie spędzałem z nimi czasu.
Co jest pewnie prawdą, ale pracowałem bez przerwy.
Po śmierci Carrie przychodziła jedna niania po drugiej.
A kiedy już byłem w domu…
Nie dawałem im tego, czego potrzebowali.
Byłem po prostu zbyt smutny.
A co mają do mnie?
Po jej śmierci
nie chciałem się z nikim wiązać, nie mogłem.
Umawiałem się więc z młodszymi kobietami.
Pewnie patrzyli na nas
z myślą, że to coś innego.
Przepraszam, że tak cię potraktowali.
Proszę państwa, oto Itzhak Perlman.
- To on. - Gra na życzenie?
Itzhak Perlman to geniusz. Nie gra na życzenie.
- Wciąż nie zatańczyliśmy. - Tańczyliśmy horę.
- Hora się nie liczy. - Ale to taniec.
Biegasz w kółko, podnoszą cię i przepacasz najlepsze ubranie.
Czyli taniec.
Nie liczy się. Chodź, zatańczymy.
- Chodź. - Idziemy tańczyć.
Kto tańczy do koncertu skrzypcowego?
My.
No dobra.
No proszę.
Uważaj.
Gdzie byłaś?
- Kiedy? - Przez ostatnie osiem godzin.
- Tutaj. - A gdzie ja wtedy byłem?
- Tutaj. - Z tobą?
- Tak. - Tego się obawiałem.
Serio? Bo było całkiem fajnie.
Nie chciałem, żeby do tego doszło.
Nie wiem, o czym mówisz.
Ale jeśli chodzi ci o takie coś,
to tego nie zrobiliśmy.
Przestraszyłam się burzy, więc przyszłam się przytulić.
Tylko się przytuliliśmy.
Tylko tyle?
- Tylko tyle. - Dobra.
Jesteś przystojnym starszym facetem,
ale twoje ciało nie poradziłoby sobie z tym wszystkim tutaj.
Złamałabym ci kręgosłup. To dla ciebie za dużo.
Nici z przejażdżki. Byłaby zbyt szalona.
Wybiłbyś sobie bark i umarł.
Nie dopuścimy do tego.
Dzięki, że pozwoliłeś mi tu spać.
Jesteś uroczy.
I może kup sobie większe bokserki.
Nie wiem, jak się w nich mieścisz. Są trochę zbyt ciasne.
Trzy, dwa, jeden, teraz!
Pierwszy raz byłem niewiarygodnie samotny, kiedy mój bliźniak
opuścił brzuch mamy miesiąc przede mną, bo…
Ponoć miał już dość.
Potem było podobnie, kiedy mama nie chciała karmić mnie piersią.
Mówiła: „Nie spieszmy się, zobaczymy, jak się nam potoczy”.
A teraz mieszkam w kawalerce, gdzie nie śpię całymi nocami
i fantazjuję o seksie z kimś.
Byłoby fajnie… Tak słyszałem.
Chyba byłbym w tym niezły. Znalazłbym te wszystkie punkty,
które kobiety uwielbiają.
Bo korzystam z map Google.
„Za pięć centymetrów skręć w lewo”.
Jeśli też jesteś niewiarygodnie samotna, może zadzwoń?
A jeśli nie…
gniew mojego boga,
wielkiego boga Zoomgali, który też jest niewiarygodnie samotny,
nadejdzie i cię znajdzie,
na niebie rozlegną się dźwięki,
a on dorwie ciebie i twych bliskich,
skazując was na wieczne piekło!
Zadzwoń.
Znakomicie.
Gotowe. Reklamy, dwie minuty.
To ci wyszło.
- Super! - Dzięki.
Przepraszam, myślałem, że wyłączyłem telefon.
Cześć, nagrywamy program, nie mogę teraz.
- Znalazłam! - Co znalazłaś?
Ten piękny obraz starego domu, który wisiał na pustym miejscu.
Jest śliczny. Powiesiłam go.
Ciągle u mnie jesteś?
Tak, ale wracam do siebie.
- Zdejmij go. - Co?
- Zdejmij, nie chcę go widzieć. - Myślałam, że go zgubiłeś.
Nie chcę go widzieć, rozumiesz? Po prostu.
- Zdejmij go! - Dobra.
- Nowa dziewczyna? - Nie. Sam nawet nie wiem.
Masz rację.
- Wyjdzie na ludzi. - Tak.
Trzy, dwa, jeden, już!
Wieści muzyczne.
Lady Gaga zmieniła imię na „Lady Gagaga”.
Nie podała przyczyny swojej decyzji.
Według sondażu Amerykanie obawiają się nowej osi zła,
która zagraża naszej demokracji.
Korea Północna, ISIS
i lider senackiej większości Mitch McConnell.
- Przechodzimy dalej. - Nie, nie, nie.
Komuś jeszcze to przeszkadza?
Słyszycie, co jest nie tak?
Twój akcent… Jesteś akcentowym idiotą.
Co on robi?
Wszystko źle wymawiasz.
Nie mówi się „wifi”, tylko „Wi-Fi”.
Nie „lo-dowce”, a „lodowce”.
Jesteś kamikaze komedii.
Wiem! „Kome-kaze”!
Że co?
Każdy z odpowiednią liczbą chromosomów wie,
że mówi się „Mitch McConnell”, a nie Mitch-McConnell”.
Mówisz tak, jakby McConnellów było wielu.
Jest tylko jeden.
Żaden Stewie McConnell.
Jest tu jakiś Stewie McConnell? Nie!
Co się tam wyprawia? Dać reklamy?
- Reklamy? - Idziemy na żywo, nagrywajmy.
Jezu Chryste. Nie, wybacz, „Jezu! Chryste!”.
Który urodził się w „Betle-jem”.
Nawet ci to napisałem…
- Wiesz, co to jest? - Nie mam pojęcia.
Dziękuję, Al. Patrz.
Napisałem jedną wielkością, żebyś wiedział.
„Mitch McConnell”, a nie „Mitch-McConnell”.
Widzisz? Al.
Odwróćcie jedynkę. Pokażcie Ala.
Powiedz im. Mówiłem, że tak będzie?
- Mówił, że tak będzie. - Oto dowód rzeczowy A!
Dziękuję, Al… Gdzie on idzie?
Idźcie za nim.
Pani.
Proszę powiedzieć, co tu jest napisane?
- „Mitch McConnell”. - Dziękuję.
- Pan. Proszę wstać. Co pan widzi? - „Mitch McConnell”.
- Nie słyszę. - „Mitch McConnell”.
Mamy zwycięzcę!
Ja chrzanię.
Proszę wybrać sobie nagrodę, do diabła.
Wszyscy razem. Co tu jest napisane?
- „Mitch McConnell”. - Nie słyszę.
- „Mitch McConnell”. - Jeszcze raz.
- „Mitch McConnell”. - Dziękuję.
Roger, jesteś utalentowanym gościem.
Ale mam już dość pisania dla ciebie żartów
i słuchania, jak je mordujesz, głupi wypierdku.
O rany.
Głupi wypierdek!
Wszyscy razem. Głupi wypierdek!
Głupi wypierdek!
Wstańcie. Głupi wypierdek!
Głupi wypierdek!
Mamo, tato, chodźcie, dziadek jest w telewizji!
Głupi wypierdek!
Ja mówię „głupi”, a wy „wypierdek”. Głupi…
- Wypierdek. - Głupi…
O Boże.
- Wypierdek. - Głupi…
Dajcie panoramę.
- Głupi… - Wypierdek!
Głupi wypierdek!
Wypierdek!
Dobra, skończyłem. Dziękuję.
Wyciągniesz te głupie ptaki z włosów?
Larry!
Jedynka na Rogera i reset. Ujęcie pierwsze!
- Dziękuję, Charlie Burnz. - Nie!
Charlie Burnz.
Przepraszam, popracuję nad tym.
To tyle na dzisiaj… Na dzisiaj.
Tyle na…
Chyba rzeczywiście jestem głupim wypierdkiem.
Dziękuję.
Dobranoc.
I koniec!
Co to było?
Co to miało być?
Co to było? Uśmiałem się.
Kretyn nie umie mówić.
To był świetny pomysł.
To się nazywa telewizja na żywo.
Dlaczego nie powiedziałeś?
- Nie mówiłem dzieciom. - Pewnie już wiedzą, szliśmy na żywo.
Mój błąd. Nie powinienem był wychodzić.
To było głupie. Mój błąd!
Głupie? O czym ty mówisz? Wszyscy zachwyceni.
- Kiedy to wymyśliłeś? - Samo mi to przychodzi.
Bez przerwy, w każdej chwili.
Dlatego to było świetne. Takie prawdziwe.
O w mordę, Twitter eksplodował.
Uwielbiają cię, Charlie.
Scenopisarza, który broni swoich słów przed masakrą.
Jesteś zabawny.
Zabawny? Mówię, że zaraz wrócę,
a potem już nie spotykam tej osoby… To jest zabawne?
- Co? - To nie jest zabawne!
Jak to może być zabawne?
Pan Charlie Burnz?
Charlie Burnz.
Pan Burnz?
Charlie Burnz to ja.
Niech pan nie mówi, że coś się stało.
Charlie?
Nic się nie stało. Wszystko dobrze, Charlie.
Chodź do mojego biura.
Położysz się na chwilę, dobra?
Jestem wyczerpany.
Już dobrze.
Chodź.
- Jestem wyczerpany. - Już dobrze.
- Do dzisiaj było z nim dobrze. - Tak.
Czasem czuje się świetnie. Nawet nie wiesz, że coś mu jest.
A potem się zaczyna. Ale nie aż coś takiego.
Nie miałem pojęcia.
- To nasz sekret. - Wasz?
- Nikt nie wie? - Nie.
Kiepsko. Media społecznościowe szaleją. Pełen zachwyt.
Wszyscy się zastanawiają, co to za koleś.
Chcą go znowu za tydzień.
- Stał się memem. - Tak.
Martwi mnie, co ludzie…
Musimy coś opublikować.
Na Twitterze, Instagramie.
Przepraszam, przypadkiem usłyszałem.
- Darrell, przestań. - Proszę, pozwól mi.
Wiem, co powiedzieć.
No dobrze.
- Muszę zapytać szefostwo. - Dobra.
To Emma, przyjaciółka Charliego.
A to Darrell, pracuje z nim.
- Cześć. - Miło mi poznać.
Zabiorę się do pracy.
Co za noc.
Charlie, tu jest samochód. Wsiadaj.
Dobra.
- Dzięki. - Charlie.
Tak?
Chciałem się pożegnać i spytać, czy już dobrze.
- Dziękuję. - Spoko.
Hej…
Opublikowałem:
„Charlie Burnz udowodnił, że jest legendą komedii,
jednorazowo występując jako niezadowolony autor.
Dziękujemy ci, Charlie.
Ekipa This Just In”.
Hasztag „głupi wypierdek”.
A „ci” dałem wielkimi literami, żeby źle zaakcentować.
Dzięki, młody.
Dobranoc, Charlie.
Darrell kiedyś będzie świetny na polu komedii.
No nie wiem.
Ja wiem.
Na razie, młody.
To skan twojego mózgu z lutego.
A to sprzed chwili.
Wyglądają identycznie.
Tak, ale symptomy się nasilają.
Jeśli się nie mylę, to może być
choroba Creutzfeldta-Jakoba.
Jeśli się nie mylisz?
Jedyną metodą, żeby to stwierdzić na pewno,
jest autopsja.
No to…
dlaczego jej nie zrobimy?
Mam spotkanie, ale mogę je odwołać.
I co dalej?
Są inne lekarstwa niż te obecne,
które mogą to spowolnić,
ale na krótki czas.
Jak długi jest „krótki czas”?
Może rok.
Pora zacząć zastanawiać się nad opieką.
Pielęgniarką?
Albo rodziną.
- Córką lub synem. - Cóż.
To nie przejdzie.
W takich momentach trzeba być z bliskimi
albo ekspertami, którzy umieją się zająć chorym.
Ja się zajmę Charliem.
Nie możesz, wyjeżdżasz.
Zmieniłam plany.
Nie zmieniłaś.
Gra w zespole i jadą w trasę koncertową.
- Nie muszę. - Musisz.
Musi pojechać.
Mogę zapytać, co was łączy?
- Nie wiem. - Nie wiem.
Jak długo się znacie?
Chyba jakieś sześć miesięcy.
Jesteście parą?
Jesteśmy?
Jak się definiuje parę?
Uprawiacie seks?
- Przytuliliśmy się. - Przytuliliśmy się.
Charlie…
Co z twoimi dziećmi?
Nie mam pojęcia, czy się przytulały.
Charlie.
- Nie czas na żarty. - Właśnie, że tak.
To idealny czas na żarty, do cholery.
Nie zabieraj mi poczucia humoru. Wolę od razu umrzeć.
Ten cały Bóg to niezły żartowniś, co?
Ten to ma poczucie humoru.
„Przeżyj życie, a potem go nie pamiętaj”.
Pieprz się!
- Cholera. - Będzie dobrze.
Jak ma być dobrze?
No jak?
Moje dzieci nic nie wiedzą.
Powiem im, jak nadejdzie czas.
Charlie.
Czas już nadszedł.
Nie możesz być już sam.
Zajmę się nim, póki będę mogła.
Wypiszę recepty.
Zostawię was samych na chwilę.
Co z tobą nie tak?
- Co? Nic ze mną nie tak. - Nie zostaniesz.
- Zostanę. - Nie.
Słyszałaś, co mówiła. To koniec.
Dosyć! Proszę, zostaw mnie.
- Charlie. - Bez takich mi tu!
Masz swoje życie!
Masz muzykę, uciekaj.
Uciekaj daleko, mała. To koniec. Mówię ci, to koniec.
Proszę, chcę zostać sam!
- Nigdzie nie idę. - Nie chcę, żebyś została!
Słyszysz? Po co zostajesz?
Co tu jest? Co zostanie? Nic!
To nieprawda, Charlie.
Czuję się zagubiony.
Pomóż mi. Jestem zagubiony.
Taki zagubiony.
Przykro mi, ale wchodzę w to.
Chcesz zostać z kimś obcym?
Niedługo wszyscy będą dla mnie obcy.
Ja nie.
Ja cię nie zostawię.
Dziękuję.
Cześć.
Czyj to był pokój?
Francine.
Dlatego tak tu wieje chłodem.
Coś nie tak?
Nie mogę spać.
Co jest?
- Napisałem coś. - To dobrze.
- Przeczytam ci to. - Dobra.
To mój dziennik.
Zapisywałem w nim pomysły do książki,
bo coraz trudniej mi pisać na maszynie.
Wiem.
Tytuł książki to Dla Carrie.
I dedykacja.
Pisarze dedykują książki swoim bliskim…
- Wiem, co to znaczy. - Dobra.
„Dla Emmy Payge.
Dziękuję za upiększenie mojej prawdy.
Tak jakby cię kocham. CB”.
Ja tak jakby też, staruszku.
Naprawdę?
Tak. Na poważnie.
Nie spodziewałam się.
Rozśmieszasz mnie.
Dobranoc.
Hej, Emma.
Jestem wdzięczny, że tu jesteś.
Chcę się dobrze bawić. Śmiać.
Nie bać.
Napisać książkę. A wszystko to z tobą.
Ale musisz obiecać mi jedno.
Kiedy będzie pora…
wrócisz do śpiewania.
Jesteś artystką i powinnaś tak zrobić.
Obiecaj mi.
Obiecuję.
Dobrze.
Niezły interes ubiłaś za te 22 dolce, co?
No raczej!
- Dobranoc. - Dobranoc.
Chyba się zdrzemnąłem. Przez te lekarstwa robię się senny.
Od prezydentury Cartera nie spałem w dzień.
- Co tam masz? - Nic.
Pokaż.
To…
- To ten… - Wiem, co to jest.
Miałam się go pozbyć, ale jest zbyt piękny.
Daj mi go.
Carrie to namalowała.
Podpisała się w liściach. Widzisz? Na drzewie.
To jezioro Charlie.
Jezioro Charlie. Gdzie to?
Dwie godziny na północ od miasta.
Carrie dała mi na urodziny jezioro.
Jezioro?
Tak. Bardziej w sumie staw.
Ale staw Charlie nie brzmi tak dobrze jak jezioro Charlie.
Czekaj.
Co?
Opowiedz mi o tym jeziorze.
Dobra.
To była moja czterdziestka.
Sto lat, Charlie Burnz.
Sto lat, Charlie.
Była impreza w ogrodzie.
A jak wszyscy poszli,
Carrie pokazała mi zdjęcie pewnego lasku
nad pięknym jeziorem.
Wszystkiego najlepszego, Charlie Burnz. To dla ciebie.
Dla mnie? Co to? Co to za widok?
To jezioro Charlie.
Jezioro Charlie?
Zawsze chciała, żebym przestał pracować.
Był z nią i nic nie robił.
A myśl o bezczynności mnie przerażała.
Ale to dla niej wiele znaczyło, a tak ją kochałem,
że jeździliśmy tam pod namiot.
Wyobrażasz mnie sobie pod namiotem?
Dla mnie natura byłaby o wiele lepsza gdzieś w pomieszczeniu.
Dzień dobry!
Pięknie pachnie. Lepiej niż ja.
Ale się postarałaś!
- Charlie? - Tak?
- Wiesz, co myślę? - Co?
- Musimy kupić dom. - Dom?
Tak.
Dzieciom by się tu spodobało.
- Dzieciom? - Nie mówiłam ci?
Tak mi powiedziała, że spodziewa się Rexa.
Zaczęła szukać domu.
Nie zbudowaliście go?
To by było dla niej za łatwe.
Przeszukała całą okolicę, zanim znalazła domek,
kupiła go, wymontowała,
wsadziła na przyczepę i przywiozła nad jezioro Charlie.
Kupiłam dom, Charlie Burnz!
Dziękuję.
Wykopaliśmy fundamenty,
postawiliśmy na nich dom, odnowiliśmy go,
pomalowaliśmy, trochę powiększyliśmy.
To było nasze królestwo.
Tato, chodź! Pobawimy się. Tato!
Miała rację.
Tato, grasz czy nie?
Dzieciaki były zachwycone.
Już wiem, dlaczego nie chcesz powiesić obrazu.
Nie, nie wiesz.
Zmęczyłem się. Już nie chcę mówić.
Charlie, proszę. Nie zabieraj tego ze sobą.
Jeszcze nigdzie nie idę.
Dobra. Moja pierwsza sztuka na Broadwayu, To mój czas,
była wystawiana w Belasco.
Recenzje były super, sprawy się kręciły, ale mnie to nie starczało.
Występował tam Jerry Orbach,
który w drugim akcie miał monolog.
Nigdy mu nie wychodził i się wściekałem.
TO MÓJ CZAS!
Chciałem tylko jednego idealnego występu.
Między nami było…
pewne napięcie.
Dużo pracowałem.
Co my robimy?
Cztery miesiące jeździłem po kraju z tym spektaklem, nim trafił na Broadway.
Wszyscy nie mogli się doczekać wspólnych chwil
nad jeziorem Charlie, a ja co?
Ulepszałem sztukę, która i tak już była hitem.
Musimy jechać.
Będzie korek. Nie lubię jeździć po zmroku.
Moja mama czeka z dziećmi. Mieliśmy jechać godzinę temu.
Musiałem zmienić monolog Jerry'ego. Nie wychodził mu.
Dobra, wspaniale.
Już go czyta. Chcę się przekonać, czy mu pasuje.
Przekonać, czy jemu pasuje? Jemu? A co ze mną?
A co z dziećmi, które od miesięcy cię nie widziały?
Obiecałeś mi. Obiecałeś nam.
Nie krzycz. Pięć minut, słowo. Tylko wejdę i wyjdę.
- Dzieci czekają. - Wiem, zaraz wrócę.
Ludzie czekają, spektakl za godzinę.
- Pięć minut? - Tak.
Wiem, że się złościsz, ale nie znoszę, jak taka jesteś.
Jak nie wrócisz za pięć minut, jadę bez ciebie.
Słyszałem przecież. Cholera.
Zabrało mi to 15 minut. Jak wyszedłem, nie było jej.
Byłem zły. Obejrzałem spektakl i ten cholerny monolog wciąż nie pasował.
Napiłem się z Jerrym i wróciłem tutaj.
A potem pamiętam migające światła.
I policjanta w drzwiach, który w kółko pytał mnie o nazwisko.
Myślałem, że jak nie odpowiem,
to może to, co miał mi powiedzieć, się nie wydarzy.
Carrie jechała ciemną drogą obok naszego domu.
Była przy rozwidleniu,
kiedy jakiś naćpany dzieciak w jeepie nie zatrzymał się na znaku stop.
Czołowe zderzenie.
Zginęła na miejscu.
Jemu nic się nie stało.
Gdy ostatni raz widziałem jej piękną twarz, była na mnie wściekła.
Dlatego nie mogę patrzeć na ten obraz.
Przypomina mi to, co chcę zapomnieć.
Przykro mi.
Mnie też.
- Chcesz coś ze sklepu? - Zupę z wontonami.
Chcę umyć włosy. Przetłuszczają się…
- Charlie. - Co?
Żartuję. Nic mi nie jest, słowo. Dzięki.
To dobrze.
Wiesz, co moglibyśmy kiedyś zrobić? Pewnie byłoby fajnie.
Byłaś kiedyś w muzeum figur woskowych?
Świetna sprawa. Nadzwyczajne, co potrafią zrobić.
Jasne, pójdziemy.
Już wróciłaś? Dobra, otwieram.
- Cześć. - Cześć!
Wejdź, co za niespodzianka.
Co się stało? Jesteś smutna. Coś nie tak?
Pokłóciłam się z mamą.
Mówiła, że byłeś pijany i jej wstyd.
Ja zaprzeczyłam, bo w telewizji byłeś zabawny.
Dlaczego nie mogę cię widywać? Powiedziała coś strasznego.
- Wie, gdzie jesteś? - Myśli, że w szkole.
- Jak tu się dostałaś? - Uberem.
- Musimy jej powiedzieć. - Nie! Będzie wściekła.
- Ale Lindsay… - Proszę. Powiedz mi prawdę.
Na jaki temat?
Powiedziała, że to przez ciebie nie mam babci.
Tak ci powiedziała?
Rozmawiała z wujkiem Rexem przez telefon.
Nie, Lindsay.
Już dobrze.
Lindsay nie była w szkole, Rex.
Użyła mojego konta na Uberze i zgaduj, dokąd pojechała.
Przyniosłam zupę, ale kucharz mówi, że musisz użyć jeszcze odżywkę…
Charlie!
Przyniosłam żeberka, będą pyszne.
Charlie?
Charlie? Charlie!
Gdzie jesteś, staruszku? Przestań się wygłupiać.
Hej! Gdzie ona jest?
- A wy tu skąd? - Dorastaliśmy tu. Gdzie ona jest?
- Kto? - Moja Lindsay.
I nasz ojciec. Gdzie jest?
- Lindsay! - Tato!
Nikogo tu nie ma. Dopiero wróciłam do domu.
- Do domu? - Mieszkasz tutaj?
- Niedawno się wprowadziłam. - No pięknie.
- Wasz tata mnie potrzebuje. - Na pewno.
Może przemyśl swoje zachowanie.
Co to jest? Co to ma być?
Pracuje nad pewnym projektem.
- I podpisał nasze zdjęcia? - Nie wie, kim jesteśmy?
Nie zawsze.
Jest chory.
Cierpi na rodzaj demencji. I mu się pogarsza.
Nie może być już sam.
Dlatego się wprowadziłam, Francine.
Przyjaźnimy się. Pisze o waszej rodzinie i pomogę mu skończyć książkę.
- Nie wierzę. - Nie mieliśmy pojęcia.
Bo wciąż jesteście na niego źli.
Zanim się zorientujecie, przestanie was rozpoznawać.
Ale wy go zapamiętacie.
Już sam się nieźle dołuje, bez waszej pomocy.
Kiedyś byliście szczęśliwi.
Znów możecie być, jeśli zechcecie.
- Jak ich znajdziemy? - Wyśledzimy go po GPS-ie.
- Dobra. - Moment.
- Nie! - Jest tutaj.
Gdzie się podziewają?
Znajdę ich, jeśli korzystają z mojego Ubera.
MAMA
No nie wierzę.
- Co się stało? - Dłuższa trasa.
Dacie pięć gwiazdek. Mniej nie przyjmuję.
To najlepsza trasa?
To moja wina.
Słyszała, co ci mówiłam. Pokłóciłyśmy się…
- Słyszała to? - Wiem. Żałuję, dobra.
- A jeśli zrobi coś głupiego? - Co miałby zrobić?
- Co będzie? - Uwielbia Lindsay. Nic się nie stanie.
Skąd ta pewność?
Znam go.
Dziadku! Dokąd biegniesz? Wracaj!
- Stój! - A co z moimi gwiazdkami?
O Boże. Lindsay, nic ci nie jest?
Dziadek Charlie uciekł.
Kazał kierowcy się zatrzymać, wyskoczył i uciekł.
Boję się. Jestem w lesie.
Spokojnie. Rozejrzyj się. Co widzisz?
Widzę drogę.
Idź do drogi, znajdziemy cię.
Mamo!
Lindsay!
Kochanie.
Idź do samochodu.
- Boże, Rex. - Wiem. Znajdźmy go.
Tato?
- Dziadku? - Tato?
- Charlie? - Dziadku Charlie?
Tato, nie, proszę.
- Charlie? - Tato?
Charlie!
Dziadku!
Charlie!
- Tato! - Charlie!
- Dziadku! - Tato!
- Charlie! - Tato!
Gdzie jesteś, dziadku?
Charlie!
Charlie.
- Cześć. - Cześć.
- Nic ci nie jest? - Mam mokre nogi.
Ja też.
Wszystko dobrze? Jesteś zdenerwowana.
Cieszę się, że cię widzę.
Tato.
Co tutaj robisz?
Cześć.
Chciałem pokazać Lindsay jezioro Charlie.
Nasz szczęśliwy zakątek.
Tu stawaliśmy przy zachodach słońca.
Patrzyliśmy, jak znika, i było: „Cześć, słoneczko”.
Ktoś zawsze tak mówił.
To byłam ja, tato.
- Ja to mówiłam. - Tak.
- Przykro mi z powodu mamy. - Nie.
- Nie musisz, tato. - Muszę, Rex.
Chcę to powiedzieć, bo zaczynam gubić słowa.
To nie przeze mnie zginęła mama.
Zginęła przez tego chłopaka, który się nie zatrzymał.
Uwielbiałem ją. Tak bardzo ją kochałem.
I umarła wściekła na mnie.
Nie mogę umrzeć, wiedząc, że też jesteś na mnie zła.
Nie cofnę tego. Tego nie da się napisać na nowo.
Proszę, rozluźnij ręce.
Nie zaciskaj ich w pięści. Rozluźnij je.
Dlaczego nam nie powiedziałeś?
Bo nie wiedziałem jak.
Bałem się.
Czego?
Że was to nie obejdzie.
Tato.
Wybaczcie mi. Proszę.
Żebym sam sobie mógł wybaczyć.
Bo nie mogę spać przez gniew w twoich oczach,
zadręczam się, a nie mam już na to czasu.
Nie mam czasu. Jestem tu dzisiaj.
Przepraszam cię, tato.
Franny, już dobrze. Rozumiem.
- Kocham cię, tato. - Zmieszczę się?
- Chodź, kochanie. - Też was kocham.
Emma, chodź tutaj.
Ile czasu minęło od ostatniego uścisku.
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ…
Mama zawsze wymyślała jakieś święta dla dzieci.
Najbardziej lubiły „dzień od tyłu”.
Z kolacją na śniadanie i śniadaniem na kolację.
Nie, to był „dzień do góry nogami”.
To było ekstra. Jedliśmy ciasto na śniadanie.
- My też możemy? - Jasne.
Wy też, dziadku? I Emma?
- Oczywiście. - Jeśli chcesz. Na pewno „do góry nogami”?
Tak, na pewno.
„Dzień do góry nogami” jest super.
- Tak? - To będzie coś.
Dobra.
Rex, opowiedz im, jak tata piekł kiełbaski na grillu,
kiedy pojawił się niedźwiedź.
To dopiero historia.
- To był Dzień Niepodległości. - Ulubione święto taty.
Pięknie tu.
Trzymasz się?
Jestem tutaj.
Chodźcie, słońce zachodzi.
Dalej, nie będzie na nas czekać.
Nie chcecie tego przegapić.
To będzie piękne.
Ale cudowny widok.
Cześć, słoneczko.
Do widzenia, staruszku.
Tłumaczenie napisów: Aleksandra Lazić