KABANATA 3 AHOY DIYAN!
Richard!
-Richard! -Ano?
-Halika rito! -Pupunta na!
-Tingnan mo! -Pare, abala ako!
-Tingnan mo! Banda roon! -Ano?
-Iyon ay, iyon ay... -Lumilipad na baboy? Lumulutang na pub?
-Bangka na may mga modelo? -Oo!
-Siya nga? -Isang bangka!
-Saan? -Banda roon. Tingnan mo.
Isang barko ng container.
-Anong barko? -Doon banda.
-Saan? -Hindi mo ba nakikita?
Tory, gaano katagal ka na bang nakatitig diyan sa dagat?
-Akin na iyan! -Tory...
Saan na napunta?
Alam ko na gusto mong makaalis dito, pero mababaliw ka niyan.
Gawin mo ang ginagawa ko, magpahinga ka muna.
Naliligo ako, puwede mong gamitin ang tubig pagkatapos ko.
Kalma, sasakit ang ulo mo.
Sumilong ka na rin.
Saan iyon nagpunta?
Ganito na lang.
Kung may barko noong araw na iyon, hindi ko ito nakita.
Ito ang ibig kong sabihin tungkol sa pag-aalala ko kay Tory.
Ginugol niya ang buong araw, araw-araw sa toreng iyon,
mag-isa, nakatingin gamit ang largabista.
Ang pagbibilad sa araw mag-isa, tingin ko, ay nagsisimulang inisin siya.
Ewan ko kung ano ang sinabi niya pero, maniwala kayo, may nakita akong bangka.
At doon ako nagpasya
Aalamin ko kung gaano sila kadalas maglayag dito.
Tory?
-Richard! -Ayos ka lang ba?
-Natutuwa akong narito ka. -Matagal kitang 'di nakita.
Sa tingin ko alam ko na.
Kada tatlong araw, dalawang barko ang dumadaan.
May daanan ng barko, diyan lang malapit sa baybayin.
Dito ka na ba nakatira?
Kailangan.
Bale hindi ka bumababa?
Hindi.
Paano kung kailangan mong mag-banyo?
Puwede mo itong gamitin.
Pare, puwede... maligo ka,
tapos bumaba ka at sabihin mo sa akin lahat ng nalaman mo. Ayos ba?
Oo, sige.
Kailangan nating gumawa ng balsa.
Simple lang, kailangan lang nating gumawa ng balsa.
Kung mararating namin ang daanan ng barko, masasagip na kami.
Hindi ito hihigit sa 10 milya.
'Di naniwala si Richard, pero nakumbinsi ko siya
na ang balsa ang pinakamagandang paraan para makaalis.
Sa puntong ito, gusto ko lang sabihin, sa totoo lang,
Gusto ko ng mga kotse, mahilig siya sa mga pagsabog o kahit ano.
Wala sa atin ang may alam tungkol sa mga bangka.
Marahil sinabi niya sa inyo na nag-alok ako ng tulong sa balsa niya?
Nililibang ko lang siya, para hindi siya matuluyan.
Saka, kung gumana ang plano niya,
e di sana naiwan na ako sa isla na kasama lang ang manok at bola.
Para saan iyan?
Para ito sa balsa.
Gumagawa ka ng balsa sa inanod na kahoy?
Oo.
Kung gusto mo itong lumubog!
Alam kong hindi ako eksperto pagdating sa bangka.
Sang-ayon ako riyan. Ikaw ang dahilan
kung bakit tayo narito sa umpisa pa lang.
Kalimutan mo na iyan, sinisira niyan ang isip mo.
Inaayos ko pa rin ito.
Sapat na ang mga napanood ko para malaman kung ano ang gagamitin.
Malalaking tipak ng kahoy. Iyan ang balsa.
Gusto mo pagalingan tayo?
Sige magpagandahan tayo ng gawa.
Isang Labanan sa Paglutang.
-O, Diyos ko. -Oo!
-Sige, tinatanggap ko. -Sige.
Magkita tayo sa dalampasigan.
Mula pa noong unang panahon, gumawa na ang sangkatauhan ng mga balsang gaya nito.
Kahoy. Magaan, matibay, at salamat sa hanging nasa loob nito,
lumulutang ito, marami, nababago, at mabuti sa kalikasan.
Isang klasiko sa magandang dahilan.
Iyan ang naisip ko nung sinabi nating balsa.
Pero may mga modernong gamit din tayo. Tingnan mo gawa ko.
Pagpapalutang, iyan ang ginawa ko para sa akin.
Bawat 40 galong bariles ay may sapat na hangin para lumutang ako.
Kung may ganyan ang kapitbahay ko sa hardin nila,
Magrereklamo ako sa konseho.
Parang may nagtapon ng basura. Ang pangit.
Ang pangit na ito ang mag-aalis sa atin dito.
Gusto mo ng balsa, sa klasiko ka.
Doon tayo sa disenyong pinakamatagal lulutang.
O sige.
At huwag mong aagawin ang disenyo ko kapag gumana ito.
Ang bigat pala.
Malapit na.
Kailangan mo ng tulong sa balsa?
Hindi ito paunahan maglayag, paligsahan ito ng pinakamahusay.
Maghintay ka lang.
Kita tayo sa dagat.
Sige.
Tory, lumulubog ako.
Gusto mo bang makisakay?
Akala ko lulutang ang kahoy.
Parang kalahati ng katawan mo nasa balsa, at kalahati nasa tubig.
Parang ikaw ay...
Hindi gumagana.
Ano, sang-ayon ka na ba na mas maganda ang gawa ko?
Oo, lumubog iyong sa akin e.
Ito na ang gagamitin natin?
-Ayos na. -Oo. Sige na.
Hindi, uuwi na ako.
Panalo ako!
Oo, oo, sinadya kong magpatalo sa kaniya.
Parehas kayong bobo.
Sa totoo lang, Nagulat ako na buhay pa kami.
Tapos, ano'ng sunod na nangyari?
Gumawa kami ng mas malaking bersyon ng disenyo ko, iyong kakasya kami.
Nagdagdag ako ng poste at layag, at paalis na kami roon.
Sige na, tama na.
Mayroon tayong pagkain, tubig, may mga sagwan tayo.
-Gin. -May gin.
Bakit kasama si Clarkson?
-Magkakampi kami. -Alam ko, kaso masyado siyang malaki.
-Wala dapat maiwan. -Sige.
Gaano kalayo ang mararating natin sakay nito?
Kailangan lang natin marating iyong dinadaanan ng barko.
Pagdating doon, makikita at maliligtas tayo.
Uy, teka.
Paalam, magandang bahay sa puno.
Paalam, kamang kawayan.
Paalam, halimaw na manok. Ikaw na ang bahala.
Iiwan natin si Monster?
Binuksan ko ang pinto. Malaya na siya.
-Sige, handa ka na? -Oo.
Sa wakas, makakaalis na tayo rito.
Marunong ka bang maglayag?
-Hindi. -Ako rin.
Paano na ngayon iyan, Kapitan?
Hindi ba dapat mapuno iyon ng hangin para itulak tayo pasulong?
Pero hindi, tama ba? Hinihila ka pabalik.
Mataas ang puwersa sa isang gilid at mababa naman sa kabila,
iyong mababang puwersa ang humihila
kaya hinihila ka kapag naglalayag, hindi itinutulak.
Kailan tayo mag-uumpisang uminom ng ihi?
-Hintayin nating maubos ang tubig natin. -Sige.
Akala ko mas magiging madali ito.
Mamamatay tayo rito sa gitna ng dagat, at mamamatay tayo sa inip.
Alam mo, hindi ko na kayang tagalan ito.
-Ano'ng ginagawa mo? -Babalik n'ako.
Sinubukan natin.
Bumalik ka! Hindi ka puwedeng basta mang-iwan.
Tingnan mo, may hangin na! Gumagana na!
Maliligtas na ako.
Hindi, hindi, hindi!
At ayan na nga.
Magkita tayo sa bahay.
Traydor!
Napatunayan ko na mas mahirap maglayag kaysa sa inakala ko.
Lalo kung nabali ang poste mo ng banayad na hangin.
Sinabi ko na sa iyo.
Ako sa kotse, siya naman mahilig magpasabog.
Wala kaming alam sa mga bangka.
Kumusta, mahal ko,
mukhang magtatagal pa tayo rito kaysa sa inakala ko.
Kaya iniisip kong gumawa ng balsa na may kasamang de makinang aparato.
Iyong puwede naming makontrol?
Kung maisasali ko si Richard, dahil sa hilig niya sa mga mekanismo,
Matutulungan niya ako para makaalis kami dito sa isla.
Sa ngayon, tila gusto niyang manatili.
Sayang 'di tayo makasakay paalis dito, ano?
Bale, hindi.
Hindi inimbento ni Edison ang bumbilya, tama?
Kinuha niya ang ideya ng ibang tao at pinagbuti niya ito.
Tama?
Ang ideya mo para sa isang balsa ay magandang pagbatayan ng isa pang ideya.
Salamat.
Pero kailangan ng isang mapangitain para makumpleto at mapagana ito.
Sige?
Kailangan natin ang balsa mo at lakas ng pagpedal.
Tuloy lang.
Kung gagawin natin ito, Tory,
kailangan ko ng 100% dedikasyon.
At ang bisikleta mo.
Tingnan mo kung siao itong nagpakita. Sa wakas.
Akala ko ako lang ang gustong makaalis sa islang ito.
Gawin natin ito.
Narito ang isa pang bisikleta.
Isa sa bawat balsa.
Hindi natin puwedeng ilagay ang mga ito nang magkatabi sa balsa, maliwanag?
Kasi kung mas malakas magpedal ang isa sa atin, magpapaikot-ikot lang tao.
Bakit 'di natin pagdugtungin?
-Isa sa likod ng isa? -Tama.
Sige, magbaklas na tayo.
Tama. hindi kailangan ito.
Ang plano ko ay, maaaring ito ang magpaandar sa timon.
Gawa mo ito.
-Magmumukha siya na parang... -Parang ganito.
Oo.
Kadena, kadena, tensioners...
Paghihinang.
Parehong nagmamaneho.
Gagana ito.
Ikabit na natin sa isang bisikleta.
Tory, ilang sagwan kaya ang kailangan sa pangsagwan natin.
Hindi ko alam. Ilan ba ang mayroon?
Tatlo sa bawat gulong.
Kung mas mabilis ang pasok ng isa,
pupunta ito sa magulong tubig at 'di ito mabisa.
Hindi ko rin alam.
Ito na iyon.
Ito ang panggagalingan ng lakas nito.
-Sabihin mo kapag naipasok na. -Sige.
Sige.
Banayad na paggawa.
-Ayos, pasok na. -Mabuti.
Ngayon, kung paikutin natin ito, dapat...
Pasok!
Ayos.
Umiikot ang pedal.
Gumagana na.
-Subukan natin? -Sige, magbalsa tayo.
-Ikaw ba sa harap? -Sige.
Paano natin imamaneho ito?
Nasa likod ang timon ng bangka.
Pinipihit nito ang bangka sa gitna.
Ngunit nasa likod ang mga sagwan,
kaya nilagay ko ang timon sa harap.
Hindi malinaw ang pagmamaneho.
-Sige. Handa ka na? -Oo.
-Tara na. -Simulan na.
-Uy. Gumagana. -Umiikot ba?
-Maganda ito. -Umiikot ito!
-Gumana. -Ayos.
Ang abot-tanaw ay patungo na sa atin.
Iligtas ninyo kami.
-Isang makabagong makina. -Hindi mo masyadong palakihin.
Tatawagin ko itong Bi-Sea-cle. Bi-Sea-cle.
Ang talino.
-Bi-Sea-cle. -Kuha ako... Bi-Sea-cle, kuha ko na.
Ang kabalintunaan diyan ay kapag yumaman ako...
-Bibilhin ko ang islang ito. -Ako na.
-Bi-Sea-cle, TM. -Ito ang huling lugar na pupuntahan ko.
Ulat ng Kapitan 204.
Nakaimbento ako ng bagong uri ng sasakyan, ang Bi-Sea-cle.
Regalo ko ito sa sangkatauhan.
Isang paddle boat.
Si Richard ay "umimbento" ng isang paddle boat.
BISEACLE
Astig ito.
Gumagana.
Kaya nga.
Nakatutuwang makita kang manguna sa isang bagay.
Salamat.
Nasasabik ako sa imbensyon mo.
Nakamamangha itong bagay na ito.
-Saan ba nakaturo ang bagay na iyan? -Ano?
-Ang timon natin. -Doon banda.
Tingin ko kailangan nating iliko nang kaunti sa kaliwa.
Hindi ako naglagay ng Sat-Nav.
Sabi mo 10 milya lang sa dagat.
Hindi malayo ang 10 milya.
Kanina pa tayo narito.
Parang ilang oras na tayong nagpepedal.
Nagpepedal ka ba? Mas humihirap na.
Napapagod ka na?
Oo, ramdam ko na ang pagod.
Masakit na ang binti ko.
Malinaw naman noong umpisa.
na ang Bi-Sea-cle ay isang obra maestra sa pag-iinhinyero.
Pero ito ay, sinasabi ko, mas bagay sa mga kagaya kong malakas ang pangagatawan.
Diyos ko, pagod na ako. Ngayon lang ako napagod sa buong buhay ko.
Ang tanging nagpapakilos sa akin ay ang makaalis ng isla at makauwi.
Ituloy lang natin.
Sige. Ituloy lang...
-Yuko lang. -10 milya.
-Oo. -Sige.
Kahit papaano.
Titingnan ko lang kung malayo na tayo.
Tory, huwag kang lumingon.
-Malayo na tayo? -Ituloy mo lang.
Hindi!
Tumingin ka.
Hindi na tayo makakaalis sa islang ito.
Patawad. Uuwi na ako.
Sabi ko na hindi ito gagana.
Dalawang oras pa, makakabalik na tayo.
Kita naman, nakakadismaya
na walang sapat na lakas si Tory
para mapagana ang Bi-Sea-cle.
Desperado na akong makaalis sa isla.
At mapatigil si Richard na huminto sa pagsabi ng "Bi-Sea-cle."
Kinailangan kong mag-isip ng isa pang plano.
-Handa na ang tubig. -Mabuti.
Ano ang iisipin mo sa kamote ngayong gabi?
Araw ng libre ko ngayon. Isang beses kada linggo, iniisip ko na bistek ito.
-Maganda iyan. Mukhang masarap. -Oo. Tama.
-E ikaw ano'ng iisipin mo? -Iisipin ko ulang iyong sa akin.
Surf 'n' turf. Puwede tayong maghati.
O sige. Pag-isipan natin ito ulit. Iyong balsa.
-Sige. -Saan ba nagkamali?
Lahat.
Siguro, hindi magandang ideya ang paglagay ng layag.
Pangit na ideya. Hindi ito gumana.
At, ang lakas ng tao...
Mas masahol pa iyon.
-Tama. -Tama.
Kaya iminumungkahi ko na itigil na ang paggamit ng balsa.
Hindi iyon gagana.
Sinubukan natin, pero nabigo tayo.
Singaw!
Ano?
Gawa tayo ng makinang de singaw.
Alam ko na nakakabaliw ang ideyang iyon.
Iyon din ang sinabi ni Richard.
Pero unawain ninyo, may plano ako.
Ano'ng ginagawa mo?
Tingnan mo nakita ko.
Naaalala mo? Isang boiler.
Naaalala ko iyan.
Iyan ang tumulong sa paghila sa angkla,
pero magagamit natin iyan sa ating bapor.
Teka, ibig sabihin kumpleto tayo sa gamit?
Oo! Boiler, makina...
Ang kailangan na lang ay sistema ng pagsagwan.
-Gagana kaya? -Hindi ko alam.
Ilabas natin?
Sige.
Sa tingin ko, mukhang may patutunguhan itong ideya mo ngayon.
Akalain mo. Nagtutulungan tayo?
Basta nagtutulungan, kaya natin kahit ano.
-Ito, bahagi ito ng boiler. -Tama.
At ito, sa loob nito, may tangke ng presyon.
Pupunuin natin ito ng tubig, sisindihan banda rito.
Iyan ang iinit sa tubig, lilikha ng singaw,
tapos ibobomba natin ang singaw patungo sa makina.
At ito ang makina na magbibigay ng lakas?
Kailangan lang nating idugtong ito riyan,
punuin natin ng tubig, sindihan, tapos tingnan natin kung gagana.
Baka gumana ito.
Nakapahalaga nito. Ito ang panukat ng puwersa.
Hindi puwedeng masobrahan ang puwersa sa singaw.
Maaari itong maging isang malaking bomba.
Iyon ang punto.
Akala ng iba, maganda't tahimik ang steam engine,
pero may enerhiyang nakapaloob dito.
Kapag nasobrahan ito ng puwersa at sumabog...
Mamatay.
Bukod pa roon, masisira ang balsa natin, mamamatay tayo.
Bababa ang singaw patungo sa tubo, papasok sa silindro,
mananatili itong may puwersa,
pero mag aatras-abante ito na galaw.
Bale pupunta rito ang puwersa,
bubukas ang balbula, itutulak ang piston pabalik,
iyan ang magpapagalaw sa sikaran,
nakakabit ang sikaran sa mga enggranahe,
na magpapaikot ng ehe,
kung saan tayo maglalagay ng mga sagwan.
ipagpapaliban muna natin, ang pagpapaandar nito.
-Sindihan ko na ba? -Sandali.
-Ano? -Dapat may sumbrero tayo.
HIndi nang walang sumbrero.
Isuot na natin ang sumbrero at sindihan ang apoy.
-Parang isang seremonya. -Ganun nga.
May sumbrero tayo, may apoy...
Magagamit natin ito para makaalis sa isla.
May tubig na sa loob. Makikita mo sa gilid ng sukatan.
-O sige. -Sinisindihan ko na.
Sige lang.
Nagliliyab na.
Ngayon, isara mo na.
Binuksan ko na ang balbula.
-Sige. -Sarado na ang balbula para sa singaw.
Para akong nagsisindi ng kalang de gatong sa bahay.
Ano na?
Hintayin lang natin hanggang maipon ang singaw.
Naririnig ko na ang pagbula ng tubig.
Parang maelemento lang, hindi ba? Kasi may apoy, tubig...
-Oo nga. -Puwersa. Astig ito.
Wala sa aming marunong maglayag, kaya isang teribleng ideya iyon.
-Ideya mo iyan. -Iyong mano-manong gawa,
Nakakatawang disenyo, pero matrabaho.
Maaaring ito na ang sagot.
'Di ako makapaghintay makitang umandar ito.
Oo, ako rin.
-Mukhang may singaw na. -Ingat ka. Mainit iyan.
Ang init!
Naiipon na ang puwersa, kasi sinarado mo iyang balbula.
Tama.
-Nakakasabik! -Sinimulan na ang proseso.
-Bumubuo tayo ng puwersa. -Nangyayari na.
Para itong umaandar na bomba. Ang malala rito, hindi mo alam kung...
gumagana ang balbula sa paglabas ng puwersa!
-Talaga? -Oo!
Tingin ko natae ako sa salawal ko.
Ako naman naihi ako kasabay noon. Lumabas lahat!
-Sige, may singaw na tayo. -Tama, mayroon na.
Halata naman. Bukas ba iyang balbula?
-Bukas ang balbula. -Dahan-dahan kong bubuksan ito.
Dapat makita natin iyang lumabas rito.
Oo, may tubig at singaw.
Magandang tanda iyan.
Sandali lang. Singaw lang iyan. Purong singaw lang pala ang lalabas.
May singaw na tayo!
Kaya isara mo na iyan.
-Isara mo na. -Sinara ko na.
Sa puntong iyon, kapag binuksan mo na iyan...
Dapat mapagana na natin ito.
Heto na tayo.
Dahan-dahan.
Para akong si Frankenstein.
Nagawa natin!
Buhay siya!
Umaandar!
Richard! May steam engine na tayo!
-Gumagana! -O, Diyos ko.
Ang ganda!
Umiikot ang mga gulong!
May lakas na tayo!
Ngayon kailangan na lang natin itong ikabit sa balsa, lagyan ng sagwan o ano.
at makakaalis na tayo sa isla!
Iyan... maganda iyan.
Pwede na tayong makaalis dito.
Nakaisip kami ng paraan para makaalis. Gumawa kami ng bangkang bapor.
Pauwi na ako sa iyo!
Grabe. 'Di na ako makapaghintay ikuwento sa'yo ang pakikipagsapalarang ito.
Sobrang na-miss kita.
Tory? Heto na.
Magiging mahalaga ang taas nito.
Kailangan nakalubog ito nang maigi sa tubig para umandar tayo.
Hindi, kung iisipin, hindi kailangan.
Kasi kung masyadong malalim, kung narito ang tubig,
papasok ito sa loob, itutulak tayo pasulong.
pero 'pag dito, magpapabigat lang ito habang nag-aangat ng tubig,
kaya dapat mababaw lang. Nakasawsaw lang, tulak sabay labas.
-Tama. -Mas mabuting nasa taas lang ng tubig,
para sasawsaw at lalabas din.
Ang problema ay 'di natin alam kung paano ito gagana sa tubig.
-Tama. Kaya ang ginawa ko... ay nanghula. -Talaga?
Gumawa ka ng kalkuladong hula.
Hindi, hula lang.
Sana tama ang hula mo.
-Medyo maganda. -Mukhang mahusay.
Ikabit mo. Ilagay din ba natin iyong isa?
-Sige. -Ayan.
-Ayos? -Oo.
Heto na.
Halika na!
Ang ganda nito.
Nakasisiya ito. Kailangan pa nating ilagay ang timon.
Tapos ilalagay natin ang boiler. Puwede na natin subukan ito.
Tama.
Gusto ko sanang makita ninyo ang bapor. Ang ganda.
Matapos naming lagyan iyon ng panggatong,
handa na kaming maglayag.
Puno na ang makina, Kapitan.
Sige lang, katoto. Tuloy lang.
Maganda ang kutob ko sa isang ito.
Ang bangkang ito, talagang gumana?
Oo, gumana talaga.
Pero naranasan mo bang mapunta sa isang bangkang bapor
kasama ang bagot na limang taon? Subukan mo kasama si Richard Hammond.
Mas masahol pa iyon.
-Tory? -Ano iyon?
-Malapit na ba tayo? -Hindi.
E ngayon? Malapit na ba tayo?
Hindi pa.
-Tory, Kap? -Ano iyon, Kapitan?
Maaari bang mag-usisa sa iyo ukol sa kalapitan natin
patungo sa pinagsamang layunin,
kung nariyan na tayo?
Diyos ko, akala ko masama nang magkasama tayo sa isla.
Kung magtatagal tayo sa dagat, huwag kang masyadong seryoso, pare.
Ikaw naman.
May pagkain at tubig tayo na pang hanggang apat na araw.
Medyo magtatagal tayo rito.
Iwasan natin ang magkainitan.
Paano natin malalaman ang layo natin?
Gamit ito.
Isang tabla?
Hindi. Susukatin natin ang bilis natin sa pamamagitan ng knots,
-gaya ng mga sinaunang manlalayag. -Tuloy mo lang.
Tutal may oras tayo,
Naisip ko na dapat may sistema tayo ng pagsukat.
Kaya kinuha ko lahat ng lubid na makikita ko sa barko,
tinali ko, at nilagyan ko ng buhol kada metro.
Ihahagis ko ang boya o iyong tinatawag ninyong "boya".
Isa iyang palutang. Iisa lang iyon.
Tapos bibilangan mo kada 30 segundo,
Titingnan ko kung ilang buhol ang nasa kamay ko.
-Isang metro kada knot. -Sige.
Malalaman natin kung nakailang metro tayo sa 30 segundo.
Susukatin natin kung nakailang metro kada minuto,
tapos kung ilan kada oras, iyon ay kilometro kada oras.
-Eksakto. -Boom!
Malalaman natin, kung gaano tayo kabilis at kalayo.
-Nag-iisip ka rin. -Walang ibang magawa rito.
-Doon nakuha ang knots. -Base sa milyang nautikal.
-Tama. -Handa ka na?
Sabihin mo kapag nasa tubig na at oorasan ko na.
-Nakalabas na. -Sige.
-Nagbibilang ka ba? -Isa.
-Limang segundo. -Dalawa.
Tatlo.
15 segundo ang lumipas.
Apat. Lima.
-Limang segundo pa. -Anim.
Tatlo, dalawa, isa.
-Pito. -Naka pito tayo sa loob ng 30 segundo.
Bale 14 metro sa isang minuto.
Ano ang 14 paramihin ng 60?
-Gutom na ako. 'Di ako makapagbilang. -Sandali. 14 paramihin ng 60...
-Bale, sandali... -...magiging 140, paramihin ng anim...
840 metro sa isang oras.
Halos isang kilometro kada oras, at napakabagal noon.
Oo, maliit na problema sa steamboats.
Mabagal. Ngunit hindi ako sumuko,
kahit nababaliw na ako sa kasama kong isip-bata.
Puwedeng magmaneho?
-Gusto mo bang makatulong? -Oo.
Gusto mong magtala ng lokasyon?
Parang kumplikado. Maaari ba akong magpaningas ng apoy?
-Hindi maaari. -Puwede ba kitang panoorin gawin iyon?
Basta hindi ka magsasalita.
Sige na!
-Kaya kong gawin iyon. -Huwag mo nang balakin.
Paano natin malalaman kung naroon na tayo?
Ano ba hitsura noon? May linya ba iyon sa gitna?
At ilaw?
Saang bahagi ng dagat sila dumadaan?
Sinasabi ko lang,
hindi natin gugustuhing mapunta sa maling bahagi,
at sa lugar kung saan mismong dumadaan ang mga barko.
Maaari kong pagningasin ang apoy, isang panggatong kada 15 minuto.
-O hindi ba, alam ko. -Hay, sige na nga.
Puwede kang magpaningas ng apoy basta ipangako mong tatahimik ka.
Kaya mong gawin iyon?
Sige, makinig ka,
siguraduhin mong nakabantay ka sa panukat,
para hindi masobrahan itong lalagyan.
Kapag nangyari iyon, baka sumabog ito,
kasama ang barko pati tayo.
Kaya, anuman ang gawin mo, huwag mong sosobrahan. Maliwanag?
Sige. Iidlip lang ako.
May 12 minuto pa ako, at ilalagay ko ito sa loob.
Clarkson?
Clarkson. Gising ka ba?
Sige, ganito kasi iyon.
Naglalagay siya ng isang panggatong sa loob kada 15 minuto.
Ito ang naisip ko. Nakakabagot.
Bakit hindi ko na lang lagyan ng apat na panggatong kada oras?
Sa gayon magagamit ko ang nalalabing oras
sa, alam mo na, para umidlip, makipag-usap sa dolpin,
umidlip ulit.
Parehas din naman, apat na panggatong kada oras.
Diskarte iyan.
Mabuti at sang-ayon ka. Magandang plano.
O ayan. Ang dali lang.
Magandang ideya, Clarkson. Mahusay.
Nalaman ko na ang paglalagay ng maraming kahot ng sabay-sabay
ay hindi isang matalinong diskarte.
Ngayon alam ko na.
Ano'ng nangyayari?
-Ano? Puwersa. -Ano'ng ginawa mo?
Ano'ng ibig mong sabihin?
Ang puwersa! Sagad na sa panukat. Masama ito.
'Di ko ginalaw ang panukat.
-Ilang kahoy ang nilagay mo? -Parehas lang.
Dinamihan mo, ano?
Pinagsabay-sabay ko na!
-Baka sumabog na ito! -Ano'ng ibig mong sabihin?
-Iwanan ang barko! -Ano kamo?
-Iwanan ang barko! -Pero may mga pating doon.
Richard, gawin mo ang gusto mo. Basta aalis ako.
Hindi ka puwedeng umalis.
Sandali lang, may protokol tayo sa pagalis ng barko.
Gagawin ko nang may dignidad at estilo.
Mayroon bang mga pating?
Clarkson!
O, hindi!
MAYA-MAYA LANG
Uy, hindi ito sumabog!
Hindi, at gumagana pa rin.
Kaso wala na tayo roon.
Paano ito naging mas maganda kaysa noong nasa isla tayo?
Kapag kinain ako ng pating, magagalit talaga ako!
Kung hindi mo sana pinuno ang pugon, sana naroon pa tayo.
Apat na kahoy ang nilagay mo. Bawat isa ganito kalaki, kada 15 minuto.
Naglagay ako ng 4 kahoy nang sabay-sabay.
Eksakto. Kaya nasobrahan at muntik nang sumabog.
Muntikan tayong mamatay sa ginawa mo.
"Muntikan" lang.
Mukhang bumabagal na ang andar. Baka maabutan natin.
Maliban kung sumabog ito.
Tumigil ito.
Pero alam mo, mabuti na ang ligtas.
Tama.
-Muntikan na tayong pareho. -Oo nga.
Sige, ayusin natin ito.
Mula ngayon, ako na ang bahala sa panggatong.
Mano-mano trabaho lang naman iyan. At opisyal lang ako.
Tapos ano ang nangyari?
Kaya, ayun, kumalma ako, pinagana ko ulit ang boiler,
at nakarating din kami sa lugar na sa tingin ko ay daanan ng barko.
Ito na iyon!
-Ito iyong daanan ng barko? -Oo.
Ano na ang gagawin natin?
Maghihintay tayo.
Gaano katagal pa tayo maghihintay?
Hanggang may dumaang barko.
Apat na araw na ang nagdaan.
Ubos na ang pagkain at tubig natin, gutom na ako. Naiinip na si Clarkson.
Lahat ng kalkulasyon ko ay nagsasabing ito ang daanan ng barko
at anumang oras ay may dadaang barko.
Puwedeng makita ang kalkulasyon mo?
MIS KO NA ANG PULANG ALAK
Ito ang pinagbasehan ng pagpunta natin dito?
Basura ito! Larawan iyan ng lampara!
Itong mga kabaliwan? Ano iyan?
Ikaw iyon.
Hinayaan ko na masama ako dito sa dagat para mamatay...
ng tao na lumalabas na isang baliw.
Ano pa ba ang mas lalala pa rito?
Ito na lang ang natirang kahoy na magagamit natin para bumalik.
At ayun na nga. Ngayon lagot na kami.
Natigil kami rito.
walang panggatong, walang layag, at walang pagasa.
Saklolo! Tulungan ninyo ako!
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce