ROZDZIAŁ 3 - AHOJ!
Richard!
-Richard! -Co?
-Chodź tu! -Idę!
-Spójrz! -Jestem zajęty!
-Popatrz! Tam! -Co?
-To... -Latająca świnia? Pływający pub?
-Łódź supermodelek? -Tak!
-Naprawdę? -To łódź!
-Gdzie? -Tam. Spójrz.
To kontenerowiec.
-Gdzie? -No tam.
-Gdzie? -Nie widzisz go?
Od jak dawna gapisz się w morze przez lornetkę?
-Daj mi to! -Tory...
Gdzie on zniknął?
Wiem, że chcesz się stąd wydostać, ale w końcu przez to oszalejesz.
Rób to, co ja. Zadbaj o swoje potrzeby.
Zrobiłem sobie przyjemną kąpiel. Zostawię ci wodę, jeśli chcesz.
Zrelaksuj się, bo coś ci się stanie w głowę.
I zejdź ze słońca.
Gdzie on jest?
WIELCY ESKAPIŚCI
Ujmę to tak.
Jeśli był tam wtedy jakiś statek, ja go nie widziałem.
Właśnie dlatego martwiłem się o Tory'ego.
Spędził całe dnie na tej wieży,
samemu, gapiąc się przez lornetkę.
Słońce i samotność zaczęły odciskać na nim piętno.
Nie wiem, co on wam powiedział, ale uwierzcie mi, widziałem ten statek.
Postanowiłem wtedy,
że sprawdzę, jak często tam przepływają.
Tory?
-Richard! -Wszystko w porządku?
-Dobrze, że jesteś. -Nie widziałem cię od wielu dni.
Chyba to rozgryzłem.
Co trzy dni przepływają tu dwa statki.
Przy naszym wybrzeżu jest szklak żeglugowy.
Mieszkasz tu teraz?
Muszę.
Już nie zejdziesz na dół?
Nie.
Co robisz, jeśli musisz skorzystać?
Możesz z niego korzystać.
Stary, po prostu... weź prysznic,
a potem zejdź na dół i opowiesz mi, co rozgryzłeś.
Dobrze.
Musimy zbudować tratwę.
To proste, musimy tylko zbudować tratwę.
Jeśli dotarlibyśmy do szlaku, zostalibyśmy uratowani.
To nie mogło być więcej niż 15 kilometrów.
Richard był nieugięty, ale przekonałem go,
że tratwa jest najlepszym sposobem na ucieczkę.
Chcę tylko powiedzieć, żeby było jasne.
Ja lubię samochody, on wybuchy czy coś w tym stylu.
Żaden z nas nie ma pojęcia o łodziach.
Pewnie powiedział, że zaproponowałem mu pomoc z tratwą?
Chciałem go pocieszyć, żeby w końcu nie zwariował.
Poza tym, gdyby jego plan się udał,
zostałbym na wyspie sam z kurą i piłką.
Po co to?
Na tratwę.
Tratwa z drewna wyrzuconego na brzeg?
Tak.
Skoro chcesz zatonąć!
Nie nazwałbym się specjalistą od łodzi.
Zgadzam się z tobą. Jesteś powodem,
przez który w ogóle tu jesteśmy.
Musisz o tym zapomnieć. To cię zatruwa.
Pracuję nad tym.
Oglądam programy surwiwalowe. Z tego buduje się tratwy.
Duże kawałki drewna. To właśnie tratwa.
Zrobimy z tego zawody?
Niech najlepszy nie zatonie.
Próba pływalności.
-O Boże. -Tak!
-Super, wchodzę w to. -Dobrze.
Do zobaczenia na plaży.
Proszę! Od zarania dziejów ludzie budowali takie tratwy.
Drewno. Lekkie, mocne, dzięki powietrzu uwięzionemu między włóknami
unosi się na wodzie, jest odnawialne i przyjazne dla środowiska.
Nie bez powodu to klasyk.
Właśnie tak wyobrażałem sobie tratwę.
Ale mamy też nowoczesne materiały. Spójrz na moją.
U mnie najważniejsza jest pływalność.
Te beczki mają dość powietrza, by utrzymać mnie na wodzie.
Gdyby moi sąsiedzi mieli to w swoim ogrodzie,
złożyłbym na nich skargę.
Wygląda jak nielegalne składowisko śmieci.
To brzydkie kaczątko nas uratuje.
Ja stawiam na klasykę.
Popłyniemy tratwą, która utrzyma się najdłużej.
Dobrze.
Tylko później nie przypisuj sobie mojego projektu.
Zaskakująco ciężka.
Już prawie.
Potrzebujesz pomocy?
Start jest nieważny. Ważne, która będzie lepsza.
Zaraz zobaczysz.
Do zobaczenia na morzu.
Tory, ja tonę.
Chcesz wejść na moją?
Myślałem, że drewno pływa.
Jesteś w połowie na tratwie, a w połowie w wodzie.
To tak, jakbyś...
Nie działa.
Zgadzasz się, że mój projekt jest lepszy?
Tak, mój zatonął.
Popłyniemy na mojej tratwie?
-Tak. Zgoda. -Dobra, trzymaj.
Nie, wracam do domu.
Wygrałem!
Tak, pozwoliłem mu wygrać.
Obaj jesteście bardzo głupi.
Dziwię się, że w ogóle to przeżyliśmy.
Co się działo później?
Zbudowaliśmy większą wersję mojego zwycięskiego projektu.
Dodałem maszt i żagiel, i ruszyliśmy w drogę.
No dobrze, gotowe.
Mamy jedzenie, wodę, wiosła.
-Gin. -Mamy gin.
Czemu zabieramy Clarksona?
-Jesteśmy drużyną. -On zajmuje tyle miejsca.
-Nie możemy nikogo zostawiać. -Dobra.
Jak daleko dopłyniemy na tych śmieciach?
Niedaleko. Musimy tylko dopłynąć do szlaku.
Tam ktoś nas zobaczy i uratuje.
Czekaj.
Żegnaj, piękny domku na drzewie.
Żegnaj, bambusowe łóżko z baldachimem.
Żegnaj, kuro Bestio. Teraz ty tu rządzisz.
Zostawiamy Bestię?
Otworzyłem bramę. Może wychodzić.
-Dobra, gotowy? -Tak.
W końcu możemy się stąd wydostać.
Potrafisz żeglować?
-Nie. -Ja też nie.
I co teraz, kapitanie?
Czy to nie powinno wypełniać się wiatrem i pchać nas do przodu?
Nie do końca. To ciągnie nas do przodu.
Masz wysokie ciśnienie po jednej stronie i niższe po drugiej.
To niższe ciśnienie cię ciągnie,
więc jesteś ciągnięty, a nie popychany.
Kiedy zaczniemy pić własne siki?
-Zaczekajmy, aż skończy nam się woda. -Dobra.
Myślałem, że to będzie o wiele łatwiejsze.
Umrzemy tutaj, na wodzie, ale z nudów.
Coś ci powiem. Dłużej tego nie zniosę.
-Co robisz? -Wracam do domu.
Próbowaliśmy.
Wracaj! Nie możesz tak opuścić pokładu.
Patrz, zaczęło wiać! To działa!
Zostanę uratowany.
O nie!
No i proszę.
Do zobaczenia w domu.
Zdrajca!
Żeglowanie okazało się trudniejsze, niż się wydaje.
Zwłaszcza że już lekka bryza połamała mi maszt.
Mówiłem wam.
Ja zajmuję się autami, a on katastrofami.
Nie znamy się na łodziach.
Cześć, kochanie.
Wygląda na to, że będziemy tu trochę dłużej, niż myślałem.
Planuję zbudować tratwę z jakimś mechanicznym urządzeniem.
Żebyśmy mogli to kontrolować.
Mam nadzieję, że Richard mi pomoże, bo uwielbia mechaniczne rzeczy.
Może pomoże mi wydostać nas z tej wyspy.
Aktualnie mam wrażenie, że on chce tu zostać.
Szkoda, że nie możemy stąd zjechać.
Nie możemy.
Edison nie wynalazł żarówki, prawda?
Ukradł komuś pomysł i go udoskonalił.
Tak?
Twój pomysł na tratwę jest dobrym podstawowym pomysłem.
Dziękuję.
Ale potrzebuje wizjonera, który go ukończy i sprawi, że zadziała.
Potrzebujemy twojej tratwy i napędu z pedałów.
Mów dalej.
Jeśli mamy to zrobić, Tory,
musisz zaangażować się w 100%.
I oddać rower.
Patrzcie, kto w końcu zmienił zdanie. Nareszcie.
Myślałem, że tylko ja chcę się stąd wydostać.
Bierzmy się do pracy.
Tu jest drugi rower.
Po jednym na tratwę.
Nie możemy zamontować ich obok siebie, prawda?
Bo jeśli jeden z nas będzie pedałował szybciej, będziemy skręcać.
A może tandem?
-Jeden za drugim? -Tak.
Dobra, rozbieramy je.
Tego nie potrzebuję.
Możemy to podłączyć pod ster.
To twój projekt.
-Więc to będzie wyglądało... -Mniej więcej tak.
Tak.
Łańcuch, łańcuch, napinacze...
Spawanie.
Oba będą prowadzić.
Uda się.
Przymocujmy go do drugiego roweru.
Ile łopatek potrzebujemy w wiosłach?
Nie wiem. Ile masz na razie?
Trzy na każdym kole.
Jeśli jedna wejdzie za szybko,
we wzburzonej wodzie będzie nieskuteczna.
Wiem tyle samo, co ty.
To tyle.
To będzie źródło mocy.
-Powiedz, jak wsadzisz. -Już.
Misterna konstrukcja.
-Dobra, weszło. -Tak.
Jeśli puścimy to wokół tego, to powinno...
Weszło!
Świetnie.
Pedały się obracają.
To działa.
-Idziemy się przejechać? -Chodźmy pływać.
-Będziesz z przodu? -Tak.
Jak się tym steruje?
Zazwyczaj ster jest z tyłu łodzi.
Obraca łódź na środku.
Ale my mamy wiosła z tyłu,
więc zamocowałem ster z przodu.
Sterowanie będzie nieprecyzyjne.
-Dobra. Gotowy? -Tak.
-Ruszamy. -Zaczynamy.
-Hej. To działa. -Obraca się?
-Całkiem nieźle. -Obraca się!
-Działa. -Tak.
Pędzi ku nam horyzont.
Uratujcie nas!
-To maszyna zmieniająca świat. -Bez przesady.
Nazwę ją Lazurower. Lazur-rower.
Sprytnie.
-Lazurower. -Rozumiem... Lazur-rower, jasne.
Co za ironia, gdy zbiję fortunę...
-I kupimy tę wyspę. -Kupię ją.
-Lazurower. -To ostatnie miejsce, w którym chcę być.
Dziennik Kapitański 204.
Wymyśliłem zupełnie nowy typ pojazdu, Lazurower.
To mój dar dla ludzkości.
Rower wodny.
Richard „wynalazł” rower wodny.
LAZUROWER
To epickie.
To działa.
Co ty nie powiesz?
Wspaniale było przyglądać się tworzeniu tego dzieła.
Dziękuję.
Twój wynalazek jest ekscytujący.
To coś rewolucyjnego.
-W którą stronę to wycelowałeś? -Co?
-Ster. -W tę.
Chyba będziemy musieli skręcić trochę w lewo.
Nie zamontowałem nawigacji.
Mówiłeś, że to 15 kilometrów od brzegu.
To niedaleko.
Płyniemy już od jakiegoś czasu.
Pedałujemy już chyba kilka godzin.
Pedałujesz? To robi się coraz trudniejsze.
Czujesz ból?
Tak, czuję.
Nogi mnie bolą.
Od początku było wiadomo,
że lazurower był majstersztykiem inżynierii.
Ale przyznaję, bardziej nadawał się dla wysportowanych osób takich jak ja.
Boże, byłem wyczerpany. W życiu nie byłem tak zmęczony.
Kontynuowałem jedynie dzięki myśli, że dzięki temu wrócę do domu.
Płyńmy dalej.
Tak. Płyńmy...
-Głowa w dół. -To 15 km.
-Tak. -Dobrze.
Co najmniej.
Zobaczę, jak daleko dopłynęliśmy.
Tory, nie patrz.
-Jesteśmy daleko? -Pedałuj.
Nie!
Spojrzałeś.
Nigdy nie wydostaniemy się z tej wyspy.
Wybacz. Wracam do domu.
Wiedziałem, że to się nie uda.
Za dwie godziny będziemy w domu.
Oczywiście byłem rozczarowany,
że Tory po prostu nie miał siły,
by lazurower naprawdę zdał egzamin.
Byłem zdesperowany, by się wydostać.
I by Richard przestał mówić o lazurowerze.
Musiałem wymyślić nowy plan.
-Woda prawie gotowa. -Dobrze.
W co zmienisz dziś jukę siłą wyobraźni?
Czeka mnie dziś uczta. Raz w tygodniu wyobrażam sobie, że to stek.
-Dobry pomysł. Brzmi przepysznie. -Wiem.
-A ty co sobie wyobrazisz? -Że to homar.
Uczta mięsno-rybna. Podzielimy się?
Dobra, przemyślmy to. Tratwa.
-Tak. -Co poszło nie tak?
Wszystko.
Żagiel to prawdopodobnie nie najlepszy pomysł.
To głupi pomysł. Nie działał.
A zasilanie siłą ludzką...
To jeszcze gorsze.
Tak.
Sugeruję porzucić pomysł z tratwą.
One się nie sprawdzają.
Próbowaliśmy, ale nam się nie udało.
Para!
Co?
Zbudujemy silnik parowy.
Wiem, że brzmi jak szaleństwo.
Richard też tak powiedział.
Ale musicie zrozumieć, że miałem plan.
Co robisz?
Patrz, co znalazłem.
Pamiętasz to? To nasz bojler.
Pamiętam.
To podnośnik do wciągania kotwicy.
Możemy użyć go do naszego parowca.
Mamy wszystkie potrzebne elementy?
Tak! Bojler, silnik...
Musimy tylko zbudować system wiosłujący.
-To się uda? -Nie wiem.
Pomożesz mi?
Dobrze.
Chyba jesteś na dobrym tropie. Tak tylko mówię.
Spójrz tylko. Praca zespołowa.
Współpracując, możemy zrobić wszystko.
-Więc to jest nasz bojler. -Tak.
W środku jest zbiornik ciśnieniowy.
Napełnimy go wodą, rozpalimy ogień w środku.
To ogrzeje wodę i wytworzy parę,
którą wpompujemy do silnika parowego.
To jest silnik, który wytworzy tę moc?
Musimy po prostu podłączyć to do tego,
napełnić go wodą, rozpalić ogień, i sprawdzić, czy działa.
To może się udać.
To bardzo ważne. To ciśnieniomierz.
Ciśnienie nie może być zbyt wysokie.
Inaczej pojazd zamieni się w wielką bombę.
W tym rzecz.
Ludzie myślą, że silnik parowy jest łagodny,
ale ma w sobie energię.
Jeśli ciśnienie będzie za wysokie i silnik eksploduje...
Zginiemy.
Nie tylko zniszczymy tratwę, ale też zginiemy.
Para leci wężem do cylindrów,
cylindry zostają pod ciśnieniem,
ale to ruch do tyłu i do przodu.
Ciśnienie idzie tędy,
otwiera się inny zawór, odpycha tłok,
to przesuwa wał korbowy
przymocowany do przekładni,
a to obróci oś,
do której przymocujemy wiosła.
Odkładamy to, co nieuniknione. Uruchom to cudo.
-Rozpalamy ogień? -Czekaj.
-Tak? -Potrzebujemy czapek.
Bez czapki nie płynę.
Chodźmy po czapki i rozpalimy ogień.
-To cała ceremonia. -To prawda.
Mamy czapki, mamy ogień...
To może być nasza przepustka z wyspy.
W środku jest woda. Widać to na wskaźniku z boku.
-W porządku. -Rozpalam ogień.
Rozpala się.
Zamykam to.
Mam otwarty zawór.
-Dobrze. -A zawór parowy jest zamknięty.
To jak palenie drewnem w piecyku.
Co teraz?
Czekamy, aż powstanie para.
Już słyszę bulgotanie wody.
Igramy z żywiołami. To ogień, woda...
-Tak. -Ciśnienie. Super.
Nie potrafimy żeglować, więc to był fatalny pomysł.
-Twój pomysł. -Zasilanie siłą ludzką
to fajny projekt, ale za dużo pracy.
To może być odpowiedź.
Nie mogę się doczekać, aż to ruszy.
Ja też.
-Mamy parę. -Ostrożnie. Będzie gorąco.
Jest gorąco!
Ciśnienie narasta, bo zamknąłeś ten zawór.
Tak.
-To ekscytujące! -Rozpoczęliśmy proces.
-Ciśnienie rośnie. -To prawda.
To bomba zegarowa. Najgorsze jest to, że nie wiesz kiedy...
Zawór zwalniający ciśnienie działa!
-Poważnie? -Tak!
Chyba zrobiłem kupę w spodnie.
Sam spuściłem ciśnienie w tym samym czasie. Do końca!
-Dobra, mamy parę. -To prawda.
To oczywiste. Ten zawór jest otwarty?
-Jest otwarty... -Powoli otworzę teraz ten.
Para powinna wylecieć tędy.
Jest woda i para.
To dobry znak.
Zaczekaj chwilę. To tylko para. Para do samego końca.
Mamy parę!
Zamknij to.
-Ty zamknij ten. -Ja zamknę ten zawór.
W momencie, gdy to włączysz...
Silnik powinien działać.
Zaczynamy.
Powoli.
Czuję się jak Frankenstein.
Udało się!
To żyje!
To działa!
Richard! Mamy silnik parowy!
-To działa! -O Boże.
To piękne!
Kręcimy kołami!
Mamy moc!
Teraz musimy zamontować to na tratwie, założyć jakieś wiosło
i wydostaniemy się z wyspy!
To jest... piękne.
To jak Nasz cudowny samochodzik.
Znaleźliśmy sposób, by się stąd wydostać. Budujemy łódź napędzaną parą.
Wracam do domu!
O Boże. Nie mogę się doczekać, aż opowiem ci o tej szalonej przygodzie.
Tak bardzo za tobą tęsknię.
Tory? Proszę bardzo.
Jego wysokość będzie ważna.
Musi być zanurzone głęboko, żeby nas popychało.
Właściwie to wprost przeciwnie.
Jeśli zanurzy się za głęboko, woda będzie dotąd,
będzie obracać się tutaj, do przodu,
ale stąd będzie tylko niepotrzebne unosić wodę.
Musi być płytko. Ma się zanurzyć, popchnąć wodę i wyjść.
-Racja. -Lepiej, by było zaraz nad wodą,
by zanurzało się i wychodziło.
Problem w tym, że nie wiemy, jak głęboko zanurzy się łódź.
-Wiem. Dlatego zgaduję. -Tak?
Naukowe przypuszczenie, nieźle.
Nie, po prostu zgaduję.
Oby się sprawdziło.
-Wygląda nieźle. -Świetnie.
Włóż to. Zakładamy drugie?
-Dobrze. -Już.
-Dobrze? -Tak.
I już.
Nieźle!
Jest piękna.
Rozpiera mnie duma. Musimy założyć ster.
I bojler. A potem przetestujemy to cudo.
O tak.
Szkoda, że nie widzieliście tego parowca. Był piękny.
Napełniliśmy go drewnem
i byliśmy gotowi.
Płyniemy pełną parą, kapitanie.
Kontynuuj, pierwszy. Kontynuuj.
Mam dobre przeczucia.
Ta łódź naprawdę płynęła?
Tak, udało nam się.
Ale byliście kiedyś na kołowcu napędzanym parą
ze znudzonym pięciolatkiem? Spróbujcie z Richardem Hammondem.
Jest jeszcze gorzej.
-Tory? -Tak?
-Daleko jeszcze? -Tak.
A teraz? Jesteśmy już blisko?
Jeszcze nie.
-Tory, kapitanie? -Tak, kapitanie?
Czy mogę zagabnąć cię w kwestii naszej bliskości
do naszego wspólnego celu,
a mianowicie dopłynięcia na miejsce?
Myślałem, że pobyt z tobą na wyspie był ciężki.
Jeśli mamy być na morzu tak długo, będziesz musiał się rozchmurzyć.
Proszę cię.
Słuchaj, mamy jedzenie i wodę na cztery dni.
Będziemy tu przez pewien czas.
Spróbujmy nie działać sobie na nerwy.
Skąd wiemy, jak daleko dopłynęliśmy?
Dzięki temu.
Dzięki desce?
Nie. Będziemy mierzyć, jak szybko płyniemy w węzłach,
-jak kiedyś marynarze. -Pokaż.
Cóż, skoro mieliśmy czas,
postanowiłem wymyślić jakiś prymitywny system pomiarowy.
Więc wziąłem wszystkie liny z łodzi,
związałem je i co metr zawiązałem węzły.
Zarzucę boję, czy zgodnie z twoim słownikiem „bojkę”.
To bojka. Wiadomo.
Zmierzysz czas co 30 sekund, a ja zobaczę,
ile węzłów przejdzie mi przez dłoń.
-Węzły są oddalone o metr. -Tak.
Dowiemy się, ile metrów przepłynęliśmy w 30 sekund.
Wywnioskujemy, ile metrów zrobiliśmy w minutę,
ile w godzinę. W końcu mamy kilometry na godzinę.
-Dokładnie. -Bum!
Dowiemy się, z grubsza, jak szybko i jak daleko przepłynęliśmy.
-Przemyślałeś to. -Nie miałem nic do roboty.
-Stąd wzięły się węzły. -Na podstawie mil morskich.
-Tak. -Gotowy?
Mów, kiedy będzie w wodzie, to zacznę liczyć.
-Boja za burtą. -Dobrze.
-Liczysz? -Jeden.
-Pięć sekund. -Dwa.
Trzy.
Minęło 15 sekund.
Cztery. Pięć.
-Zostało pięć sekund. -Sześć.
Trzy, dwa, jeden.
-Siedem. -Siedem w 30 sekund.
To 14 metrów na minutę.
Ile jest 14 razy 60?
-Od dawna nie jadłem. Nie obliczę tego. -Czternaście razy 10...
-Czekaj... -To 140, razy sześć...
to 840 metrów na godzinę.
To prawie kilometr na godzinę, czyli niesamowicie wolno.
Mały problem z parowcami.
Nie są szybkie. Ale nie poddałem się.
Mimo że ten pędrak doprowadzał mnie do szału.
Mogę sterować?
-Chcesz pomóc? -Tak.
Odczytasz współrzędne?
To chyba skomplikowane. Mogę dołożyć do ognia?
-Na pewno nie. -Mogę patrzeć, jak ty to robisz?
Jeśli nie będziesz gadał.
No dalej!
-Potrafię tak. -Nawet o tym nie myśl.
Skąd dowiemy się, że dotarliśmy do szlaku?
Jak on wygląda? Ma linie biegnące przez środek?
I światła?
Po której stronie morza jeżdżą?
Tak tylko mówię.
Nie chciałbyś płynąć po złej stronie szlaku,
bo zderzyłbyś się z nadpływającymi statkami.
Mogę dokładać do ognia jedno polano co 15 minut.
-Widzisz, wiem. -Dobra, niech będzie.
Pozwolę ci dokładać do ognia, jeśli obiecasz, że przestaniesz gadać.
Dasz radę?
Dobra, posłuchaj.
Pilnuj ciśnieniomierza,
żeby ciśnienie za bardzo nie urosło.
Jeśli tak się stanie, bojler może eksplodować.
Rozerwie statek i nas na strzępy.
Więc w żadnym wypadku nie dokładaj za dużo, jasne?
No dobra. Ja się zdrzemnę.
Za 12 minut dołożę tę kłodę.
Clarkson!
Clarkson. Nie śpisz?
Dobra, sytuacja wygląda następująco.
On dokłada jedną kłodę do kotła co 15 minut.
Wiesz, co ja myślę? To nudne.
Może po prostu dołożę cztery kłody raz na godzinę?
Wtedy mam resztę godziny
na drzemkę, rozmowy z delfinami
i drzemkę.
To to samo, cztery kłody na godzinę.
To wydajniejsze.
Cieszę się, że się zgadzasz. Dobry plan.
Proszę bardzo. Bułka z masłem.
Niezły pomysł, Clarkson. Brawo.
Okazuje się, że dołożenie dużej ilości drewna na raz
to nie błyskotliwa oszczędność czasu.
Teraz już to wiem.
Co się dzieje?
-Co? Ciśnienie. -Co zrobiłeś?
Jak to, co zrobiłem?
Ciśnieniomierz pokazuje maksimum. Nie jest dobrze.
Nie dotknąłem go.
-Ile drewna włożyłeś? -Tyle, co ty.
Dołożyłeś za dużo, prawda?
Wrzuciłem wszystko na raz!
-To może wybuchnąć! -Jak to, wybuchnąć?
-Opuścić statek! -Że co?
-Opuścić statek! -Ale tam są rekiny.
Richard, rób, co chcesz. Ja uciekam.
Nie możesz po prostu uciec.
Zaczekaj. Istnieje protokół opuszczania statku.
Zrobię to z godnością i w dobrym stylu.
Są tam rekiny?
Clarkson!
O nie!
JAKIŚ CZAS PÓŹNIEJ
Hej, nie eksplodował!
Nie. W dodatku nadal płynie.
Ale nie jesteśmy na pokładzie.
To ma być lepsze niż bycie w naszym pięknym domu na wyspie?
Jeśli zje mnie rekin, będę piekielnie wściekły!
Gdybyś nie dołożył za dużo, nadal byśmy tam byli.
Wrzuciłeś cztery kłody. Takie duże, jedna co 15 minut.
Ja dołożyłem cztery kłody na raz.
Dlatego się przegrzał i prawie eksplodował.
Prawie nas zabiłeś. Niezły numer nam wyciąłeś.
No właśnie, „prawie”.
Wygląda na to, że zwalnia. Moglibyśmy ją dogonić.
Chyba że wybuchnie.
Zatrzymała się.
Przezorny zawsze ubezpieczony.
Tak.
-To mogło nas zabić. -Wiem.
Dobra, naprawmy to.
Od teraz ja nadzoruję drewno.
To i tak praca fizyczna. Ja mam stopień oficerski.
I co było potem?
Uspokoiłem się, uruchomiłem ponownie bojler,
i w końcu dotarliśmy do miejsca, które uznałem za szklak żeglugowy.
Jesteśmy na miejscu!
-To szlak żeglugowy? -Tak.
I co teraz zrobimy?
Poczekamy.
Jak długo będziemy jeszcze czekać?
Aż przypłynie statek.
Minęły cztery dni.
Skończyło się jedzenie i woda. Umieram z głodu, Clarkson się nudzi.
Zgodnie z moimi obliczeniami to musi być szlak żeglugowy
i powinien tędy przepłynąć statek.
Mogę zobaczyć twoje obliczenia?
TĘSKNIĘ ZA CZERWONYM WINEM
Przypłynęliśmy tu na podstawie tego?
To jakieś bzdury! To rysunek lampki nocnej!
To bełkot wariata. Co to jest?
To ty.
Zostałem przekonany, by tu przypłynąć i umrzeć na morzu...
przez, jak wskazują dowody, zupełnego wariata.
Czy może być jeszcze gorzej?
To całe drewno, które zostało nam na powrót.
Proszę. Teraz naprawdę mamy przerąbane.
Utknęliśmy tutaj
bez paliwa, bez żagla i bez nadziei.
Pomocy! Niech mi ktoś pomoże!
Napisy: Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem