ROZDZIAŁ 4 - FAJERWERKI
GDZIEŚ NA OCEANIE SPOKOJNYM
To nie ma sensu.
Wiedz, że to, że mam rację, wcale nie jest dla mnie pocieszeniem.
Nie przepłyną tędy żadne statki i zawsze to wiedziałem.
Moje obliczenia są prawidłowe!
Powinny przepłynąć tu co najmniej dwie łodzie.
Twoje obliczenia to obłąkańczy bełkot wariata.
Nie ma tu żadnych łodzi, a my utknęliśmy tutaj,
ty, ja i Clarkson,
bez jedzenia, bez wody, bez żagla,
bez paliwa i bez nadziei.
Prawda jest taka, że umrzemy.
WIELCY ESKAPIŚCI
No dobrze!
Co ty wyprawiasz?
Przejmuję kontrolę nad sytuacją i naszym przeznaczeniem.
Dewastując tratwę?
Jest na niej mnóstwo elementów, które można spalić,
żebyśmy mogli wrócić na wyspę.
Patrzcie, kto teraz postradał rozum.
Możesz to wszystko spalić.
A potem spalimy Clarksona.
Nie. Tylko drewno.
Proszę bardzo.
Jeśli popłyniemy z prędkością, sam nie wiem,
kilometra na godzinę, damy radę wrócić.
Nawet jeśli uruchomimy piec, jak znajdziemy drogę powrotną?
Tak się składa, że gdy odpływaliśmy, naszkicowałem mapę.
To było nasze położenie, 2-9-0.
Z powrotem musimy popłynąć w przeciwnym o 180 stopni kierunku,
więc odejmujemy 180 od 290, co daje nam?
To daje 110.
Tak! Mogę to sprawdzić na telefonie. Jesteśmy uratowani!
Spal z tratwy wszystko, co możesz.
Co tylko znajdziesz, w tym części siebie.
Jak mus, to mus.
Dobra, uruchamiam.
Oczywiście, spalenie łodzi, by wrócić na wyspę, było ryzykowną strategią.
Ale, wiecie, szczęście sprzyja odważnym.
Albo głupim.
Udało nam się.
Prawie.
Nie! Znowu skończyło się drewno.
-Jest tak blisko! -Wiem!
Tak, zabrakło nam łodzi do spalenia.
To była pierwsza wada planu Richarda.
Potem odkryliśmy drugą.
Richard, toniemy!
-O rety. -Toniemy dość szybko.
To był zły pomysł.
-Musimy porzucić łódź! -O cholera!
O nie! Ratuj mnie, Clarkson!
Już po niej!
Zdecydowanie po niej!
Richard! Nic ci nie jest?
Nie.
Byłem zdruzgotany.
Nasza najlepsza szansa na ucieczkę.
To było bardzo bolesne.
Spokojnie, przeżyliśmy. Jak widać.
A co z tym drugim? Señor...
Clarksonem.
Wiecie, co mówią.
Nie zostawiaj swoich ludzi.
Nawet jeśli to Clarkson.
Clarkson!
DWA TYGODNIE PÓŹNIEJ...
Czy wiedziałeś,
że osoba ważąca 85 kilogramów potrzebuje 65 gramów białka dziennie?
Przeciętny lucjan czerwony dostarcza 100 gramów białka.
Więc tak naprawdę musimy złapać tylko 10 ryb tygodniowo, żeby przeżyć.
Tylko dziesięć? To wszystko?
To ma być sarkazm?
Nie, uwielbiam łowić ryby. W końcu tylko ja to robię.
To tylko łowienie ryb. Wyluzuj!
Dzięki. Byłem zestresowany, ale powiedziałeś „wyluzuj”,
więc mogę się wyluzować.
Może sam trochę połowisz?
Proszę. Spróbuj.
Baw się dobrze.
Ktoś wstał dziś z hamaka lewą nogą, Clarkson.
Katastrofa parowca bardzo mnie zdołowała.
Tęskniłem za domem i za rodziną.
Byłem zdesperowany.
Musiałem wymyślić, jak powiadomić ludzi, gdzie jesteśmy.
Koniec głupich wiadomości w butelce.
Co zrobimy, Clarkson? Widać, że cierpi.
Psuje nam tu atmosferę.
Muszę jakoś poprawić mu humor.
Chwila.
Zbliża się czwarty lipca.
Amerykanie to uwielbiają.
To jest odpowiedź. Genialna!
Dziękuję, Clarkson.
Niezła opalenizna.
Cześć. Tu Richard Hammond,
wciąż rozbitek na bezludnej wyspie na Pacyfiku.
Jest tu też mój kumpel, Tory Belleci, obecnie bardzo nieszczęśliwy.
Jest naprawdę przybity. Samotność go dołuje.
Poprawię mu humor.
W końcu taki już jestem.
Zorganizuję mu najlepszą imprezę z okazji czwartego lipca.
Amerykanie je uwielbiają.
Narzekał też na łowienie ryb,
więc zbuduję mu... To jest model w mniejszej skali.
Zbuduję mu pełną wersję tego automatycznego łapacza ryb.
Będę kolejnym Kapitanem...
Zajebista ta opalenizna.
Señor Hammond, co łapanie ryb ma wspólnego z czwartym lipca?
Fishburgery.
Każda impreza czwartego lipca musi mieć burgery.
Ale na wyspie nie było rzeźników. Wierzcie mi, szukałem.
Zamiast tego postanowiłem zrobić fishburgery.
Potrzebowałem dużo ryb.
Zabrałem się więc do potajemnego budowania
kolejnego z moich rewolucyjnych wynalazków.
Co robisz?
Buduję dla ciebie automatyczny łapacz ryb.
-Po to to wszystko jest? -Chcę ułatwić ci życie.
Pozwól, że wyjaśnię.
Oto pierwszy na świecie napędzany kołem wodnym dwuszpulowy
automatyczny łapacz ryb
na bazie przynęty z nieskończoną żyłką.
-Jak działa? -Żyłka biegnie od koła wodnego
do szpuli, tworząc układ napędowy.
Następnie napędza drugą szpulę,
która napędza naszą zapętloną żyłkę,
nieustannie przeciągając przynęty, te wirują, a ryby robią...
-Zrobiłeś to wszystko dla mnie? -Tak.
-Jak miło. -Jestem miły. A teraz możesz mi pomóc.
-Przytrzymaj to. -Dobrze.
Rozciągnę to do kół napędowych.
-Dobrze? -Tak.
-To będzie genialne. -Zajefajnie.
Będzie zajefajnie. Co ja mówię?
-Zajefajnie. -Nie zrobisz ze mnie Amerykanina.
Ostrożnie.
W porządku?
Tak!
I tak ich nie potrzebowałem!
Słuszna uwaga.
To jest mniejsza wciągarka,
utworzy napinacz.
Możesz chwycić ten koniec? Po prostu...
Dobra, mam.
Dobrze. A teraz je zwiąż.
-Napinamy to. -Tak.
Musimy przeciwdziałać tak zwanej krzywej łańcuchowej.
Sama waga żyłki sprawia, że żyłka opada
z powodu grawitacji na dłuższym jej odcinku.
Im dłuższa żyłka, tym większa grawitacja.
Dobra. To...
idzie tam, by utrzymać napięcie i zapobiec opadaniu.
-Dobra. -To nasze przynęty.
Pewnie to oczywiste,
ale brałeś pod uwagę przypływ?
Tak, teraz mamy odpływ.
Gdy nadejdzie przypływ, to będzie pod wodą.
Pospieszmy się. Nadchodzi przypływ.
Spodoba ci się to. To zwodniczo proste, ale naprawdę sprytne.
-Nie próżnowałeś. -Uruchamia go sprzęgło.
Nie może pracować non-stop, bo opróżniłby morze z ryb.
Teraz jest wyłączony.
Widać wał wyjściowy wychodzący z koła wodnego.
Przechodzi przez niego bolec. To tak zwane sprzęgło kłowe.
W szpuli jest wał z otworem.
Szpula przesuwa się w lewo, sprzęgło wchodzi w otwór,
obraca się i łączą się ze sobą.
To idealne sprzęgło do tego zadania. Dziękuję.
-Jak to uruchomić? -Pociągnij dźwignię.
Tyle mi wystarczy.
Myślałem, że to cię zainteresuje. To sprytne.
Muszę za to pociągnąć?
To dźwignia.
-Dobra. -Pociągnij, aż poczujesz opór.
Mamy to!
Spójrz!
-Ale fajnie! -To działa.
Uwielbiam ten łoskot.
Ale fajnie!
Patrz! Wszystko działa i łowimy ryby.
-Chwila. -To łapie ryby.
To działa! Tak szybko!
To genialne!
Łapie dużo ryb!
Już nie będziesz musiał łowić!
Dobra robota. Świetnie.
-Będę miał teraz tyle czasu. -Wiem.
Możemy wymyślać inne sposoby wydostania się z wyspy.
Albo wymyślić jakieś gry, albo po prostu cieszyć się relaksem.
Żeby była jasność, nie relaksowałem się.
Wymyślałem nowy sposób, by wydostać nas z tej wyspy.
Stary, mam dwa pytania.
Po pierwsze, co robisz?
I po drugie, dlaczego śmierdzi tu jak w kiblach na festiwalach?
Bo zbieram mocz.
Chcesz pomóc? Przydałoby mi się więcej.
Nie chce mi się siku. Po co ci to?
Wytwarzam reaktywne związki.
Chwila. Robisz coś wybuchowego?
Potencjalnie.
O tak! To złoty pył dla Hammondland TV, przyjacielu.
Czekaj. Przygotuję się.
Co to jest Hammondland TV?
Potrzebuję tego, będzie super.
Hammondland TV? Nie ma czegoś takiego.
Tak. Jestem specem od wybuchów.
Wiecie to z moich programów.
Nie? Nieważne.
Mam umiejętności pirotechniczne, więc robiłem flary alarmowe.
Jeśli zrobię ich dużo,
będę mógł je wypuszczać przez dwa miesiące.
Ktoś musiałby nas zobaczyć.
Señor Hammond w tym pomagał?
Zdefiniujcie „pomoc”.
Tory!
Czas zacząć przedstawienie.
-Co to? -To moja kamera telewizyjna.
Próbujemy przetrwać, a ty myślisz tylko o telewizji?
Włożę tylko kamerę.
Zwariowałeś!
Przygotowuję się do wejścia na żywo.
Powodzenia, zróbmy świetny program!
Tak się cieszę! Witajcie w Hammondland TV.
Jest ze mną ekspert od materiałów wybuchowych, Tory Belleci.
Nauczy nas wysadzać rzeczy w powietrze!
Nie będziemy dziś nic wysadzać.
Cięcie. Zaczynamy od nowa.
Będziemy dziś budować flary.
Lecą w górę, rozpalają się jasnym światłem.
Leci dym, robią hałas. To pomoże nam się uratować.
To rodzaj materiałów wybuchowych?
Mają cechy materiału wybuchowego,
ale nie robimy materiałów wybuchowych.
Robimy flary.
-Wielkie bum. -Flary alarmowe.
No dobrze.
Zbierałem mocz,
bo robiłem to. Chodź, pokażę ci.
Tu pod spodem zebrałem...
-Ale śmierdzi! -Wiem.
To obleśne!
Wziąłem siano, kupy kurczaka
i oblałem je naszym moczem.
Wiem, że to obrzydliwe,
ale po tym, jak cała wilgoć wyparowała,
powstały tu małe kryształy azotanu potasu.
Kupy kurczaka, nasze siuśki...
I siano. I trzeba je zostawić.
-Dlatego tak śmierdzi. -Naprawdę capi.
Ale mamy kryształy azotanu potasu.
To będzie nasz utleniacz do paliwa rakietowego.
Potrzebujemy tlenu, bo on umożliwia spalanie.
Więcej tlenu - bardziej łatwopalny.
-Mógłbym wysadzić to zapałką? -Nie.
Musimy dodać do tego paliwo.
Musisz wziąć tę trzcinę cukrową
i rozbić ją na kamieniu.
Gdy dodamy cukier do azotanu potasu,
stanie się lotny.
Czyli wytwarzam teraz cukier?
Gdy sok, który z niej wypływa, wyschnie,
zamieni się w kryształy cukru.
A to...
Świetnie ci idzie. Super.
Czyż nie radzi sobie świetnie? Co za zaangażowanie.
Dosyć. Mamy dosyć. Świetnie. No dobrze.
Zebrałem już sok z trzciny,
który wysechł i zamienił się w kryształy cukru.
Musisz wsypać te kryształy cukru tam.
A potem dodamy do tego azotan potasu
i uzyskamy paliwo rakietowe.
-Ekscytujące, prawda? -Tak!
Tak, zrobiliśmy paliwo rakietowe. Nic wielkiego.
Ale paliwo rakietowe pomaga rakietom tylko wystartować.
Żeby ktoś je zauważył, muszą też wybuchnąć.
Mam tu trzy wysoce reaktywne metale.
Wspaniałe jest to, że z tych metali
jeden da nam duże jasne światło,
jeden da nam czerwone światło, a trzeci da nam dużą chmurę dymu.
Gdy wystrzelimy ją w powietrze i flara eksploduje,
przyciągnie uwagę wszystkich.
Najważniejsze pytanie: co to za metale?
Nie powiem. To niebezpieczne.
Nie dowiemy się tego, bo to zostało...
OCENZUROWANE
Nie dowiecie się, to tajemnica.
Tajne rzeczy. Tutaj, w HLTV.
To naprawdę niebezpieczne.
Może wybuchnąć nam w twarz, jeśli źle to zmieszamy.
-Naprawdę? -Tak.
-Naprawdę? -Więc po prostu...
Skup się. To niebezpieczne.
Dobra, spoko. Kontynuuj.
-Dobra. -Nie wysadź mnie.
Jeśli zmieszaliśmy chemikalia prawidłowo,
gdy to podpalimy, powinniśmy zobaczyć
gigantyczną, czerwoną, jasną, dymiącą kulę ognia.
Wyjdziesz na głupca, jeśli się nie uda.
-Gotowy? -Tak. Załóż maskę.
Czekaj, jak daleko muszę stanąć?
-Będę stał za tobą. -Zaczynamy.
Gotowy?
Nic nie widzę.
Myślę, że można nazwać to sukcesem.
Tak.
-Tak! -Tak!
Zrobiłeś paliwo rakietowe i eksplozje. Co potem?
Następnie chciałem zbudować rakiety testowe.
Potrzebowałem więcej azotanu potasu, a to zajmuje trochę czasu.
Więc po prostu się relaksowaliśmy.
Boże, jak gorąco.
-Tak. -Bardziej niż wczoraj.
Wiem, zauważyłem.
-Tory. -Tak?
Dlaczego się pocimy?
Tracimy wilgoć, właśnie gdy jej potrzebujemy,
bo jest gorąco.
Żeby się ochłodzić?
Gdy wiatr wyparuje pot,
czujesz się chłodniej.
Bo zabiera ze sobą ciepło. To chłodzenie ewaporacyjne.
Wykonuję w tej chwili dużo chłodzenia ewaporacyjnego.
-Ja też. -Będę wysuszony.
-No. -Będę kawałkiem bekonu
na tym krześle.
Czego ci teraz brakuje z domu?
Ludzi, których kocham,
którzy są mi bliscy.
Za czym jeszcze tęsknisz?
Boże, za zimnym piwem.
Zabiłbym za zimne piwo.
Teraz gadasz do rzeczy.
Cóż, nie mam zimnego piwa,
ale mam domową gorzałę z Hammondlandu.
Robisz więcej gorzały?
Kończę najnowszy rocznik z woskowymi nakrętkami.
Ostatnio to była najlepsza noc, której nie pamiętam.
Ciekawe, czy smakowałaby lepiej, gdyby była zimno.
Zastanawiam się dokładnie nad tym samym.
Dałeś mi odpowiedź, gdy rozmawialiśmy o poceniu się.
Parowanie. To jest nasza odpowiedź.
Zastanów się sam.
Pocimy się, żeby oddać ciepło.
Pot wychodzi i osiada na skórze jako ciecz.
Odparowuje, więc zamienia się w gaz. To właśnie jest parowanie.
Podobnie w mojej butelce gorzały.
Jeśli powierzchnia będzie mokra, podczas parowania ta woda
zmieni się z cieczy w gaz i zabierze ciepło z butelki.
Widzę, że degustowałeś gorzałę.
Proszę cię, to dobry pomysł. Uda mi się je ochłodzić.
Mogłyby odparowywać godzinami,
ale wyziębią się tylko o parę stopni.
Jest taka możliwość. Zaczekaj chwilę.
Przechowałem je tutaj.
Skarpetki?
Skarpetki. Oto mój geniusz.
-Zobaczmy. -Pomyśl o wiatraku.
-Tak? -Wiatrak kręci się razem z nimi.
-Wiatrak do gorzały. -Gorzatrak.
Świetne!
Kręci się, moczy skarpetę,
skarpeta odparowuje wodę do atmosfery z pomocą wiatru.
W ten sposób minimalnie obniża temperaturę.
Znowu się moczy, znowu to samo i znowu.
Dostajesz zimną gorzałę w skarpecie.
Wyobraź sobie to zimno!
-Tak. -Zimna gorzała.
Bardzo chętnie znów oślepnę.
Tak zrobię i będę potrzebował twojej pomocy.
Wchodzę w to.
Trwają przygotowania do najlepszej imprezy z okazji czwartego lipca dla Tory'ego.
Na Dzień Niepodległości najlepsze są fishburgery.
Muszę tylko upiec bułki.
Wielu powiedziałoby, że upieczenie chleba jest na bezludnej wyspie niemożliwe.
Ale to dlatego, że nie znają pandejuki.
Na szczęście ja znam.
To było genialne i świetnie nadawało się do Hammondland TV.
No jasne.
Witajcie w Hammondland TV!
Dziękuję. Tu Richard Hammond przed publicznością studyjną na żywo.
Żeby upiec chleb, potrzebna jest mąka.
Pomoże nam w tym stara, dobra juka.
Bierzemy kawałek juki, zwilżamy kamień, a ta miska jest pełna wody.
Zamierzam ją zetrzeć.
Woda staje się mleczna.
Maleńkie cząstki juki
spływają z kamienia do wody.
Tak powstanie mąka zwana kassawą.
Woda jest mleczna. A więc...
Odparuję teraz tę wodę.
Zostanie z niej kassawa, z której upiekę chleb.
Potrzebujemy też środka spulchniającego.
Nie mam drożdży ani sody.
Zrobię go sam.
Mamy tu bardzo dużo wodorostów. Przypaliłem je.
To miska chrupiących spalonych wodorostów.
Oto czemu wodorosty są niesamowite.
Wsiąknęło w nie z morza bardzo dużo sodu,
który po spaleniu zmienił się w węglan sodu.
Jeśli wezmę limonkę, która jest pełna kwasu cytrynowego,
i wycisnę ją na wodorosty,
praktycznie słyszę bulgotanie, gdy uwalnia się CO2.
To spulchni mój chleb.
Po odparowaniu wody z juki
została mi czysta mąka, czyli główny składnik chleba.
Muszę teraz zmieszać składniki.
Proszę bardzo.
Dodaję wodę do mąki z juki,
środek spulchniający z wodorostów i białko jaja.
Teraz mieszam.
I tyle. To moje ciasto.
Robię je do fishburgerów,
więc muszą być małe i okrągłe.
Położę je tutaj.
I zostawię, by się upiekły.
Witamy z powrotem w Hammondland TV w studio na żywo.
Dziękuję.
To jest to. Chwila prawdy.
O tak, udało się!
Ciasto urosło.
Oto on, mój pyszny chleb z juki!
Jest po prostu... Tak.
Aż za smaczny.
Cięcie. Świetny program. Dobra robota.
Dzięki. Dobra robota.
I to na tyle.
Zaraz zwymiotuję. Cóż, jemu zasmakują.
Gotowy budować rakiety?
O tak.
-Paliwo rakietowe, błysk i huk! -Tak.
-Więc... -Dawaj.
Zaczniemy od gliny, napełnimy ją mieszanką cukru,
a na samej górze nasypiemy mieszankę reaktywnych metali.
Ile jest w tym energii?
Mam nadzieję, że dość dużo, by wystrzelić to na 30 metrów w powietrze.
Dobra, ubij to.
Jak mocno mam to ubić?
Nie aż tak!
Wysikałem się,
ale czy to rozerwie mi rękę?
Zrób to delikatnie. Nie uderzaj tego zbyt mocno.
Po prostu bądź ostrożny.
Więc to mieszanka tych trzech lotnych metali
z azotanem potasu na górze...
Da nam tę dużą, czerwoną, dymiącą kulę ognia.
-To daje nam dym, błysk i huk. -Tak.
A paliwo rakietowe pod spodem...
-Je uniesie. -Obudź Newtona i poproś,
-by przypomniał nam trzecią zasadę. -No.
Równa sobie reakcja, materii w dół, ciąg w górę.
Tylko pomyśl.
Będziemy mieli własne flary alarmowe.
Wydostaną nas z wyspy.
Zdajesz sobie z tego sprawę?
Teraz przywiąż kij do bambusa...
i proszę bardzo, nasze flary.
Kiedy je przetestujemy?
Możemy to zrobić teraz.
To bardzo ekscytujące.
-Jesteś podekscytowany. -Bardzo.
Stary, jeśli to zadziała, będzie super, co?
Kochasz to.
-Tak. -Dawno nie widziałem cię tak szczęśliwego.
Wysadzamy rzeczy w powietrze. Ciężko się nie uśmiechać.
Oby się udało.
-Zginiemy? -Nie.
W porządku.
Chcesz ją odpalić? Boisz się?
Ty odpalasz, ja uciekam.
Gotowy? Ognia!
Uciekaj!
Zobaczmy, czy rakiety działają.
-To bardzo ekscytujące. -To fakt.
To może nas uratować.
Tak!
Szacun! To niesamowite!
-Zrobiliśmy to. -Udało się.
O rany. Tak się cieszę.
-Teraz musimy zrobić jeszcze 50. -Co?
-Tak. Potrzeba ich dużo. -Ale 50?
-Tak. Coś nie tak? -To dużo pracy.
Pomogą nam wydostać się z wyspy, rozumiesz to?
Tak! To najlepszy dzień w historii.
Zrobiłem flary, które działają!
Wyglądają pięknie i będą widziane z wielu kilometrów.
Miło znów wysadzać rzeczy w powietrze.
Wydostanę nas z tej wyspy. Poczekaj, to zobaczysz!
4 LIPCA
Był czwarty lipca, a ja miałem dwa priorytety.
Raz, zrobić zimne piwo.
Dwa, Tory nie mógł dowiedzieć się, że planuję imprezę.
Gotowy do odbioru.
Gotowy do włożenia.
Pchaj. Prosto.
Za daleko. Wróć.
-Tak. -Trochę do góry.
Musisz je podnieść. Tak.
-No nie. -Uderz mocniej.
Dziękuję, profesorze.
Chyba nie używasz kwadratowego kołka?
Kwadratowy kołek, okrągły otwór...
I już.
Prawie gotowe.
Dobra, ostatnie.
Bum.
Teraz przymocujemy butelki
dzięki temu przebłyskowi geniuszu.
Obraca się, a teraz uważaj. Jest tam mała krzywka.
Tryska na nie wodą!
Całkiem nieźle!
Przy każdym obrocie robią się mokre.
Tryska wodą na skarpety.
Obraca się.
Zadziała lepiej niż włożenie ich do wiadra z zimną wodą.
Trzeba po prostu wyrównać temperatury.
Zimna woda będzie czerpać ciepło do wyrównania.
Musimy odrobinę rozgrzać się wiadro wody
i odrobinę schłodzić to. To wieszamy tu.
Zobaczmy, czy to działa.
Tak.
Hej, spójrz tylko! Zrobiliśmy wiatrak!
Fantastycznie.
Naprawdę się kręci. Nieźle.
Nie mogę się doczekać twojej gorzały.
-Tak! -I bóli głowy.
Powieszę resztę butelek. Idź się położyć.
Powinienem był się domyślić, że dzieje się coś dziwnego.
Nigdy nie wpuszczał mnie do pokoju,
a teraz nalegał, żebym położył się u niego.
-Czemu jesteś taki miły? -Bo cię lubię.
Widzę, że jesteś zmęczony.
Nie spałem zbyt dobrze.
Po prostu zanurz się w błogi sen.
-Naprawdę? -Jest tam wygodnie.
Podoba mi się, jak się urządziłeś.
Połóż się. Ułóż wygodnie głowę.
Już czujesz się lepiej.
O Boże, jest o wiele wygodniej niż w hamaku.
-Śpij dobrze, mój amerykański przyjacielu. -Tak miękko.
Jest tak miękko.
Dobranoc.
Gorzatrak będzie genialny. Na pewno zadziała.
Nie piliśmy ziemnych drinków od bardzo dawna.
Jest jeszcze coś, chodźcie ze mną.
Poszedł do łóżka.
Będzie teraz spał i nie ma pojęcia,
dlaczego nagle to wszystko dla niego robię.
Idę przygotować jego imprezę-niespodziankę na Dzień Niepodległości.
Spodoba mu się to!
GRY I ZABAWY HAMMONDA
Impreza-niespodzianka!
Czemu tak mówisz?
Jest czwarty lipca! Szczęśliwego Dnia Niepodległości!
Wiem, że dla was, Amerykanów, to ważne.
I wiem też, jak bardzo tęsknisz za domem.
Więc zamieniłem dziś naszą wyspę w USA.
Zaczynam się bać.
Sprawdź, co zrobiłem! Sam zobacz.
Uwaga! To wszystko dla ciebie. No chodź.
Mój Boże!
Twój własny park rozrywki na Dzień Niepodległości.
-Boże! -To miejsce po prostu tętni życiem.
-To szaleństwo! -O tak!
Ty to zbudowałeś?
Dla ciebie.
Napij się piwa, przyjacielu. Masz wiele do zobaczenia. Chodź.
Tędy do pierwszej atrakcji.
Oto on. Amerykański odpowiednik szachów.
Po pierwsze wyposażymy cię w zimny napój.
-Udało się! -Tak.
-Jest zimne. -Tak. Jak smakuje?
Gładko wchodzi.
Dużo w to grałeś.
-Rzuć tym. -Uwielbiam to.
Geniusz! Maksymalna liczba punktów!
To nie byłoby prawdziwe wesołe miasteczko czwartego lipca
bez maszyny, która testuje twoją siłę.
-Czujesz się silny? -Ale fajnie.
Tupiesz w deskę. Kokos uderza w patelnię.
Wszyscy cię podziwiają.
-Jasne. -Cofnij się. Uwaga.
Dajesz!
Bum!
-A teraz gra wymagająca zręczności... -Co to jest?
...rozsądku i przebiegłości.
Rzut kokosem! Dawaj!
Jak w baseballu! To takie amerykańskie!
-Każdy jest zwycięzcą! -Co wygrałem?
Wygrałeś... fishburgera!
RYBONAPKA KAPITANA HAMMONDA
Zapraszam! Fishburgery! Dolar za jednego lub za darmo dla zwycięzców! Witam.
Właśnie wygrałem rzut kokosem.
Jesteś zwycięzcą? Więc dostanie pan fishburgera.
Co?
Porządny kęs, co? Treściwa kanapka.
Ma smak.
Naprawdę? Dobrze smakował?
Nigdy nie jadłem nic obrzydliwszego.
A one się nie kończyły.
Byłem bliski wymiotów, a wtedy zaserwował swoją ostatnią niespodziankę.
-Zapraszam! -Mój Boże, co to?
Uwaga!
To, mój przyjacielu, jest główna atrakcja wesołego miasteczka.
Jego główne wydarzenie!
-To przejażdżka? -O tak.
To huśtawka obracająca się o 360 stopni.
Super! Przypomina rosyjską huśtawkę.
Dodałem przeciwwagę w równej odległości od podparć,
więc gdy kończy ci się rozpęd, zaczyna działać grawitacja na przeciwwadze
i bujasz się dalej! Co za uczucie!
-Jak szybko się buja? -Tak, jak chcesz.
-Co? -Tak.
Krzycz, jeśli chcesz bujać się szybciej.
Jest bezpieczna?
Tak, jasne.
No dobra. A tak na wszelki wypadek...
Jeśli chcę się zatrzymać?
Masz jakiś hamulec? Jak mam zsiąść?
Pomyśl lepiej o wsiadaniu!
-Co za wolność! -Super.
-Zróbmy to jutro. -Nie, teraz.
Po prostu nie czuję się zbyt dobrze.
-Boisz się? -Po prostu nie czuję się dobrze.
Boisz się trochę?
Tak powinno być. To przejażdżka.
Dobra, chodźmy na przejażdżkę.
-Nie zabijesz mnie? -Nie!
Czuję, że próbujesz mnie zabić.
-Mam się tu zapiąć? -Tak, zapnij się
i dość mocno się trzymaj.
Tak.
Stare nogi trzęsą ci się ze strachu.
-Boisz się. -Nie.
To jak przed kolejką górską.
-To gorzała. Zamknij się. -„Przeżyję to?”
Wasza Wysokość, czy jesteś gotowy na przejażdżkę życia?
-Gotowy? -Tak.
Wszystkim się to spodoba. Baw się świetnie. Ruszaj! O tak!
Pełen wdzięku! Tylko spójrzcie!
Zaraz zginę!
I oto nadchodzi!
Gdzie są hamulce? Możesz to zwolnić?
Nie bardzo. Lada chwila
twój rozpęd połączony z przeciwwagą
pokona grawitację, a ty przejedziesz dookoła.
Czuję, że jest coraz bliżej.
Udało się! Obrót o 360 stopni!
Tak!
To uczucie musi być niesamowite!
O Boże! Sprowadź mnie na dół! Opuść mnie!
Mam jeszcze jedną niespodziankę.
-Wielki finał. Spodoba ci się! -Richard!
Mówię poważnie, możesz to zwolnić?
Buja się za szybko.
Spójrz na to!
Moje flary! Richard!
Szczęśliwego Dnia Niepodległości!
-Co ty wyprawiasz? -Są piękne!
To są moje flary!
Zdejmij mnie z tego!
Co za pokaz! Co za noc!
Na samą myśl mam łzy w oczach.
A señor Belleci? Podobało mu się?
Jak mogłeś? Wiesz, jak długo budowałem te flary! Jak mogłeś, Richard?
To najszczęśliwszy dzień twojego życia!
Ty pier...
To niesamowite!
Ty skur...
Oto szczęśliwy klient.
Obiecaj, że powiesz znajomym, jak dobrze się bawiłeś!
Ty...
Dlaczego to zrobiłeś, Richard?
Nigdy tego nie zapomnisz!
Kiedy stąd zejdę, to cię zabiję. Zabiję cię!
Napisy: Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Małgorzata Fularczyk