ROZDZIAŁ 6 - STARTUJEMY!
Widziałeś zdjęcie satelitarne od szefa?
Zobaczmy.
Co gangi narkotykowe miałyby tu robić?
To bez sensu.
Mówię ci, to będzie strata czasu.
A to co?
Pewnie śmieci albo drewno.
To następna plaża.
Co to jest?
WIELCY ESKAPIŚCI
KILKA TYGODNI WCZEŚNIEJ...
Co teraz zrobimy? Wezwiemy pomoc?
Tak.
Albo zostaniemy tu, aż umrzemy.
Tak trzymać, panie „Zróbmy pułapkę”.
Macie w Stanach karmniki dla ptaków
z otworami, przez które ptaki dziobią orzeszki?
Widziałeś, jak wielkie są tu sępy?
Po prostu nas wydziobią. Zjedzą nas z siatek.
Właśnie tak chciałem umrzeć.
Obok ciebie, zjedzony przez myszołowy.
Sępy.
Skąd tyle wiesz o ptakach?
Interesuję się nimi.
Czytałem o nich w mojej książce o ptakach.
Dalej, Belleci, wyjaśnij.
Byliśmy tam uwięzieni bardzo długo.
Szczerze mówiąc, myślałem, że już po nas.
Zbyt dobrze zbudowaliśmy te pułapki.
Musisz nam pomóc albo zginiemy.
Jeśli przeprosisz za rozlewanie mojego ginu.
Dobra. Przepraszam, że rozlałam twój gin.
To nie są szczere przeprosiny.
Richard, proszę, wybacz mi.
Przepraszam za rozlanie twojego ginu.
-Zadowolony? -Tak.
-Dobra, teraz mi pomożesz? -Tak.
Co chcesz zrobić?
Gdybyśmy mogli się razem rozhuśtać,
może moglibyśmy się siebie chwycić i wspiąć, by wyjść górą.
Musisz się odsunąć od własnego środka ciężkości
i nabrać rozpędu.
Jak dzieciak na huśtawce.
Albo dwóch mężczyzn w siatkach.
To prosta fizyka.
Dobra, mam to.
Stopa mi utknęła.
Złap mnie za rękę. Tak jest.
-Nie, właśnie tak. -Nic nie mogę zrobić.
-Czekaj. Zbliżam się. -Już prawie.
Czekaj.
Tak, mam cię!
Udało się!
-Hej! -Co teraz?
Rozbujam cię na słup.
Tak jest, Richard. Bujam! Łap się!
Tak!
Kręcę się tylko w kółko, Tory.
-Mam cię. Dobra. -Tak.
-Gotowy? -Tak.
Trzymaj się.
-Tak. -Mam pomysł.
-Dlaczego puściłeś słup? -Bo mam to, czego potrzebuję.
Kawałek liny? Jesteśmy otoczeni liną.
-To nylonowa lina. -Tak.
Nylon słabnie pod wpływem temperatury,
więc potrę go trochę.
Bardzo sprytnie!
Tak! Dzięki tarciu nylon się nagrzewa,
osłabia i pęka.
-Jesteś mądrzejszy, niż wyglądasz. -Kolejna.
Niczym piła linkowa.
-Tak, tylko muszę ją rozgrzać. -Robisz to.
O Boże. To dość męcząca praca.
Nie przestawaj, to kwestia życia i śmierci.
Aż czuję to ciepło.
Chyba będę mógł już się wydostać.
Tak! Jesteś wolny!
Tak! Udało ci się!
-Stały grunt pod nogami to jest to. -Wiedziałem, że dasz radę!
Czekaj, gdzie idziesz? Hej!
Richard! Wracaj tu, Richard.
Proszę.
Nie zostawiłbym cię.
Myślałem, że mnie tu zostawisz. Nabrałeś mnie.
Muszę cię wyciąć, nie robiąc ci krzywdy.
-Nie odrąb mi nóg. -Nie zrobię tego.
-Chyba wystarczy. -Tak.
Ty głupia pułapko.
Jak miło.
Miło jest być wolnym.
Boże, umieram z głodu.
Chwila, to ja.
Jak to, ja?
Empidonka jodłowa.
Empidonax hammondii.
To ptak, który migruje z Ameryki Środkowej do Kanady.
Zboczył z kursu,
dlatego wylądował tutaj.
Ale ten ptak nie przetrwa więcej niż 150 kilometrów poza kursem.
Na wyspie były tylko cztery książki.
Trzy moje autobiografie. Doskonałe lektury.
Na łodzi znalazłem też książkę o ptakach.
Tak.
Nie tak ciekawa,
ale to w niej przeczytałem o empidonce jodłowej.
ORNITOLOGIA AMERYK
Po łacinie empidonax hammondii, a ja jestem Hammond.
Czyli jesteśmy blisko lądu?
Żeby ten ptak mógł tu być, ląd musi być nie więcej niż 150 kilometrów stąd.
Nie gadaj.
Myślisz, że jesteśmy w odległości 150 kilometrów od lądu.
Inaczej nie byłoby tu tego ptaka.
Niesamowite, że znasz tak, wydawałoby się, absurdalne fakty.
To świetna wiadomość.
A oto kolejna. Próbowaliśmy tratwy.
Zatopiliśmy łodzie i straciliśmy silnik parowy.
-Tak. -Może zrobimy to, co on?
-Polecimy? -Muszę się napić wody.
Wydostaniemy się z wyspy drogą powietrzną.
Myślałeś, że możesz odlecieć z wyspy jak ptak?
Utknąłem z nim na wyspie. Byłem gotów spróbować wszystkiego.
Dopóki nie zobaczyliśmy tego ptaka, lot nie miałby sensu.
Ale teraz znaliśmy odległość do lądu,
więc sytuacja zmieniła się diametralnie.
Samolot zdecydowanie nie wchodzi w rachubę.
Nie mielibyśmy wszystkich części
i wymagałoby to niezwykłej precyzji.
Poza tym zostały nam tylko silniki z dużym przyspieszeniem.
Potrzebna byłaby skrzynia biegów, a tej nie zbudujemy.
A helikopter? Potrafisz nim latać.
Ale nie potrafię go zbudować. To skomplikowane.
Dużo ruchomych części, zbyt duża precyzja.
Prawdopodobnie byśmy zginęli.
Wiesz, co możemy zbudować?
Wiatrakowiec.
Wiatrakowiec?
-Zbudowałeś kiedyś coś takiego? -Nie.
-Latałeś kiedyś takim? -Nie.
Zasady są dość proste.
To nie jest skomplikowane urządzenie.
Co w tym trudnego? Tak właśnie myślisz?
To wykonalne. Potrzebowalibyśmy dużo aluminium.
Znalazłem trochę glinu.
Nie potrzebujemy glinu. Potrzebujemy aluminium.
Glin nie istnieje.
Zajmij się tym. Ja poszukam glinu.
Nie słyszeliście o wiatrakowcu?
To taki prymitywny helikopter.
Obraca śmigłami, przepychając je przez wiatr.
Właśnie to budowaliśmy.
Ale najpierw zbudowaliśmy model, żeby sprawdzić teorię.
To się uda.
To łatwiejsze niż puszczanie latawca.
-Cóż, wiatr nam sprzyja. -Tak, jest idealny.
Podsumowując.
W przeciwieństwie do helikoptera główne śmigło nie jest napędzane.
Zamiast tego wentylator popycha go do przodu.
Obraca nim wiatr,
a dzięki temu profilowi wytwarza siłę nośną.
-Skrzydło poruszające się do przodu. -Jak w samolocie.
Kręci się dookoła. Ale lata.
Skoro nie mamy mocnego silnika,
-to jest idealna maszyna. -Tak.
-Jeśli zadziała. -Tak.
Musisz trzymać go nad głową pod kątem 35 stopni.
-Napnij linę. -Napinam.
Zobaczmy, czy to się uda.
-Powiedz, kiedy będziesz gotowy. -Całkowicie gotowy.
-Dobra. Gotowy? Zaczynamy. Obracam. -Tak.
Potrzeba dużego podmuchu.
-Tak. To może być to. -Zaczynamy.
Tak.
Gdy będziesz gotowy, możesz zrobić z nim kilka kroków.
Tak.
A potem giniesz.
Jak moje pierwsze lądowanie.
Braciom Wright też nie udało się za pierwszym razem.
To lot. Udowodnienie pewnych zasad.
To zbyt duży kąt.
Dysk powinien być poziomo,
bo ma się podnieść w tę stronę.
Musi być poziomo.
Trochę więcej wiatru, spróbuj go wypoziomować.
To jest to. Czuję podnoszenie.
-Czuję napięcie na sznurku. -Tak!
Krótko, ale leciał.
-Tak jakby się udało. -Tak. Podniósł się.
Lądowanie jest trudne. Musimy nad tym popracować.
Dobrze nam idzie. Widziałem gorsze.
To chyba misja samobójcza.
-Uda nam się. -Ja tylko...
Teoria udowodniona.
Dobra. To tyle. Ostatnia z poręczy.
Spoko. Myślę, że wystarczy. Ledwo.
Nie oszukujemy samych siebie, budując wiatrakowiec?
Może zbyt długo jesteśmy na tej wyspie.
-Uda się. -Ale pamiętasz tratwę.
Z tratwą poszło nam źle. Naprawdę źle.
Ale to lot jest rozwiązaniem.
Myślisz, że silnik z gokartów będzie wystarczająco silny?
Tak.
Chodzi o stosunek mocy do masy.
Nie mamy zbyt dużo mocy z silnika,
ale maszyna będzie lekka.
Nie będzie dość silna, by unieść nas obu.
Zgaduję, że to ty nią polecisz,
bo masz licencję pilota.
To ma sens.
Odlecimy z tej wyspy.
To brzmi niedorzecznie, ale Richard myśli, że potrafi zbudować wiatrakowiec.
Problem w tym, że jest w nim miejsce tylko dla jednej osoby.
Więc jeśli nie wrócę, a wy znajdziecie ten film,
wiedzcie, że Richard nie wrócił na wyspę, by mnie uratować.
Podniesiesz? Zobaczmy, jaki jest ciężki.
Tak.
-Nieźle. -Całkiem nieźle.
Jest lekki i mocny.
Brakuje kilku części.
Potrzebne nam śmigło.
Śmigła są najważniejsze, chyba wiesz?
Tak, są kluczowe.
Dobra, to będzie...
To jest skrzydło.
Tak o tym pomyśl. Jego kształt wytwarza siłę nośną.
Musimy jakoś wyklepać to pofałdowanie.
Kształt wpłynie na jego efektywność,
ale tak czy siak, będzie działać.
Czy to wygląda jak skrzydło samolotu?
Płat nośny. Długa droga dookoła.
Niskie ciśnienie u góry, wysokie pod spodem.
Podnosi nas, gdy porusza się w powietrzu.
Musimy przykładać to wzdłuż metalu
i wybić go na ten kształt.
To zajmie dużo czasu.
To jakaś bajka.
Mówiłeś, że skończyła wam się benzyna.
Proszę nas nie okłamywać.
Zaczekajcie. Tak, skończyło nam się paliwo.
Ale zrobiliśmy gorzałę, w której jest etanol.
W teorii silnik może pracować na etanolu.
Sprawdźcie telefon Richarda.
Wszystko sfilmował do swojego głupiego programu.
To szansa. Wykorzystajmy ją.
-Chwila. -Pomóc ci? Skończyłem filmówkę.
Wiem, że skończyłeś filmówkę.
No dobra.
Trzy, dwa, jeden.
Witam w Hammondland TV. Lajkujcie i udostępniajcie.
Dziś pokażę wam, jak zrobić etanol na bezludnej...
Ruszasz kamerą...
-To jest Tory. -Cześć.
-To mój przyjaciel, który... -Pomogę Richardowi.
Spokojnie.
Potrzebujemy trzech rzeczy.
Owoców, wody i mnóstwa czasu.
Nie wiem, co zrobić w kwestii czasu.
Rozgniatamy owoce. Potrzebujemy też czwartej rzeczy,
ale nie powiem jakiej. Tory mówi, że się znudzicie...
-Wrzucamy do wody? -Publiczność się nudzi?
Zamykamy tę puszkę
i zostawiamy te naturalnie występujące drożdże...
A drożdże będą wtedy posilać się tym, co wychodzi z owoców,
i będą produkować dwutlenek węgla i etanol.
-Tę przygotowaliśmy wcześniej. -W końcu zaczynasz łapać.
Nie traktuj mnie z góry.
To kluczowy fragment tego procesu.
Woda wrze w temperaturze 100 stopni, a etanol w 78,
więc chcemy podnieść temperaturę gdzieś pomiędzy.
Etanol wyparuje przez ten wąż,
który okręciliśmy wokół pieńka. Nazywamy go robakiem.
Polewamy go zimną wodą,
dzięki czemu etanol szybciej się skropli.
-Trzymaj. Zrobię zbliżenie. -Jest ciężki.
Nikt nie chce oglądać polewania wodą...
Skrapla się tutaj. Etanol na bezludnej wyspie.
To jest chwila, na którą wszyscy czekaliście.
Ogień.
Podejdź blisko.
Nie ma mowy! Rozwali mi łeb!
Etanol.
To działa.
Powiedz coś.
-Pali się. -Powiedz: „Subskrybujcie mój kanał”.
-Subskrybujcie mój kanał. -Tak.
-Udostępniajcie to. -Hammondland.
Hammondland TV. Ma w sobie ogień.
Przytrzymaj to. Zobaczmy.
Skąd wziąłeś tę długość? Zgadywałeś?
-Szczerze? -Tak.
Tak.
Sam nie wiem.
Pewnie potrzeba tu niewiarygodnie złożonego równania aerodynamicznego.
Ja kierowałem się proporcjami, których można by oczekiwać
na statku powietrznym wyposażonym w śmigła.
Może masz rację.
Tylko pomyśl. Dłuższe skrzydło to więcej wiatru i większa siła nośna.
To długość skrzydła, plus cięciwa, czyli ta część.
-Musimy też pomyśleć o wadze. -Tak.
Jeśli będzie zbyt ciężko, nie oderwiemy się od ziemi.
I inercja. Musimy go wprowadzić w ruch.
To wiatr nim porusza. Za długie nie będzie się obracać.
Więc zgadywałem.
-Musimy to przetestować. -Tak.
Mogę zasugerować, żeby nie montować najpierw silnika?
Mniejsze szanse na śmierć.
-Przeciągniemy go. -Tak.
-Pociągniemy go za autem. -Będzie bezpieczniej.
Jeśli to ma dość siły nośnej, by oderwać się od ziemi.
-Gotowy? -Tak.
-Jeśli to zadziała... -Wiem!
Ten dystans to nie żart.
-Nad oceanem, całkiem sam. -Ja i ptaki.
Co może pójść źle?
-W ogóle się nie boisz? -Nie.
Boję.
Nadeszła chwila prawdy. Próba lotu.
Zbudowaliśmy latającą maszynę
czy to tylko nowy sposób, by skrzywdzić Hammonda?
To dobry pomysł, by go pchać i oszczędzić paliwo.
Rozumiem, ale to dość ciężka praca.
Wiesz, ile zajęło wyprodukowanie etanolu.
-Nie chcę go zmarnować. -Rozumiem.
Dobra, miejmy nadzieję, że to zadziała.
Nauka to popiera.
Silnik spalinowy, który działa na benzynę, powinien działać na etanolu.
-Tak. -Zadziała. Może.
Jedna butelka?
Tylko do tej próby.
Gotowy?
Dawaj!
To działa.
Dobra wiadomość. Świetnie, oszczędzamy to.
Dobra.
-Więc mamy paliwo. -Tak.
Przy wystarczającej prędkości
skrzydło zacznie się kręcić,
tylko dlatego, że obraca nim wiatr,
W świecie helikopterów nazywamy to dyskiem.
Normalnie helikopter miałby silnik.
Silnik napędzałby śmigła
i stąd siła nośna. Tutaj będziesz ciągnął.
Użyję tego przełącznika i pociągnę do tyłu.
To pociągnie do tyłu cały dysk.
Przelatuje przez niego wiatr i nim obraca,
a gdy go wyrównam, powinien...
-Cię unieść. -Tak.
Cała siła nośna pochodzi z wiatru.
Ty jesteś silnikiem.
-Muszę wcisnąć gaz do dechy. -Tak.
Powinniśmy mieć słowo bezpieczeństwa?
Tak, jeśli powiem...
Zatrzymaj się.
Dobra. Zacznij kręcić...
To ułatwi start.
-Zróbmy to. -Powodzenia.
To ekscytujące!
Jesteśmy przystojniejszymi braćmi Wright.
Pełna gotowość.
-Gotowy? -Tak.
Dobra, zaczynamy.
Dobrze. Obraca się.
Skrzydło się obraca. Przyspiesza.
Dobrze to wygląda!
Musisz jechać szybciej! Obraca się.
Szybciej nie mogę.
-Robi się lżej. -Dawaj, Richard.
-Robi się lżej. -Dawaj! Uda ci się!
-Czuję, że zaczyna się podnosić. -Tak!
Podniesie się.
Podnosi się!
Chwila, podnoszę się!
O Boże! To działa!
Tak!
Śmigło wytwarza siłę nośną!
To działa!
Wytwarza siłą nośną! To lata!
Ciężko nim sterować, ale leci!
Uważajcie, kraby!
Chwila!
To jak przegrać bójkę z pijanym koniem, ale uda się.
O tak!
-Udało się! -No co ty!
Wzbiłeś się w powietrze!
Widziałeś mnie?
Leciałeś!
Leciałem. Niesamowite uczucie!
Nie mogę w to uwierzyć!
To był twój najbardziej szalony pomysł.
A jednak...
Dobra, gdy tak o tym myślę...
Silnik w gokarcie wzbił mnie w powietrze,
to on mnie napędził.
-Wiemy, że się sprawdzi. -Ma dość dużo mocy.
Zbudujemy podporę i zamontujemy silnik w wiatrakowcu.
-To nasza przepustka z wyspy! -Nie tylko przepustka,
ale naprawdę fajna, stylowa przepustka.
-Sprzedam o tym dużo książek. -Pożegnaj się z tą wyspą.
Wyjedziemy w dobrym stylu.
Czekaj, co? Zamierzasz sprzedać książkę?
Ludzie będą chcieli dowiedzieć się o naszym wynalazku.
Bo budowaliśmy fajowski...
Zacznę pracować nad silnikiem.
Odholujesz mnie do warsztatu?
Może polecisz z powrotem?
Jako pilot testowy byłem zadowolony, że śmigło działa.
Przenieśliśmy silnik z gokarta do wiatrakowca,
więc byliśmy gotowi do lotu.
W ogóle nie jesteście pod wrażeniem?
Sami spróbujcie coś zbudować na bezludnej wyspie!
-Jesteś pewien? -Jestem.
Lot powinien być łagodny. Śmigło mnie popchnie.
Dysk będzie się kręcić, to mnie podniesie.
Za pomocą joysticka steruję kątem dysku.
To ty go pilotujesz.
-Wiem. -Właśnie tym się denerwuję.
Tylko go przetestuję, trochę polatam, zobaczę, co i jak.
-Skorzystałeś z łazienki? -Tak.
Paliwo? Jest. Kask? Jest.
Pasy? Są.
Wielkie jaja.
-Jest i jest. -Proszę bardzo.
-Dobra, z Bogiem. -Dziękuję.
Obyś wylądował na ziemi w jednym kawałku.
-Odsuń się, a ja wzniosę się ku niebu! -Dobrze.
-Do zobaczenia na ziemi. -Tak.
-W jednym kawałku. -Tak.
-Uda ci się, Richard. -Tak!
Nie jestem tego taki pewien. Dobra, spróbujmy.
O tak! Będę latać!
O rety!
To działa! To naprawdę działa!
To działa!
To genialne!
To jak helikopter, ale jednak nie.
Może skręcać.
Jest w tym naprawdę dobry.
Musisz tego spróbować!
Nadlatuję!
Ostrożnie. Wyżej!
-Nie. -Kryj się!
Tak! Z Bogiem, Richard!
To naprawdę może być nasz bilet do wolności.
Nie zapomnij po mnie wrócić!
Paliwo! To nie brzmi dobrze.
Wyląduję!
Tory! Uważaj!
-Udało się! -Widziałeś to?
Tak!
Zaczekaj, muszę to powyłączać. To było...
-Zrobiłeś to! -Naprawdę poleciałem!
-Poleciałeś! -Naprawdę się udało!
Mój Boże!
-Udało się! -To było niezwykłe!
-Nie rozbiłeś się! -Nie! Widziałeś mnie?
Nigdy czegoś takiego nie robiłem.
To najfajniejsza rzecz, jaką zrobiłem!
-Myślałem, że mnie zostawisz. -Nie zrobiłbym tego.
Poleciałeś i zniknąłeś mi z oczu.
Nie mogę uwierzyć, że to działa! Wynosimy się z wyspy.
Tylko jeden problem.
Co?
W czym problem? Udało się.
-To działa. -Tak.
Ale to...
chleje paliwo.
Wyżłopał cały etanol, który zrobiliśmy.
-Jest pusty? -Tak. Nie ma mowy,
żeby ta maszyna wzięła na pokład dość dużo paliwa na 150 kilometrów.
Musiałaby zmieścić sporo tych litrów.
-Za ciężko, by wystartować. -A gdy byłaby lżejsza?
A jeśli nie latałbyś jak potajony?
Wolniejszy lot zaoszczędziłby paliwo.
Pamiętaj, że silnik tylko napędza śmigło,
więc nie będzie bardziej wydajny.
Wracamy do punktu wyjścia.
Patrz na pozytywy.
Przed nami kolejne wyzwanie inżynierskie,
które tak uwielbiasz, a poza tym mamy teraz najlepszą zabawkę.
Jeśli spędzimy tu kolejny rok,
pod koniec pobytu będę pilotował go jak mistrz.
Krótkie loty. Więc pójdę dziś do łóżka,
odeśpię podniecenie i jutro znów spróbuję,
gdy zrobię więcej etanolu. To jest super!
Byłem pełen nadziei.
Słyszałeś, jak cicho chodził silnik na zakrętach?
Kręcisz dysk,
gdy myślisz, że spada,
więc przechodzi przez niego więcej powietrza...
Tory po prostu nie wie, kiedy odpuścić.
Co robisz?
Mam pomysł.
Dawno temu jakiś facet wziął balony meteorologiczne,
napełnił je helem, przyczepił do leżaka i naprawdę poleciał.
Wzniósł się chyba na 4500 metrów.
-To mit. -To było potwierdzone.
Może tak się stąd wydostaniemy?
Może spróbujemy zrobić to samo?
Potrzebowalibyśmy mnóstwa balonów.
Pamiętasz, jak znaleźliśmy kontenery z tym?
No tak, ale musiałyby być bardzo mocne.
ULTRACIENKIE
Stworzone, by nie pękać. To ich zadanie.
Dobra uwaga, ale skąd weźmiemy hel?
Hel nie wchodzi w rachubę, ale możemy zrobić wodór.
Jest lżejszy. Musimy rozdzielić cząsteczki wody.
Już idę ostrzyć dłuto.
Proszę, weź to.
Czeka nas trochę pracy.
Pamiętasz, jak zrobiłem spawarkę z akumulatorów?
Teraz użyjemy ich do wodoru.
Woda to H2O.
Dwa wodory i jeden tlen.
Oddzielimy „H” od „O”.
-Trzeba je zaszokować. -Czy to zadziała?
Nie wiem, teoria się zgadza.
Dobra. Mam kable.
Mam coś zrobić? Po prostu powiedz.
-Możesz przynieść wodę? -Gdzie znajdę jakąś wodę?
Nie wiem. Gdzie znajdziemy wodę?
Napełnij to.
Więc to jest H2O.
Słona woda jest bardzo przewodząca.
Potrzebujemy elektrolitów w wodzie, to na pewno.
-To są pręty? -Tak.
Gdy złączę dwa pręty spawalnicze, powstanie łuk,
który zacznie dzielić cząsteczki wody
i tak powstanie wodór. Uwięzimy go w tym wężu.
Zobaczysz bąbelki? To wodór.
Wypełnimy nim nasze balony.
Ale rozbijasz cząsteczki wody.
-Tak. -Nie atomy.
Nie atomy. To byłoby bardzo złe.
Jeśli dzielisz atomy, jeszcze się cofnę.
Pozabijalibyśmy się. Dobra, gotowy?
-Zaczynam. -Mogę coś zrobić?
Najważniejsze to nie patrzeć na łuk.
Wiem, że lubisz błyskotki. Nie rób tego, bo oślepniesz.
-Ale chcę zobaczyć, co się dzieje. -Nie patrz na to, tylko na to.
Dlaczego to, na co mam patrzeć, jest obok tego, co oślepia?
Dobra uwaga.
-Gotowy? -Nie bardzo.
Zaczynamy.
Bardzo w stylu Frankensteina.
Spojrzałem na światło.
Nie patrz na światło, trzymaj się od niego z daleka.
-Są bąbelki. -To działa?
O rany! To żyje!
To żyje!
A ty, mój przyjacielu, wytwarzasz wodór.
To działa!
To naprawdę sprytne.
Zobaczmy, czy balon będzie się unosił.
Podekscytowałem się. Potrzebny mi jeden z nich.
-Mam balon. -Napełnij go.
Dobrze.
-Napełnia się? -Napełniasz mój balon.
W środku jest wodór.
W porządku.
-Zobaczmy, czy się unosi. -Nie umiem ich wiązać.
Nie lubię przyjęć dla dzieci.
-Nie wypuść wodoru. -Nie. Ja...
Pomóc ci?
Pękł.
To może zakończyć się katastrofą.
Spróbujmy jeszcze raz.
Nie mogę tego wiecznie utrzymywać.
Zawsze się spieszysz.
Chwila.
Pamiętam, że kiedyś używali wodoru w balonach.
Ale teraz już tego nie robią. Ciekawe dlaczego.
Witam!
Tak!
-Teraz węzeł. -Pomóc ci z tym?
Nie, zrobisz to jeszcze gorzej.
-W porządku. -O tak.
To jest... Udawajmy,
że faktycznie to robimy.
Według praw to powinno się unosić.
O tak!
-W górę do wolności! -Wspaniale.
-Potrzebujemy więcej niż jednego. -Potrzebujemy tysięcy.
Uprzemysłowimy produkcję wodoru.
Jeśli to ma podnieść nas obu,
musielibyśmy napełnić bardzo dużo balonów.
-Naprawdę dużo. -Musimy poeksperymentować.
Nie chcę się chwalić, ale wytworzyliśmy wodór.
Potem wytworzyliśmy go o wiele więcej.
Tory elektryzował wodę,
ja wypełniałem każdy balon, który trafił mi w ręce.
Ile ich było?
Tory zajął się matematyką.
To jest O2.
Dobra, Stephenie Hawking. Co robisz?
Cieszę się, że tu jesteś. Policzyłem to i okazało się,
że każdy balon podniesie siedem i pół grama.
Ty ważysz około 75 kilogramów. Ja około 85.
Użyjemy ramy z wiatrakowca.
Aluminium jest lekkie.
To da nam około 235 kilogramów.
-Więc to my plus rama? -Tak.
To daje nam gigantyczną liczbę
31 333 balonów.
To dużo balonów.
Jeśli uniesiemy się za wysoko, możemy przebić kilka balonów,
i to sprowadzi nas bliżej ziemi.
Myślę, że zanim sami nimi polecimy,
wyślemy Clarksona, żeby sprawdzić, czy to bezpieczne.
Tak, zrobi to.
Wydostaniemy się z wyspy dzięki wodorowi.
Mam nadzieję, że to moja ostatnia wiadomość.
Wiem, że mówiłem to już wiele razy, ale tym razem uciekniemy.
A jeśli nie, to mam nadzieję, że znajdziecie tę wiadomość
i to, co zostało z mojego ciała.
Co zrobiłeś z wiatrakowcem?
Byłem genialny.
Rozebrałem go, to nagi szkielet.
To najlżejsze, co możemy zrobić, bo zrobiliśmy go z aluminium.
Rozebrałem to, czego nie potrzebujemy.
I dodałem... Tak.
Potrzebujemy układu sterowania.
Ten łańcuch, pomóż mi go założyć, napędza ten wentylator,
którym można sterować z pozycji tylnego pasażera.
Wspaniale.
Skieruj go na zachód, to polecimy na wschód do naszego zbawienia.
Oby był dość silny, by pokonać wiatr.
Będzie. Nie zapomnij, że nie wytwarza siły nośnej.
Chodzi tylko o kierunek. Da nam kontrolę.
-Fotel kubełkowy? -Tak. Dosłownie fotel z kubła.
To najlżejsze fotele, jakie mogłem zrobić.
Bo każdy większy ciężar oznacza więcej balonów.
Więcej balonów.
Powinniśmy chyba zrobić pasy bezpieczeństwa.
Myślisz, że pasy pomogą, jeśli spadnie z nieba?
Nie, chcę się tylko upewnić, że sam nie zlecę.
-Powinniśmy to wypróbować. -Dobrze. Tak.
Ja pedałuję, napędzając wentylator,
-a ty nim sterujesz. -Tak, to jest...
-Richard. -Co?
-To jest problem. -Ogromny problem.
Może musisz... Chodzi o lekkość. Zobacz, jakie to lekkie.
-Podniesiemy to? -Sprawdźmy, czy się da.
No proszę, nie jest tak źle, prawda?
Nie, to dość lekkie.
Liczyliśmy 75 kilo? To ma mniej.
„Richard, zbudowałeś świetny kadłub”.
Jestem dumny.
Cóż, to na pewno coś.
Maszyna wolności.
Bardziej coś z Mary Poppins.
-Znasz ten film, co? -Koleś, który nie umie mówić po angielsku.
Chyba się zgodzisz, że to dość lekkie.
Tak naprawdę nie potrzebujemy tych kół.
Nie będziemy ich potrzebować do lądowania.
-To nie wiatrakowiec. -Ale będziemy lądować.
Ale to dodatkowy ciężar.
Nie jeździmy po pasie startowym. Zdejmij je.
-To musi być jak najlżejsze. -Wiem.
-Chodźmy po balony. -Dobra. Dużo balonów.
Dziennik Kapitański... Cóż, nie ma znaczenia, który to wpis,
bo ten jest ostatni. To koniec.
Nie sądziłem, że ten dzień nadejdzie.
Wyjeżdżamy. Żegnaj, Hammondlandzie,
żegnaj, piękny domku na drzewie,
żegnaj, Bestio,
żegnaj, moje własne królestwo.
Zobaczmy, czy się podniesie.
Clarkson, robisz dla nas odważną rzecz.
To może być dla nas wolność.
Tak. To może być to.
Jest przymocowany.
Aż czuć, że chce opuścić ziemię.
Po prostu zdejmiemy balast.
I zobaczymy, czy poleci.
Unosi się.
Unosi się?
Tak.
Podnosi się!
Czuję siłę nośną.
Wydostaniemy się z wyspy.
Chwila. Dodasz worek z piaskiem?
Tak, potrzebujemy jeszcze jednego.
Połóż jeden tam.
Trochę mi smutno, że wyjeżdżamy. Tylko trochę.
To ekscytujący sposób opuszczenia wyspy.
To następna plaża.
Co to jest?
Hindenburg! To dlatego nie używa się już wodoru.
Jest bardzo łatwopalny, ale to nasza jedyna opcja.
Balony wytwarzają elektryczność statyczną.
Uwaga, wszystkie jednostki...
Tu Charlie Oscar Kilo...
Wtedy pojawili się wasi ludzie. Tak się ucieszyłem na ich widok.
Widok innych ludzi, którzy przybyli, by nas ocalić.
Brakowało mi słów.
Zdaliśmy sobie sprawę, że są wkurzeni.
Wybuch chyba ich zdenerwował.
Myśleli, że kogo aresztowali?
Zaniedbanych baronów narkotykowych?
Zdajesz sobie sprawę, czemu tu jesteś?
Dlaczego zadaliśmy te wszystkie pytania?
Myślicie, że handlujemy narkotykami?
Przeszukaliśmy wyspę.
Nie znaleźliśmy go.
Gdzie jest trzeci rozbitek?
Co z nim zrobiliście?
Z kim?
Na wyspie był tylko Tory i ja.
To nie ma sensu.
Skoro nie było nikogo innego,
w jaki sposób żagiel zniknął,
a następnie pojawił się w zupełnie innym miejscu?
Dobra, przyłapaliście mnie.
Złapany na gorącym uczynku.
To ja.
Ja to zrobiłem.
Co zrobił?
To był żart.
Właśnie się rozbiliśmy. Nie zamierzałem wracać do wody
w łodzi Belleciego, więc go ukryłem.
Nie sądziłem, że się przestraszy.
Czyli wiedziałeś, że nie było tam nikogo innego,
ale i tak zbudowałeś pułapki?
Tak.
To była zabawa.
I złapaliśmy kurczaka.
I dwa indyki.
To trochę niegrzeczne. Mogę już iść?
Nie.
Opowiedz o człowieku nazwiskiem Clarkson.
Robił z wami wszystko.
Clarkson?
Faktycznie, robił. Jak miło.
Rozbił się z nami.
Spójrz tylko. Jesteś stara, szorstka, łuszczysz się i nie masz formy.
Był też na wyścigu!
Dalej, pojeździe śrubowy!
Ten drewniany samochód był genialny!
Tak. Przetestował hamaki.
Był naszym galionem na parowcu.
Tory, ja tonę.
To była całkiem epicka budowa.
Impreza czwartego lipca to pomysł Clarksona.
Zaraz zginę!
Na wojnie...
Ognia!
...był ze mną.
Zabrałeś Clarksona!
Widział, jak latam wiatrakowcem.
Nadlatuję!
Nie mogę uwierzyć, że tym latał!
Robisz dla nas odważną rzecz, kolego.
Testował sterowiec balonowy, gdy ten wybuchł.
Dokładnie.
Sam powiedziałeś, że wysadziłeś Clarksona!
Tak!
Przyznajesz się.
Przyznajesz się do morderstwa trzeciego rozbitka, Clarksona?
Co?
Dlaczego? Straciłeś do niego cierpliwość?
-Nieszczególnie. -Zmęczyły cię jego pomysły?
-Tak, ale o to chodzi. -Ale go wysadziłeś.
-Tak, wywaliło mu całe bebechy. -Jesteś obrzydliwy.
I co z tego, że wysadziliśmy stary worek i piłkę z wymalowaną twarzą?
Że co?
Piłkę z twarzą?
Clarkson to tylko lalka?
No pewnie.
Dosłownie jest... był.
Jesteście wariatami.
Nic nie znaleźli.
Pokaż.
To wszystko prawda?
No więc, señor Hammond.
Wyniki laboratoryjne potwierdzają waszą historię.
Nie znaleziono śladów DNA po wybuchu,
tylko jakieś kawałki starej piłki.
Wygląda na to, że nie mamy podstaw, by was zatrzymywać.
Jesteście wolni.
Ale proszę pamiętać, panie Hammond.
Będziemy was obserwować.
Cóż, miło było pogawędzić.
Fajnie udowodnić, że nie zrobiło się nic złego.
Gdzie tu można się napić?
Dziękuję. Dziękuję bardzo.
Kolego!
Jak mogłeś?
Wiem, poniosło mnie.
-Muszę się napić. -Tak. Musisz się napić.
A my potrzebujemy wakacji.
Napisy: Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Małgorzata Fularczyk