Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
PRZEDSTAWIONE WYDARZENIA MIAŁY MIEJSCE W NADUNGET TRZY LATA TEMU.
NA PROŚBĘ OCALAŁEGO IMIONA ZOSTAŁY ZMIENIONE.
RESZTA HISTORII WIERNIE ODWZOROWUJE FAKTY.
Witam z powrotem w programie Przestępcy bez tajemnic.
Nazywam się Walusimbe Josh.
Dziś mija 18 miesięcy od morderstwa ośmioosobowej rodziny w Mutundwe.
Dwa dni później w Nateete zupełnie inną czteroosobową rodzinę
zamordowano w równie brutalny sposób.
Te pozornie niezwiązane przestępstwa
okazały się dopiero początkiem
jednej z najgorszych serii morderstw w historii Ugandy.
Sprawca, któremu dziennikarze nadali pseudonim Petowy Zabójca,
jest bezwzględny i wydaje się działać bez motywu.
Nie kradnie nic ofiarom,
ale zawsze zostawia kilka przedmiotów.
Obok ciała leży filtr papierosa, zwykle ubrudzony krwią.
Jednak najciekawsze jest to, że zabójca zawsze zostawia świadka.
Jednej osobie zawsze daruje życie.
Mamy już 14 świadków,
ale wciąż nie jesteśmy w stanie ustalić tożsamości mordercy.
Tajemnice umysłu tego…
Powiedziałbym „zwierzęcia”, ale one zabijają, żeby jeść.
Jest ze mną psycholog kryminalny, profesor Mahmood Sali.
- Dzień dobry. - Dziękuję za zaproszenie.
Proszę powiedzieć o sobie i o tym, czym się pan zajmuje.
Jestem profesorem neuronauki na Uniwersytecie w Makerere
i autorem książki Szczęśliwe miejsce.
Od 20, 23 lat zajmuję się badaniem ludzkiego zachowania
w kontekście genetyki, neuroreceptorów, dopaminy…
takich ciekawych rzeczy.
Świetnie.
Przejdźmy do pytania, które spędza nam sen z powiek.
Dlaczego? Dlaczego to robi? Jaki może być jego motyw?
Skorpion chce się przedostać przez rzekę.
- Czy to…? - To parabola.
Skorpion chce się przedostać przez rzekę.
Na brzegu spotyka żabę.
Zwraca się do niej, pytając:
„Czy mogłabyś mnie przewieźć na drugą stronę rzeki?”.
Żaba jest ostrożnym stworzeniem,
więc odpowiada skorpionowi:
„Przewiozłabym cię przez rzekę, ale nie mogę, bo jesteś skorpionem.
Możesz mnie użądlić, a wtedy umrę”.
Zaskoczony skorpion rzecze na to:
„Dlaczego miałbym cię żądlić, siedząc na twoich plecach?
Wtedy oboje utoniemy.
To nie ma sensu”.
Po zastanowieniu żaba stwierdza, że ma rację.
Mówi: „Wskakuj na moje plecy, przewiozę cię przez rzekę”.
I pokojowo ruszają w drogę.
Ale w połowie rzeki
skorpion wpada w szał.
Odbija mu.
I żądli żabę.
W szoku i agonii
żaba patrzy na skorpiona i pyta: „Dlaczego?
Dlaczego mnie użądliłeś, skorpionie?
Teraz oboje zginiemy”.
A skorpion mówi: „Taką mam naturę.
Żądlę.
Tak już mam”.
Dlaczego opowiadam tę historię?
Czasem nie ma żadnego powodu.
Zwłaszcza w tym przypadku, kiedy ofiar nic nie łączy.
Jeśli między ofiarami nie ma związku…
- Nic panu nie jest? - Wszystko gra.
- Jedzie pan do miasta? - Tak. Tam właśnie jadę.
Potrzebuję podwózki.
Jest pan sam?
Tak, jestem sam.
No dobrze.
Może pan podciągnąć bluzę i się obrócić?
Słucham?
- Dlaczego? - Pistolety, noże…
Grasuje tu psychopata.
No tak.
Upewniam się, że nie jest pan bandytą.
Poza tym jestem policjantem.
Rozumiem.
Dobrze, wystarczy.
Swoją drogą, fajna torba. Mam taką samą.
Dziękuję.
Torba?
Dobra.
Tylko parę kurtek…
- Jakieś bokserki… - No dobrze, wystarczy.
Byle nie miał pan jej na kolanach. Niech pan ją wrzuci na tył.
Dobrze.
Proszę się nim nie przejmować.
Więc dlaczego…
Dlaczego ma kajdanki? Jest niebezpieczny?
A wygląda na niebezpiecznego?
To na wszelki wypadek.
Standardowe procedury. Proszę zaufać.
Gdyby pan siedział z tyłu, też musiałbym pana skuć.
Zapraszam do środka.
Proszę pociągnąć.
Nie, nie za klamkę. Trzeba…
Proszę pociągnąć.
Będę musiał w końcu to naprawić.
…zachować spokój i cieszyć się dniem.
Mam ze sobą książkę. Nazywa się Szczęśliwe…
…nauczy was także, jak być w życiu szczęśliwszym.
Profesor Sali mówi, że jego książka będzie lekiem…
Co… Przepraszam.
Tak, Bob?
Dobrze, a u ciebie?
Nie, to nieprawda.
Nieprawda.
Lepiej pogadaj z kapitanem.
Powiedział, że mam odebrać świadka, i właśnie to zrobiłem.
Jasne, że już jadę.
Poślij paru mundurowych. Przecież będą zachwyceni.
Nie miał dokumentów.
I nic nie mówi, więc…
Przesłałem ci jego zdjęcie na WhatsAppie.
Myślisz, że wysłałem fotkę jego stóp? Jasne, że twarzy.
Teoretycznie jestem na urlopie.
No weź.
Możesz…
Będę za jakąś godzinę.
Nie ma sprawy.
- Przepraszam. - Nie ma problemu.
- Mogę pożyczyć…? - Proszę.
- Dam mamie znać, że żyję. - Jasne.
Zablokowany.
Zero, jeden.
- Zero, jeden. - Zero, sześć.
- Zero, dziewięć.
- Dobra. Zero, jeden… - …zero, sześć, zero, dziewięć.
Dziękuję.
Mama?
Tak.
Tu Jim.
Tak, Jim.
Tak, wszystko gra.
Nie mam telefonu.
Dzwonię od znajomego.
Mamo.
Słyszysz mnie?
Tak, mówiłem, że nie mam przy sobie telefonu.
Ten pożyczyłem od znajomego.
Mamo, pamiętasz o lekach?
A wczoraj?
Nie zapomniałem zadzwonić. Po prostu…
Halo?
Halo? Mamo?
Halo?
Chyba nie ma zasięgu.
Dziękuję bardzo.
„Jim”.
To od „Jimmy”?
Nie.
Po prostu „Jim”. Wie pan.
- Jak ten komik, Jim Carrey. - Jim Carrey?
Nie słyszałem. Znany jest?
Tak.
Bardzo.
W latach 90. grał w paru przezabawnych filmach.
Ace Ventura, Maska, Bruce Wszechmogący.
Zabawny facet.
Czy to jakiś przestępca?
Kto? Jim Carrey?
Nie, pytam o niego.
Bardzo wątpię.
To nie działa.
Potrzebuje pan chusteczki? Mam bandaż.
Byłbym wdzięczny.
Co się stało?
To…
To długa historia.
Uwielbiam opowieści, a my mamy czas.
Zna pan wyrażenie: „Dobre uczynki nie popłacają”?
- Tak, słyszałem je. - Dobrze.
Zgodzi się pan, że zabranie pana było dobrym uczynkiem?
Tak, bardzo dobrym.
Oby dobry Bóg to panu wynagrodził.
Dobra. Opowiem panu coś.
Kiedy miałem osiem lat, miałem koleżankę imieniem Susan.
Kojarzy pan Diff’rent Strokes?
- To taki serial z lat 80. - Tak.
Był tam taki czarny dzieciak. Jak mu było?
- Arnold… - Arnold…
- Arnold Jackson. - O właśnie.
Wyglądała jak on.
Była ode mnie dwa lata młodsza, ale wyglądała na pięć lat starszą.
Ja i mój brat graliśmy z nią w gumę,
bo była jedynym dzieckiem w okolicy w podobnym wieku.
- Nie zna pan gry w gumę, co? - Nie.
Wyjaśnię.
Gra w gumę była popularna w Afryce Wschodniej na początku lat 90.
Jej autor jest nieznany, ale spopularyzowała ją Elizabeth Naggayi.
Do gry potrzeba było co najmniej trzech graczy.
Dwóch stawało naprzeciwko siebie i napinało gumę wokół kostek.
Pozostali gracze stawali przed gumą
i po kolei wskakiwali do środka.
Celem było to, żeby nie wylądować na gumie.
Gracz, który to zrobił, zmieniał jednego z trzymających gumę.
Jeśli się udało, trzymający podnosili gumę.
Po udanym skoku z gumą na wysokości pach
następowała runda jednonożna.
Trzymający naciągali gumę wokół jednej nogi,
a pozostali próbowali wskoczyć do środka.
Niestety dziś nikt już nie gra w gumę,
bo to nie apka na telefon.
Tata Susan pracował na poczcie,
a to wtedy była dobra posada.
To prawda.
Ale kiedy jej tata zmarł,
Susan i jej mama musiały zamieszkać obok nas.
Chyba była jedyną osobą w dzielnicy, która miała telefon.
Mówimy o latach 80.
Nawet naprawdę bogaci ludzie zapisywali się na terminy,
żeby gdzieś zadzwonić.
Sam pan wie.
A nie muszę dodawać,
że dom z jedną sypialnią był jak atrakcja turystyczna.
Ludzie ciągle przychodzili, żeby skorzystać z telefonu,
a niektórzy tylko po to, żeby go zobaczyć.
W sylwestra 1988 roku lało jak z cebra.
Burza z piorunami. Okropność.
Stara kobieta, mniej więcej 60-letnia,
cała przemoczona,
idzie przez dzielnicę i puka do każdych drzwi.
Myślałem, że szuka schronienia,
a wszyscy inni domownicy spali, więc oczywiście nie otworzyłem.
Ale ją oglądałem.
Widziałem przez okno, jak chodzi od domu do domu.
Aż trafiła do domu mamy Susan.
Jak pan pewnie wie,
niewielu otworzy drzwi nieznajomemu, jeśli nic z tego nie ma.
Większość sąsiadów bała się otwierać drzwi.
I tak kobieta dotarła do domu mamy Susan.
Rano osiedle stało się miejscem zbrodni.
W czasie ulewy zamordowano cztery osoby.
Jedną uduszono,
a trzy pozostałe zadźgano.
Dom mamy Susan…
był pusty.
Złodzieje wykorzystali to, że w hałasie deszczu nie było ich słychać,
i obrabowali połowę dzielnicy.
A ta staruszka?
Staruszka…
była ich wspólniczką.
Przynętą.
Mama Susan pewnie myślała, że chciała skorzystać z telefonu.
Ale otworzyła miłej staruszce i wkrótce tego pożałowała.
Przestępcy często udają niewinnych, żeby ludzie otworzyli im drzwi.
Mama Susan otworzyła drzwi i przypłaciła to życiem.
Morał historii jest taki,
że czasem dobro nie popłaca.
- W tym przypadku to pan. - Ja? Co?
Co ja?
Mogę zapalić?
Kurde, zapomniałem fajek.
W okolicy grasuje Petowy Zabójca i morduje ludzi.
A potem pojawia się pan.
Niewinnie wyglądający mężczyzna. Ranny, jakby z kimś walczył.
Nie wiem, co pomyślałaby mama Susan,
ale ja mam teorię.
Mówi pan, że udaję kogoś, kim nie jestem?
Tego nie mówię.
Mówię tylko, że niewiele pan o sobie mówi.
Woli pan zostać przy mojej teorii?
Proszę pana.
Nie jestem przestępcą, dobra?
Jestem tylko…
bardzo pechowym facetem.
Przez ostatnie dwa dni moje życie było…
z braku lepszego słowa: szalone.
Poważnie.
Szczęściarze nie wiedzą, że mają szczęście,
póki nie jest za późno.
Jak choćby pan.
Pewnie tydzień temu żyło się panu lepiej,
ale dopiero dziś pan to zrozumiał.
Ale dziś…
nie wróci pan do życia sprzed dwóch dni.
Wciąż uważa pan, że to za długa historia, czy zostajemy przy mojej teorii?
Tak gdyby moja odznaka robiła za małe wrażenie.
No dobra.
Opowiem.
W zeszłą środę…
A może we wtorek? Nie.
W środę.
Byłem w mieszkaniu
i kończyłem pewne rysunki do pracy.
Jestem rysownikiem w gazecie.
Mamy takie zwariowane, ciekawe postaci.
Rozumiem.
No.
Ktoś chyba się włamał i naćpał mnie albo coś,
bo obudziłem się w obcym budynku przywiązany do krzesła.
Jak w jakimś filmie.
Przepraszam.
VICKY SIOSTRA
Tak?
Nie, prawie skończyłam.
Daj mi jeszcze parę minut.
Tak. Nie gaś sinika.
I nie otwieraj okien. Za dużo tu pyłu.
Wporzo.
Dlaczego to robisz?
Tak?
Już wychodzę.
Nie, sama go przyprowadzę. Nie martw się o to.
Dzięki.
Już ci nie do śmiechu, co?
Śmieszku?
Chwileczkę.
- Uporządkujmy to. - Dobra.
Mówi pan, że dwie dziewczyny pana porwały…
Tak.
…i torturowały…
przez rysunek?
Tak.
Rysunek Jezusa Chrystusa? To pana historia?
Przysięgam na duszę mojej mamy. Tak właśnie było.
Nie twierdzę, że nie. Po prostu to… Jak to się mówi?
- To dziwne. - Owszem, dziwne.
- W Ugandzie takie rzeczy się nie dzieją. - Wiem.
Ale załóżmy, że tak było.
- Ten rysunek… - Tak?
Co na nim było?
No cóż…
Jezus kopiący w kalendarz.
No jasne.
Rozumiem, że to były chrześcijanki.
- Pewnie tak. - Czy muzułmanki?
Muzułmanie chyba mają własnego gościa?
Nie wiem.
Może tak, może nie. Nie miałem okazji spytać.
Nie miała tego…
- Hidżabu? - Tak, hidżabu.
Najwyższa pora.
Na co?
Żeby chrześcijanie znowu stali się ekstremistami.
Jak to „znowu”? Co to znaczy?
Teraz są sympatyczni.
Ale dawniej chrześcijanie byli strasznymi ekstremistami.
Myśli pan, że kolonialiści przypłynęli do Afryki,
zabrali naszą ziemię, dali nam książki,
a wszyscy tu temu przyklasnęli
i zaczęli śpiewać i tańczyć?
W życiu!
Podporządkowali ich sobie siłą.
Albo się nawracasz, albo giniesz.
Jeśli to nie jest ekstremizm, to nie wiem, co nim jest.
Może już najwyższa pora.
A więc…
jaki był dowcip?
Naprawdę nie był taki śmieszny.
Pan niech opowie, a ja powiem, czy był śmieszny.
Wszystko tam gra?
Proszę mówić.
No dobrze.
Na początku…
ktoś trzyma obrazek Jezusa.
A jego kumpel…
Przepraszam. Chwileczkę.
Kumpel pyta go… Tom.
Lubię dawać postaciom powszechne imiona.
Tom pyta go:
„Co Jezus powiedział żonie,
zanim kopnął w kalendarz?”.
Jezus miał żonę?
To nieważne.
Załóżmy, że to równoległa rzeczywistość. W dowcipie miał.
No dobra.
To co powiedział Jezus do żony?
Poprosił ją, żeby przełożyła kartkę w kalendarzu,
bo zmienił się miesiąc.
Nie łapię.
Zna pan wyrażenie „kopnąć w kalendarz”?
- Znam. - To znaczy „umrzeć”.
Wiem.
To gra słowna.
Humor tkwi w podwójnym znaczeniu.
Jezus naprawdę kopie w kalendarz, tak jak w piłkę.
A ona…
miała przełożyć kartkę.
- Nie? - Nie.
No dobra.
Muszę je rysować co tydzień, więc czasem brakuje mi pomysłu.
Może jakiś kurs pisania?
Mam dwa dyplomy, więc…
Co?
Przez pół roku studiowałem medycynę.
Ale mniejsza.
Ważne, że ten dowcip nawet nikogo nie obrażał.
- Kogoś jednak się obraził. - Bez powodu.
- Cholera! - Co?
Moja tapicerka…
A ten co?
Dostał choroby lokomocyjnej.
Ale wcześniej. Skąd się tu wziął?
Słyszał pan o Petowym Zabójcy?
- Chwila. To on? - Nie.
Chyba jest jednym ze świadków.
Chwila. Co pan słyszał?
W wiadomościach mówili, że zazwyczaj napada rodziny
i przypala im tyłki petami.
Jakieś takie odjechane rzeczy.
A potem zaciera ślady.
Chwileczkę.
To jeden ze świadków od tych papierosów?
Mówił pan „świadek”, ale nie sądziłem, że mam to rozumieć dosłownie.
Szaleństwo. Ekscytująca sprawa.
No.
Ludzie giną. Ekscytujące, co nie?
Nie to miałem na myśli.
Proszę pana!
Wszystko dobrze?
Wszystko gra?
Jak on ma na imię?
Nie wiem.
Dlaczego nazywają go Petowym Zabójcą?
Tego seryjnego mordercę.
Niech się pan domyśli.
Niech mi pan pomoże.
Jestem do niczego. Przez dłonie. Przykro mi.
Chodźmy.
Czy to jest nerka?
Dawno żadnej nie widziałem.
Jeśli znowu zrobi się panu niedobrze…
proszę użyć tego.
Proszę.
Skuję panu tylko jedną rękę.
…tragiczna historia Rachel Akol.
Jeśli dopiero zaczynacie nas słuchać,
Rachel to 12-latka, która zmarła w wyniku domowej aborcji.
Szkoła nic nie wie.
Rodzice nie mają pojęcia, jak do tego doszło, a…
To koło prawie ma flaka.
Ale chyba dojedziemy.
To nie ten koleś, którego postrzelili?
Nie.
To był Bebe Cool. To jest Bobi Wine.
Tak.
Nie zna pan Bobiego Wine’a?
Na pewno jest pan policjantem?
Ponoć postrzelili go w kolano.
W kolano czy w udo?
Słyszałem, że w kolano.
Podobno kula poszła rykoszetem.
Jakby się odbiła od kolana.
Szaleństwo.
- Kto to panu powiedział? - W gazetach pisali.
Dobra.
Wie pan, co to znaczy
mieć kolano przestrzelone dziewięciomilimetrową kulą?
Wszystko.
I nie mam na myśli nic dobrego.
Strzał w kolano to okrutny sposób,
by zadać ból i uszkodzić ludzkie ciało.
Ból jest tak straszny,
że w języku angielskim nie ma wielu słów, które mogłyby go opisać.
W Ugandzie mamy takie słowo.
Brzmi ono: okuyinga.
Staw kolanowy to zlepek kości, chrząstek, włókien mięśniowych i nerwów.
Ze względu na to
pocisk przebijający staw ma okazję uszkodzić je wszystkie,
powodując potworne obrażenia wewnętrzne.
To nagromadzenie kości powoduje natychmiastowy ból.
Nawet broń małego kalibru, jak pistolet Patricka,
może wywołać dożywotni uraz.
Kule wykonane są z ołowiu.
Maź stawowa, która zmniejsza tarcie w kolanie,
rozpuszcza ołów.
Odłamki ołowiu w kolanie wywołają chroniczne zatrucie ołowiem,
które może skutkować osteoartropatią przerostową,
poważną postacią choroby zwyrodnieniowej.
Powiedzmy, że tak było. Z tym pańskim kolegą.
- To nie mój kolega. - Dobrze.
Do śmierci zmagałby się z zatruciem ołowiem,
a z tym nie ma żartów.
Sądząc po tym, jak podskakują na scenie,
to pewnie była powierzchowna rana.
Kula ledwie go musnęła.
Tak czy siak, nie chciałby pan oberwać w kolano.
Strzał w to miejsce jest naprawdę bolesny.
À propos, jak pan uciekł tym dewotkom?
Właściwie nie uciekłem.
Ona…
Zabrały mnie w jakieś inne miejsce,
do jakiegoś lasu sosnowego czy coś.
To było dziwne miejsce.
Zamknij się.
Kurwa! Cholera.
Popełniasz wielki błąd, wiesz?
Gdybyś miała choć parę komórek w tej żałosnej parodii mózgu,
tobyś mnie teraz zabiła.
Zabijam cię.
Zginiesz.
Tak?
Więc czemu jeszcze żyję?
Dlaczego…
Zakopię cię żywcem.
Widzisz, w tym właśnie sęk.
Nie wiem, co sobie myślisz…
ale ja się stąd wydostanę.
Gwarantuję.
Ostatnia szansa.
Wychodzę.
Masz ostatnią szansę albo wychodzę.
Dlaczego się zatrzymujemy?
Myślę o czymś, co powiedział.
Co powiedział?
Nie chodzi nawet o to, co powiedział.
Tylko jak.
Chyba nie wierzysz, że dałby radę się wygrzebać?
PAMIĘTAJCIE, TO WCIĄŻ PRAWDZIWA HISTORIA!
- No. - Jezu.
Co się z tym krajem dzieje?
Co nie? To jakieś szaleństwo. Absurdalna sprawa.
Rozpoznałby je pan?
Te porywaczki. Rozpoznałby pan je, gdyby znów je pan zobaczył?
No, jedna z nich nie żyje, ale tak.
Pamiętam tę, która uciekła.
Miała takie malutkie oczy.
- Wyglądała jak Brenda Fassie. - Rozumiem.
- No to jedźmy na komisariat. - Na komisariat?
Tak. Musi pan to zgłosić.
Mamy świetnego rysownika.
Wystarczy, że je pan opisze,
a będziemy mieli punkt zaczepienia.
A muszę dziś?
Każdy inny dzień byłby w porządku.
- Nie. - Może we wtorek, jak odpocznę.
To musi być teraz, póki wspomnienia są świeże.
To nie potrwa długo.
I osobiście odwiozę pana do domu.
- Gdzie pan mieszkał? - W Ntindzie.
Przy sklepie Tuskys.
Ale teraz jadę do mamy, a to aż w Makindye.
Dobre ryby.
Faktycznie, świetne ryby.
Dzień dobry.
Dzisiaj liczę na zniżkę!
Tutaj.
Proszę mu to dać.
Dobra.
- To coś religijnego? - Nie.
Znalazłem to.
To… materiał dowodowy?
Jasne, że nie.
Spodobało mi się, więc to wziąłem.
Było poza miejscem zbrodni.
- To mój amulet szczęścia. - Dobra.
Poprawię panu kajdanki. Musi panu być niewygodnie.
WCIĄŻ BRAK SPRAWIEDLIWOŚCI DLA OFIAR
POLICJA NIE ZNAJDUJE SPRAWCY
Za napoje jeszcze 200 szylingów.
Umyć panu szybę?
- Nie trzeba. - Za darmo.
Mogę?
Dziękuję.
Gotowe.
Vicky!
Zaczekaj. Wolniej.
Co się dzieje?
Co?
Teraz?
Dobra, już jadę.
Dobra.
- Wszystko w porządku? - Dzwoniła siostra mojej dziewczyny.
Coś musiało się stać. Chce, żebym wracał do domu.
Ale nic jej nie jest?
Nie wiem. Moja dziewczyna jest w ciąży, a w przeszłości poroniła.
Mam nadzieję, że to nie to.
Muszę tam lecieć, ale podrzucę pana na komisariat.
Na miejscu proszę pytać o Boba.
Proszę mu powiedzieć, że Patrick pana przysłał,
żeby sporządzić rysopis dziewczyn.
Tych porywaczek, ekstremistek.
Przykro mi, ale naprawdę muszę jechać.
Dobrze.
- Widzi pan ten znak? - Tak.
Ten niebieski z facetem i białym napisem.
Na restauracji?
Nie, ten jest czerwony. Niebieski z białym napisem.
- A, już widzę. - No.
Naprzeciwko stoi czerwony wóz strażacki.
A tuż przed nim jest komisariat.
Niech pan tam pójdzie,
zapyta o Boba i powie mu, że przysłał pana Patrick.
Załatwi rysownika, a kiedy skończycie, ja po pana przyjadę.
- Ja… - Naprawdę muszę jechać.
No nie wiem.
Przykro mi, ale muszę jechać.
No dobrze. A co z nim?
Na pewno nie ma nic przeciwko.
Ma pan?
Zdaje się, że nie.
No dobra.
Dziękuję.
- Niebieski z białym napisem. - Tak.
- A obok wóz. - Tak.
- Dobra. - Dobra.
Moja torba!
Zapomniałem torby.
Wie pan co? Proszę wsiadać.
Nie mogę tu pana zostawić. Przyznał się pan do morderstwa.
Pojedziemy do mnie, a potem na komisariat.
Proszę wsiadać.
Ale to morderstwo było w obronie własnej.
No jasne. Wiadomo, że w obronie własnej.
Patrick!
Przepraszam, ale mógłbym skorzystać z łazienki?
Nie ma sprawy.
Dziękuję.
- Wie pan co? - Co?
- Pan poda te ryby. - Słucham?
Nigdy nie rozumiałem, po co wieszać ryby na maskownicy.
O co chodzi?
Żeby nie zaśmierdzieć samochodu.
I żeby ryba zachowała świeżość.
Dlatego zachęcam do lektury Szczęśliwego miejsca.
Ta książka przenosi do miejsca, w którym odkryjecie swoje ja,
rozwiążecie wiele problemów,
nauczycie się wychowywać dzieci tak,
aby mogły wzrastać, rozwijać się…
- Łazienka. - Dziękuję.
Tylko proszę użyć brązowego ręcznika.
Dobrze.
Po jedynce nie spuszczamy wody.
Co ja sobie zrobiłem?
Pistolet? Gdzie jest Joseph?
- Nie wiem. - Nie wiesz?
Nie wiem.
Głupia jesteś?
Nie, posłuchaj.
Wystarczy, że powiesz mi, jak on wyglądał.
Był wysoki? Niski? Gruby? Muszę to wiedzieć!
- Nie mam pojęcia. - Dlaczego nie zadzwoniła?
Czemu nie wezwałaś policji?
Mogłaś zadzwonić do mnie. Gdzie jechała Dorothy?
- Nie wiem! - Byłaś z nią w aucie?
- Mamy jedno. - A ty…
Kurwa!
Po prostu…
Nie wiem!
Macie mój numer. Trzeba było zadzwonić.
Chodźmy na komisariat.
- Co? - Muszę wiedzieć, gdzie on jest.
Nie mam pojęcia. Odjechałam, bo usłyszałam strzał…
Posiadanie broni jest nielegalne!
Postanowiłam odjechać, bo zobaczyłam, że we mnie celuje.
To ten koleś, Patrick. To on!
- Otwórz drzwi. - Musisz je wyważyć.
Chcę tylko porozmawiać.
Wyważ je!
Myślisz, że jestem głupi? Pierdol się!
- Nie, Patrick. Nie rób tego. - Nie…
- Nie tutaj. - Dlaczego?
Bo śmierć jest za łatwa.
Proszę.
Zaufaj mi.
Kiedy zobaczysz, co jej zrobił,
zrozumiesz, dlaczego kulka w łeb
to dla niego za szybka śmierć.
Co mówiłeś o strzelaniu w kolana?
Pamiętam.
Mówiłeś, że kula się odbija.
Sprawdźmy to.
Mówię ci, przestań jęczeć.
Irytujesz mnie.
Zamknij się albo przysięgam, że przestrzelę ci drugie kolano!
Przysięgam, że to zrobię.
Drugą rękę też ci przestrzelę.
Wszystko, czego masz po dwa.
Jak twój jebany policzek.
Dwulicowy skurwiel.
Kto to jest?
Cholera, zapomniałem o nim.
Jakiś koleś potrzebny do śledztwa.
Ty i Dorothy?
Porywacie ludzi? I torturujecie?
Zostałyście religijnymi mścicielkami?
Co jest…? Nie poznaję was.
Jakimi religijnymi mścicielkami?
To nie miało nic wspólnego z religią.
Tak ci powiedział?
To nieprawda.
Co za koleś. Co za skurwiel.
Nie wierz w ani jedno jego słowo.
- To jebany kłamca. - Kłamca i złodziej.
Wiedziałem.
Od razu wiedziałem, że skurwiel łże jak pies.
Wiedziałem.
To co się stało?
To ten koleś z wiadomości.
Jaki koleś?
Kojarzysz tę nastolatkę z wiadomości? Rachel jakąś tam?
Dorothy o niej wspominała.
To ona zmarła w szpitalu w Mulago?
Co ona ma z tym wspólnego?
Dorothy nie powiedziała ci,
że to przez tę świnię dziewczynka trafiła do szpitala.
Spartolił jej aborcję.
Jak się domyślasz,
Dorothy i inne pielęgniarki bardzo to zaniepokoiło.
Dorothy zajmowała się dziewczynką i starała się ją uratować,
ale było już za późno.
Na początku nie chciała nic mówić.
Ale tuż przed śmiercią
przestraszyła się i wyznała Dorothy prawdę.
To on zrobił jej dziecko, a potem próbował przeprowadzić aborcję.
Pewnie dlatego, że nie chciał iść do szpitala,
bo wtedy wydałoby się, że skurwiel sypiał z 12-latką.
Wiesz, co jej powiedział?
Że jest, kurwa, lekarzem na pół etatu.
Mnie też to wciskał. Nie wierzyłem mu w ani słowo.
Że studiował medycynę i w ogóle.
Gówno, a nie lekarz na pół etatu.
Dziecko zmarło,
bo ten zbok nie chciał, żeby wydało się, że jest zbokiem.
Czemu nie przyszłyście do mnie?
Przyszłybyśmy… potem.
Prawo zabrania Dorothy rozmawiać o pacjentach.
Nawet z policją.
Chuj z tym.
To jakaś tajemnica lekarska czy coś.
A wiesz, jaka ona jest.
Chciała go zmusić, żeby się przyznał, i to nagrać.
I z tym przyszłaby do ciebie.
Widziałaś, jak umiera?
- Kto? - Dorothy.
Widziałaś, jak umiera?
Nie. Usłyszałam strzał i zobaczyłam ją na ziemi.
Nie wiem, może wciąż żyje.
Naprawdę chciałam wszystko ci powiedzieć,
ale to działo się tak szybko.
W środę Dorothy po mnie przyjechała
i dopiero pod domem jego mamy zrozumiałam, co się dzieje.
Tam go znalazłyśmy.
Stał pod mostem i palił.
Tam go dorwałyśmy.
„Robin”?
„Bruce”?
A może „Steven”? „Bob”?
„Luke”?
Jak Luke Skywalker.
„Einstein”? „Leusas”?
Wiesz, że to nie muszą być imiona dawnych sław?
Własne dziecko nazwij „Leusas”.
Nie dam dziecku głupiego imienia, bo w jakimś serialu była taka postać.
A „Einstein”…
Co masz do Einsteina? To był mądry facet, nie?
„Co masz do Einsteina?”
Tak się krzywdzi dziecko, Vee. To do niego mam.
Albo dziecko będzie równie genialne, albo będą je wyśmiewali w szkole.
Podoba mi się imię „Ludvik”. To jest fajne imię.
Podobają mi się imiona z historią. To buduje charakter.
Charakter budują wędrówki po górach, nie dziwne imiona.
Ty wiesz swoje, ja swoje.
Kamera włączona?
No dobra, zboku.
Będziesz patrzył prosto w tę kamerę
i powiesz prawdę.
Jeśli skłamiesz, przestrzelę ci jaja.
O ile trafisz w taki mały cel.
A więc rana ręki to kłamstwo.
Ale jak pogrzebanie go żywcem miało go zmusić, żeby się przyznał?
Mówił, że pogrzebałyśmy go żywcem?
Co za skurwiel!
Chyba upadłem na głowę,
że w cokolwiek uwierzyłem temu sukinsynowi.
Na to wygląda.
Skąd Dorothy wzięła broń?
- Pożyczyła twoją. - Moja była w…
Swoją drogą, fajna torba. Mam taką samą.
Szlag!
Wszystko w porządku? Co się stało?
Wpadłem w poślizg, ale nic mi nie jest.
Ma pan papierosy?
- Dziękuję. - Papierosy pana zabiją.
WPISZ PIN
Zero, jeden, zero, sześć, zero, dziewięć.
Patrick, co do tego zdjęcia, które mi przesłałeś…
Na początku nie udało mi się gościa zidentyfikować.
Ale potem Rita… Kojarzysz Ritę z księgowości?
Znalazła u mnie papiery i spytała, czy zamknęliśmy już tę sprawę.
Pytam: „Jaką sprawę?”.
A ona zaczęła gadać i gadać o takiej dawnej sprawie.
Tej, w której sąsiedzi oskarżyli gościa o czarną magię
i spalili mu dom z córką i wnuczką w środku.
O tej mówię.
Koleś był u nas parę razy
i mówił, że ta magia to był spisek, żeby go zabić i ukraść mu ziemię.
Ale nie miał dowodów, więc sprawa utknęła w miejscu.
Wydawało nam się dziwne,
że teraz jest świadkiem w sprawie Petowego Zabójcy.
Kłopoty się go trzymają.
Ale zadamy mu więcej pytań, kiedy przyjedziecie.
DWA TYGODNIE PÓŹNIEJ
Są tu twoi rodzice?
Tak, a co?
Bracia, rozpracuję to.