นี่มันที่ไหนกัน?
ชีวิตผมนี่มันไม่เข้าท่าเลย
เฮ้
ผมเคยถามตัวเองเรื่องนี้บ่อยเหมือนกัน
สก็อตต์ แกมันอดีตนักโทษที่หย่าแล้ว แกเป็นอเวนเจอรส์ได้ยังไง?
แกเดินทางย้อนเวลากับกัปตันอเมริกาทำไม?
ไม่เข้าท่าเลย
ชีวิตผมเปลี่ยนไปเยอะแล้ว
แต่ไม่ว่าจะไปไหน ผู้คน ก็ถามผมเหมือนกันหมด...
ถ่ายรูปกับหมาผมหน่อยได้ไหม?
สก็อตต์ แล้วตอนนี้ล่ะ?
จะไปยังไงต่อ?
ชีวิตจะพาแกไปไหนอีก?
ถ้าผมรู้ ก็คงไม่ใช่ชีวิตแล้วล่ะ
โอเค
- 2-3 ปีหลังนี้บ้าบอมาก สำหรับทุกคน - เฮ้ สบายดีไหม?
เราเตรียมขอบงให้หมดแล้ว
นายนี่สุดจริงๆ
ไม่ๆๆๆ
เราไม่รับเงินนายหรอก
- จะยังพูดแบบนี้อีกเหรอ? - ใช่ แน่นอนสิ!
รูเบ็น นายนี่มันสุดยอด
ขอบใจมากนะ สไปเดอร์แมน!
มาใช้เวลากับสิ่งที่สำคัญจริงๆดีกว่า
เช่นกับเพื่อนๆ
เพื่อนๆที่เราไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าเรามี
จดจำคนที่ทำให้เรามาถึงตรงนี้
ไม่มีพวกเขา เราทำไม่ได้หรอก
เฮ้ ผมก็แค่คนที่ถูกไล่ออก จากร้านบาสกิ้น ร็อบบินส์
คนเราบางทีมันก็เฮง
ผมโชคดีมากที่ได้พบโฮป แวน ดายน์
คุณคงรู้แล้วว่าเธอเป็นใคร
เธอเอาบริษัทพ่อเธอกลับมา
ตอนนี้เธอใช้บ.พิมพาร์ทิเคิล เพื่อเปลี่ยนแปลงโลก
หลายคนเอาแต่พูดว่าอยากช่วยโลก
แต่โฮปน่ะทำจริงทุกวัน
ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณมาก
ไม่ว่าจะปลูกป่า หาบ้านสงเคราะห์ ผลิตอาหารการกิน...
เธอไม่เคยปล่อยเวลาให้เสียเปล่า
ผมเองยังไม่อยากเชื่อเลย
เรื่องพวกนี้ไม่น่าเกิดขึ้นได้
แต่มันก็เกิดไปแล้ว
โลกนี้ช่างสวยงาม
ผมดีใจที่เรารักษามันไว้ได้
ผมยังคิดถึงตอนบู๊ไหม?
ก็มีบ้าง
ถ้าพวกอเวนเจอรส์ต้องการผม ผมจะไปช่วยไหม?
แน่นอน
ผมไม่มีวันหันหลังให้พวกนั้น
แต่ตอนนี้ งานเดียวที่ผมต้องการ คือการเป็นพ่อ
พ่อรักลูกนะ แคสซี่
ขอบใจมากที่ลูกเป็นฮีโร่ของพ่อ
พ่อขอโทษที่พลาดวันเกิดลูกไปบ้าง
และสำหรับเด็กๆทุกคน...
จำไว้ว่า
ระวังเจ้าตัวเล็กให้ดี
จงทำผิดพลาด
เสี่ยงบ้าง
เพราะหากมีสิ่งหนึ่งที่ชีวิตนี้สอนผม...
คนเราเติบใหญ่ได้เสมอ
โทษครับ มือถือผมเอง
คุกโทรมาทำไมเนี่ย?
แลง!
- แลง! - อยู่นี่ค่ะ
โอเค มา ไปได้แล้ว
เร็วเข้า
เฮ้ เธอโอเคไหม? คุณได้ข่าวหรือเปล่า?
ยังเลย เอ่อ...
หวัดดีค่ะ โฮป ดีค่ะ พ่อ
แคสซี่ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?
เซ็นตรงนี้ด้วย
อ๋อ ก็แค่...ติดคุกน่ะค่ะ
เอาคืนมาเลย
ฉันรู้นะว่าเป็นเธอ
แน่ใจเหรอ?
มองแทบไม่เห็นเลย เพราะคุณยิงแก๊สน้ำตา
ใส่คนประท้วงเต็มๆแบบนั้น
มันอยู่ไหน?
ฉันขอโทษนะ คุณคงอายมาก
อ๋อ แต่ฉันเจอนี่นะ
ลูกย่อส่วนรถตำรวจเหรอ?
คิดอะไรอยู่เนี่ย?
จะให้หนูแกล้งทำเป็นไม่เห็นรึไง?
พวกนั้นบุกรื้อแคมป์คนไร้บ้าน ตอนกลางดึกแบบนั้น
- ไม่ พ่อไม่ได้บอกว่า... - พ่อจะให้คนพวกนั้นไปไหน?
พวกนั้นเสียบ้านไปตอนเดอะบลิป ไม่ใช่ความผิดพวกเขานะ
รู้แล้ว
ตอนนี้ไม่มีใครมีปัญญาเช่าบ้านหรอก นอกจากพวกลูกคนรวย
พ่อไม่ได้สั่งลูก
- แค่จะบอกว่า... - คุณสั่งลูก
สั่งหนูแบบเต็มๆเลยล่ะ
เปล่า ลูกอยากทำอะไรก็ตามใจ
พ่อแค่แนะนำทางอื่นให้
โอเคค่ะ
พ่อสัญญากับแม่ของลูกไว้..
ว่าลูกจะใช้พลัง ตอนที่พ่อหรือโฮปอยู่ด้วยเท่านั้น
มันอันตรายมากนะ
หนูรู้ว่ามันอันตราย
ถ้าตำรวจยึดไปล่ะ? หา? หรือถ้าลูกทำมันหายล่ะ?​
หนูไม่ได้ทำชุดหนูหาย
ลูกมีชุดเหรอ?
เดี๋ยวนะ ชุดอยู่กับลูกเหรอ?
หนูดูแลตัวเองได้ โอเคไหม?
เชื่อหนูเถอะ หนูทำจนเก่งแล้ว
โอ้ย
- หนูไม่ได้ตั้งใจพูดแบบนั้น หนูขอโทษ - พ่อรู้
ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร
พ่อเข้าใจ
พ่อแค่คิดว่าลูกควรมีชีวิตปกติธรรมดาได้
พ่อคะ มีคนแต่งชุดเหมือนผึ้ง...
พยายามฆ่าหนูตอนหนู 6 ขวบ
หนูไม่มีวันมีชีวิตธรรมดาได้หรอก
เปิดเพลงฟังกันหน่อยไหม?
ตอนนั้น ผมคิดแต่ว่า....
ไอ้ฮัลค์มันทำให้ผมเป็นทารกได้ไง?
ผมจะเป็นทารกตลอดไปหรือเปล่า?
ผมเป็นลูกของไอ้ฮัลค์ใช่ไหม?
นี่พ่อฟังหนังสือตัวเองเหรอ?
- แต่ตอนนั้นผมพร้อมเจอทุกอย่าง - หืม? เปล่า นั่นมัน...วิทยุ
- สตีฟกับผมสนิทกันจากเรื่องนั้น
- พ่อ ปิดไปเถอะ - แปลกมากเลย
สวิตช์เป็นไรไม่รู้ มันปิดไม่ได้
หนูบอกให้ปิดไง
อะไรนะ? เร่งเสียงเหรอ? จัดไป
หลังจากนั้นไม่นาน เจ้าแรคคูนอวกาศก็โผล่มา
ผมว่ามันไม่รู้จักชื่อผม
ผมแค่ดีใจที่ได้เจอแรคคูนพูดได้
โทษนะ
ขอบใจมาก
โอเค
รางวัลโนเบลคุณอยู่ในตู้จดหมายนะ
ไม่อยู่สิน่าดู ผมเพิ่ง ประหยัดเงินไป 8 เหรียญ
พระเจ้า ผมนับถือคุณจริงๆ
ขอบใจ
แม่คิดถึงเวลาแบบนี้
มิติควอนตัมไม่มีพิซซ่าเหรอคะ?
ไม่ ไม่มีอะไรเลย
แม่คะ ถ้าแม่อยากคุย
แม่ก็คุยได้นะ
ลูกรัก แม่อยู่ที่นั่นมา 30 ปี
ตอนนี้แม่แค่อยากใช้ชีวิตธรรมดา
แคสซี่ หนนี้หลานได้เพื่อนใหม่ในคุกบ้างไหม?
คุณตา...
หนนี้งั้นเหรอ?
มีหนอื่นด้วยเหรอครับe?
คราวที่แล้วไม่น่าจะนับนะ
พ่อไม่รู้เรื่องเลย
ทำไมไม่โทรบอกพ่อบ้าง?
เพราะหนูรู้ว่าพ่อจะเป็นแบบนี้ไง
เป็นตาจะเอาแกออกมากับพวกมด
โอเค ต้องประชุมครอบครัวกันหน่อยแล้ว
เราขอประชุมครอบครัวได้ไหม?
ไม่ใช่ที่กำลังทำอยู่นี่เหรอ?
ใช่ ผมหมายถึงเรื่องนี้เนี่ย
ทุกคนดูสบายใจกันเหลือเกิน
ฟังนะ พ่อเข้าใจว่าลูกอยากช่วย
พ่อเข้าใจจริงๆ แคสซี่
แต่พ่อไม่อยากให้ลูกเอาชีวิตมาทิ้ง
อย่างน้อยหนูก็พยายามทำให้ชีวิตตัวเองมีค่า
พ่อช่วยโลกใบนี้ไว้นะ
งั้นเหรอ?
ไม่เห็นนายเคยพูดเรื่องนี้เลย
ทุกคนโปรดทราบ สก็อตต์ช่วยโลกนี้ไว้นะ
เป็นไงล่ะ สก็อตต์?​
เธอน่าจะเขียนหนังสือออกขายนะ
ขำตายล่ะ
ไม่ต้องขอบคุณผมนะ ที่ยังไม่เป็นผงกันเนี่ย
แล้วตอนนี้พ่อทำอะไรล่ะ?
เซ็นหนังสือเหรอ?
พ่อคือคนที่บุกเข้าไปในวิสต้าคอร์ปใช่ไหม?
ไม่ใช่พ่อเหรอ ที่บินไปเยอรมัน...
เพื่อสู้กัปตันอเมริกาที่สนามบินน่ะ?
ช่วยกัปตันอเมริกาสู้ที่สนามบินต่างหาก
พ่อไม่สู้กับกัปตันอเมริกาหรอก
พ่อไม่ได้บ้านะ
คนเรายังต้องการความช่วยเหลือนะ พ่อ
อย่างน้อยเราก็ยังพยายามทำสิ่งที่สำคัญ
"เรา" ไหน?
นี่พวกคุณสามคนทำอะไรกัน?
วิทยาศาสตร์น่ะ
กับพวกมด
วิทยาศาสตร์มด
ผมไม่เชื่อหรอก
ให้พ่อดูเลยดีกว่า
ว้าว พวกมันสร้างอะไรน่ะ?
นี่คุณทำเหรอ?
เปล่า พวกมันสร้างเทคโนโลยีเองเลย
มดพวกนี้ฉลาดมาก
โอเค ช่วงที่พ่อ...
หายไป 5 ปี หนูมีเวลาเยอะ
เลยเริ่มอ่านบันทึกเก่าๆของคุณตาแฮงค์...
หนูอินเรื่องมิติควอนตัมมาก ก็เลย...
มิติควอนตัมเหรอ?
หนูรู้ว่าพวกเรามีประวัติที่นั่น เลยไม่อยากทำให้ใครตกใจ...
แต่เราได้คุยกันเรื่องนี้จริงๆ
ก็หลานสงสัยน่ะ โอเคไหม?
ฉันไม่ผิดนะ ถ้ามีคน มองฉันเป็นแรงบันดาลใจน่ะ
หนูเรียนรู้เรื่องมิติควอนตัมเหรอ?
ทำไมไม่ถามยายล่ะ?
หนูพยายามถามแล้วนะคะ แม่
หลายครั้งด้วย
แต่แม่ไม่พูดถึงมันเลย
แคสซี่แค่สงสัยน่ะ...
เราเลยแนะนำเธอบ้าง
นี่มันไม่ใช่เรื่องวิทยาศาสตร์มดนะ ใช่ไหม เฮ็นรี่?
คุณก็รู้ว่ามิติควอนตัมอันตรายแค่ไหน
เรารู้ค่ะ แม่
ไม่มีใครจะไปที่นั่นหรอก
เราถึงสร้างนี่ขึ้นมา
มันเหมือนดาวเทียม สำหรับอวกาศหรือมหาสมุทร
แต่...สำหรับควอนตัม
เราแค่ต้องใช้แผนที่
แล้วเราจะสามารถศึกษา และเรียนรู้มิติควอนตัมได้ทั้งหมด
โดยไม่ต้องไปที่นั่น
ลูกสาวนายสร้างกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล ที่เล็กกว่าอะตอมในใต้ถุนบ้านตัวเอง
ถ้าหนูมีมันตอนที่ทุกคนไม่อยู่...
หนูคงหาพ่อเจอ
มันยอดมาก
พ่อตะลึงเลย
แล้วมันใช้ยังไง?
มันคล้ายวิทยุสื่อสารที่เราเคยมี
เราส่งสัญญาณไปจากที่นี่...
มันจะเก็บข้อมูลแล้วส่งสัญญาณกลับมา
เดี๋ยวนะ
หนูส่งสัญญาณจากที่นี่ ไปที่มิติควอนตัมเหรอ?
ค่ะ
- ปิดเครื่องเดี๋ยวนี้เลย - แจเน็ท...
- ทำไมต้องปิดด้วย... - เป็นอะไรเหรอ?
เราต้องปิดเครื่องเดี๋ยวนี้เลย!
เป็นอะไรคะแม่!
แจเน็ท?
ฉันน่าจะบอกเรื่องนี้กับทุกคน...
พ่อ?
ไม่นะ!
- ไม่! - แม่!
ไม่นะ!
โธ่เว๊ย!
พ่อ?
พ่อ!
แคสซี่
พ่อ!
พ่อ ลุกมาค่ะ
โอเค
ลูกไม่เป็นไรนะ?
ค่ะ ไม่เป็นไร
เราอยู่ที่ไหนเนี่ย?
แม่!
พ่อ!
โฮป ทางนี้
พ่อโอเคใช่ไหม?
เราน่าจะตายไปแล้ว
เราอยู่ที่ไหนคะเนี่ย?
พ่อก็ไม่รู้
ใช่ที่หนูคิดไหมเนี่ย?
พ่อว่าน่าจะใช่...
แต่มันไม่น่าจะใช่แบบนี้
แจเน็ท!
แม่!
แจเน็ท!
แม่!
อย่าไปไหนนะ
เราต้องหาสก็อตต์กับแคสซี่ให้่เจอ
เดี๋ยวนี้เลย
โฮป? โฮป?
แฮงค์ ได้ยินผมไหม?
- มีใครได้ยินผมไหม? - พระเจ้า
- ไม่เป็นไร - แล้วเราจะทำไงดี?
โอเค โอเค เรายังโอเคอยู่
ทุกอย่างจะต้องออกมาโอเค
พ่อพูดโอเคบ่อยไปนะ พ่อ
โอเค เอาล่ะ โอเค เพราะเรายังโอเคไง
เรายังโอเค
เราไม่เป็นไร
เราจะหาพวกนั้นให้เจอ แล้วกลับบ้านกัน
มองดูรอบๆสิ
สวยดีออก
โอเคไหม? ได้อยู่ข้างนอกบ้าง
เหมือนได้ไปแคมปิ้งไง เราชอบแคมปิ้งนี่
เราไม่เคยไปแคมปิ้งนะ
แต่เราก็พูดถึงมันตลอดนี่
ดวงอาทิตย์มันขยับได้เหรอ?
ถอยไป!
พระเจ้า
พ่อว่ามันไม่ใช่ดวงอาทิตย์หรอก!
ไม่เป็นไร
- พ่อ! - ไม่เป็นไร ลูก
ยังโอเคอยู่
พ่อ! โอ้ย พระเจ้า!
ประหลาดมากเลย
วิ่งเร็ว
ในมิติควอนตัมมีคนควอนตัมด้วยเหรอ?
ใช่...
พ่อเองก็ไม่รู้เหมือนกัน
อะไรกันน่ะ แม่?
ยานนั่นมันตามหาอะไรเหรอ?
พูดกันเบาๆหน่อย
ไหนแม่บอกว่าที่นี่ไม่มีอะไรไง
ทำไมไม่เล่าให้เราฟังตามความจริง?
โฮป แม่จะอธิบายทุกอย่าง แต่ตอนนี้...
- เชื่อใจแม่ก่อนเถอะ - แม่ก็ทำให้หนูเชื่อใจสิ!
ใจเย็นก่อน โอเคไหม? ค่อยๆคุยกัน...
เราไม่มีเวลาคุยแล้ว เฮ็นรี่
ไม่ แม่ต้องบอกมาเลย...
แล้วทำไมแกไม่ฟังแม่? แม่บอกแล้วว่าอย่ายุ่งกับที่นี่
แจเน็ท ผมขอโทษ
ผมน่าจะบอกคุณว่าเราแอบทำอะไรกัน ผมไม่รู้เลยว่า...
ฉันรู้...
เดี๋ยวค่อยมาคุยกัน
ตอนนี้ เราต้องสามัคคี
ต้องหาสก็อตต์กับแคสซี่...
แล้วเราจะกลับบ้านกัน โอเคไหม?
โอเคไหม?
โอเค
อยู่ใกล้กันไว้นะ
นี่มันสุดยอดมาก
ผมศึกษามิติควอนตัมมาหลายปี
ทำไมไม่เห็นไอ้พวกนี้เลย?
คุณยังมองมันไม่ลึกพอ
คุณมองไม่ผ่านความว่างเปล่า หรืออานุภาคของอะตอม
ในนี้มีโลกหลายใบ...
โลกที่อยู่ในโลก
มันเป็นสถานที่นอกกาลเวลาและ...อวกาศ
เป็นจักรวาลลี้ลับ...
ใต้จักรวาลของเรา
เฮ้ ปล่อยฉันนะ!
แคสซี่?
ลูกสาวฉันอยู่ไหน?
ลูกฉันอยู่ไหน?
แคสซี่?
ลูกสาวฉันอยู่ที่ไหน?
แคสซี่!
พ่อ!
แคสซี่!
ดื่มเข้าไปซะ
อะไรนะ?
ฉันจัดการเอง
แม่
แทงแบบนั้นคือดีใช่ไหม?
ก็มีคนไปส่งละกัน
หมอนี่มาดี
รถไปส่งอย่างหรูเลย
กล่าวโดยคนที่คิดค้นชุดบินได้จากพวกมด
ก็ผมชอบมดนี่
ฉันก็รักคุณที่คุณรักมด เอ้านี่
มันจะช่วยให้เรากลมกลืน
แล้วเราจะนั่งมันไปไหนเนี่ย?
เราอยู่ไม่ห่างจากเพื่อนเก่าฉัน
ถ้าจะมีใครได้ข่าวสก็อตต์กับแคสซี่...
ก็เพื่อนฉันคนนี้แหละ
เชิญแม่ก่อนเลย
ขึ้นมาเลย แอนท์แมน
ปล่อยฉันนะ! ปล่อยฉัน!
แกพูดอะไรฉันไม่รู้เรื่อง!
ฉันไม่รู้ว่าแก..
ไม่! ไม่!
ดื่มซะ!
สวัสดี
ไฮ ไฮ
ดื่มของเหลวหรือยัง?
ทำไมฉันฟังแกรู้เรื่องเนี่ย?
แจ่มเลย เพราะของเหลวไง
เฮ้ ทุกคน ได้ผลด้วย! ของเหลวเราได้ผล!
ในที่สุดเราก็เป็นเพื่อนกันได้
ไฮ ฉันคือเว็บ
นายเพิ่งดื่มฉันเข้าไป
ฉัน...ว่าไงนะ?
อ๋อ เอาอีกไหม? มาสิ..
- ฉันเทใส่รูนายได้อีกนะ... - ไม่ ฉันโอเคแล้ว
- ฉันโอแล้ว - ว้าว!
รูใหญ่จริงๆ
นี่นายมีกี่รูเนี่ย?
โทษนะ คำถามส่วนตัวไปไหม?
ฉันไม่มีรูเลย
หมอนี่ชื่อสก็อตต์ แลง...
และมันมี 7 รู
ใช่ ถูกต้อง
แล้วนายรู้ได้ไง?
เขาเป็นพวกควาซ มีพลังจิตน่ะ
นายอ่านใจได้เหรอ?
ใช่ แต่ถ้าอ่านไม่ได้คงดี
น่าเกลียดกันทุกคนเลย
- นายหยุดคิดแบบนั้นได้ไหม? - โทษที
- หยุดทีเถอะนะ - หยุดคิดใช่ไหม?
- คิดแบบนั้นไง - ฉันพยายามอยู่เนี่ย
ยังพยายามไม่พอ และฉันก็คิดว่านายดูเพี้ยนเหมือนกัน
ฉันไม่ได้คิดว่านายดูเพี้ยน ดูเจ๋งดีออก...
ฉันอยากมีหัวเรืองแสงมั่ง
ไม่ ไม่จริงหรอก
เออ ไม่อยากมีหรอก ฉันตื่นเต้นน่ะ เลยพูดออกมาแบบนั้น
นายมาทำอะไรที่นี่?
- นายเป็นสายลับเหรอ? - อะไรนะ? เปล่าๆๆๆ
เราน่าจะทรมานมันดู
ทุกคน ไม่เป็นไรนะ
เราไม่ใช่...สายลับ เขาเป็นพ่อฉันเอง
- ขอบใจนะ - ยินดี
แล้ว "ซานฟรานซิสโก" คือใคร?
- เรามาจากที่นั่น - มันเป็นสถานที่น่ะ
แล้ว "โลก" คืออะไร?
เรามาจากที่นั่นเหมือนกัน
น่าจับทรมานทั้งคู่เลย
ทำไมอะไรๆแกก็จะทรมานคนอื่น? เรามีทางเลือกเยอะแยะ
รูนายเอาของเหลวออกมาได้ไหม? เช่นพวกนม น้ำผลไม้...
เว็บ เลิกถามเรื่องรูมันได้แล้ว
คนบางคนมันก็มีรู
ตกลงนายมาทำอะไรที่นี่?
นายมาจากไหน?
- โอเค... - จากบนนั้น บนนั้นไง
- จากที่ข้างบนนี่ไง มันมีอีกจักรวาล - โลกน่ะ โลกใบใหญ่
- จักรวาลเดียวกันแหละ แต่มันใหญ่กว่า - นี่ก็โลก แต่เป็นโลกใบเล็กไง
- ฉันว่าประมาณนั้น - ฉันตัวโตได้ ย่อส่วนได้
- และมันเหมือน... - ที่จริงฉันเขียนหนังสือเรื่องนี้ด้วยนะ
- ไม่รู้สินะ - ที่นี่คือมิติควอนตัม
ต้องย่อส่วนลงก่อน ถึงจะเข้ามาได้
- ตอนนี้เราตัวติ๊ดเดียว - ที่เรามามันใหญ่กว่านี้
- เราตัวเล็กลงแล้ว - ใหญ่กว่านี้น่ะ
โอเค พวกมันพูดความจริง
ไม่สำคัญหรอก
แกมาจากข้างบน
เหมือนมัน
มันกำลังล่าแกอยู่
มันจะเผาโลกทั้งใบเพื่อหาพวกแก
ใครเหรอ?
ผู้พิชิตไง
ที่นี่มีผู้คน ฉลาดซะด้วย
ผมสร้างทฤษฎีว่าเป็นไปได้ แต่พอได้ลงมาจริงๆ...
จักรวาลที่เล็กกว่าอะตอม
มันเปลี่ยนทุกอย่างที่เรารู้จักเกี่ยวกับชีวิต...
วิวัฒนาการ จุดยืนในแกแล็คซี่ของเรา...
แม่เจ้า!
หมอนั่นดูเหมือนบร็อคโคลี่เลย
ก้มหัวลง
ตามฉันมา
ดื่มซะ
เดี๋ยวฉันมานะ
ฉันมาพบครายลาร์
เธอนั่นเอง
รู้กันแค่เรา
กับครายลาร์นะ
สวัสดี
ฉันไม่รู้จักขนบธรรมเนียมพวกนาย...
แต่นายมีเครื่องดื่มที่ทำฉันเมาได้ใช่ไหม?
แน่นอนครับ
โสดอยู่ไหมจ๊ะ?
พระเจ้า
ไปซะ
ได้เวลาแล้ว
ตามฉันมา
ทางนี้เลยครับ
แล้วแม่รู้จักหมอนี่ได้ไง?
อดีตนักต่อสู้เพื่ออิสรภาพ เพื่อนแม่เอง
โทษนะ คุณเป็นนักต่อสู้เพื่ออิสรภาพเหรอ?
หรือที่เรียกว่าผู้ก่อการร้าย
ขึ้นอยู่กับว่าคุณถามใคร
แต่เชื่อฉันเถอะ เพื่อนฉันช่วยได้แน่
แจเน็ท แวน ดายน์?
นึกว่าเธอตายไปแล้วซะอีก
ไม่เจอกันนานเลยนะ ครายลาร์
ตอนนี้ฉันเป็นลอร์ด ครายลาร์แล้ว
ฉันสู้แทบตายเพื่อให้ได้เป็นลอร์ด
ฟังดูหรูหราหมาเห่ามาก
นายต้องเป็นแฮงค์แน่ๆ
ฉันได้ยินเรื่องนายกับมดของนายมาเยอะ
มดมันคืออะไรเหรอ?
ที่นี่มีมดไหม?
คิดว่าไม่มีนะ ไม่มีหรอก
โธ่ แย่จัง
โฮป?
เธอต้องเป็นโฮปแน่ๆ
แม่เธอพูดถึงเธอทุกวัน
แปลกจัง...
แม่ฉันไม่เคยพูดถึงคุณเลย
เป็นฉันก็คงไม่เล่าให้ลูกฟังเหมือนกัน
- โลดโผนกันมาเยอะน่ะ - ตลกตายล่ะ
โลดโผนแค่ไหนเหรอ?
สุดๆ เฮ็นรี่
ครายลาร์...เราอยากขอให้นายช่วย
แจเน็ท เราผ่านอะไรด้วยกันมาขนาดนี้...
ขอมาเลย
จะให้ช่วยอะไรขอให้บอก
แต่...
มีใครหิวมั่งไหม? ฉันหิวไส้จะขาดแล้ว
เด็กๆ...
เอามาเลย
พวกนี้ไม่รู้เลย...
ไม่รู้อะไรทั้งนั้น
งั้นก็เอาพวกมันออกไป
โทษนะ
ฟังนะ หมอนั่นพูดถูก ฉันไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้น
เราแค่พยายามตามหาครอบครัวเรา
เธอมีแผนที่ไหม?
เราแค่อยากไป...
เดี๋ยวๆๆ! อย่ายิง
พวกนี้มากับเรา
ตึกนี่มีชีวิตด้วยเหรอ?
ตึกนายไม่มีชีวิตเหรอ?
ฟังนะ
เราแค่อยากกลับบ้าน
อย่างน้อยพวกนายยังมีบ้าน
มันเกิดอะไรขึ้นที่นี่?
ผู้พิชิตเผาบ้านเรา
เรื่องราวของเรา
มันใช้กระดูกคนของเราสร้างป้อมปราการ
มีบางคนหนีรอดไปได้..
เจอกับคนอื่นที่กำลังหนีอยู่
เราพยายามรวบรวมคนที่สู้ไหว
แต่ก็ไม่เคยพอ
เสียใจด้วยนะ
พวกเราช่วยคุณได้
- เอ่อ แคสซี่... - พ่อ พ่อเป็นอเวนเจอร์นะ
คนพวกนี้ต้องการความช่วยเหลือ
ไม่ ที่พ่อต้องทำคือพาลูกกลับบ้าน
ทำไมพ่อถึงไม่อยากช่วย?
เราไม่รู้จักที่นี่เลยนะ
ไม่รู้ว่าเวลาที่นี่เป็นยังไงด้วยซ้ำ
นี่เราเพิ่งหายตัวไป 10 วินาที
หรือหายไป 10 ปีแล้วกันแน่?
คิดถึงแม่บ้างสิ
- รู้ไหมว่าตอนนี้แม่จะ... - อย่าใช้แม่มาอ้างเลย
- พ่อแค่ไม่สนใจ - ไม่ สนสิ
พ่อรู้ว่าลูกอยากช่วย พ่อรู้
แต่นี่ไม่ใช่การต่อสู้ของเรา
แค่เพราะมันไม่ได้เกิดกับพ่อ ไม่ได้หมายความว่ามันไม่เกิดขึ้นนะ
เฮ้
มองหน้าพ่อได้ไหม?
เธอผิดหวังในตัวนายมาก
รู้ เออ ขอบใจนะ
ยินดี
เดี๋ยวเราค่อยมาคุยกันเรื่องนี้
ไปตามหาคนอื่นก่อนดีกว่า
ไม่มีใครรู้จักที่นี่ดีเท่าแจเน็ท
นายว่าไงนะ?
อะไรเหรอ?
ชื่อนั้น
แจเน็ท...แวน ดายน์เหรอ?
เธออยู่ที่ไหน?
เรากำลังพยายามหาเธอนี่ไง รู้จักเธอด้วยเหรอ?
ฉันรู้จักเธอ
เธอไม่ควรลงมาที่นี่
เฮ้ เอาเชสเซอร์มาหน่อยสิ
ใช่ ขอบใจมาก
ถ้ายังไม่เคยกิน อย่าลอง...
นอกจากจะอยากให้ชีวิตเปลี่ยน
ครายลาร์ เรากำลังตามหาเพื่อนๆอยู่
สองคน
เป็นมนุษย์เหมือนกับเรา
มนุษย์ คำนี้แหละ
ฉันลืมไปแล้ว ว่าพวกเธอเรียกตัวเองว่าอะไร
มนุษย์
แล้วนายไม่ใช่มนุษย์เหรอ?
ในทางเทคนิคถือว่าไม่ใช่ แต่ก็ใช่
ถ้าเป็นเรื่องสำคัญ
อย่า!
ขอเราคุยกันก่อน
อะไรทำให้เธอกลับมาหาเราล่ะ แจเน็ท?
ถ้าฉันจำไม่ผิด เธอหนีเราไป
เธอทิ้งพวกเรา...
ให้สู้กับเขา
แจเน็ท หมอนี่หมายความว่าไง?
เธอไม่ได้เล่าเรื่องเขาให้พวกนี้ฟัง
เธอเคยเล่า...
สิ่งที่ีเธอทำที่นี่หรือเปล่า?
ว่ามีคนตายเพราะเธอไปเท่าไหร่?
ครอบครัวเธอรู้จัก ตัวตนที่แท้จริงของเธอไหม?
แม่ของเธอ...
เต็มไปด้วยความลับมากมาย
คุณโกหก
ฉันโกหก
เยอะอยู่
แต่ไม่ใช่เรื่องนี้
ปล่อยพวกนี้ไป
มันต้องการแค่ฉัน
แต่เธอต้องการพวกนี้
พวกนี้เลยต้องมาด้วย
พร้อมกับเพื่อนๆคนอื่นของเธอ
ฉันได้ยินเรื่องพวกนั้น
แต่เขาก็ได้ยินด้วย
เขาเลยส่งนักล่ามา
นักล่าแบบไหน?
ไม่ใช่มนุษย์ ไม่ใช่เครื่องจักร
เป็นสิ่งมีชีวิตจักรกล ที่ถูกออกแบบมา...
เพื่อสังหาร
แล้วพวกมันอยู่ไหน?
ไม่รู้เหมือนกัน
ตายแล้ว
ตายแล้วมั๊ง
น่าเศร้าจริงๆ เรื่องพวกนี้มัน...
ไม่น่าเกิดเลย แจเน็ท
ให้สิ่งที่เขาต้องการไปเถอะ
มันเกิดอะไรขึ้นกับนาย?
เราเคยสู้กับมันมาด้วยกัน
เขาโน้มน้าวใจเก่งน่ะ
ไปหาเขากันนะ
เราคุยกันจบแล้วล่ะ
ยานนั่นพาเราหนีได้ไหม?
คุ้มกันฉันหน่อยได้ไหม?
อยู่แล้ว
เฮ็นรี่ ไปขับเลย
ฉันจะสตาร์ทยานเอง
คันบังคับอยู่ไหนเนี่ย?
ก็นั่นแหละคันบังคับ
อะไรวะเนี่ย?
คุณขับได้แน่ เหมือนขี่จักรยานนั่นแหละ
จักรยานที่มีชีวิตใช่ไหม?
สอดมือเข้าไปเลย!
เหมือนยัดไส้ไก่ง่วงน่ะ
- จริงเหรอแม่? หมอนั่นเนี่ยนะ? - เขาเคยมีเสน่ห์มากนะ
คุณกับหมอนั่นเนี่ยนะ?
ฉันอยู่ข้างล่างนี่ตั้ง 30 ปีนะ เฮ็นรี่
- ฉันก็มีความต้องการเหมือนกัน - พระเจ้า
ผมเข้าใจ ผมก็มีความต้องการเหมือนกัน
พระเจ้า!
มีไปกินข้าวเย็นกับคนอื่นหลายครั้งอยู่
เธอชื่อลินดา
แต่ไม่เวิร์ค
ทำไมล่ะ?
เธอไม่ใช่คุณไง ที่รัก
- เอาทุกคนขึ้นยาน เราจะไปจากที่นี่ - โอเค
- โซลั่ม - อยู่นี่ครับ
พาพวกนี้ไปให้ไกลจากที่นี่ที่สุด
- อะไรนะ? - ทำไมล่ะ?
ถ้าพวกนายกำลังตามหาแจเน็ท แสดงว่ามันกำลังตามหาพวกนาย
นายพามันมาหาพวกเรา!
มาเร็ว มา!
จัดการให้ได้เยอะที่สุด
เราจะต้านพวกมัน
ไป!
มา! เร็วเข้า!
เราต้องเผ่นแล้ว!
ขึ้นไป ขึ้นไป เร็ว!
ไปได้แล้ว! เดี๋ยวนี้เลย!
พระเจ้า!
แคสซี่ ไปเร็ว!
ไปที่หลบภัยซะ
แล้วรอฉันติดต่อไป
- เว็บ เราจะไปแล้ว - ไม่ เดี๋ยว!
- ไป! ไป! - แต่เพื่อนๆฉัน
ส่งตัวคนพวกนั้นมา
แล้วผู้พิชิตจะปราณีเจ้า
ฉันรู้จักความปราณีของมันดี
อยู่นี่นะ พ่อจะ...
แคสซี่?
โอ้ย ไม่นะ
โอเค หนูก็มีชุด
ใช่ พ่อเห็นแล้วล่ะ
- ไม่เป็นไรนะ? - ค่ะ
ใช้โมเมนตัม โอเคไหม?
โดด แล้วชก โอเคนะ? เนียนๆเลย โดดแล้วชก
หนูรู้ว่าต้องทำยังไงน่า พ่อ
- เหรอ? จริงเหรอ? - ใช่!
เพราะพ่อดูอยู่ เหมือนลูกไม่รู้นะ
จังหวะยังไม่ดี แค่นั้นเอง
โดด...
แบบนั้นแหละ
เห็นไหม? เห็นที่พ่อทำไหม?
ไม่หรอก พ่อตัวเล็กขนาดนี้!
ก็โดดแล้วชกไง
เจ็นทอร์ร่า เราต้องไปแล้ว
ไปที่ยาน!
ขอต้อนรับกลับสู่มิติควอนตัมนะ สก็อตต์
ฉันรอเวลานี้มานานมากแล้ว
อะไรนะ?
มีใครอยู่ในนั้นเหรอ?
โอ้ มีสิ
โชคชะตาที่แกไม่มีวันหนีพ้น
โชคชะตาของเราถูกหลอมรวมกันเสมอ...
ตั้งแต่วันนั้นที่เราพบกัน
สก็อตต์ แลง
อย่ามายุ่งกับเรานะ!
แล้วแกก็ทำลายฉัน
- เนรเทศฉันมาอยู่ที่นี่ - เดี๋ยว...
แดร์เร็นเหรอ?
แปลกใจไหมที่ได้เจอฉัน?
แปลกใจสิ
มนุษย์ผึ้งนั่นเหรอ?
- มนุษย์ผึ้งนั่นใช่ไหม? - แคสซี่?
โตจนฉันเกือบจำไม่ได้เลย
นี่แกยังไม่ตายได้ไง?
ฉันกลายเป็นสุดยอดอาวุธ
กลายเป็นแบบนี้น่ะเหรอ?
ฟังนะ แดร์เร็น...
แดร์เร็นมันตายไปแล้ว!
ตอนนี้มีแค่..โมด็อก!
แกไม่มีที่หนีแล้ว สก็อตต์
แกหนีฉันไม่พ้น
และหนีเขาไม่พ้นด้วย
เขาคืออนาคต
เขาคืออดีต
และตอนนี้เขาต้องการแค่แก
แม่คะ?
อะไรตามล่าสก็อตต์กับแคสซี่อยู่?
เราต้องหาตัวพวกนั้นนะ
แม่มีเรื่องที่ต้องทำก่อน
สองคนนั้นอาจจายแล้วก็ได้!
โฮป ขอร้องล่ะ
นี่แม่ยังปิดบังพวกเราอีก
แม่พยายามปกป้องแกนะ
จากอะไร?
แม่กลัวใครนักหนา?
ติดคุกครั้งที่สามใช่ไหม?
ของพ่อสี่แล้ว
เราได้มาเจอกันอีกครั้ง
แบบต่อหน้า
หน้ามาเต็มจริงแหละ
อย่างเบิ้มเลย
ทำไมหัวคุณลอยเป็นกระสือแบบนั้น?
แกน่าจะเล่าให้เราฟังได้นะ แดร์เร็น
แกทิ้งให้แดร์เร็นตายในมิติควอนตัม
แต่ผู้พิชิตมาเจอฉันเข้า
เขาสร้างฉันขึ้นมาใหม่
ทำให้ฉันเป็นอาวุธขั้นสุดยอด
เป็นสิ่งมีชีวิตจักรกลที่ถูกออกแบบมา...
อ๋อ โมด็อก?
เข้าใจแล้ว เป็นตัวย่อนี่เอง
เป็นตัวย่อ
เป็นสิ่งมีชีวิตจักรกลที่ถูกออกแบบมาเพื่อฆ่า
จริงๆต้อง "โมดอฟท์" นะ
- แกคงคิดว่าจะไม่ได้เจอฉันอีกสินะ - เพิ่งเห็นขาเหมือนขาเด็กเลยว่ะ
ไม่ใช่ขาเด็กซะหน่อย
เหมือนขาทารกเลย
แกคิดว่าแกฉลาดมาก
สก็อตต์ แลง ผู้พรากทุกอย่างไปจากฉัน
ผู้ขโมยทั้งชีวิตฉันไป
แต่ฉันก็ทำได้
ฉันเอาแกมาที่นี่
ฉันเจอสัญญาณที่เธอส่งมานะ แคสซี่
ต้องขอบใจเธอ ไม่มีเธอช่วย ฉันคงทำไม่ได้
แกกำลังมองคนที่ถูกปล่อยเป็นอิสระ
ฉันสร้างอะไรที่นี่มากมายจนแกคิดไม่ถึง
ทั้งหมดเพื่อเขา
แม่ไม่ใช่คนเดียวที่ถูกทิ้งไว้ในมิติควอนตัม
ที่นี่มันที่ไหนกัน?
เขาบอกว่าเขาเป็นผู้มาเยือน
เป็นนักวิทยาศาสตร์ที่หลงทางมา
เขามียาน...
แบบที่แม่ไม่เคยเห็นมาก่อน
ยานที่เดินทางไปตามพหุภพได้
พหุภพเหรอ?
หมายถึงมิติคู่ขนานเหรอ?
มิติความเป็นจริงคู่ขนานใช่ไหม?
ตอนแรกฉันก็ไม่เชื่อ
แต่มันมีอยู่จริง
เหมือนทฤษฏีที่เราเคยตั้งไว้
ยานนี่พาเรากลับบ้านได้ไหม?
มันพาคุณไปไหนก็ได้
แม่ไม่เคยเจอใครแบบเขา
เขารู้สึก...
หลงทางมาก
คงเราทั้งคู่นั่นแหละ
แต่เราก็มีทางออก
เราพยายามทุกทาง...
เพื่อจะชาร์จแกนพลังงานของยานลำนั้น
แต่ไม่ได้ผลเลย
แต่หลังจากอยู่คนเดียวมาหลายปี มีเพื่อนบ้างก็ดีไม่น้อย
ฉันโกหกโฮป
ฉันบอกลูกว่าจะกลับบ้าน
ฉันมองเห็นลูกอยู่ข้างประตู
รอฉันกลับบ้าน
นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่ฉันทำ...
คือการโกหกลูก
ฉันนึกว่าฉันจะมีเวลามากกว่านี้
ผมให้มันกับคุณได้
เวลา
มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด
มันคือกรงขัง
มันจะทำทุกอย่าง...
เพื่อทำให้คุณคลั่ง
คุณต้องออกจากกรงนั่น ถึงจะเห็น...
ว่าที่จริง...
มันเล็กแค่ไหน
เราจะได้ออกไปจากที่นี่
เธอจะได้เปิดประตู...
แล้วคุณจะอยู่ที่นั่น
ผมรับปาก
- มาหาทางกันต่อเถอะ - โอเค
มันใช้เวลานานมาก แต่เราก็ทำได้
เราทำให้ยานกลับมาใช้งานได้
กลับบ้านกันเถอะ
ยานของเขาเป็นแบบนูโรคีเนติค
เชื่อมต่อกับระบบความคิดของเขา
เมื่อฉันแตะยาน..
ฉันเห็นความคิดเขา
ฉันรู้สึกถึง...
สิ่งที่เขาทำลงไป
โลกทั้งใบ...
ทั้งช่วงเวลา...
หายไปหมด เหมือนมันไม่เคยมีตัวตนมาก่อน
แจเน็ท?
เราไปกันได้แล้ว
เดี๋ยวนี้เลย
"แคง" คือใครเหรอ?
คือคนที่ผมต้องเป็น
เขาไม่ได้มาตกที่นี่
แต่ถูกเนรเทศมา
นอกอวกาศและกาลเวลา
เป็นที่เดียว...
ที่เขามาได้
เนรเทศมาเหรอ?
โดยใคร?
ฉันก็ไม่รู้
แต่พวกนั้นทำยานเขาเสีย
และขังเขาไว้ที่นี่
เพราะฉัน...
เขาถึงออกไปได้อีกครั้ง
แจเน็ท?
อย่าเข้ามานะ
คุณช่วยชีวิตผมไว้
ผมรับปากกับคุณแล้ว
ให้ผมพาคุณกลับบ้านเถอะ
แล้วยังไงต่อ?
คุณจะทำยังไงต่อ?
ชนะไง
ผมบอกแล้ว เวลามันไม่ได้เหมือนที่คุณคิด
ผมทำให้เหมือน...
คุณไม่เคยจากลูกสาวไปได้
โฮปจะได้เปิดประตู...
แล้วเจอคุณ
จะมีโลกอีกกี่ใบที่ต้องแหลกสลาย...
ถ้าคุณได้ออกไป?
ไม่ใช่โลกของคุณแน่
เธอจะไม่มีวันต้องรู้
คุณไม่อยากเห็นหน้าลูกสาวอีกครั้งเหรอ?
ฉันให้คุณไปไม่ได้หรอก
ทำไมคุณถึงคิดว่าจะหยุดผมได้?
ส่งมันมาให้่ผม แจเน็ท
ส่งมันมา!
ฉันเอาชนะไม่ได้ เขาแกร่งเกินไป
แล้วแม่ทำอะไรลงไป?
แม่ขอโทษนะ โฮป
ไม่!
แม่ทำลายแกนพลังงาน
ตัดเขาออกจากห้วงเวลา
และทำให้เราสองคนติดอยู่ที่นี่ตลอดไป
แต่แม่ให้กลับไปพอสมควร
ตอนนี้เขาได้ชุดกลับไป...
เขากลายเป็นสิ่งที่เขาเป็นมาตลอด...
ผู้พิชิต
เขามีทั้งอาวุธทั้งเทคโนโลยี...
ล้ำหน้าความคิดเราไปหลายร้อยปี
เขาทำให้คุกของเขาเป็นอาณาจักร
ฉันใช้เวลาหลายปีสู้กับเขา...
หนีเขา ซ่อนตัวจากเขา
จนคุณมาช่วยฉัน
ลูกพาแม่กลับบ้าน
แต่แม่ไม่คู่ควรเลย
แม่ปล่อยอสูรกายที่นี่...
แล้วแม่ก็หนีไป
แจเน็ท คุณไม่มีทางรู้หรอก
ฉันขอโทษที่ไม่เคยเล่าให้คุณฟัง
ฉันแค่อยากลืมมัน
แม่แค่อยากเป็นแม่ของลูกอีกครั้ง
หนูเสียใจด้วยที่แม่ ต้องผ่านเรื่องแบบนั้นมาคนเดียว
แต่ตอนนี้แม่ไม่โดดเดี่ยวแล้ว
เราจะหยุดมันด้วยกัน
มันต้องการแกนพลังงาน
แต่มันต้องใช้อนุภาคพิมเพื่อเข้าถึง
และถ้ามันได้ตัวสก็อตต์กับแคสซี่ มันจะได้อนุภาคพิมไป
- และได้เริ่มลงมือก่อน - ใช่เลย
- เราต้องไปจากที่นี่ - โฮป
ให้มันออกไปไม่ได้นะ
แกเป็นคนน่าสนใจดีนะ...
สก็อตต์ แลง
เอ่อ ฉันไม่รู้จักแกนะ
แต่แกพลาดมหันต์แล้ว
โอเคไหม?
ฉันเป็นอเวนเจอร์
ฉันเรียกหาพรรคพวกอเวนเจอร์แล้ว...
แกเป็นพวกอเวนเจอร์?
ฉันเคยฆ่าแกมาก่อนไหม?
อะไรนะ?
มันผ่านไปนานจนฉันเริ่มเบลอแล้ว
แกไม่ใช่คนที่มีฆ้อนเหรอ?
ไม่ นั่นมันธอร์
คนสับสนพวกเราเยอะน่ะ
พอดีหุ่นคล้ายๆกัน แล้วแกเป็นใคร?
ก็แค่คนธรรมดา...
ที่เสียเวลาไปเยอะ
เหมือนแก
แต่เรามาช่วยกันได้นะ
โมด็อกบอกฉันว่าแกเป็นยอดหัวขโมย
ใช่ มันขโมยบางอย่างไปจากผม
ถ้าฉันยังอยู่ในห้อง อย่าพูด
บอกตรงๆ แจเน็ทช่วยได้มากกว่าเยอะ
แกรู้จักแจเน็ทด้วยเหรอ?
คนที่นี่รู้จักแจเน็ทหมดเลยรึไง?
เธอไม่ได้เล่าเรื่องฉันให้ฟังเหรอ?
ก็ไม่น่าแปลกใจหรอกนะ
แจเน็ทขโมยบางอย่างไปจากฉัน
ตั๋วที่จะใช้ออกจากที่นี่
แกเป็นคนเดียวที่ขโมยมันกลับมาได้
แล้วทำไมฉันต้องทำด้วย?
เพราะแกก็อยากออกจากที่นี่ไง
ส่วนฉันก็ต้องไปเหมือนกัน
เพราะฉันรู้ว่ามันจะจบยังไง
อะไรจบเหรอ?
ทั้งหมดเลย
ฉันไม่ได้ใช้ชีวิตบนเส้นตรง
และกับเวลา...
มันยากมาก...
ที่จะไม่ข้ามไปตอนจบ
ฉะนั้นถ้าแกอยากหยุดสิ่งที่จะเกิดขึ้น...
ซึ่งเชื่อเถอะ...
แกอยากทำแน่...
ฉันเป็นโอกาสเดียวของแก
จะเกิดอะไรขึ้นเหรอ?
ฉันไง
ฉันแบบเต็มๆ
พวกมันเนรเทศฉันลงมาที่นี่
พวกมันกลัวฉัน
แต่ฉันคือคนที่พาพวกแกกลับบ้านได้
เรามาตกลงกันไหม?
ไม่ ฉันว่าไม่ดีกว่า
พ่อ!
ฉันทำให้แกเข้าใจง่ายๆดีกว่า
ไปเอาสิ่งที่ฉันต้องการมา...
ไม่งั้นฉันจะฆ่าลูกสาวแกต่อหน้าแก...
แล้วทำให้แกย้อนกลับมาตอนฉันฆ่า...
ครั้งแล้วครั้งเล่า ตลอดชั่วกาลนาน...
จนกว่าแกจะร้องขอให้ฉันฆ่าแก
เข้าใจไหม?
อย่าทำแบบนี้เลย
ฉันเป็นคนที่ชอบให้คนอื่นเข้าใจ
พ่อ
อย่าไปฟังมัน
อย่านะ! อย่า!
ฟังนะ เราคุยกันก็ได้
อย่าทำนะ!
แกควรทำตามที่ฉันบอก
ได้โปรด
นั่นลูกสาวฉัน! ขอร้องล่ะ...
แกอยากให้เธออยู่หรือตายล่ะ?
ขอร้อง!
คิดว่าฉันโกหกใช่ไหม?
หน้าตาฉันเหมือนพวกขี้โกหกหรือไง?
หยุดนะ!
- พ่อ! - ฉันยอมแล้ว! ฉันจะทำ
ฉันจะทำให้ ปล่อยเธอเถอะ!
ปล่อยเธอเถอะ! ปล่อยเธอ!
แกซ่าส์ผิดที่แล้ว..
แอนท์แมน
ดีใจไว้เถอะ ที่ฉันยังต้องการแก
อย่าแตะต้องเธออีกนะ
งั้นไปเอาสิ่งที่ฉันต้องการมา
มันอยู่ที่ไหนล่ะ?
อะไรน่ะ?
มันเคยเป็นแกนเครื่องพหุภพ
แหล่งพลังงานที่จะพาแกไปที่ไหน และห้วงเวลาไหนก็ได้
แจเน็ททำมันเสียหาย
มันอยู่ในนั้นเหรอ?
นี่เลยแหละ
เราต้องเข้าไปตรงกลางมัน
แหม ดีจัง
แกต้องย่อส่วนและผ่านตาพายุเข้าไป
พอเข้าไปได้แล้ว หาแกนพลังงาน...
แล้วย่อส่วนมันกลับมา
หน้าตามันเป็นไงล่ะ?
เวลาฉันขโมยอะไรฉันต้องรู้ ว่ามันเป็นยังไง
เดี๋ยวเห็นแล้วแกจะรู้เอง
เข้าไปแล้วรีบออกมาให้เร็วที่สุด
ยิ่งอยู่ในนั้นนานเท่าไหร่ แกจะยิ่งเสียสติ
แกรีบไปดีกว่า
พ่อ!
หนูขอโทษ
เป็นความผิดหนูเอง
เฮ้ เฮ้ เฮ้
ไม่หรอก
หนูพลาดเอง
แคสซี่
ชีวิตพ่อดีแบบนี้ได้ ก็เพราะพ่อพลาด
อย่างเดียวที่พ่อไม่ได้พลาด ก็คือลูก
พ่อ!
ไม่เป็นไร
พ่อรักลูกนะ เจ้าถั่วน้อย
หนูก็รักพ่อค่ะ
โอเค เข้ามาแล้ว
แดร์เร็น ได้ยินฉันไหม?
แดร์เร็น?
โมด็อก ได้ยินฉันไหม?
อะไร?
- ฉันเข้ามาแล้ว - โอเค
โอเค แล้วไงล่ะ? มีแผนยังไง?
อย่าตายมั๊ง?
ขอบใจ ช่วยได้เยอะเลย โมด็อก
แกเห็นมันไหม?
เออ เห็นแล้ว
ฉันจะเข้าไปล่ะ
อะไรเนี่ย?
อะไรวะ?
อะไรวะเนี่ย?
ฉันบอกแล้วไง สก็อตต์ เข้าไปแล้วมันแค่จุดเริ่มต้น
แกไม่เคยบอกนี่
ทำไมฉันมายืนมองหน้าตัวเองอีกคนเนี่ย?
ฉันไม่ใช่อีกคน แกต่างหากอีกคนของฉัน
ก็แกเพิ่งออกมา...
ทำไมฉันมายืนมองหน้าตัวเองอีกคนเนี่ย?
แกกำลังมองความเป็นไปได้ ของตัวแกอีกคน
แกอยู่ในพายุความเป็นไปได้
หมายความว่าไงวะเนี่ย?
- แกไม่รู้เหรอ? - ทำไมฉันต้องรู้ล่ะ?​
เพราะแกพาฉันมาที่นี่ไง!
อ๋อ งั้นฉันคือตัวจริงถูกไหม?
เปล่า ฉันไม่ได้พูดแบบนั้น
อะไรวะเนี่ย?
- เดี๋ยวๆๆ - อะไรเนี่ย?
อะไรวะเนี่ย
นี่มันที่ไหนเนี่ย?
พายุความเป็นไปได้
ทุกการตัดสินใจของแก เกิดขึ้นในนี้หมด
มันพูดอะไรของมัน? มันพูดอะไรของมัน?
- มันว่าไง? - แกอยู่ในห้องปิดตายของชโรดิงเงอร์
เป็นแมวในห้องปิดตาย
- ไม่เข้าใจเลย - อ๋อ เข้าใจแล้ว
อย่าขยับนะ! โอเคไหม? ห้ามใครขยับทั้งนั้น
ทำไมเราต้องฟังแกด้วย? แกไม่ใช่ตัวจริงด้วยซ้ำ
- อ้าว ฉันไม่ใช่เหรอ? - แล้วใครเป็นตัวจริงล่ะ?
ฉันตัวจริงใช่ไหม?
- ฉันนี่แหละตัวจริง! - อะไรกันเนี่ย?​
อะไรวะ ฉันต่างหาก
ทุกคน ใจเย็นก่อน
ใจเย็นๆ หายใจลึกๆ
เดี๋ยวเราก็คิดออก ต้องช่วยกัน
แกเป็นใครเนี่ย?
ทำไมแต่งตัวแบบนั้น?
เพราะฉันทำงานที่บาสกิ้น ร็อบบินส์ไง
นี่ชุดทำงานฉัน
นี่แหละเสื้อผ้าปกติ
แกต่างหาก ทำไมแต่งตัวแบบนั้น?
- แกมีไอติมไหม? - พอแล้ว!
ลุยเลยดีกว่า!
โอ้ย เราตายกันหมดแน่
เดี๋ยว
เดี๋ยว เดี๋ยว!
อย่า! อย่า!
อย่า! เดี๋ยว! ไม่นะ!
ได้สัญญาณสก็อตต์แล้ว
หลีกไปสิ!
- แม่ อะไรเนี่ย? - ทำอะไรน่ะ?
ไม่ต้องมองพวกมัน พวกมันก็แค่ความเป็นไปได้
พวกมันไม่ใช่ลูก
สก็อตต์ คุณอยู่ไหน?
ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่?
เอาเลย! คราวนี้ได้ผลแน่
ทำอะไร...เดี๋ยว เดี๋ยว อย่านะ อย่า!
- หยุดนะ! - ฉันจัดการเอง ทุกคน
ฉันจัดการเอง! ฉันจัดการเอง!
สก็อตต์ คุณอยู่ไหน?
สก็อตต์!
คุณอยู่ไหนเนี่ย สก็อตต์?
- หายใจไม่ออกเลย - โอ๊ย คอฉัน
อย่าเตะฉันสิวะ!
- หลังฉัน! - พวกเราตายกันหมดแน่!
พ่อ
กลับมาเถอะ
พ่อ...
ถ้าพ่อได้ยินหนู...
กลับมาเถอะนะ กลับมาเถอะ
อย่ายอมแพ้
พ่อคะ กลับมาอีกครั้งเถอะนะ
- เธอต้องการเรา - หนูขอร้องล่ะ
กลับมานะคะ
เธอต้องการเรา มาช่วยกันดีกว่า
- แบกขึ้นมา - จับหน่อย จับหน่อย
ไปเลย
- ยกขึ้นมาเลย! - นั่นแหละ!
- ฉันพยุงแล้ว ไปเลย - นั่นแหละ
- ช่วยกันหน่อย! - ช่วยมันหน่อย ช่วยมัน!
เร็วเข้า เราทำเพื่อแคสซี่ ทุกคน เร็วเข้า!
ทุกคนช่วยกัน!
แกทำอะไรน่ะ?
แกทำแบบนั้นได้ไง?
ฉันจะบอกให้
เพราะพวกเราต้องการสิ่งเดียวกันไง
พ่อมาแล้ว แคสซี่
ไปหาเธอเลย พวก
ทุกคน ลุย!
เร็วเข้า!
เร็ว ใกล้อีก
สูงกว่านี้อีก!
ทนไว้นะ ทุกคน
ระวัง นิ่งไว้ นิ่งไว้
นิ่งไว้ นั่นแหละ
ไปเลย
อะไรเนี่ย?
- ไม่นะ - เกิดอะไรขึ้น? เวิร์คไหม?
ขอโทษนะ เพื่อน!
ไม่ๆๆ
โฮป ใช่คุณตัวจริงไหม?
ตัวจริงเสียงจริงเลย
งั้นเรามาลุยกัน
พร้อมใช่ไหม?
พร้อม
มาเร็ว
เราต้องเอามันไปแล้ว
ไม่ๆๆ เดี๋ยว
มันจับตัวแคสซี่ไว้
- อะไรนะ? - สก็อตต์
- แจเน็ท - ส่งมันมาให้ฉัน
- เราต้องไปแล้ว - ไม่ได้หรอก
มันจับตัวแคสซี่ไว้
เราจะช่วยเธอ ฉันสัญญา...
แต่เธอเอานั่นให้มันไม่ได้นะ
เป็นฉันจะไม่เชื่อใจเธอหรอกนะ
แจเน็ทเป็นคนชอบ...
เปลี่ยนใจ
สวัสดี...เจลลี่บีน
แล้ว...
จะเอายังไง สก็อตต์?
โอ้โห..
อาจารย์เก่าฉันนี่เอง
ไง แฮงค์
แดร์เร็น?
ไม่กะว่าจะได้เจอลูกศิษย์อีกเลยงั้นสิ...
แม่เจ้าโว้ย แดร์เร็น
แกไปโดนตัวไหนมาเนี่ย?
ฉันเป็นสุดยอดอาวุธแล้ว!
ต้องให้ฉันไปหยิบเองไหม?
ลูกสาวฉันอยู่ไหน?
สก็อตต์
อย่านะ
เราตกลงกันแล้วไง
ไม่มีแกเธอก็อยู่ได้
ลาก่อนนะ แฮงค์!
เฮ็นรี่!
เธอทิ้งฉันให้ตายที่นี่
ไปดูกันว่าพวกนั้นเป็นไงบ้าง
เธอเห็นอะไรบ้าง?
ครั้งก่อนเรายังไม่มีโอกาสได้คุยกันเลย
แต่ฉันสงสัยมาตลอด...
ตอนเธอจับจิตฉัน
เธอเห็นอะไรบ้าง?
อสูรกาย...
ที่คิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้า
ถ้าเธอเห็นกาลเวลาได้แบบฉัน...
มันหลับตาไม่ได้หรอกนะ
แกมองเห็นคนเดียวหรือไง?
ฉันเป็นคนเดียวที่มองเห็น ว่ามันเสียหายหมดแล้ว
ใครทำมันเสียล่ะ?
ฉันเอง
ทุกเวอร์ชั่นของตัวฉัน
ตัวแปรทุกตัว
ทั่วทั้งพหุภพ
เล่นกับเวลา เหมือนเด็กๆ
แต่ฉันเห็นว่ามันจะจบยังไง
เห็นความโกลาหล...
แผ่ขยายไปทั่วทุกความเป็นจริง
หลายจักรวาลมาปะทะกัน
สู้รบกันไม่มีวันจบสิ้น
ฉันเห็นพหุภพ...
มันกำลังจะตาย
ทั้งหมดก็เพราะพวกนั้น
ฉันเลยเข้ามาคุมเสียเอง
หมายถึงเริ่มสงครามสินะ
ตอนนี้แกอยากทำลายจักรวาล ที่เป็นอันตรายกับแก
อสูรกายทำกันแบบนั้น
ผู้พิชิตต่างหากที่ทำแบบนี้
โลกที่เสียหายต้องถูกแผดเผา
แล้วสร้างโลกใบใหม่ขึ้นมาแทน
แกไม่สนใจจะช่วยอะไรหรือใครทั้งนั้น
แกแค่ต้องการแก้แค้น เพราะพวกนั้นเล่นงานแก
เพราะแกแพ้
ฉันเคยแพ้ก็จริง
เธอไม่รู้หรอกว่าฉันเสียอะไรไปบ้าง
ฉันจะเผาพวกมันออกจากกาลเวลาให้หมด...
เพราะสิ่งที่พวกมันทำกับฉัน
แกจะลบห้วงเวลาทั้งหมด
ฆ่าคนเป็นล้านๆคน
ถ้าเรื่องนั้นสำคัญก็คงดี แจเน็ท
พระเจ้า ฉันทำอะไรอยู่?
อะไรเนี่ย?
แฮงค์!
พวกนี้มดคุณเหรอ?
จากฟาร์มมดนั่นใช่ไหม?
ใช่ สก็อตต์ มดฉันเอง
แล้วคุณเจอมันที่นี่ได้ไง?
ฉันเจอสัญญาณแปลกๆ ตั้งแต่ตอนยานตก
ตอนแรกนึกว่าระบบขัดข้อง
อาจจะเป็นสัญญาณสอดแทรก
เสียงอะไรน่ะ?
แต่ว่าไม่ใช่
เป็นเสียงมดพวกนี้แหละ
พวกมันพยายามติดต่อฉันมาตลอด
ดูเหมือนพวกมันจะผ่านช่องเวลามา
พวกมันใช้ชีวิตเป็นหมื่นปีในวันเดียว
แผ่ขยายความรู้ วิทยาศาสตร์...
และพัฒนาขึ้นมากกว่าที่ฉันเคยคิด
ฉันไม่ได้หาพวกมันจนเจอ
พวกมันต่างหากที่หาฉันเจอ
บอกแล้วว่าพวกมันฉลาดมาก
นี่พวกมันสร้างระบบปกครองคตินิยม อารยธรรมชั้นสองได้แล้ว
คือฉันรู้ว่าคำว่าสังคมนิยม มันเป็นคำไม่ดีนัก...
- แต่เราเรียนรู้จากพวกนี้ได้เยอะ... - พ่อ
ใช่ นี่มดของพ่อเอง
และพวกมดไม่มีวันยอมแพ้
ผมไม่สนว่าหมอนี่จะเป็นใคร
และเก่งแค่ไหน
ผมจะเอาตัวแคสซี่กลับมา
แล้วเราจะมีโอกาสปราบแคงยังไง?
เราพอมีไอเดียอยู่บ้าง
ว่าไงเหรอ?
เหมือนที่ยอดนักเขียนคนนึงเคยกล่าวไว้...
"คนเราเติบใหญ่ได้เสมอ"
นี่คุณอ่านหนังสือผมเหรอ?
ทุกคำเลย ไอ้หนู
มาเถอะ มาช่วยกัน
เฮ้! ฉันขอโทษ
คุณคงกลัวน่าดู
เธอมาทำอะไรที่นี่?
ฉันมาช่วยคุณไง
ยังไง?
เป็นคำถามที่ดีมาก
คุกนี่มีกุญแจหรือบัตรเปิดไหม?
บัตรเปิดห้องน่ะ?
เหมือนกับ...
แย่แล้ว!
โดดแล้วชก
เจ็นทอร์ร่า
ฉันขอโทษที่ทำคนของคุณเจ็บ
จะให้ฉันช่วยยังไง?
ว้าว
มาเล่นงานพวกมันคืนกัน
โห คุณนี่เจ๋งเป็นบ้า
เธอมีแผนอะไรไหม?
ก็มาปล่อยคุณนี่แหละ แผนฉัน
แล้วคุณล่ะ มีแผนไหม?
เราต้องส่งข้อความออกไป ถึงทุกคนที่ยังพอสู้ไหว
ปล่อยคนของเราจากห้องขังชั้นล่าง...
แล้วบุกโต้กลับจากในนี้แหละ
คุณมีแผนจริงด้วย แล้วเราจะส่งข้อความออกไปยังไง?
ตามฉันมา
โอเค เยี่ยมเลย
ฉันสร้างอาณาจักรที่นี่ แจเน็ท
และฉันจะเอามันไปด้วย
เธอน่าจะปล่อยฉันออกมา ตอนที่ยังมีโอกาส
ประวัติศาสตร์ไม่ได้ถูกเขียน
แต่ถูกหล่อหลอมขึ้นมา
วันนี้พวกเราปลอดภัยแล้ว
ฉันจะแก้แค้นทุกคนที่ขับไล่ฉัน จากป้อมปราการนี้
วันนี้ เราจะพิชิตความเป็นนิรันดร์
และราชวงศ์แคง...
สวัสดี? ได้ยินหรือเปล่า?
แคสซี่?
ใช้ได้หรือเปล่าไม่รู้
โอเค ฉันว่าได้แล้ว
ฉันจะถ่วงพวกมันไว้ ประกาศเลย
นึกว่าคุณจะประกาศเองซะอีก
ประกาศเลย!
เราอยู่ข้างในแล้ว! เราแอบเข้ามาในตึก
ฉันอยู่กับเจ็นทอร์ร่า
หมอนั่นไม่ใช่แพ้ไม่เป็น
ฉันรู้ว่ามันอาจจะรู้สึกเหมือน...
มันสายไปแล้ว...
เพราะเราเอาแต่แพ้
แต่ครอบครัวที่ฉันเสียไป...
สอนฉันให้สู้ไม่ถอย
ถ้าพวกเขาอยู่ที่นี่ พวกเขาสู้แน่นอน
เราต้องระวังพวกตัวเล็กไว้ให้ดี
พ่อเคยสอนฉันแบบนั้น
เพราะเวลามีคนต้องการความช่วยเหลือ...
พ่อฉันไม่เคยทิ้งคนพวกนั้น
เราเองก็เช่นกัน
เราต้องไปแล้ว!
มาที่ตึกกันนะ! สู้หน่อย!
ฉันรู้ว่าทุกคนรออยู่ ตอนนี้ถึงเวลาโจมตีแล้ว
มันรู้ว่ามันสู้เราทุกคนไม่ได้หรอก
มาที่ตึ...
แคสซี่
ฉันว่าฉันเจอสัญญาณแล้ว แม่ต้องอยู่ที่นั่นด้วยแน่
- ไปกันเถอะ! - ฉันขับเอง
ไปหาลูกสาวแลงให้เจอ
ฆ่ามันซะ
ไป ไป!
ถ้าอยากสู้ก็ตามฉันมา!
มันจบแล้ว แคสซี่
ไปปล่อยพวกที่เหลือ ไป!
มันต้องเห็นว่าเรากำลังมาแน่
ใช่ ผมจะทำให้มันเห็นเอง
ปล่อยยานได้เลย
พ่อเธอไม่อยู่ที่นี่หรอกนะ แคสซี่...
แต่เธอคงไม่แปลกใจเท่าไหร่
แคง!
เราตกลงกันแล้วนะ!
แกเอาตัวลูกสาวฉันไป!
ชิบหาย
อย่างใหญ่
แกโกหกฉัน!
คำพูดคนเราคือปฏิญาณ
ถ้าไม่ทำตามที่พูด เราก็ไร้ค่า!
จัดการมัน
ครับ ท่าน
ต่อเลย ฉันจัดการเอง
เออ มาสิวะ!
มากันเพียบเลย!
สก็อตต์ ฉันต้านไม่ไหวแล้ว!
มากันจริงด้วย
เยี่ยมมากเลย แคสซี่!
เยส!
เร็วเข้า ลุยเลย!
นี่คือการปฏิวัติ!
เผามันให้หมด
สู้โว้ย!
หาที่กำบัง! หมอบ!
รหัสสะพานอะไร?
ข้ามศพฉันไปก่อนเถอะ
1-8-1-4-7
แม่ง!
เธอต้องใช้นี่
หวัดดี
ที่นี่คือบ้านของเรา!
มาเอาบ้านเราคืนกัน!
ไม่!
ฉันมีรูเลย
ฉันมีรูแล้ว!
ไม่ยักรู้ว่ามันทำแบบนั้นได้ด้วย
แคง!
เธออยู่ไหน?
ปล่อยเดี๋ยวนี้!
อะไรน่ะ?
มันจะหนีแล้ว
ไม่ได้หรอก!
อย่าให้มันเข้าใกล้วงแหวน
พ่อ!
พ่อ หนูมาแล้ว!
พ่อ!
ไม่มีที่ไปแล้ว
ขอให้ได้ผลเถอะ
เฮ้ จะไปไหนน่ะ?
มาสิ
คิดว่าจบแล้วเหรอ? มาสิ! มาซัดกัน!
แดร์เร็น...พอเถอะ
เลิกพยายามจะเป็นตัวอะไรนี่ซะที
ฉันไม่รู้ว่าจะเป็นตัวอะไร
บอกทีว่าฉันควรเป็นยังไง
ไม่รู้ แต่เลิกงี่เง่าซะทีเถอะ
สายไปแล้วล่ะ
ดูฉันสิ
ฉันมันงี่เง่าจริงๆ
จะเลิกงี่เง่าไม่มีวันสายไปหรอกนะ
เราต้องหยุดมัน
คิดออกแล้ว
พร้อมไหม?
อาจจะไม่น่ะสิ
หนึ่ง สอง สาม...เอาเลย!
พ่อ!
แคสซี่?
ลูกตัวใหญ่มากเลย!
หนูตัวใหญ่มาก
พ่อรักลูกนะ ยัยถั่วน้อย
หนูก็รักพ่อค่ะ
พ่อภูมิใจในตัวลูกมาก
รู้สึกเหมือนกอดก็อดซิลล่าเลย
หนูรู้ มันรู้สึกเจ๋งมากเลย
ใช่ไหมล่ะ?
หนูหิวมาก
ใช่ มันจะหิวแหละ
- หนูกินได้ทุกอย่าง - ทุกอย่างเลย พ่อรู้
- แต่หนูอยากกินมะนาวมาก - ใช่ไหม?
- ของเปรี้ยวๆ มันแปลก พ่อรู้ - ของเปรี้ยวๆ...
มัน...
เข้าไปยึดตึก!
มันจบแล้ว
เธอยังมองไม่เห็นอีก
มันไม่มีวันจบหรอก
- เราต้องไปเดี๋ยวนี้เลย - ไม่
- มาเถอะ - ไม่!
ฉันรู้ ฉันรู้ แต่เราต้องไปแล้ว
- ไม่! - มาเถอะ
ไอ้ลูก...
- พระเจ้า - สก็อตต์
มา
แกคิดว่านี่เรื่องใหม่สำหรับฉันเหรอ?
รู้ไหมว่าฉันจัดการพวกกบฏมาเท่าไหร่?
ไม่ๆๆๆๆ...
พิชิตโลกมากี่ใบแล้ว?
ฆ่าพวกอเวนเจอรส์มากี่คนแล้ว?
แกยังคิดว่าจะชนะฉันได้งั้นเหรอ?
ฉันคือแคง!
แก...
มันก็แค่พวกคุยกับมด
ฉันชื่อแดร์เร็น...
และฉันไม่ใช่คนงี่เง่า!
ขอโทษที่มาสาย
มดมันเยอะน่ะ
อ๋อ นี่ฝีมือคุณเหรอ?
เธออาจจะพูดถูกเรื่องฉันนะ แคสซี่
แดร์เร็น
แกโอเคไหม?
น่าจะไม่น่ะสิ
- แดร์เร็น? - ไง โฮป
เปลี่ยนทรงผมซะด้วย
มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?
ไม่หรอก...
เรื่องมันยาวน่ะ เดี๋ยวผมเล่าให้ฟังทีหลัง
นั่นมัน...
ฉันพูดไม่ออกเลย
ขอบใจนะ สก็อตต์
แกเป็นเหมือนน้องชายฉันเสมอ
จริงเหรอ?
จริงด้วย
อย่างน้อยฉันก็ตาย...
แบบอเวนเจอร์
Yeah. ใช่
- ถูกต้องเลย - ใช่ คือ...
แกเป็นพวกเรา
วันนี้เรื่องเยอะจริงๆ
- เฮ็นรี่ - แจเน็ท?
- แม่ อยู่ไหนคะ? - แม่อยู่ในตึก
ฉันน่าจะลองพาเรากลับกันได้
แต่เวลาเราเหลือไม่เยอะแล้ว
ถ้าเราอยากกลับบ้าน...
เราต้องไปเดี๋ยวนี้เลย
เดี๋ยวเราจัดการที่นี่เอง
ขอบใจนะ
ขอบใจมาก
เร็ว ไปได้แล้ว!
โอเค โชคดีนะ
ขอให้โชคดี มาเถอะ
ขอบใจนะ เพื่อน
แม่ทำได้
กลับบ้านกันเถอะ
สก็อตต์อยู่ไหน?
ก็ตามหนูมาติดๆนี่
แกไม่น่าเข้ามาแส่เลย
เออ ฉันมันพวกชอบเสือกน่ะ
แกไม่ได้ออกไปแน่
ฉันอยากให้แกจำเอาไว้...
ว่าแกน่าจะได้กลับบ้าน
น่าจะได้เจอลูกสาวแกอีก
แต่แกกลับคิดว่าแกจะชนะ
ฉันไม่จำเป็นต้องชนะหรอก
เราแค่แพ้ทั้งคู่ก็พอ
พ่อ!
เธอ... เธอ...
เธออยู่ไหน? เธอ...
- ไม่ เธอไม่เป็นไรแล้ว - เธออยู่ไหน?
เธอไม่เป็นไรแล้ว เธอไม่เป็นไรแล้ว
- สก็อตต์ ทุกคนปลอดภัยกันหมด - เธอปลอดภัยแน่นะ?
คุณทำได้แล้ว
- ฉันขอโทษ ขอโทษ... - ไม่ๆๆ
ไม่ อย่าปล่อยนะ อย่าปล่อย
อย่าปล่อย
อย่าปล่อยผมอีกเลย
คุณอยู่กับฉันแล้ว
คุณกลับมาจนได้
ผมรักคุณนะ โฮป
ฉันก็รักคุณ สก็อตต์
กลับบ้านกันเถอะ
กลับบ้านก็ดีเหมือนกัน
ชีวิตผมนี่มันไม่เข้าท่าเลย
ผมถามตัวเองเรื่องนี้อยู่ตลอด
สก็อตต์ แกเพิ่งช่วยกอบกู้มิติควอนตัม กับครอบครัวแกมา
ดื่มตัวประหลาดไม่มีรูมาด้วย
ทำไมชีวิตแกชอบเจอแต่เรื่องแบบนี้?
ไม่สมเหตุสมผลเลย
แต่รู้อะไรไหม?
ใครว่าชีวิตคนเราต้องสมเหตุสมผลล่ะ?
รูเบ็น!
นายมันแมลงนี่!
ฉันพูดผิดไป ใช่ นายมันแมลงอีกตัว
นายคือมนุษย์แมลง
นายตัวโต แล้วก็ตัวเล็ก เหมือนแมลงยักษ์!
ใช่แล้ว ฉันเอง ขอกาแฟก็พอ
12 เหรียญ
12 เหรียญเลยเหรอ!
ผมเคยสงสัยเหมือนกันว่า บทนี้ในชีวิตผมจบหรือยัง
แต่อย่างที่แคสซี่เตือนผม ยังไงก็มีคนต้องการความช่วยเหลืออยู่เสมอ
เกษียณทำเค้กไปแล้ว แต่ก้อนนี้จัดให้
ว้าว
คุณทำเองเลยเหรอ?
- ใช่ ปกติฉันไม่ทำแล้วนะ - ผมรู้
นี่คือก้อนแรกเลย ตั้งแต่ปี 1997
ศิลปินตัวจริง
สนุกดีเหมือนกัน
วันนึง คุณถูกไล่ออก จากบาสกิ้น ร็อบบินส์
อีกวัน คุณไปจัดการ เจ้าแห่งจักรวาลที่เดินทางข้ามเวลา
เราจัดการมันแล้วใช่ไหม?
ใช่ เราจัดการมันแล้วนี่
มันจะหนี แต่หนีออกมาไม่ได้
คิดว่านะ
แต่ว่าไปมันก็พูดนะ ว่าเดี๋ยวจะมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้น
และถ้ามันไม่ได้ออกมา ทุกคนจะต้องตาย
เดี๋ยวนะ นี่ผมเพิ่งฆ่าทุกคนไปใช่ไหม?
ทุกคนจะต้องตายเพราะผมเหรอ?
โอ้ย พระเจ้า
คุณพระ...ผมทำอะไรลงไป
ผมทำอะไรลงไปเนี่ย?
น่าจะไม่เป็นไรหรอก
ก็อย่างที่ผมบอก ชีวิตคนมันไม่สมเหตุสมผล
เลิกถามเยอะแยะได้แล้ว สก็อตต์
เลิกฟุ้งซ่านซะ
เซอร์ไพรส์!
สุขสันต์วันเกิดนะ ลูก
ไม่ใช่วันเกิดหนูนะ
รู้แล้ว แต่พ่อพลาดไปหลายครั้งไง
ดีจังเลย อยู่กันพร้อมหน้า
เราไม่เป็นไรแน่
ทุกอย่าง...น่าจะดี
แคงไปแล้ว เราทำได้
ไม่ต้องกังวลเรื่องหมอนั่นแล้ว
ขอบคุณครับ
สุขสันต์วันเกิดกำมะลอนะ แคสซี่
ANT-MAN AND THE WASP: QUANTUMANIA (2023) แอนท์-แมน และ เดอะ วอสพ์: ตะลุยมิติควอนตัม บรรยายไทย - อนันต์ โพธิสูง
แสดงว่าร่างที่ถูกเนรเทศนั่นตายแล้ว
แน่ใจเหรอว่ามันตายจริง?
ถ้าไม่จริง ฉันคงไม่แจ้งเจ้า
คงหงุดหงิดมากสินะ ที่เจ้าไม่ได้เป็นคนฆ่ามัน
ไม่มีใครในพวกเรา...
ที่ฆ่ามัน
พวกนั้นต่างหาก
พวกมันเริ่มแตะต้องพหุภพแล้ว
และถ้าเราปล่อยพวกมัน...
พวกมันจะยึด...
ทุกสิ่ง...
ที่เราสร้างมา
อย่าเสียเวลาอีกเลย
เราสายมากแล้ว
เจ้าเรียกมากี่คน?
พวกเราทั้งหมดเลย
เวลาคือทุกสิ่ง
มันทำให้ชีวิตเรามีรูปร่าง
แต่บางที เราน่าจะกำหนดรูปร่าง...
มันเองได้
มันจริงด้วย
อะไร? ทำเหมือนมันน่ากลัวมากมายนักแหละ
มันน่ากลัวจริง
แคงจะกลับมา