ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
Θα πρέπει να τα φοράς για πάντα;
Μέχρι να πεθάνεις;
Η μαμά λέει ότι με δείχνουν αγνοούμενο.
Μάλλον "διανοούμενο" θα είπε.
Σημαίνει έξυπνος.
Φέρε να τα δοκιμάσω.
Τυφλώθηκα.
-Με αναγνωρίζεις; -Φυσικά.
Κάθε μέρα σε βλέπω.
-Έτοιμο το βραδινό! -Φάε μαζί μας και σήμερα.
Καλύτερα να πάω σπίτι.
Αλήθεια, μπορείς να μείνεις.
Η μαμά μου λέει να μένεις όποτε θες.
Μάλλον θα 'θελε να μας ανταλλάξει.
Τότε θα ζούσες με τη δική μου μαμά.
Σου αρέσει;
Ναι, φυσικά.
Είσαι πανέμορφη.
Είσαι έτοιμη;
Έτσι πιστεύω.
Θα το υποστούμε και μετά θα μας αφήσουν ήσυχους.
ΑΠΟ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ ΜΑΖΙ!
Με προκάλεσε…
να τη φιλήσω, και το έκανα.
Και μετά ο Κάιλ μου 'πε ότι με το φιλί αφήνεις έγκυο μια κοπέλα.
Πανικοβλήθηκα, ήμουν δέκα, η μαμά μου θα με σκότωνε.
Η μαμά της Ντανιέλ θα μας σκότωνε και τους δύο.
Έπρεπε να επανορθώσω.
Γι' αυτό… την επόμενη μέρα,
καθώς πηγαίναμε στο σχολείο,
γονάτισα και της ζήτησα να με παντρευτεί.
Κι αρνήθηκε.
Μου είπε "Είμαστε πολύ μικροί".
Κι εγώ είπα
"Πότε θα μπορούμε;"
Και…
τη ρωτούσα διαρκώς όλα αυτά τα χρόνια.
Είμαστε ακόμη μικροί,
αλλά είμαστε αρκετά μεγάλοι για να ξέρουμε τι θέλουμε.
Και εγώ θέλω να είμαι αυτός που βρίσκεται στο πλάι αυτής της κοπέλας,
αυτής της όμορφης, υπέροχης κοπέλας, για την υπόλοιπη ζωή μας.
Ντανιέλ, σ' ευχαριστώ που με προκάλεσες.
Ανυπομονώ.
Αυτά.
Περνάς καλά, Ντάνι μου;
-Ναι, κουρασμένη είμαι μόνο. -Ναι.
Ο Έντι λέει ότι έχεις πολλή δουλειά.
Ναι, μερικά παιδιά θέλουν παραπάνω βοήθεια.
Έλα μαζί μου λιγάκι. Σου 'χω μια έκπληξη, έλα.
Ναι… Λοιπόν…
Πάντα μου άρεσε που εντοπίζεις τα παιδιά που σε χρειάζονται πιο πολύ.
Αλλά πρέπει να φροντίζεις και τον εαυτό σου.
Σώσε όσους μπορείς, αλλά φόρεσε πρώτα εσύ τη μάσκα οξυγόνου.
Αυτό λέει κι ο Έντμουντ.
Συνέχεια.
Έλα εδώ.
Αυτό είναι…
Δεν ξέρω, μπορεί να μην είναι καλή ιδέα.
Αλλά…
Θυμάμαι όταν σε πρωτογνώρισα.
Ήσουν ένα γλυκό πλάσμα.
Και είπες "Καλημέρα, κυρία Ο'Μάρα.
Με λένε Ντανιέλ και θα γίνω η κολλητή του Έντμουντ".
Πάντα ήξερες τι ήθελες.
Αν αυτό δεν σε εκφράζει,
θέλω να πιστεύω ότι θα μου το πεις.
Ήθελα να έχω μια κόρη για να της το δώσω.
Καμαρώνω τους γιους μου, αλλά δεν νομίζω ότι τους πάει.
Στον Κάρσον ίσως.
Τέλος πάντων. Έλα να δούμε.
Θα πρέπει να το στενέψουμε.
Και να το κοντύνουμε.
Αλλά…
για να δούμε.
Εντάξει.
Είναι πανέμορφο. Δεν…
Δεν ξέρω τι να πω.
Πες μόνο…
"Καλημέρα, κυρία Ο'Μάρα".
Έχεις ντυθεί;
Έλα μέσα.
Τι ομορφιές…
Σενιάρομαι, αν χρειαστεί.
Η κηδεία είναι στις 16:00. Ο Όουεν είπε να πάμε νωρίς.
Εντάξει.
Είναι…
ωραίο φόρεμα.
Δεν είχα άλλο μαύρο.
Δεν μ' αρέσει.
Είναι σαν να θες να σκανδαλίσεις το χωριό.
Αν και δεν διαφωνώ με τη γενική ιδέα.
-Δεν θέλω να απογοητεύσω τον Όουεν. -Δεν έχει θέμα.
Αλήθεια, μην έρθεις αν δεν θες.
Αλήθεια;
Έτσι είπε.
Ξεκάθαρα.
Εντάξει…
Αυτό με καθησυχάζει. Γιατί…
Έζησα μια κηδεία στη ζωή μου…
πολύ πρόσφατα.
Και νιώθω ότι είναι…
Άκου, Πόπινς.
Έχεις ρεπό.
Αλήθεια, δεν θέλω να με συνοδέψεις στην κηδεία της μαμάς του Όουεν.
Εντάξει.
Βοήθησέ με να το βγάλω αυτό.
Μάνα μου!
Αλήθεια.
Το φερμουάρ.
Εντάξει.
Ευχαριστώ.
Σε πόνεσα;
Όχι, συγγνώμη.
Εντάξει.
-Θα γυρίσω σε λίγες ώρες. -Εντάξει.
Κι αν μάθω ότι δεν ξεκουράστηκες,
θα υπάρξουν συνέπειες.
Εντάξει.
Ναι.
Γεια σας, δεσποινίς Κλέιτον.
Νόμιζα ότι πήγατε στην πόλη, για την κηδεία.
Όχι.
Αποφάσισα να μείνω σπίτι.
Ούτε σε μένα αρέσουν οι κηδείες.
Και τι σκαρώνεις εδώ πέρα;
Ξεπατικώνω ταφόπλακες.
Ήθελα να τελειώσω
πριν χαλάσει ο καιρός.
Δις Κλέιτον;
Θα πάει και η μαμά του Όουεν;
Πού;
Στην κηδεία.
Μάλλον.
Οι γονείς μου δεν πήγαν στη δική τους.
Ήταν πολύ μακριά όταν πέθαναν.
Έθαψαν αδειανά φέρετρα.
Κι έπρεπε να προσποιηθούμε.
Και το βρήκα χαζομάρα.
Μάλιστα…
Οι γονείς σου σε αγαπούσαν τόσο πολύ,
που πάντα θα είναι εδώ.
Δεν είναι εδώ.
Συγγνώμη, δεσποινίς Κλέιτον,
αλλά δεν είναι.
Έψαξα παντού, αλλά…
μπορούμε να προσποιηθούμε, αν αυτό σας βοηθάει.
Όχι.
Πάμε μέσα τώρα. Βρέχεται η κιλότα σου εδώ έξω.
Τι έγινε;
Τι… Όχι!
Κυρία Γκρόουζ, βράχηκε το παντελόνι μου στα μνήματα
και η δις Κλέιτον είπε ότι έβρεξα την κιλότα μου,
γιατί στην Αμερική το παντελόνι το λένε κιλότα.
Είναι όντως αστείο.
Είπε ότι έβρεξα το βρακί μου, λες κι είμαι μωρό.
Δεσποινίς Κλέιτον,
θα σας φτιάξω μια πατιτούρα.
Αυτό δεν το έχετε ξαναδεί.
Θα την κάνω γαλάζια, να ταιριάζει με τα μάτια σας.
Θα είναι θεσπέσια.
Εντάξει.
Βλέπω…
ότι ούτε εσύ μπόρεσες να πας στην κηδεία.
Όχι, δεν μου πάει η εκκλησία του χωριού.
Έχω να πατήσω από…
Θεέ μου.
Από τον γάμο μου.
Έτρεφα σεβασμό για τη μητέρα του Όουεν,
αλλά είχε φύγει από καιρό. Η άνοια είναι αμείλικτη.
Η Τζέιμι είπε ότι δεν πειράζει τον Όουεν αν δεν πάμε.
Ναι, πράγματι.
Αποχαιρετώ με τον τρόπο μου.
Ξέρει ότι οι κηδείες είναι για τους ζωντανούς.
Οι ζωντανοί αποφασίζουν τι αντέχουν και τι όχι.
Άντε, πάμε.
Πάμε να ετοιμάσουμε το βραδινό σας, τι λες;
Θα βοηθήσουμε. Εγώ θα ψιλοκόψω διάφορα.
Εσύ δεν θα ψιλοκόψεις τίποτα!
Η γκουβερνάντα συνειδητοποίησε ότι το κερί δεν το άναψε για όσους έχασε,
αλλά για να εξιλεωθεί για όσες στιγμές δεν τους θυμόταν.
Τις πρόσφατες στιγμές που ένιωθε χαρά επειδή τους είχε ξεχάσει.
ΒΑΪΟΛΑ ΛΟΪΝΤ, 35 ΕΤΩΝ 1645-1680
Είπες ότι θα έφτιαχνες το αγαπημένο μας φαγητό.
Δεν είπα το δικό σας αγαπημένο. Το αγαπημένο του Όουεν.
Μα ο Όουεν λείπει.
-Γεια σας. -Γεια!
Πώς ήταν;
Τα γνωστά, τρελό κέφι.
Θα πιούμε κάτι;
Ναι, θα φτιάξω τσάι.
-Όχι! -Όχι!
Θα το φτιάξω εγώ.
Εσύ…
κοίτα μην κόψουν κάνα δάχτυλο αυτοί οι δύο.
Ο Όουεν προσπάθησε.
Σχεδόν κανείς δεν θυμάται πώς ήταν πριν από την άνοια.
Σκληρό,
αλλά πρέπει να είναι μια ανακούφιση.
Για τον Όουεν.
Και…
φαινόταν ανακουφισμένος;
Όχι.
Δεν ήταν στα καλά του.
Εμβρόντητος.
Εγώ θα ένιωθα ανακούφιση.
Χάνεις τον εαυτό σου.
Φθείρεσαι λίγο λίγο κάθε μέρα.
Χριστέ μου.
Σκότωσέ με καλύτερα, να γλιτώσω απ' τη δυστυχία μου.
Είναι άδικο.
Δεν νομίζω ότι είναι θέμα αδικίας.
Έτσι μπράβο.
Είσαι καλά, Πόπινς;
Ναι.
Καλά είμαι.
Δώστε μου…
ένα λεπτάκι.
Θεέ μου!
Χριστέ μου!
Τι έγινε;
-Τον πέρασα για τον Πίτερ Κουίντ. -Απαράδεκτο. Εγώ είμαι πιο όμορφος.
Κατέβασέ το, Πόπινς.
Θεέ μου.
Συγγνώμη, Όουεν.
Εντυπωσιάστηκα. Δεν έγινε και τίποτα.
Βλαμμένο, γιατί τρομάζεις έτσι τα αθώα αμερικανάκια;
Ήσουν σε κηδεία.
Έπρεπε να φύγω. Μπήκα στο αμάξι. Δεν ήξερα ότι ερχόμουν εδώ,
μέχρι που έφτασα.
Μάλλον πρέπει να φύγω, έτσι; Να γυρίσω…
Το βραδινό… είναι σχεδόν έτοιμο.
Πρέπει να φας.
Θα 'σαι νηστικός.
Κυρία Γκρόουζ;
Πώς ξέρατε ότι θα 'ρθει ο Όουεν;
Φτιάχνει το αγαπημένο σου φαγητό.
Έλα.
Άσε μια φορά να σου μαγειρέψει κάποιος.
Κόντεψα να πάθω συγκοπή.
Ντάνι, τι όμορφη που είσαι.
Κακώς δεν φύλαξα το νυφικό μου.
Μάλλον το έκαψα.
Κακές αναμνήσεις, κακός γάμος.
Ευτυχώς που η Ντανιέλ δεν πήρε το γούστο μου στους άντρες.
Τυχερός ο Έντμουντ, έτσι;
Αυτός είναι ο τυχερός εδώ πέρα.
Και χαίρομαι που το ξέρει.
Έχεις υπέροχους ώμους.
Το ξέρεις;
Ευχαριστώ.
Πιάσε πάνω τα μαλλιά σου, για να τους αναδείξεις.
Κάρεν, σε παρακαλώ.
-Εσύ άφησες τον Μάικ να σε δει; -Όχι, αλλά…
Εγώ το διάλεξα με τον πατέρα της Ντανιέλ και δες μας τώρα.
Δεν νομίζω ότι έφταιξε το νυφικό.
Η κα Γκρόουζ λέει ότι λατρεύεις την πίτα του βοσκού.
Και ήθελα να σ' τη φέρω εγώ.
Γιατί σε λατρεύω.
Ευχαριστώ, γλυκιά μου.
Είναι υπέροχη, Χάνα.
Θυμάμαι τη συμβουλή σου.
Μισό κουταλάκι μαρμάιτ στη σάλτσα.
Το γεύεσαι.
Ναι…
η μαμά μου την έφτιαχνε, όταν έφευγε για δουλειά.
Άντεχε μέρες στο ψυγείο.
Συγγνώμη, δεν έχω συνέλθει ακόμη.
Μου επιτέθηκαν.
Στην εξώπορτα.
Χίλια συγγνώμη!
Μην την πειράζεις, δεν φταίει αυτή.
Αμερικανίδα είναι. Όλοι τους είναι απολίτιστοι.
Θα φύγεις τώρα, Όουεν;
Τώρα που δεν θα φροντίζεις τη μαμά σου;
-Γιατί; Με βαρέθηκες; -Όχι!
Παραδέξου το, όλοι με βαρεθήκατε.
-Η κα Γκρόουζ ανυπομονεί να με ξεφορτωθεί. -Ακριβώς.
Είμαι πολύ μεγάλη για να σε ανέχομαι στην κουζίνα μου όλη μέρα.
Όχι, σε συμπαθεί.
Αλήθεια.
Πείτε του, κα Γκρόουζ!
Φάε το φαγητό σου.
Δεν θα πεθάνεις.
Τι εννοείς;
Όταν πέθαναν η μαμά κι ο μπαμπάς, νόμιζα ότι θα πέθαινα κι εγώ.
Ήμουν σίγουρη.
Μετά, όμως, αναρωτήθηκα…
αν έχω ήδη πεθάνει.
Αλλά δεν το ξέρει κανείς κι εγώ τριγυρνάω πεθαμένη.
Αλλά με έβλεπαν και με άκουγαν.
Ήταν τρομαχτικό.
Ένιωθα ότι πέθαινα,
επειδή ήμουν ακόμη ζωντανή.
Γι' αυτό ένιωθα έτσι.
Δεν είχα πεθάνει.
Ήμουν πάρα πολύ στεναχωρημένη μόνο.
Και μετά έμαθα ένα μυστικό.
Δεν έπρεπε να 'μαι πια στεναχωρημένη.
Τι μυστικό;
Όταν πεθαίνεις, δεν φεύγεις.
Γι' αυτό…
μη στεναχωριέσαι.
Δεσποινίς Κλέιτον, νομίζω ότι δικαιούμαι να πιω κρασί.
Εγώ διαφωνώ.
Όλοι πίνετε.
Κι άλλωστε…
ο Πίτερ μου 'δινε καμιά φορά.
Αμάν πια με τον Πίτερ Κουίντ.
Η μητέρα μου μου το νέρωνε.
Μου έβαζε μισό ποτηράκι.
Και η δικιά μου.
Αλλά χωρίς νερό.
Το κάνουν στη Γαλλία…
Δεν το θέλω νερωμένο!
Θέλω ένα πραγματικό ρημαδο-κρασί!
Όχι!
-Καληνύχτα, Όουεν. -Καληνύχτα.
Άντε, και οι δύο.
Ξέρεις…
τη συμπαθώ αυτήν την κοπέλα.
Δεσποινίς Κλέιτον…
μην πειράζετε, σας παρακαλώ, το κουκλόσπιτο.
Έχω πολύ συγκεκριμένο σύστημα.
Συγγνώμη.
Κρατάτε τον Πίτερ.
Φλόρα.
Ναι;
Μήπως εσύ κι ο Μάιλς…
είδατε τον Πίτερ Κουίντ;
Από τότε που έφυγε;
Μήπως…
τον βάλατε στο σπίτι;
Δεν θα θυμώσω.
Θέλω μόνο να μου πεις την αλήθεια.
Όχι.
Φυσικά και όχι.
Δεν τον αφήνουμε να μπει.
Δεν πάει έτσι.
Τι κοιτάς;
Ορίστε;
Το κάνεις συχνά αυτό.
Κοιτάς πίσω μου. Τι κοιτάς;
Δεν ξέρω τι εννοείτε.
Ωραία η επίδειξή σου.
Ποια επίδειξη;
Εμείς οι δύο μοιάζουμε πολύ.
Αλήθεια;
Ναι.
Μοιάζουμε.
Και πολύ, μάλιστα.
Κι εγώ μεγάλωσα χωρίς γονείς.
Ο μπαμπάς μου πέθανε όταν ήμουν στην ηλικία της Φλόρα.
Και η μαμά μου…
ζούσε, αλλά…
ήταν σαν να μην υπήρχε.
Γι' αυτό, τον περισσότερο καιρό ήμουν εγώ ο γονιός μου.
Τα παιδιά σαν εμάς…
σαν εσένα…
κι εμένα…
και τη Φλόρα…
είμαστε ξεχωριστά.
Μεγαλώνουμε πιο γρήγορα από τα άλλα παιδιά.
Κι είμαστε πιο ξεχωριστά
γιατί διαλέγουμε τους ενήλικες που κρατάμε στη ζωή μας.
Συνήθως, δηλαδή.
Ναι, αυτό είναι πολύ ξεχωριστό.
Σ' τα λέω αυτά γιατί θέλω να ξέρεις ότι καταλαβαίνω.
Όταν αρχίζεις και μιλάς σαν ενήλικας
ή όταν θες να φέρεσαι σαν ενήλικας, καταλαβαίνω.
Έτσι ήμουν κι εγώ.
Κι εσείς χάσατε κάποιον;
Ναι.
Έχω χάσει διάφορους ανθρώπους.
Αλλά…
απίστευτο!
Μάιλς, έχεις γύρω σου υπέροχους ενήλικες.
Υπέροχους ανθρώπους για να φτιάξεις την οικογένειά σου.
Αν θέλεις.
Καληνύχτα.
Καθόμαστε έξω. Θα 'ρθεις κι εσύ.
Να τη.
Πάρε, αυτό το κρασί ήταν στα κελάρια από πριν γεννηθείς.
Χάνα, δώσ' της μπουκάλι.
Χάνα.
Πού ήσουν, αγάπη;
Συγγνώμη.
Να…
Αφαιρούμαι συχνά, τώρα τελευταία.
-Ευχαριστώ. -Ευχαριστώ.
-Ηρέμησε. -Καλά.
Θα πάθεις τίποτα.
Συγγνώμη, προσπαθώ να το κόψω.
Το ξέρω… ότι τράβηξες πολλά.
Όλοι λένε ότι η οργάνωση ενός γάμου προκαλεί πολύ στρες.
Αλλά τα πας πολύ καλά.
Θέλω να απολαύσουμε μια βραδιά
χωρίς να το συζητήσουμε.
Βασικά…
Έντι, νομίζω ότι μπορούμε να κάνουμε κάτι πιο μαζεμένο.
Ίσως…
Δεν ξέρω, δεν χρειάζονται…
οι υπερβολές.
Νόμιζα ότι εσύ ήθελες μεγάλο γάμο.
Αν δεν θέλεις, δεν υπάρχει θέμα.
Έτσι…
νόμιζα.
Ήθελα…
να το θέλω.
Αλλά όλα είναι τόσο ακριβά…
και…
έχω πολλά…
να οργανώσω.
Θα απογοητευτεί πολύς κόσμος.
Σιγά, έληξε.
Για μια στιγμή νόμισα ότι θα έλεγες ότι δεν θες να παντρευτούμε.
Έντι…
Δεν μπορώ.
Τι έκανα;
-Τίποτα. -Τι δεν έκανα;
Δεν είναι έτσι.
Και πώς είναι, Ντανιέλ;
Ευχαριστώ.
Δεν το καταλαβαίνω.
Έπρεπε να σου είχα μιλήσει νωρίτερα.
-Προφανώς. -Δεν ήθελα να σε πληγώσω.
Ούτε τη μαμά σου.
Ούτε την οικογένειά σου.
Και η ζωή συνεχιζόταν.
-Χριστέ μου. -Νόμιζα…
ότι ήμουν εγωίστρια.
Ότι αν επέμενα, στο τέλος θα ένιωθα όπως πρέπει.
Δεν ήθελες να με πληγώσεις;
Και…
σ' αγαπώ!
Πάρα πολύ.
Παρ' όλα αυτά. Μόνο που δεν…
Άντε γαμήσου, Ντανιέλ!
Γιατί μου το κάνεις αυτό;
Δεν…
Δεν… Έντι…
Εντάξει.
-Έντι… -Όχι, άσε με.
-Έντι. -Άσε με.
-Συγγνώμη! -Αρκετά!
Συγγνώμη.
Έντι!
Διάολε!
Πάει κι αυτό.
Όουεν, κάνε μια μαγκιά και δώσε άλλο μπουκάλι.
Λατρεύω τη φωτιά. Με κάνει να νιώθω κοριτσάκι ξανά.
Αν και αγαπώ τα ποτά ενηλίκων.
Τον παλιό καιρό…
τον πολύ παλιό καρό…
στήνανε τεράστιες φωτιές τέτοια εποχή.
Και μιλούσαν για όσους έχασαν.
Έριχναν προσφορές για να διώξουν τα κακά πνεύματα.
-Κυρίως παλιά κόκαλα. -Θυμάμαι.
Γι' αυτό την έλεγαν "πυρά οστών".
Και συνεχίζω…
γι' αυτό τη λένε "πυρά οστών".
Γιατί έκαιγαν οστά.
Στήσε έναν σωρό από παλιά κόκαλα και κάψε τις σκιές.
Διότι από εδώ και πέρα…
οι σκιές μεγαλώνουν.
οι νύχτες μακραίνουν.
Έρχεται σκοτάδι, πρέπει να προσέχουμε ο ένας τον άλλον.
Γιατί πόσο ν' αντέξουμε πια;
Λοιπόν;
Έχει κανείς κόκαλα να ρίξουμε;
Εντάξει, θ' αρχίσω εγώ.
Ρεμπέκα.
Ρεμπέκα Τζέσελ.
Θεέ μου, πέρασε σχεδόν ένας χρόνος.
Ένας χρόνος αφιερωμένος στο λάθος άτομο.
Όπου κι αν βρίσκεται, όμως,
είναι δέκα φορές πιο άξια, ούτε τ' όνομά του δεν λέω.
Ήταν ευφυέστατη.
Και όμορφη.
Και γι' αυτό τιμωρήθηκε.
Δεν ξέρω γιατί πάντα τιμωρούνται οι έξυπνες κοπέλες.
Για τη Ρεμπέκα.
Εντάξει, σειρά μου.
Για το ζεύγος Γουίνγκρεϊβ.
Ντόμινικ και Σάρλοτ.
Ήταν καλοί άνθρωποι.
Παλιομοδίτες.
Ευγενικοί.
Λείπουν στα παιδιά τους.
Αυτό δεν διορθώνεται.
Ποτέ.
Αλλά ήρθε η Ντάνι Κλέιτον.
Περίεργος άνθρωπος, αλλά πιο δυνατός απ' ό,τι νομίζει.
Η μόνη που μπορεί να επαναφέρει τον Μάιλς και τη Φλόρα
είναι αυτή.
Χαίρομαι που είναι εδώ.
Κι εκείνοι θα χαίρονταν.
Εσύ, Πόπινς;
Όχι, ευχαριστώ.
Δεν πειράζει.
Δεν είσαι υποχρεωμένος.
Και…
η μαμά μου.
Η Μάργκαρετ Σάρμα.
Ήταν 67 ετών.
Μόνο που κάποιες φορές, προς το τέλος, το ξεχνούσε αυτό.
Με φώναζε με το όνομα του μπαμπά μου ή του αδερφού της.
Προσπαθούσα να προσποιούμαι.
Δεν ήξερα ποιος έπρεπε να είμαι.
Αυτά δεν τα είπαν στην κηδεία.
Δεν θα τα έλεγαν.
Αυτά τα απέκρυψαν.
Το ωραιοποίησαν.
Παρέλειψαν καθετί άσχημο.
Και όλα τα καλά.
Δεν είπαν πόσο αστεία ήταν.
Ούτε ότι…
σου 'κλεινε το μάτι από απέναντι.
Είχε αδυναμία στα γλυκά.
Και πονηρό γέλιο.
Και με αγαπούσε…
με τόση δύναμη…
που με πονούσε.
Κάποιες φορές.
Ό,τι κι αν έκανα.
Είχε φύγει πολύ πριν πεθάνει.
Και μου λείπει.
Ήταν το στήριγμά μου.
Και μετά μάλλον ήταν…
το φορτίο μου.
Χριστέ μου.
Φαινόταν τόσο μικροκαμωμένη…
στο τέλος.
Κι όμως, τόσο…
βαριά.
Κι εγώ…
Κι εγώ μπορούσα μόνο
να την αφήνω να κρεμιέται πάνω μου,
μέχρι να έρθει η ώρα να αφεθεί.
Σύντομα θα την αφήσω κι εγώ.
Τα συλλυπητήριά μου.
Ευχαριστώ.
Τα συλλυπητήριά μου, Ντανιέλ.
Ήταν ένας υπέροχος νέος.
Κι ήσασταν υπέροχο ζευγάρι.
Ευχαριστώ.
Συγχώρα με.
Καλά κρατιέσαι, γλυκιά μου.
Τα συλλυπητήριά μου.
Τον έκανες ευτυχισμένο ως το τέλος, ελπίζω να το ξέρεις αυτό.
Είσαι πολύ γενναία.
Σε καμαρώνω.
Συγγνώμη!
Συγγνώμη.
Η γκουβερνάντα ήταν κουρασμένη. Είχε κουραστεί εδώ και καιρό.
Και χωρίς να το συνειδητοποιήσει,
ακολούθησε η ίδια τη συμβουλή που 'χε δώσει στον Μάιλς.
Κράτησε κοντά της το άτομο με το οποίο μπορούσε να νιώθει κουρασμένη.
Το άτομο που ίσως να τη βοηθούσε να κάψει τις σκιές.
Δεν θα ρωτήσω αν είσαι καλά, γιατί δεν θέλω να μου λένε ψέματα.
Τι τρέχει, λοιπόν;
Μου φάνηκε ότι είδα…
τον Πίτερ Κουίντ.
-Αλλά δεν ήταν αυτός. -Όχι βέβαια.
Δεν είναι η πρώτη φορά που…
βλέπω πράγματα που…
δεν υπάρχουν.
Και τι άλλο;
Να…
Εγώ…
μάλλον…
σου μίλησα για τον αρραβωνιαστικό μου, έτσι;
Μου μίλησες.
Ναι.
Και…
ήλπιζα να επανέλθουμε σε αυτό.
Ναι.
Ήμασταν…
αρραβωνιασμένοι
και πέθανε.
Πέθανε και…
μερικές φορές… λες και…
τον βλέπω.
Δεν το έχω πει σε κανέναν.
Κοίτα…
λυπάμαι πολύ.
Ήμασταν έτοιμοι να χωρίσουμε.
Ήμασταν…
Είχα…
Είχαμε χωρίσει, τον είχα χωρίσει.
Λίγο πριν.
Δηλαδή…
ακριβώς πριν.
Τι λες, Ντάνι, την ίδια μέρα;
Ναι.
Είναι εδώ τώρα;
Όχι.
Ωραία.
Γιατί αν χρειαστεί, μπορώ να σ' τον τακτοποιήσω.
Πού 'σαι!
Μακαρίτη γκόμενε;
Κόφ' το, ρε φίλε, έληξε!
Σοβαρά, Πόπινς.
Πώς την παλεύεις;
Νομίζεις ότι τα 'χω χάσει;
Τα έχεις τετρακόσια, δεδομένων των συνθηκών.
Άκου…
Ξέρω πώς είναι…
όταν νιώθεις ότι δεν βρίσκεις…
Είσαι σίγουρη;
Ναι.
Εντάξει.
Λοιπόν.
-Ναι… -Δεν ξέρω τι να πω.
-Ξέχνα το.
Εγώ φταίω, συγγνώμη. Μόνο…
-Τζέιμι… -Τώρα μόλις μου είπες
ότι δεν είσαι έτοιμη γι' αυτό.
Απλώς…
Έλα.
Πάμε πίσω.
Κάποια άλλη βραδιά.
Κάποια άλλη φορά.
Η κηπουρός, όμως, δεν καταλάβαινε
ότι η γκουβερνάντα έλεγε στον εαυτό της να περιμένει μια άλλη βραδιά,
μια άλλη φορά,
επί χρόνια ολόκληρα.
Γεια σου, Ντανιέλ.
Δεν απαντάς στο τηλέφωνο κι είπα να περάσω.
Συγγνώμη, Τζούντι…
Είναι…
-Είναι κακή στιγμή. -Φυσικά.
Γλυκιά μου, ανησυχώ.
Λένε ότι δεν φροντίζεις τον εαυτό σου.
Πρέπει να τρως.
Έφερα λαζάνια.
-Το αγαπημένο μου. -Ναι.
-Ευχαριστώ. -Όχι.
Έφερα και κάτι άλλο…
Μάλλον είναι χαζομάρα, αλλά…
ίσως τα θέλεις.
Όχι. Τζούντι, συγγνώμη, αλλά…
Αλήθεια; Ήταν στα πράγματα που έστειλε το νοσοκομείο.
Δεν αντέχω να τα βλέπω.
Και δεν μου πήγαινε να τα πετάξω. Γι' αυτό…
-Σε παρακαλώ. -Καλά.
Ευχαριστώ.
Ντανιέλ…
Ελπίζω να ξέρεις ότι παραμένεις σημαντικό κομμάτι της οικογένειας.
Ελπίζω να ξέρεις ότι το εννοώ.
Έλα εδώ.
Γλυκό μου κορίτσι.
Κοίτα, πρέπει να κάνω κάποιες δουλειές.
-Φυσικά. -Ναι.
Έλα να φάμε μαζί κάποιο βράδυ, όποτε θες.
-Εντάξει. -Ωραία.
Σύντομα.
Την αγάπη μου.
Εντάξει. Γεια σου τώρα.
Γεια σου, γλυκιά μου.
Πες το μαζί μου.
Η Χάνα Γκρόουζ στο Παρίσι.
Εσύ κι εγώ. Τώρα που μπορούμε.
Συγγνώμη για τη διακοπή, αλλά θα γίνω κολοκύθα.
Όουεν, πρέπει να πάμε σπίτι.
Είναι ώρα;
Μάλιστα…
Θα τα πιούμε αργότερα.
Πόσο έχεις ξεπέσει.
-Να προσέχετε. -Ξέρω τον δρόμο, μην ανησυχείς.
Όλα καλά.
Κοίτα τα χάλια σου.
Δεσποινίς Κλέιτον;
Μάιλς!
Δεσποινίς Κλέιτον!
Τι στο…
Τι στο καλό κάνετε εδώ κάτω;
Η Φλόρα είδε εφιάλτη.
Ελάτε, θα σας πάω στο κρεβάτι.
Όχι ακόμα.
Φοβάμαι πολύ.
Ήταν ένα απαίσιο όνειρο.
Πρέπει να πας στο κρεβάτι.
Δεν πρόκειται!
Τι έγινε;
Κάτι απαίσιο έκανε μεγάλη φασαρία μες στην ντουλάπα.
Και κουνιόταν εκεί μέσα, πήγε…
Ένα πλάσμα!
Ένα πλάσμα στο κρεβάτι μου.
Και ήξερε το όνομά μου. Και με πλησίαζε κι ήξερε τ' όνομά μου.
Είπε ότι ήθελε να κάνει φριχτά πράγματα.
Και είχε κόκαλα για χέρια.
Ακούγεται απαίσιο.
Ήταν η μαμά μου.
Ειλικρινά…
λυπάμαι πολύ, Φλόρα.
Ακούγεται απαίσιο όνειρο.
Και τώρα πίσω στα κρεβάτια σας.
Σε λίγο.
Δεν θέλω ακόμα.
Φοβήθηκα πάρα πολύ,
αλλά άρχισα να νιώθω καλύτερα.
Μόνο…
λίγα λεπτά ακόμη.
Ένα λεπτάκι.
Εδώ που τα λέμε, μπορώ να πιω λίγο γάλα;
Φυσικά.
Συγγνώμη.
Όχι…
Δεν υπάρχει τίποτα, δεν έχεις λόγο να φοβάσαι.
-Σωστά. -Ναι.
Καληνύχτα,
γλυκό μου κορίτσι.
Θα το συζητήσουμε το πρωί.
Μείναμε οι δυο μας, λοιπόν.
Υποτιτλισμός: Μάρθα Λυρώνη