NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
Kâhya bir şeyi dibine kadar hissetmenin huzur getirmediğini iyi biliyordu.
Bly'ı evi bellediği andan beri bu bilgiye nail olduğu için
günlük rutininin içinde huzura ulaşmanın bir yolunu hep bulurdu.
Bu hep işe yaramıştı.
Hem de hep.
Geçmişe itimat edemeyiz.
Anneme bakarken işte bunu öğrendim.
Bunama da zaten bu değil mi?
Bu süreçte çok şey öğrendim.
Geçmişi hafızamıza hapsettiğimiz sanrısına kapılıyoruz
ama hafıza zayıflar, hata yapar.
Her birimiz her an ölebiliriz.
Veya tüm geçmişimizi unutabiliriz, ki ölümden farkı yok.
Yani bir düşünsene...
Geleceğimize de itimat edemeyiz.
Geçmiş yok, gelecek yok.
Korkutucu olduğunu biliyorum ama sen daha gençsin Owen.
Geçmişin de var, geleceğin de. Bence ikisine de itimat edebilirsin.
Seni zavallı, tatlı, sarhoş adam.
-Ne fark ettim dersin? -Ne?
Başkalarıyla ilgilenmeye çok vakit ayırıyorsun.
Benim işim bu.
Ama tek sebebi bu değil.
Omuzladığın şu sorumlulukları bir saniyeliğine bırakabilsen...
Ben bırakabilirim.
Siktir et.
Bunu söylemek istemezdim.
Hatta söylememeliyim. Korkunç bir şey ama söyleyeceğim.
Biraz rahatladım.
Korkunç değil.
İstesem de istemesem de artık özgürüm.
Düşünüyorum da...
Belki Paris'e dönerim.
Yani...
Sen...
Dönebilirsin, değil mi?
-Dönebilirim. -Evet.
Ama...
Sen de gelebilirsin.
Bir düşünsene.
Hannah Grose, Paris'te.
Paris'te ne yaparım ben?
Kruvasan yersin, iyi şaraplar içersin.
Hayatını yaşarsın Hannah.
Hayatını yaşarsın.
Canımız ne isterse onu yaparız.
Sen ve ben.
Hâlâ mümkünken.
Bölüyorum ama balkabağına dönüşmek üzereyim.
Hadi Owen, gitme vakti.
Demek vakit geldi.
Sonra içişiriz.
Senin için bile kötü.
-Dikkatli sür. -Yolu biliyorum, bir şey olmaz.
Sorun yok.
Siz Hannah mısınız?
Owen Sharma.
Çok memnun oldum.
Doğru.
Tabii, evet.
Kusura bakmayın, bugün pek kendimde değilim.
Mülakat yapmak benim işim değil...
Şahsen mülakata girmeyi tercih ederim.
Ama Charlotte'ın, yani Bayan Wingrave'in yapacak...
...işleri...
Pardon, ben hazırım.
Hannah Grose, memnun oldum. Lütfen oturun.
Demek Paris'te okudunuz, öyle mi?
Evet, iki sene. Açıkçası hayatımın en güzel iki yılıydı.
Le Marais'de bir restoranda çalıştım.
Bu iş size sıkıcı gelebilir.
Eminim size uygun lüks bir restoran vardır.
Neden Bly'da çalışmak istiyorsunuz?
-Eve yakın olduğu için. -Çok dürüstsünüz.
Evet, fazla dürüstümdür. Patolojik seviyede denebilir.
Dürüstlük patolojik olamaz.
Bu, becerilerimi geliştirmek için bir fırsat.
Paris'te aşçı yamağıydım, sebze doğruyordum.
Burada tüm yemekler elime bakacak, çok şey öğreneceğim.
İki çocuğa yemek yapacaksınız. Aradığınız tecrübe bu olmayabilir.
Miles yedi yaşında ve yemek seçer.
Flora'ysa beş yaşında, dünya tatlısıdır.
İkisi de öyleler.
Wingrave'ler yazları ve tatillerde gelir.
Bana karşı iyiler.
Bakın, kulağa çok klişe gelebilir
ama burası evim, burayla iftihar ederim.
Bir süre kalabilecek bir aşçı lazım.
Yani...
Annem...
Vakit geldiği zaman...
Buna girmeyecektim.
Ama bu işe başvurma sebeplerimden biri de bu.
Dün annem 1962'de olduğumuzu sandı.
Benim de büyükbabam olduğumu.
O yüzden buradayım.
Ona bakarken para kazanabilmek için.
Ne kadarlığına bilmiyorum...
Ama kaçıp gitmem.
Yemin ederim, ben öyle biri değilim.
Çok zor olmalı.
Öyle.
Bir yandan da değil.
Thomas Merton okumuş muydunuz?
Ne yazık ki hayır.
-Anlatın. -Kendisi bir keşişmiş.
Bilincimizin, benliğimizin,
zihnimizin yüzeyini meşgul eden şeylerin ötesine geçtiğimizde
insanın...
...transandantal bir seviyeye, sonsuz bir kaynağa ulaştığını söylemiş.
Yani bunamadan muzdarip birini düşünelim.
Bilinci günbegün zayıflar, değil mi?
O bilincin altını görürsünüz ve...
Bakın, o seviyeye ulaşır mıyım, bilmem
ama yaşamla ilgili çok şey öğreniyorum.
Hem de çok.
Bayan Grose.
Geldiler.
Affedersiniz, bir saniye müsaade...
Bayan Grose.
-Wingrave'ler geldi. -Harika, teşekkürler.
Merhaba Miles.
-Hannah, canım. -Merhaba.
-Merhaba Bayan Grose. -Merhaba Flora, okul yılın iyi geçti mi?
-Dikkatlice. -Kaçtı bile.
Doğruca üst kata.
Kimi kandırıyorum? Bugün sözümü hiç dinlemiyorlar.
Nasılsın?
Bildiğiniz gibi, her zamanki gibi hanımım.
-Bayan Grose, burada olmak güzel. -Dönmenize çok sevindim.
-Hannah, seni gördüğüme sevindim. -Ben de sizi.
Bu hafta bir çay içelim. Her şeyin ne kadar aynı olduğunu anlat.
Seve seve hanımım.
Valizleri getireceksin, değil mi?
Derhâl.
Hannah?
Olamaz...
Çok özür dilerim hanımım, ben...
Ben...
Gittin sanıyordum.
Genelde daha erken çıkarsın...
Seni Sam mi alacak?
-Hayır. -Sam iyi mi?
Nasıl olabilir bilmiyorum.
Ama görünüşe göre...
Sam gayet iyi.
Hem Sam...
...hem de o kadın...
Birlikte gayet iyiler.
Olamaz.
Tanrım...
Sana araba ayarlayabilirim.
Köye yürüyerek dönemezsin.
-Ya araba ayarlarım ya ben götürürüm. -Gerek yok, ben...
Ya da burada kalabilirsin.
Ne kadar istersen.
Gerekirse sonsuza dek.
Gel, bir şeyler içelim.
Ne istiyorsun?
-Hop! Kes şunu. -Miles!
Hemen kes şunu!
Hiç komik değil. Bunu bir daha yapayım deme.
Yoksa alırım seni ayağımın altına, ciddiyim.
Elimde kalırsın.
Yiyorsa dene.
Nasıl da kızardın.
-Kızarmak sana yakışıyor. -Miles!
Her birimiz her an ölebiliriz.
Veya tüm hayatımızı unutabiliriz, ki ölümden farkı yok.
Yani düşünsene...
Geleceğimize de itimat edemeyiz.
Geçmiş yok, gelecek yok.
Yaşadığımız anlar hayatımızda birer...
Kitap bölümü gibi. Hayır...
Ayraç gibi mi?
O da değil.
Değiller.
Daha ziyade...
Pardon.
Dur lütfen!
-Efendim? -Peter!
Öğle yemeği vakti, hemen mutfağa. Peter amcanızla sonra oynarsınız.
Yavaş olmazsanız kafanızı kıracaksınız.
Dokunma bana!
Bana orospu muamelesi yapıp sonra hiçbir şey olmamış gibi dönemezsin.
-Buna müsaade etmem. -Ne?
Demediğini bırakmayıp kayıplara karıştın.
-Sesini alçalt. -Bana emir verme.
Vermiyorum, neye bozulduğunu anlamıyorum.
Son görüşmemizde Owen'ın hamurunun ağzımda olmasına laf edip duruyordun.
Yapma, ben unuttum gitti Becs.
-Ama ben unutmadım. -Becs...
Özür dilerim, tamam mı?
Özür dilerim.
Gel buraya.
Lütfen, hadi ama.
Bana ne oldu, hiç bilmiyorum.
Sanırım sana sandığımdan daha feci vuruldum.
-Bir daha benimle böyle konuşamazsın. -Konuşmayacağım, söz veriyorum.
Söz veriyorum.
Tamam mı?
Peki.
Tamam mı?
Seni öpebilir miyim?
Cidden Hannah...
Şu süpürgeyi elinden bir düşür.
Azıcık hayatını yaşa.
-Hannah, beni korkuttun. -Burada ne işin var?
-Henry birkaç şey almamı istedi. -Charlotte'ın makyaj masasından mı?
Henry duygusal adam.
Cebindekini göreyim.
Hannah, önce bir yemek ısmarlasaydın.
Pekâlâ.
-Bunu Henry istedi, öyle mi? -Aynen öyle.
-Ne sebeple? -Bilmiyorum, bana söyleneni yapıyorum.
Charlotte bir keresinde bana o kolye 400 küsur yıllık, demişti.
Muhtemelen binlerce sterlin eder.
Ama bakınca hiç anlaşılmıyor, değil mi?
Bir evi yıllarca temizleyince her şeyin yerini öğreniyorsun.
Henry ne haltlar yediğini fark edecek durumda olmayabilir,
ben ederim.
-Ne halt yiyormuşum? -Sana ait olmayanı alıyorsun.
Var ya...
Bu bir büyük yanılgı değil mi?
Onların ailen olduğunu düşünmen.
Burayı evin sayman.
Onlar başka, biz başkayız Hannah.
Biz onların uşaklarıyız.
Paspas yapamayacak kadar yaşlandığında ne olacak?
Sana Henry mi bakacak?
Çocuklar mı?
Emeklilikten sonra kaç kâhyayı evde tutarlar?
Hayatlarına devam edecekler Hannah.
Bizim gibi dürüst insanlar geride kalacak.
Sen mi dürüstsün?
Kolyeyi alayım lütfen.
Buyur.
Teşekkürler.
Var ya...
Bana daha iyi davranmalısın.
Tek bir sözümle bir haftalık yevmiyenle elin boş kapı dışarı edilirsin.
Burası benim evim Peter Quint.
Bana gelene kadar sen gidersin.
Bu, becerilerimi geliştirmek için bir fırsat.
Paris'te aşçı yamağıydım, sebze doğruyordum.
Burada tüm yemekler elime bakacak, çok şey öğreneceğim.
İki çocuğa yemek yapacaksınız...
Affedersiniz.
Bu söylediğim garip gelecek ama bunu daha önce yapmamış mıydık?
Yaptık.
Ama yine yapmamız gerek.
Neden?
-Sen söyle. -Ne?
Sorun değil, konumuza dönelim.
Paris'te aşçı yamağıydım, sebze doğruyordum.
Burada tüm yemekler elime bakacak, çok şey öğreneceğim.
İki çocuğa yemek yapacaksınız. Aradığınız tecrübe bu olmayabilir.
-Miles yedi yaşında ve yemek seçer. -Miles...
Bana ondan bahsedin.
Nasıl bir çocuk?
Miles iyi bir çocuk.
Çok tatlıdır.
Sorunları var ama aslında iyi bir çocuk.
-Sorunları var derken? -Ailesi öldüğünden beri aynı değil.
Hangi çocuk aynı olurdu ki?
-Acımasızlık ettiği oluyor mu? -Neden böyle bir şey sordunuz?
Oğlan çocukları çok acımasız olabilir.
-İyi bilirim, ben de çocuk oldum. -Hayır, Miles iyi bir çocuk.
-Söylemiştiniz. -Öyledir, Miles iyi bir çocuktur.
-Asla... -Sizi incitmez mi?
Bunu mu diyecektiniz?
-Bunu neden söylediniz? -Bilmem, siz sordunuz.
Peki, sizi incitmez.
Ama anne babası öldüğünden beri aynı değilmiş, siz söylediniz.
O anlamda demedim.
Miles Dominic Wingrave!
Ne yaptığını sanıyorsun sen?
-Ne? -Neyin var senin böyle?
Bu güzel günde sigara keyfi yapıyorum. Sen ne yapıyorsun?
Bak Miles.
Peter'ı özlediğini biliyorum, kaçıp gitmesinin kafanı karıştırdığını da.
Dikkatli olduğun sürece çakmağın sende olması sorun değil.
Ama ne olursa olsun sigara içemezsin. Yoksa korkunç bir ölüm mü istiyorsun?
Ah be Hannah. Cidden...
Miles.
Cidden.
Miles!
Miles, konuşmamız bitmedi.
Miles! Tanrım.
Miles!
-Merhaba. -Merhaba, Miles buraya mı geldi?
Az önce.
Gel, otur.
Mumu ben yaktım, umarım mahzuru yoktur.
Mum kimin için?
İşte böyle! Şimdiden unutup önüne bakıyorsun.
Sam için.
Ölmemiş olabilir ama herkesin bir kusuru vardır.
Bu mumlar yaşayanlar için yakılmaz ki.
Normalde yakılmaz ama Sam için bir istisna yaptım.
Gel, otur. Seninle bir şey konuşacağım.
Pozisyonunu yatılı hâle getirmeye ne dersin?
-Evimi satmam gerekir. -Aynen öyle.
Parasını bir kenara koyarsın.
Ücretini de buna göre düzenleriz.
-Ama Sam... -Sam'in mumunu yaktık gitti.
-Çünkü Sam gitti. -Çünkü Sam gitti.
Teklif için teşekkürler.
Gerçekten teşekkürler Charlotte ama Sam'inki geçici bir heves.
Dönecektir.
Dönecek.
Bana dönecek.
Çok ilginç.
Evlilik de biraz dine benziyor.
Tanrı'yı görmesen de ona körü körüne inanman bekleniyor.
Aynı şekilde kocanı zar zor görsen de ona da körü körüne inanman gerekiyor.
Ama bu gerçekçi mi?
Bir şeye inanmaya ne kadar devam edebilirsin?
Görmeden gerçek bir inancı nasıl sürdürebilirsin?
İkisinin de bu açıdan sınırları var.
Peki alternatifi nedir? Hiçbir şeye inanmamak mı?
Ya sonra?
Kuyruğumuzu kapana kıstırdığımızda inancımızdan başka neyimiz kalır?
Ben...
Onu hâlâ seviyorum.
Gerçekten seviyorum.
Hâlâ seviyorum.
Yaptığı şey çok korkunçtu ama...
Evet.
Evet, korkunçtu.
Babama çok düşkündüm.
Ne?
Tabii sonra büyüdüm ve durum değişti.
Ben kendi düşünceleri, arzuları, tutkuları olan bir kadındım
ve babam bunları pek teşvik etmezdi.
Babama sorarsan hayallerim fazla büyüktü.
Kendini sürekli bana bunu hatırlatmak zorunda hissederdi.
Yani birini bulduğunda,
kim olduğunu gören,
sana bazen senden bile çok inanan biriyle tanıştığında
zeki ve becerikli olduğuna inanan, sana bunu söyleyen biriyle tanıştığında
ona sıkı sıkı tutunursun, bırakmazsın.
Kusurları olsa bile, mükemmel olmasa bile.
Kendini biraz kaybetsen bile.
Mutluluğu bulmak için kendini kaybetmene gerek yok.
Yok mu dersin?
-Hepimiz kaybediyoruz. -Her zaman değil, hayır.
-Ne diyeceğini biliyorum, söyleme. -O zaman nedenini de biliyorsun.
Biliyorum, tamam mı?
Onun gibi biriyle hiç tanışmadım.
-Kusursuz değil, biliyorum. -Ama dahası da var.
Bunu söylediğim için beni affet ama Peter'dan ödüm kopuyor.
Onu tanımıyorsun Hannah.
Beni de korkutuyor.
Ama olabilecek en iyi anlamda.
Onunla olmak bazen korkutucu olabiliyor ama heyecanlı ve eğlenceli de.
Hayatımda ilk kez zihnimin köşesinde yeterli olmadığımı söyleyen ses sustu.
Tamamen gitti.
Hiç bu kadar canlı hissetmemiştim.
Ah be canım.
Kendini iyi hissetmekle canlı hissetmek arasında fark var.
İkisi hep örtüşmez.
Şu hâline bir bak.
Bir haftadır gözüne uyku girmemiş gibisin.
Gereksiz endişe ediyorsun.
-Onun gibi erkeklerle oldum. -Hayır.
Bu doğru değil, daha az önce söyledin.
Hiç onun gibisiyle tanışmamıştın.
İkisi aynı anda olmaz.
Hannah, cidden.
-Rebecca. -Konusunu bile açmamalıydım.
Rebecca.
Bir de sen baksana Rebecca. Yahniye tuz lazım mı?
Efendim?
Bakıyorum tadın tuzun yok.
Yok, sağ ol. Aç değilim.
En tatlı bal bile tadıldıkça bıkkınlık verirmiş.
Aynı tat, isteği, iştahı yavaş yavaş köreltirmiş.
Mutfak harika kokuyor.
Becs, bir saniye gelir misin?
Birkaç yıl önce evi fare basmıştı.
Eski bahçıvan yapışkan tuzaklar ve zamk kaplı bir yer karosu getirmişti.
"Kapan yok, kafes yok, şiddet yok."
Öyle dedi.
"Şiddet yok."
Birkaç gün sonra tuzaklardan birinde bir şey gördüm.
Çok küçüktü, fare değildi.
Belki tırtıldır dedim.
Elime aldım, baktım.
Bacaktı.
Fare bacağı.
Zavallı fare birkaç adım ötedeydi. Kaçmak için bacağını kemirmişti.
Kan kaybından ölmüştü.
Bu adam yapışkan tuzak gibi.
Rebecca farkına vardığında tek parça kurtulamayacak.
İyi olduğunu sanacak.
Sonra yapışıp kaldığını anlayacak.
İnkâr edecek.
Bu, becerilerimi geliştirmek için bir fırsat.
Paris'te aşçı yamağıydım, sebze doğruyordum.
Burada tüm yemekler elime bakacak, çok şey öğreneceğim.
-Bir süre kalabilecek bir aşçı lazım. -Vakit geldiğinde kaçıp gitmem.
Söz veriyorum.
Hayır.
Herkes gibi bu yapışkan tuzaktan köyde kalırım.
-O tuzakları iyi bilirsin. -Bunu bir kez konuşmuştuk.
Henüz konuşmadık.
Teknik olarak.
Ama konuştuktan sonra haftalarca nasıl bir his olduğunu düşündüm.
O zamkın...
...kuruması...
Biz farkına bile varamadan.
O sonsuz, iliklerine işleyen dehşet...
Ebediyen sıkışıp kaldığını anladığın an.
Sence bir farenin bunu idrak etmesi mümkün mü?
Fare sonunun geldiğini anlar mı?
Ya biz?
Biz mi?
İnsanlar.
Yapıştığımızda anlar mıyız? İçinde olduğumuz su kaynadığında?
Yoksa oturup her şeyin yoluna gireceğini mi düşünürüz?
"Ben iyiyim" mi deriz?
İnkâr!
Bu çok korkunç. Evet, bu marazi derecede korkunç.
-Dikkatli ol. -Korkunç.
Gitme.
-Sabah bankaya gitmem gerek. -Biraz daha kal, lütfen.
Keşke kalabilsem.
Sana bir şey söylemem lazım.
Neymiş?
Ne oldu?
Benim hayatta hiçbir şeyim olmadı.
Benim...
Hayatta ne param oldu ne ailem.
Ne de...
...aşk ya da güvencem.
Seninle tanışana dek.
Neler oluyor?
Büyük bir iş peşindeyim. İkimiz için de iyi olacak.
Mantıklı konuşmuyorsun.
Biz onlar gibi değiliz Becs.
Tamam mı? Değiliz.
Henry ne sana o stajı verecek ne beni ortak yapacak.
İngilizlerin değer verdiği tek şey sınıf.
Sen ve ben...
Onların gözünde hep uşakları olacağız.
Yalan mı?
İçten içe bunu ikimiz de biliyoruz.
Ama Amerikalıların değer verdiği tek şey...
...para.
Ve...
Yeterli param var.
Amerika'ya gidersek ne avukatı olmak istiyorsan olabilirsin.
Ben de ne istersem olabilirim.
Amerika'da ikimiz de bir şeyler olabiliriz.
Parayla.
Ne dediğimi anlıyor musun?
Yani valizlerini hazırla, gitmeye hazır ol.
-Yarın akşam. -Nasıl yani?
-Öylece gidemem... -Lütfen, benim hatırım için.
Döndüğümde her şeyi açıklayacağım, söz veriyorum.
-Bana güveniyor musun? -Evet.
Gitmeye hazır ol.
Kimseye de söyleme.
Kimseye, anladın mı?
Yapmam gereken birkaç şey var ama sonrasında dönüp seni alacağım, söz.
Söz veriyorum.
Seni seviyorum.
Gideceğiz buralardan.
Amerika'da hem sen hem ben ne istersek olabiliriz.
Lord ve leydisi.
Hayır, kraliçe ve seyisi.
Tamam.
Bu, en sevdiklerimden biri.
Genelde bunu pek görmem ama olduğunda hoşuma gidiyor.
Çünkü bunda...
Gördün işte, bunda kendisi gibi davranıyor.
Kötüleşmeden önceki gibi.
Ama seni bunda ilk kez görüyorum.
Burada ne işin var?
-Nasıl geldin... -Çok özür dilerim.
-Kusura bakmayın... -Hayır, sakın çıkma.
Sanırım tam şu anda oldu.
İzlemeye cesaret edemiyorum.
-Özür dilerim... -Hannah!
Çok özür dilerim.
Neden ayaktasınız?
Ben...
Uyuyamadınız mı?
Bir ses duyduk.
Aşağıdan geldi.
Flora'nın bebek evi de... Bir terslik var.
Eminim bir sorun yoktur. İkiniz de yataklarınıza dönün.
Yataklarınıza dönün dedim.
Peter!
Miles, dur!
Yataklarınıza dönmenizi söylemiştim.
Ne bu suratlarınızın hâli?
Hadi yatağa.
Ne oldu?
-Nasıl yani? -Sana ne yaptı?
Kim? Rebecca mı?
Henüz bunu duymaya yaşın yetmez.
O ne?
Bu...
O kadın.
Göldeki kadın.
Hani...
Hatırlamıyor musun?
Olamaz.
Nasıl yani?
Hayır, olamaz.
Bayağı korkunçmuş.
Sen mi yaptın?
Onu daha önce de gördüm.
Diğerleri...
Ondan uzak durmamızı söylüyorlar.
Hangi diğerleri?
Olamaz, geri geliyor.
Dur.
Dur!
Dur, bırak beni.
Bırak beni!
Seni kaltak! Bırak beni!
Bu, becerilerimi geliştirmek için bir fırsat.
Paris'te aşçı yamağıydım, sebze doğruyordum.
Burada tüm yemekler elime bakacak, çok şey öğreneceğim.
-Yine mi? -Evet, öyle görünüyor.
-Neden? -Sen söyle.
Bu senin eserin. Ben de senim, değil mi?
O olaydan beri bunu yapıyoruz.
Affedersiniz.
Zor zamanlar geçiriyorum.
Adınız Owen mıydı?
Ne diyeceğim...
Peki, tamam.
-Owen. -Çok tuhaf rüyalar görüyorum.
-Öyle mi? -Evet ama...
Çok tuhaflar.
-Başkasının rüyasını görüyorum. -Uyumak ama bir ihtimal rüya görmek.
Evet, güç olan bu.
Ruhumuz fâni kalıptan sıyrılıp ölüm uykusuna daldığı an,
nasıl bir rüya göreceğimizi kim bilebilir?
-Ne rüyası? -Peter'ı görüyorum.
Bir de...
Bilmiyorum ki.
-Peter'la yatakta bir kadın var. -Aman Tanrım.
-Onu tanıyor muyum? -Tanımıyor musun?
-Rebecca. -Daha iki yıl var.
Hâlâ mı olmadı?
Sanırım biraz daha demlenmesi lazım.
Peki o zaman.
Bir kez daha.
-Adın Hannah Grose. -Evet.
Sene 1987.
Bly'dasın.
Dominic öldü, Charlotte öldü.
Rebecca öldü, Peter kayıplara karıştı.
Öyle düşünüyorsun.
Flora sekiz yaşında.
Miles ise...
Miles'da bir sorun var.
Peter Quint!
O çocuktan uzak dur, beni duydun mu?
Polis her yerde seni arıyor, döndüğünü öğrendikleri an...
Hannah Grose.
Miles, uzaklaş.
-Yapmaz. -Yapar.
-Miles, uzaklaş. -Cidden Hannah, bu kasıntılıktan hiç...
-Miles. -O kadar sıkıcısın ki.
-İnsanı ne zaman... -...rahat bırakacağını bilmiyorsun.
Yetti be kadın!
Neden uzak duramıyorsun?
-Miles. -Hayır.
Genelde evet ama şu an değilim.
İnan bana,
o bahsettiğin polislerin beni tutuklaması için her şeyi verirdim.
Beni bu lanet araziden çıkarmaları,
bu korkunç tuzaktan kurtarmaları için!
Ama kurtulamam, değil mi?
Kurtulamazsın.
Neden?
Sen öldün.
Ne yazık, bizi bir rahat bırakamadın, peşimizden geldin.
Her şey çok iyi gidiyordu.
Cidden Hannah!
Bayan Grose? Neler oluyor?
Ne oluyor? Bayan Grose, çok garip bir rüya gördüm.
Miles! Geldi, sonunda geldi!
Hayal ettiğimden de güzelmiş.
-Bu o mu? -Merhaba Miles, memnun oldum.
-Tanıştığımıza memnun oldum leydim. -Vay canına, ne kadar beyefendisin.
Siz de Bayan Grose olmalısınız.
Merhaba. Dani.
Affedersiniz. Pardon, dalıp gitmişim.
Pardon, Hannah Grose.
-Çok memnun oldum. -Ben de öyle.
Sağ salim gelebilmişsiniz. Yolculuk iyi miydi?
-Evet, mükemmeldi. -Harika.
Çok güzel. Owen çok iyi bir delikanlıdır.
-Güvenilirdir. -Evet.
Pekâlâ, hadi içeri girelim.
Eminim Bayan Clayton evi görmek istiyordur.
-Evet. -Peki, hadi bakalım.
-Peki... -Dani diyebilirsiniz.
Geçmişe itimat edemeyiz.
Anneme bakarken işte bunu öğrendim.
Bunama da zaten bu değil mi?
Bu süreçte çok şey öğrendim. Belki de öğrenmedim.
Ama en önemlisi buydu.
Geçmişe itimat edemeyiz.
Geçmişi hafızamıza hapsettiğimizi sanıyoruz
ama hafıza zayıflar.
Biz de yitip gidebiliriz.
Paris.
Bir düşünsene.
Hannah Grose, Paris'te.
-Paris'te ne yaparım ben? -Bilmem.
Kruvasan yersin, iyi şaraplar içersin.
Hayatını yaşarsın Hannah. Hayatını yaşarsın.
Canımız ne isterse onu yaparız.
Sen ve ben.
Hâlâ mümkünken.
Tamam.
Tamam Owen, ben...
Seninle Paris'e gelirim.
Evet.
-Sonra içişiriz. -Hayır, dur.
-Hayır... -Yolu biliyorum, bir şey olmaz.
Dur, lütfen.
Sorun yok.
Tanrım, şu hâline bak.
Owen, dur!
Bekle!
Dur!
Adın Hannah Grose.
Sene 1987. Bly'dasın.
Miles on yaşında, Flora sekiz.
Adın Hannah Grose. Sene 1987. Bly'dasın.
Miles on yaşında, Flora sekiz.
Adın...
Adın Hannah Grose.
Hannah Grose.
Adın Hannah Grose.
Alt yazı çevirmeni: Doğa Uludağ