NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie poruszyła się.
Na pewno? Nie podoba mi się to.
Mnie też nie.
Nie kłócimy się, tylko…
W jaki sposób to ma być częścią zabawy?
Nikt nie powinien krwawić podczas zabawy.
Widzisz?
Budzi się.
Zagłębiła się pani?
Gdzie pani była? Jeśli mogę spytać.
Czemu nie?
To nasza przyjaciółka.
- Nie! - Martwi się. Patrz.
Nie słyszy was.
Byłoby lepiej, gdybyście sami jej to powiedzieli.
No już, ona się boi.
O co chodzi, Miles?
Jak mówiłem.
To nie w porządku.
Wiesz…
życie już takie bywa.
Czasami…
to, co dobre, wydaje się złe, a to, co złe – dobre.
To odróżnia dzieci od dorosłych.
Perspektywa.
Ty też ją masz.
Wiem o tym.
Jak z tym ptakiem w szkole.
Widzisz…
to wydawało się złe,
ale dzięki temu wróciłeś do Flory, gdy cię potrzebowała.
Zrobiłeś, co musiałeś, żeby chronić Florę.
To nie to samo.
Uchowaj Boże. Nie.
Uciszanie kogoś
nijak nie przypomina sytuacji z ptakiem.
Ale nie zrobiłeś nic złego, dobrze?
Żadne z was.
- Nic złego. - Jest ranna.
Nie jest, jest tylko…
przestraszona.
Jeszcze nie wie…
że tu nie ma się czego bać.
Niech się pani nie boi.
Nie możesz jej zagłębić?
W miłym miejscu,
póki nie poczuje się lepiej.
Gdzie chce pani być?
Gdyby mogła pani wybrać cokolwiek. Swoje najlepsze wspomnienie.
To nie takie proste, Floro.
Czemu nie?
Cóż, nigdy wcześniej nie skakała we śnie, prawda?
To wymaga wprawy.
Pamiętasz?
Jest bardzo mądra.
Szybko się nauczy.
Szybciej niż ja. Chyba.
To co innego, Floro.
To nie do końca to samo.
- Bezcenne pamiątki. - To…
- To znaczy… - Bezcenne pamiątki.
Nie zaginęły, ukradziono je.
To…
- Nie zaginęły. - To znaczy…
- Ukradziono je. - To…
- Bezcenne pamiątki. - Gubisz się.
Becs, gubisz się. Zostań ze mną.
Becs!
Nic się nie stało.
Wszystko w porządku. Skacze we śnie.
Wróci.
Najważniejsze jest to…
że musimy wymyślić,
co zrobić z naszą przyjaciółką.
Może nas wpakować w kłopoty, prawda?
Więc musimy wymyślić sposób…
żeby jej pomóc…
ale również…
może sprawić, żeby też mogła skakać we śnie.
Chcielibyście tego dla niej?
Żeby się nauczyła?
Nie!
To potrafi czasem namieszać,
a ja raczej nie lubię,
kiedy to się dzieje nieoczekiwanie,
ale poza tym
jest iście wspaniałe.
Spodoba się pani.
Ale…
są różne klucze, prawda?
To Hannah puka.
Dobra, Miles, musisz powiedzieć to, co ci powiem.
Co?
- Kiedy znowu zapuka, musisz… - Zapuka?
Musisz z nią porozmawiać, ale nie otwieraj drzwi.
Powiesz dokładnie to, co ci powiem.
Nie słyszę żadnego pukania.
Nie.
Skacze gdzieś.
Co robimy?
Nigdy nie wiemy, kiedy wrócisz.
Nie.
Tak mnie witasz?
Po tylu latach
tak mnie witasz?
No proszę.
Jak się prezentujesz.
No proszę.
Wyszłaś?
Wyszłam.
Na jak długo tym razem?
Na zawsze.
Według nich jestem wyleczona.
Naprawdę.
Powiedzieli, że mogę iść.
Nie było wiele do wyleczenia,
no i proszę.
Czego chcesz, mamo?
Drobnej pomocy.
Próbuję zacząć od nowa.
To trudne.
A lekarze…
nic ci nie dają.
Nawet notatki.
Żadnego dowodu, że wyzdrowiałeś.
Petie, boję się.
Jeśli nie znajdę mieszkania,
jeśli nie znajdę pracy, to…
nie będę miała wielu opcji.
Gdzie miałabym pójść, jeśli nie do ojca?
On cię tu przysłał, tak?
Zabiłby cię, gdyby mógł.
Za to, co mu zrobiłeś.
Za to, co ja zrobiłem jemu?
Ciągle to powtarza.
Za to, co ja zrobiłem jemu?
Mówię przecież, że nie chcę musieć go o nic prosić.
Po tym, co zrobił?
Nie chcę trafić na ulicę. Co mam robić?
Przećwiczyliście to razem?
Dokąd mam pójść?
Do twojego ojca?
Na ulicę?
Do twojego szefa?
Szantażujesz mnie?
Lord Henry Wingrave, jak mniemam.
Niesamowite, jak daleko zaszedłeś.
Nakręcił cię,
a teraz chcesz mnie wydoić.
Pewnie nawet nie wie, co miałeś w aktach jako nastolatek.
Zatarłeś ślady, prawda?
To dziwne, że o tym nie wie.
Nie mam pieniędzy, mamo.
- Nie jesteś bogatym człowiekiem? - Nie.
Tylko pracujesz dla takiego, tak?
Wybacz, jeśli się pomyliłam.
Bezcenne pamiątki. Nie zaginęły, ukradziono je.
Przepraszam, zaginione i ukradzione to dla mnie to samo.
Ale skradzione pamiątki to najmniejsze zmartwienie.
Jak to?
Pan Wingrave poprosił nas o pełne sprawozdanie.
Wygląda na to, że pan Quint to nie byle złodziej.
Okazuje się, że defraudował pieniądze.
Oczywiście.
Powiedział ci cokolwiek, Rebecco?
- Cokolwiek pomocnego? - Zwierzałby się pani?
Cóż…
byliśmy…
- To znaczy… - Rozumiem.
I co, powiedział?
Nie…
Rebecco, jeśli coś wiesz, musisz mu powiedzieć.
Nie, on powiedział…
Wspominał, że ma pieniądze.
Że ma trochę pieniędzy?
Ćwierć miliona funtów?
- Co? - Nie.
- Kazał mi się spakować. - Spakować?
Tak.
Mówił, że pojedziemy do Ameryki.
Uroczo.
Powiedział tylko, że ma plan
i że zamieszkamy w Stanach.
- I to miało sens? - Nie wiedziałam…
Z pensją lokaja?
On nie jest lokajem.
To nie było podejrzane?
Nie tak jak teraz.
Jest pani pewna, że nie mówił, skąd ma te pieniądze?
- Nie. - Nie jest pani pewna?
- Czy nie mówił? - Nie mówił.
Nawet swojej dziewczynie? Tylko „pakuj się”, bez wyjaśnienia?
Zupełnie nic?
Nie mogę panu pomóc.
Powiedziałby dziewczynie, że ma forsę, gdyby mu na niej zależało.
- Nie… - Gdyby ją kochał, powiedziałby więcej.
- Nie… - Może nie. Zostawił cię.
Nie uciekłby!
Masz rację.
Miles, powinieneś być w łóżku.
Nie mogłem zasnąć. Nie…
Czuję, jakbym miał już nigdy nie zasnąć.
Słyszałem, co powiedział policjant, zanim wyszedł.
Słuchaliśmy z Florą.
Nie masz czym się martwić. Wracaj do łóżka.
Masz rację. On nie uciekł.
Hannah i policjant nam nie uwierzyli.
W co nie uwierzyli?
W potwora.
Potwora, który go porwał. To było straszne.
Myśleliśmy, że…
Ale wciąż tu jest,
więc wszystko jest w porządku.
Mam pani powiedzieć, żeby się pani nie martwiła.
Proszę się nie martwić.
Wciąż tu jest.
Miles?
Miles!
Czemu nie użyjesz miksera? Oszczędzi ci pracy.
Miksera? Czy ja wyglądam na amatora?
Mikser uszkadza cząsteczki glutenu.
Naprawdę?
Biedne cząsteczki glutenu.
Pieczenie to chemia.
Cóż, to tak jak mycie podłóg.
Porcja wybielacza do dwóch porcji wody i dużo płynu do zmywania,
żeby pachniało cytryną.
Serio, użyj cholernego miksera.
Co to?
Ciasto.
Surowe?
Świetnie, umieram z głodu.
Geniusza nie można poganiać, Jamie.
Mikser uszkodziłby cząsteczki glutenu. To wykluczone.
Niech Bóg nam pomoże, jeśli gluten nie będzie doskonały.
Kolejna lekcja fizyki kulinarnej Owena?
Tak, znakomity wykład.
To chemia.
- Widzę. - Słucham?
Cześć, Rebecco.
Obiad będzie dziś później. Przez atomy glutenu.
Dam znać dzieciom.
Może zostaniesz i napijesz się herbaty?
Czajnik wciąż jest ciepły.
Dzieci przeżyją 15 minut same.
Nie chce mi się pić, dzięki.
Pójdę zaczerpnąć świeżego powietrza. Ciepło dziś, prawda?
Jak leci, laska?
Będziesz się chełpić?
Bo miałaś co do niego rację?
Nie tylko gnój, ale i złodziej.
Po to tu przyszłaś?
Nie chciałam o nim mówić.
Ktoś powinien wskazać, że to jest dla ciebie ważna chwila.
Chwila, na którą czekałaś od bardzo dawna.
Nadeszła, ale jesteś zbyt przygnębiona, żeby ją dostrzec.
Chciałam to powiedzieć. Chciałabym, żeby ktoś zrobił to dla mnie.
O czym ty mówisz?
Porozmawiaj z naszym niewidzialnym szefem. Powiedz, że chcesz tę aplikację.
To zamieszanie?
Quint? Cały ten problem?
Mógłby ci teraz pomóc.
Byłabyś bliżej zostania prawniczką.
Wróciłabyś do celu, który miałaś,
zanim usłyszałaś o Peterze Quincie.
Wiesz, to…
Przykro mi, że cierpisz.
Nie zasłużyłaś na to.
Przykro mi to widzieć.
Jeśli jest jakiś sposób, w jaki mogłabym ci pomóc,
powiedz mi, proszę.
Chętnie to zrobię.
Dziękuję.
Becs.
Co…
- Gdzieś ty był? - Ciszej, proszę.
Miałeś wrócić. Miałam się spakować!
- Usłyszą cię. - Dobrze! Powinni mnie usłyszeć.
I wezwać policję. Okradłeś ich.
- Wiem, tylko… - Okradłeś.
Zgodziłam się wyjechać, a ty zrobiłeś mnie współwinną.
Zrobiłbyś ze mnie kryminalistkę, a ja nie miałabym pojęcia.
- To nie tak. - Zniknąłeś.
- Wcale nie. - Bez słowa.
- Nigdy… - Co nigdy?
Nigdy mnie nie kochałeś.
- Nie mówiłeś prawdy. - Nie zniknąłem.
Byłem tutaj.
Przez cały czas.
Ale nie mogłem…
Nie mogłaś mnie zobaczyć. Nie od razu. Musiałem wymyślić, jak…
Jak możesz mnie zobaczyć.
Musisz wymyślić coś lepszego.
- Dużo lepszego. - Becs, nie podchodź…
O co chodzi?
- Boisz się mnie? - Nie.
Nie zasługujesz na kopniaka?
- Bo zasługujesz. - Posłuchaj mnie!
Chociaż przez chwilę.
Nigdy cię nie opuściłem, Becs.
Nie opuszczę cię.
Nie zniknąłbym bez ciebie i nie zniknę.
Po to tu jestem.
Przepraszam.
Przepraszam, że nas rozdzielono,
na tyle, na ile nas rozdzielono.
Nawet nie wiem, ile to trwało…
Co to znaczy?
To cię zdenerwuje.
Zdenerwuje?
Tu już nie można mówić o zdenerwowaniu.
Proszę…
wystaw rękę.
Co?
Czemu?
Po prostu wystaw rękę.
I proszę…
proszę, pomyśl…
co jest jedyną rzeczą…
jedyną…
która by mnie z tobą rozdzieliła.
To…
Możemy wyjść, panno Jessel?
Panno Jessel?
Rebecco?
Wciąż tu jesteś?
Wszystko w porządku?
Chyba tak.
- Dzieci śpią. - Wiem.
Martwię się o ciebie.
Nic mi nie jest.
Ułamki, tak?
Tak.
Nienawidziłam ich.
Flora…
dobrze sobie z nimi radzi.
Wiesz…
przyjaciółka powiedziała mi kiedyś coś o ułamkach i…
opłakiwaniu rozstania.
O matematyce rozstania.
Ile trwa opłakiwanie rozstania.
I ile to trwa?
Ponoć połowę długości związku.
Połowę?
Żeby to minęło.
Połowa czasu związku, co dla ciebie, cóż…
to nie będzie tak długo, prawda?
Nie wszystko ma okres połowicznego rozpadu, prawda?
Racja.
Peter.
Peter?
Rety, cały dzień chciałam tu przybiec.
Bycie na dole, kiedy jesteś tutaj, to tortura.
Wiem.
Widzę cię w klasie.
Nie mogłem ryzykować przez dzieci.
Myślałam o tym.
A gdybyśmy…
A gdybyśmy to zrobili?
Co zrobili?
Pojechali do Ameryki.
Wiem, po prostu…
zróbmy to i tak.
Niech myślą, że jestem wariatką, która gada do siebie,
ale przynajmniej bylibyśmy razem.
Nie mogę opuścić Bly.
Nie mogę wyjść poza teren.
Idę, biegnę, a kiedy…
kiedy docieram na skraj posiadłości,
jestem z powrotem tutaj.
W środku. W miejscu, gdzie…
Powiesz mi teraz?
Jak to się stało?
Nie.
Jesteś tutaj.
Jesteś, a ja nie mogę cię dotknąć.
Nie czuję twojego zapachu, dotyku. To niesprawiedliwe!
- Jesteś tutaj, słyszę cię… - Musisz…
Cicho, Becs!
Becs?
- Proszę. - Peter?
- Idź do diabła. - Co?
Gdzie byłam? Co się stało?
Nie wiem.
Co jest?
Kto to? Słyszysz to?
Byłam…
Nagle znalazłam się gdzie indziej.
Co to za pukanie?
Co mi zrobiłeś?
Co to jest?
O nie.
Tak mnie witasz?
Znowu tu jesteś.
No proszę.
Jak się prezentujesz.
- No proszę. - Nie, dość tego.
Dość.
Z powrotem.
Muszę wrócić.
Gdzie się ukrywałaś?
Ukrywałam?
Lepiej wyglądasz. Rozmawiałaś z Henrym?
Z Henrym?
O tym, żeby pracować dla niego w Londynie.
Jak mogłabym zapomnieć? Tak.
Zadzwoniłam do niego.
Mówiłaś, że do niego pojedziesz.
Zmieniłam zdanie.
- No i? - Co?
Co powiedział?
Tylko…
że się zastanowi.
Zastanowi się?
Serio?
Debil.
Jest ci to winien.
Wszystko gra?
Tak.
Nie udało się.
Nie.
Mogę spróbować?
Peter nie wrócił, żeby ją znaleźć.
Zostawił ją na granicy Bly.
Miles, przestań!
Granicy, której nie mogli przekroczyć razem.
Panno Jessel? Przestań!
I choć nie lubiła tracić czasu, zagłębiając się,
przynajmniej tam miała towarzystwo.
On jej tam towarzyszył.
Peter?
Peter.
Becs.
Gdzieś ty był?
- Minął prawie tydzień. - Przepraszam…
Uczyłem się. I…
wędrowałem.
Co? Gdzie?
Tutaj, po Bly.
Widziałem różne rzeczy. Widziałem…
Ufasz mi?
Musisz mi zaufać, bo mam plan.
Który pozwoli nam znowu być razem.
Móc się dotknąć,
móc się posmakować.
Więc…
te małe…
Te przeskoki, kiedy jestem w środku…
Chyba tego nie lubię. Bycia wpychaną we wspomnienia.
Wiem, też tego nie lubię. Wpychasz mnie…
- Nie chciałam. - Wiem.
W tym właśnie rzecz.
To jest tymczasowe.
Tylko na moment.
A gdyby był inny sposób?
Sposób…
żebyśmy byli naprawdę razem.
W pełni razem.
Jak?
W tym rzecz.
Jak przy tych poprzednich…
momentach, ale jeśli się uda…
To mogłoby trwać już zawsze.
We dwójkę…
dzielilibyśmy życie.
Nie rozumiem. Jak?
To proste.
Dużo prostsze, niż pewnie ci się wydaje, ale…
wszystko zależy od ciebie.
Tylko od ciebie.
To dlatego te…
momenty są takie ulotne.
Dlatego ciągle mnie wypychasz, bo…
nie zaprosiłaś mnie do środka.
Musisz postanowić, że to będzie na zawsze.
Nieodwracalne.
Jak…
Jak miałabym…
- Co… - Nie wiem.
Nie wiem dokładnie…
Ale myślę, że to…
Że po prostu ty…
i ja…
musimy stać się nami.
To ty.
To ja.
Będziesz o mnie dbał, tak?
Oczywiście.
I będziemy razem?
Podzielimy się wszystkim. Jak równi.
Obiecuję.
Kocham cię, Peter.
Kocham cię, Becs.
To ty.
To ja.
To my.
Wszystko dobrze?
Tak, po prostu…
Pozwól, że ci pokażę, jaka jesteś piękna.
- Pokaż. - Nie.
Daj spokój.
Chodź tu.
Odwróć się. Chodź.
Znowu…
Znowu jestem zagłębiona, tak?
- Tak. - Ale…
Myślałam, że będziemy razem.
Jesteśmy razem.
Peter.
Obiecał, że będą sobie równi.
Ale była bezpieczna,
zagłębiona we wspomnieniu,
w którym mogli być razem.
A on był tutaj, sam.
A już zbyt długo był w życiu sam.
To my, Becs.
Nie!
Cześć, Flora.
Co tu…
Kurwa.
Dobrze.
Nic ci nie jest.
Czyje to?
Henry mówi, że możesz je wziąć, jeśli chcesz.
Musiałem go przekonać.
Kiedy trzeba, jestem przekonujący.
Potrafisz być przekonujący.
Wiesz, takie futro…
musisz je poczuć na skórze.
Musisz.
Przynajmniej raz.
Nic temu nie dorównuje.
Nie.
Tylko nie to, proszę.
Pozwól, że ci pokażę, jaka jesteś piękna.
O nie.
Tylko nie to. Nie to wspomnienie.
To nie wspomnienie.
Myślałem, że cię ucieszy.
Tak było.
Ciągle byłam zagłębiana.
Wiem.
- Wiem. - Bo się ukryłeś.
Ukryłeś się przede mną. Po jeziorze.
Ukryłeś się, a ja ciągle tu wracam.
Pokażę ci, jaka jesteś piękna.
Bo odszedłeś.
Taka piękna.
Odszedłeś.
Gdy woda wdarła się do moich płuc,
- odszedłeś. - Piękna.
Zostawiłeś mnie z tym samą.
Nie to powiedziałeś.
Nie na to się zgodziłam.
Nie…
Nie zgodziłam się.
- Piękna. - Nie…
Piękna.
Musiałem.
Co?
Tak mi przykro.
Ale musiałem, żeby…
Żebyśmy mogli być razem.
Pieprzony sukinsynu!
Okłamałeś mnie!
Pierdolony kłamca!
- Musiałem! - Nie!
Przepraszam, ale musiałem.
Ty też będziesz musiała.
Jak śmiesz?
Posłuchaj, zrozumiesz mnie.
Kiedy…
Kiedy poznasz innych.
Gdy zobaczysz, co nas tu czeka.
Proszę.
Wiem, że jest wyjście.
Udowodniłaś to.
Udowodniliśmy, że istnieje sposób…
Jak?
- Proszę, nie teraz. - Jak?
Nie teraz.
Jak? Jak mogę się wydostać?
Pokażę ci.
Cholera, właśnie miałem…
Nie.
No proszę.
- Jak się prezentujesz. - Musimy to powtarzać?
Właśnie miałem zrobić coś ważnego.
Wątpię.
Ci wszyscy inni.
Wędrują do wielu różnych miejsc, nie?
Becs, dzieci.
Skaczą po swoich najlepszych wspomnieniach,
najmilszych chwilach.
A ja zawsze kończę tutaj.
Czy to takie złe?
To piekło.
Jakbym był w piekle.
A niby gdzie miałbyś trafić?
Na początku myślałem…
że nie jest tak źle. W końcu…
mogło być gorzej.
Mógłbym być z powrotem w domu.
Z tatą.
Mógłbym zagłębić się w jednej z tych nocy.
Ale potem zrozumiałem, czemu to jest jeszcze gorsze.
Czemu to jest piekło.
Bo wtedy byłem dzieckiem.
Nie rozumiałem, co się ze mną działo.
Nie wiedziałem, co to znaczy.
No i ty tam byłaś.
Żeby powiedzieć mi, że wszystko jest w porządku.
Że to, co robił…
było w porządku.
Że jestem głuptasem.
Tak powiedziałaś.
Ale byłem niewinny, prawda?
Nie rozumiałem.
Ale tutaj, teraz…
Teraz rozumiem, prawda?
Tym razem, widząc cię, kurwa, w tych drzwiach…
Myślałem o wszystkich dzieciach, które tam nocowały.
I że wiedziałaś o wszystkim,
ale go nie powstrzymałaś.
Dlaczego go nie powstrzymałaś?
Zabiłby cię, gdyby wiedział, gdzie jesteś.
Ty mnie zabiłaś, mamo.
Zabiłaś mnie, prosząc mnie, żebym to zrobił.
Zrobiłem, co chciałaś.
I to mnie zabiło.
Mam nadzieję, że myślisz o tym wieczorami.
Że zabiłaś własnego syna.
Kochanie, nawet nie wiem, że nie żyjesz.
Ale właśnie…
właśnie miałem…
zrobić…
coś ważnego.
Dziękuję.
Floro, pospiesz się.
Pospiesz się.
Nie przerywaj.
- Przestań. - Proszę.
Natychmiast!
Przestań, Floro.
- Nie. - Musi zostać tam, gdzie jest.
Przepraszam!
Przepraszam.
Tak?
Jak tylko mnie nie ma, mieszasz dzieciom w głowach.
- Wykorzystujesz… - Ich dobre intencje!
Wstydź się.
Miałeś mnie ostrzegać.
- Wybacz, musiałem. - Nie lubię, gdy mnie nie ostrzegasz.
Wiem. Przepraszam.
Przepraszam, nie chciałem. To się zmieni.
Obiecuję.
Wyjaśnię, ale nie…
Peter?
Jak długo…
Wróciłaś.
Nic ci nie jest?
Wróciłaś.
Przepraszam.
Nie, wszystko w porządku.
Ja też się zagubiłem.
Ale wróciliśmy.
Wróciliśmy.
Już prawie koniec.
Musimy to teraz dokończyć.
- To za wcześnie. - Ale tak trzeba.
Tak trzeba.
Jeszcze trochę.
Dajmy im jeszcze trochę.
Nie mamy czasu.
Zabierze je. Nie mamy czasu.
O czym wy mówicie?
Cóż…
O tym, o czym mówiliśmy przez cały ten czas.
O tej specjalnej rzeczy…
ostatniej, o którą was poprosimy.
Dom na zawsze.
Zgadza się.
Dom na zawsze.
Już czas?
Tak.
Czemu wszystko nie może zostać tak jak teraz?
Zagłębianie się na krótko nie jest takie złe.
Wiem, ale…
Cóż, panna Jessel i ja…
potrzebujemy od was trochę więcej.
Tak jak rozmawialiśmy, pamiętacie?
O tym wyjątkowym prezencie, który pozwoli pannie Jessel i mnie…
być waszymi przyjaciółmi.
Najlepszymi przyjaciółmi. Na zawsze.
I to nas uratuje.
To nas uratuje przed…
sami wiecie.
Ale przecież mówiłeś, że…
Wiem, co mówiłem, Miles.
Ale musimy to skończyć teraz. Dobrze?
Musimy.
Peter.
Może moglibyśmy poczekać, aż…
Aż co, Becs?
Co? Aż znikniemy?
Aż będziemy…
tacy?
Bo tak będzie, Becs.
Oto co się stanie, Milesie, Floro.
Chcecie, żeby to się stało?
Pannie Jessel? Mnie?
Oczywiście, że nie.
Bo to się przytrafia wszystkim, którzy umierają w Bly.
Wszystko w porządku.
Możecie temu zapobiec.
Wasza…
Wasza dwójka może nas uratować.
Pomożecie nam uciec dzięki tej zabawie, o której tyle rozmawialiśmy.
W ucieczkę?
Zgadza się, w ucieczkę.
Wciąż myślę, że to nie jest dobry pomysł.
Panno Jessel,
czy to na pewno dobry pomysł?
Floro, ja…
Słuchaj, wiem, że to przerażające, ale…
nie mamy już czasu.
I dlatego potrzebuję twojej pomocy, Miles,
a panna Jessel twojej, Floro.
Prawda?
To proste.
Musicie tylko…
myśleć tak intensywnie, jak tylko się da.
Myśleć o waszej dwójce i o mnie,
a potem o nas wszystkich.
Tak mocno, jak tylko potraficie, myślcie o nas.
Nie musicie się o nic martwić.
O nic, bo będziecie zagłębieni w domu na zawsze, jak mówiliśmy.
- Z mamą i tatą? - Zgadza się.
Z kochającymi rodzicami.
Obiecujesz?
Zagłębimy się z mamusią i tatusiem?
Zgadza się.
Będziemy z mamusią i tatusiem, a oni nie znikną, prawda?
To im się nie stanie.
Bo zginęli gdzie indziej.
Zachowają swoje twarze. I wy też.
I będziecie szczęśliwi.
I wszystko będzie iście…
Obiecujesz?
Obiecujemy.
A teraz oboje
myślcie tak intensywnie, jak tylko możecie…
Flora…
spójrz na pannę Jessel, Miles, spójrz na mnie i pomyśl o nas.
A panna Clayton?
- Co z nią będzie? - Nic takiego.
Nic złego jej nie będzie.
Widzi pani, panno Clayton? Nie ma się czym martwić.
Idę do domu na zawsze ze swoją mamą
i będzie…
iście wspaniale.
Nie!
Zgadza się.
- Idź do panny Jessel. - Nie.
Wciąż nie jestem…
Koniec bólu.
Koniec smutku. Już na zawsze.
Żadnej szkoły, żadnego gnębienia przez kolegów.
Ja się tym zajmę.
Zajmę się wszystkim.
Nic smutnego już nigdy więcej ci się nie przydarzy.
Będziesz miał swoją mamę, swojego tatę…
i bezpieczne miejsce.
Z dwojgiem ludzi, którzy tak bardzo cię kochają.
Tak bardzo.
Jesteś najszczęśliwszą osobą na świecie.
Najbogatszą osobą.
Chciałbym…
Chciałbym być taki bogaty.
Więc zlituj się nade mną.
Bądź dobrym chłopcem.
Nie!
To ty.
To ja.
To my.
Nie!
- Nie! - To my.
Nie!
Becs.
Becs, to ty?
Boże. To strasznie dziwne, prawda?
Strasznie dziwne.
My po prostu…
Czujesz ją?
Tak, odrobinę.
Miles jest tylko…
takim lekkim ukłuciem, prawda?
Gdzieś na dnie.
Dani! Dzieci!
Musimy ją w końcu uciszyć.
Becs, dokończysz to?
Wciąż nie wiem, czemu musimy.
Bo ona wie.
To nic.
Ucisz ją, potem sam to zrobię.
Flora! Miles!
- Nie! - Już idę!
Zaraz wracam. Nigdzie się nie ruszaj.
Miles!
Tu jesteś. Gdzie są wszyscy?
Hannah, ty piękna istoto.
Mam dla ciebie niespodziankę.
Pójdziesz ze mną?
Dobrze, ale dokąd idziemy?
Pokażę ci.
Chodź.
To dokąd idziemy?
Przecież wiesz.
Zastanawiałem się, czemu jesteś inna. W końcu…
Wiem, że początkowo to jest dezorientujące, ale ty…
Naprawdę to utrudniłaś.
Łazisz dookoła. Dzień w dzień.
Sprzątasz i wymyślasz sobie nowe ubrania.
Jakby nic się nie stało.
Myślałem, że po prostu jesteś uparta, ale to coś więcej.
Zapytałem innych.
Mówią, że to kwestia chwili.
Wszyscy do tego dochodzimy, ale nie ty.
Ty po prostu śniłaś dalej.
A potem zrozumiałem.
Już wiem, kogo mi przypominasz.
O czym ty mówisz?
Już prawie jesteśmy. Zobaczysz.
Myślałem o kreskówce, którą oglądałem jako dziecko.
- Wiesz… - O Kojocie Wilusiu.
Przykro mi to mówić, paniczu, ale wciąż jesteś dzieckiem.
Kojot Wiluś. Pamiętasz go? Ciągle mu się to zdarzało.
Wybiegał za urwisko.
Zostawiał je za sobą.
I biegł dalej.
To ty. Właśnie jego mi przypominasz.
Wybiegłaś za urwisko
i biegłaś dalej.
Po staremu.
Sprzątałaś dom,
wymyślałaś sobie nowe stroje i kolczyki, wszystko.
- O czym ty mówisz? - Rzecz w tym…
że kiedy Kojot Wiluś zerkał w dół…
wtedy spadał.
Dopiero kiedy zerknął.
Musisz zerknąć w dół, Hannah.
Będziesz mogła przerwać tę farsę.
Spadnij już. Wyląduj w jakimś śnie,
a twoja twarz niech rozpłynie się jak zapomniane wspomnienie.
Nie bądź śmieszny. Chodźmy.
- Do środka. - Nie.
Mam już serdecznie dość patrzenia,
jak się tak tu kręcisz.
Nie, musisz poznać swoje miejsce.
Musisz zerknąć w dół.
Nie.
Bip-bip.
To okazja, żeby doskonalić moje umiejętności.
W Paryżu byłem zastępcą szefa kuchni, czyli kroiłem warzywa.
Tutaj będę wszystko robił sam. Mógłbym się wiele nauczyć.
Będziesz gotował dla dwójki dzieci. Nie wiem, czy tego chcesz się uczyć.
Miles ma siedem lat i jest wybredny.
Flora ma pięć lat i jest kochana, ale…
Milesa nie ma.
Flory być może też.
A ja nic na to nie poradzę, ponieważ…
Ponieważ nie żyję.
O Boże.
Boże.
Jak mi poszło?
Znakomicie.
Kazała mi udawać.
Nie mógł jej już widzieć.
Powiedziała mi, co mówić.
Rozwiąż ją, Floro, szybko.
Wciąż nie rozumiem.
Myślałam, że to zabawa.
- I że potrzebujesz mojej pomocy. - Nie, Floro.
Nikt nie powinien potrzebować takiej pomocy.
Od nikogo.
Miles?
Już za późno.
Już za późno, ale nie dla niej.
Zabierz ją stąd.
Zabierz ją jak najdalej od tego domu.
No już. Szybko.
Dziękuję.
A co z Milesem?
Wszystko będzie dobrze. Musimy uciekać.
- Dokąd idziemy? - Nie wiem, wszystko jedno.
Nie! Nie podoba mi się ta zabawa!
- Nie ucieknę! - Flora!
Nie możesz mnie zmusić!
Miles!
- Musimy iść! - Gdzie jesteś?
Napisy: Krzysiek Ceran