NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
-Koş. -Peki ya Miles?
Merak etme. Buradan gitmemiz gerek.
-Nereye gidiyoruz? -Bilmiyorum, neresi olursa.
-Flora! -Hayır, bu oyunu sevmedim!
-Gitmiyorum! -Flora!
Beni zorlayamazsınız.
-Hadi, gidelim. -Miles, neredesin?
17'nci yüzyıl ortalarında...
...Hampshire vilayetinde dul bir adam yaşarmış.
İsmi mühim olmadığından kendisine Bay Willoughby diyeceğim.
İsmi de kendi gibi hürmet uyandırırmış.
Altı yıl evliliğin ardından dul kalıp kendini çocuklarının bakımına adamış.
Beş yıl arayla doğmuş iki kızı varmış.
Büyük kızı Viola, küçük kızı ise Perdita,
adını birkaç haftalıkken kaybettikleri ortanca kardeşinin anısına almış.
Babaları göçüp gidince evlilik bir ihtiyaç hâline gelmişti.
İkisi de erkek olmadıkları için
Bay Willoughby'nin servetinin kontrolünün yanı sıra
hayatları boyunca ev bildikleri Bly'daki malikâneyi de kaybedeceklerdi.
O dönemde kadınların hiçbir şeyi yoktu.
Bir erkekten bağımsız ne şimdileri vardı ne gelecekleri.
Kızlar yine çocukluklarına dönmüşlerdi.
Dünyada birbirlerinden başka hiçbir şeyleri kalmamıştı.
İki kız kardeş tüm bunlar olurken gençliklerinin baharındaydılar.
Perdita tatlı mı tatlı, Viola zeki mi zeki.
Tabii Viola en âlâ elbiseler içindeydi.
İstisnasız.
Arkadaşları ve komşuları arasında çok sayıda seçkin genç adam vardı.
Birkaç âşık taliplinin yanı sıra
tatlı dilleriyle isim yapmış, fetihleriyle nam kazanmış iki üç genç.
Ama Viola gerçek yüzlerini görebiliyordu.
Açgözlü, fırsatçı akbabalar.
Babalarının cesedinin başına üşüşen akbabalar.
Kızlar sayesinde servetine konacaklardı.
Hayır, Bly ailede, kız kardeşlerin himayesinde kalmalıydı.
Evlerini de aynı mezara gömemezlerdi.
Viola çözüm olarak uzaktan bir kuzenini davet etti.
Bay Arthur Lloyd'u.
Kendisi bir mükemmellik abidesi değildi.
Dürüst, azimli, zeki bir genç adamdı.
Paradan, sağlıktan ve istikbalden yana oldukça zengindi.
Vakfedebileceği ilgi ve sevgisi de mevcuttu.
Viola, Arthur vardığında orada olmaktan kaçınmıştı.
Perdita uzun yoldan gelmiş kuzenine eşlik ederken
Viola uygun zamanı bekledi.
Arthur'un bir centilmen olduğunu öğrendi.
Yakışıklı bir adamdı. Eğitimliydi, gezip görmüştü.
Fransızca biliyor, flüt çalıyor ve hakkını vererek güzel şiirler okuyordu.
Perdita'nın kalbi genç adama bakarken pır pır etmeye başlamıştı ki...
Viola kiraları toplarken çıkan bir münakaşa yüzünden geciktiğini söyledi.
Kimileri babasının ölümünü fırsat bilip hesap kitaptan anlamadığını farz etmişti.
Hikâye doğruydu ama aynı zamanda tiyatroydu.
Hatta Viola'nın bu girişinin her ayrıntısı planlıydı.
Akan terinden, saçının dağınıklığına.
İş, hesap kitap.
Antredeki binici çizmeleri.
Hatta arkasında asılı portreyi bile
Arthur'a doğru mesajı iletmek için özellikle yaptırmıştı.
Hangi kız kardeşle evlenirse evlensin
Bly Malikânesi'nde kimin sözünün ve hükmünün geçtiğini,
işlerin nasıl yürüyeceğini bilmeliydi.
Bu iş anlaşmasına yaraşır ufak bir düğün yapıldı.
Hem Bly'ın kontrolünü elinde tutmayı başarmış Viola için
hem de ikinci olmaktan hoşnut olan Perdita için iyi bir netice olmuştu.
...bugünden itibaren hep yanında olacağım.
İyi günde, kötü günde, yoklukta ve bollukta,
hastalıkta ve sağlıkta,
ölüm bizi ayırana dek seni sevip sayacağım.
Tanrı'nın kutsal emri budur
ve ben de bunu yapmaya ant içiyorum.
Ben Viola, sen Arthur'u nikâhlı kocam olarak kabul ediyorum.
Bugünden itibaren hep yanında olacağım.
İyi günde, kötü günde, yoklukta ve bollukta,
hastalıkta ve sağlıkta,
ölüm bizi ayırana dek...
...seni sevip sayacağım.
"İtaat" kısmını unutma. Sevip sayacak ve itaat edeceksin.
Papaz bunun masum bir ihmal olduğunu düşünmüştü.
Değildi.
Ablasını herkesten iyi tanıyan Perdita için sürpriz olmamıştı.
Papaz bu stratejik evliliği kutsarken
Perdita, Tanrı'ya da sürpriz olmadığını düşündü.
Ne de olsa onu böyle yaratan Tanrı'ydı.
Alışveriş tamamlanmış, iş bitirilmiş, malikâne kurtarılmıştı
ve genç Viola kendi içine döndü.
Uyurdu.
Uyanırdı.
Belki de sorun odada, diye düşünürdü.
Burası annesinin odasıydı. Ailesinin yatağı şimdi onun yatağıydı.
Kalbini esir almış bu taze huzursuzlukla
yürürdü.
Uyurdu.
Uyanırdı.
Yürürdü.
Belki sebep oda değildi.
Belki bambaşka bir şeydi.
Viola, evliliğinin amacının ötesinde bir nebze sevgi de içerdiğini fark etti.
Senden gerçeği saklayacak değilim.
Hayat güç.
Ama sen daha güçlüsün.
Bly sana ait ve bana yaptıkları gibi onu senden de almaya çalışacaklar.
Buna müsaade etmeyeceğim.
Birlikte dağları yerinden oynatacağız kızım.
Sen.
Ben.
Biz.
Isabel'in doğuşuyla geleceğe umutla bakar olmuşlardı.
Ama hiçbir şey aynı kalmaz, zamanla her şey değişir.
Değişim, ben geliyorum demez, gelişini haber verip insanı uyarmaz.
Beklenmedik biçimde çıkagelir.
Siz değişimin geldiğini anlayana dek o dişlerini geçirmiştir bile.
Viola'ya gelince...
...şüpheleri, ciğerlerindeki gıcık gibi ehemmiyetsiz biçimde baş gösterdi.
Viola'nın kıyafetlere düşkünlüğü kadar moda zevki de üst düzeydi.
Kocası onu bu yönden şımartırdı.
Dünyanın dört bir köşesinden ipek ve saten kumaşların,
tüllerin, kadifelerin, dantellerin ardı arkası kesilmiyor,
hiçbir masraftan kaçınılmıyordu.
Mücevherlerden dokunmuş gibi nadir ve pahalı bu kumaşlar
dudaklarından bir kibir emaresi dökülmeden acar ellerinden geçerdi.
Dudaklarından dökülen tek şey hastalığıydı,
artık görmezden gelmek imkânsızdı.
-Veba değil. -Şükürler olsun.
Ama haberler iyi değil, ince hastalığa yakalanmış.
-O ne... -Ne kadar?
-Bu ne demek? -Ne kadar vakti var?
En fazla birkaç ayı var.
Sizden ayrı bir yerde tutun.
Kızımız annesi olmadan uyuyamaz.
Ayrı tutun.
Onu tedavi edeceksiniz, iyileştireceksiniz.
-Mümkün mü, bilmiyorum. -Yapacaksınız.
Ne olursa olsun iyileştireceksiniz.
Hayır, yatağımızda olmak istiyorum.
Olmaz sevgilim.
Yatağımızda olmak istiyorum.
Arthur.
-Lütfen. -Isabel.
Isabel'i düşün.
Tüm çareler tükendikten sonra papaz, Bly'a bir kez daha döndü.
Ama bu kez, o mutlu izdivaç şarkısı yerine
melankoli dolu ezgilerle son duaya gelmişti.
"Gider ve size yer hazırlarsam
siz de benim bulunduğum yerde olasınız diye
yine gelip sizi yanıma alacağım."
Hemşire...
Duayı tekrar etmen gerek.
Söylediklerimi tekrar et.
"Gider ve size yer hazırlarsam
siz de benim bulunduğum yerde olasınız diye
yine gelip sizi yanıma alacağım."
Hemşire, baştan alalım.
"Gider ve size yer hazırlarsam..."
Hayır.
Efendim?
Hayır.
Bir yere gittiğim yok.
O tanrına söyle,
benim bir yere gittiğim yok.
Viola, duayı tekrar etmen gerek.
Artık mesele vücudun değil sevgilim.
Tedavi etmemiz gereken şey ruhun. Ruhun için endişeliyim.
-Hayır. -Perdita, hayır.
Söyle onlara abla.
Hem bu rahibe hem o dalkavukluk ettiği tanrısına söyle.
"Hayır." de.
Tanrı onu evine kabul ederken ruhu temiz olsun istiyor.
Tanrı bunu istemez. Onu böyle yaratan kendisi.
Viola gitmeyeceğini söylüyorsa gitmeyecek.
Zaman ona kulak asmadı.
Günler haftalara, aylara, yıllara dönüştü.
Kayıtsız gezegen güneşin etrafında döndü de döndü.
Derken...
Isabel.
...beşinci dönüşünün sonunda her şey değişmişti.
Isabel.
Birkaç dakika daha.
-Henüz okumayı sökemedin bile. -Yeterince okuyabiliyorum.
Yatağa.
Üç kez söyledim.
Hayır.
-Biraz dans etsek? -Olmaz.
Bir dans.
-Ama yatma vakti geldi. -Tek bir dans.
Bayım.
Gördün mü? Giderek daha iyi bir dansçı oluyorsun.
Evet, neredeyse hazırsın.
-Bize müzik lazım. -Hayır, değil.
Dans etmeyi öğrenmek için elzem olan tek şey sayılardır.
Bir, iki, üç.
Adım, iki, üç.
Dön, iki, üç.
-Teyze, müzik gerekmiyor mu? -Uyumamız gerekiyor.
-Amma sıkıcısın. -Öyle miyim?
-Sen dans etmeyi biliyor musun? -Tabii ki biliyorum küçük hanım.
-Hiç dans ettiğini görmedim. -Kız haklı Perdi.
Gayet iyi biliyorum.
-Olmaz... -Sadece bir dans.
Ufaklığa nasıl yapıldığını gösterelim.
Bir, iki, üç.
Adım, iki, üç.
Dön, iki, üç.
Bir, iki, üç.
Viola hem doktorların hem rahiplerin tahminlerinden uzun dayanmıştı.
Kimileri inatçılığı sayesinde hayatta kaldığını fısıldardı.
Anne, uyanıksın!
Isabel, annene çok yaklaşmamalısın tatlım.
-Vi, ayakta ne işin var? Üşüteceksin. -Baloyu kaçırmak istemedim.
Gel, seni odana götüreyim. Sana bitki çayı demlerim.
Çay istemiyorum, kızımla konuşmak istiyorum.
Beni yatağa götür.
Başüstüne.
-Özür dilerim. -Gerek yok.
-Onunla kendim de dans edebilirim. -Biliyorum.
Kendi kocamla kendim dans edebilirim.
Bunu üstlenmene gerek yok.
Ne bunu ne başka şeyleri.
Asla yapmam.
İyi uykular abla.
Köy halkı ölümün her gece Viola'yı almaya geldiğini söylüyordu.
İlk birkaç yıl,
kırmızı gözlü bir atın çektiği kara bir at arabası
Bly'ın kapısından dönüp durmuştu.
Bu karanlık araba ve sürücüsü o kadar sık geri çevrilmişti ki
bir daha Bly'a uğramaz olmuşlardı.
Uzanırdık ben ve yârim
Salkım söğüdün altında
Ama artık kimsesizim
Yaş dökerim ağacın yanında
Yakarım ağıtımı, "Ah canım söğüt"
Salkım söğüt de ağlar yanımda
Yakarım ağıtımı, "Ah canım söğüt"
Yârim dönene dek bana
-Kızımla uyumak istiyorum. -Yapamazsın Viola.
Ama bugün daha iyiyim.
Her gün aynı şeyi söylüyorsun ama her gün daha beter görünüyorsun.
-Bly Malikânesi'nin leydisi. -Öyle hırslarım yok.
-Yalan. -Viola, yok.
Yalancısın.
Ara sıra gözü bana kayıyorsa sebebi yalnız olması.
İnsan olması.
Son beş yıldır gerçekleştirdiği tek kocalık vazifesinin matem olması.
-Buna müsaade etmem. -Etmezsin. Biliyorum, fark ettim.
Ama kızını düşün Vi.
Isabel'i düşün.
Senden ona ne kalacak? Aklına hangi anılar kazınacak?
Bu hâlini mi hatırlayacak?
Viola, bırak da başka bir şey hatırlasın.
Viola, yarı ölü hayatının altıncı yılının arifesinde
hastalıktan önceki günlerde topladığı
tüm mücevherleri ve kıyafetleri odasına getirtti.
Ne yüzüklerimi mezara götüreceğim ne elbiselerimi.
Yüzüklerim, dantellerim, ipeklerim...
Kibrimi bir kenara bırakıp onlarla işimin bittiğini kabul ettim.
Kızımız için harika bir miras olacaklar.
Onları saklayacaksın.
Kızımız için muhafaza edeceksin.
Yeterince büyüyene kadar.
Üstlerini örttüm. Gül yapraklarıyla kapladım.
Renkleri solmasın diye bu tatlı kokulu karanlığa gömdüm.
Bana söz ver Arthur.
-Neyin sözünü? -Bunları onun için muhafaza edeceksin.
Anahtarı saklayacaksın ve kimseye vermeyeceksin.
Evladımız dışında.
Söz ver.
Söz veriyorum.
Zaman geçtikçe paralar suyunu çekmiş, Arthur'un daha çok çalışması gerekmişti.
Okyanusların ötesine, egzotik ve zengin yerlere gidiyordu.
Arthur gidince tüm bu oyun son bulmuştu.
Belki vakti gelmişti.
Belki de bu dünyadaki her şeyin,
daha fazlasını kaldıramadığı bir taşma noktası olduğu içindi.
Ama o gece Perdita ablasına bakarken aklında bir fikir belirdi.
Bu sözcük aklına ilk kez önceki sene düşmüştü.
Aynı Viola'nın ciğerlerindeki gıcık gibi tenhalarda büyümüştü.
Bu sözcük gece gündüz demeden aklını yiyip bitirir olmuştu.
Viola'nın hastalığı gibi bu sözcük de göğsünde başlamıştı.
Yayılmıştı, ısrarcıydı.
Kulağındaki bir fısıltıyken tüm aklını sarıvermişti.
Şimdiyse o sözcük omuzlarından dirseklerine doğru yol alıyordu,
ta ki ellerinde can bulana dek.
Bu sözcük "merhamet"ti.
Bu sözcük bir yalandı.
Elini hareket ettiren şey, aklındaki, kalbindeki merhamet değildi.
Her tokat, her hakaret ve geçip giden her gündü.
Son duadan sonraki her andı.
Bunca zamandır içinde büyüyen aslında bambaşka bir sözcüktü.
Son demlerinde o sözcüğün "merhamet" olmadığını anladı.
Hayır, o sözcük en başından beri aynıydı.
"Yeter."
Arthur matemini metanetle ve ağırbaşlılıkla tuttu.
SAKLIYORUM
Kısa bir süre sonra artık Bly Malikânesi'nin lordu olan dulun
yeniden evleneceği konuşulmaya başlanmıştı.
Arthur mateminden çıkalı altı ay olmuş,
bir noksanı olmayan en az bir düzine münasip genç kadınla tanışmıştı
ama bu öngörü doğru çıkmamıştı.
Arthur, Perdita'nın gözlerinde Viola'nın yankısını duyuyordu.
Bu yankı giderek büyüyor, başka şarkıları duymasına engel oluyordu.
Büyük bir mahremiyetle evlendiler.
Neredeyse gizlilikle.
Zamanında şakayla karışık söylendiği üzere
merhum Viola'nın duymaması umuduyla.
VIOLA LLOYD 1645 - 1680, 35 YAŞ
Düğün gecelerinde Perdita ablasının yatağına yerleştiğinde
her iki taraf da istediğini almıştı.
Arthur, akrabalıkları dolayısıyla tanıdığı güzel bir kadın bulmuştu.
Ama sizin de görebileceğiniz gibi Perdita'nın arzuları gizemini koruyordu.
Evliliklerinin ilk üç yılında yeni Bayan Lloyd anneliği tadamamıştı.
Üvey kızı ise onu annesi olarak görmeyi her fırsatta reddediyordu.
Arthur ise ciddi maddi kayıplar yaşıyordu.
Bu vaziyet onu kemer sıkmak zorunda bırakmıştı.
Perdita ise ablası kadar nüfuzlu bir leydi olamamıştı.
Ablasının devasa koleksiyonunun kızları için bir kenara ayrıldığını
uzun zaman önce tespit etmişti.
Tozlu çatı katının o nankör kasvetinde beklediğini biliyordu.
Bu zarif kumaşların kaderinin
küçük bir kızın iradesi altında olması abesti.
Nitekim Viola'nın ölümünün altıncı yıl dönümünde...
...Perdita sabrının sonuna geldi.
Ev harap hâlde.
Maddi durumumuz felaket.
Tüm bunların çözümü başımızın üstüne yatıyor.
Artık kâhyaya bile paramız yok
ve o ipekler, mücevherler, ketenler kilit altında yatıyor.
-Perdita... -Bizi kurtarmasa bile rahatlatır.
-Olmaz. -Viola bunu isterdi.
İşlerin ne raddeye geldiğini, işleri ne hâle soktuğunu bilseydi...
-Benim mi? -Evet.
Mali işlerimizden sen sorumlu değil miydin sevgili kocacığım?
Varımızı yoğumuzu sen kaybetmedin mi?
Ablam Bly'ı her şeyden çok gözetirdi.
Bu malikâneyi kurtarmak için elinden geleni ardına koymazdı.
Bunu biliyorsun.
-O sandık Isabel için. -Malikâne Isabel için.
Kız büyümeden harabeye dönmesine izin mi vereceğiz?
Son kez söylüyorum Perdita.
Bu, söz konusu bile değil.
Bunun bahsini bir daha açarsan artık bozulacağım.
Pekâlâ, değerimi öğrendiğime sevindim.
Bir kapris uğruna beni feda ediyorsun.
Bu bir kapris değil canım.
Verdiğim bir söz.
-Ettiğim bir yemin. -Yemin mi?
Viola'ya mı?
Tabii ya... Biz Viola'ya ettiğimiz yemini bozamayız.
Ama Viola geleceğimizi mahvetme hakkını kendinde görebilir.
Seni cimrilik ve zalimliğe itme hakkını kendinde görebilir.
Bu kadarı kâfi.
Perdita?
Sevgili dinleyici, şimdi başka bir geceye dönüyoruz.
Viola'nın uyuduğu geceye.
Uyurdu.
Uyanırdı.
Yürürdü.
Uyurdu.
Uyanırdı.
Yürürdü.
Zaman akıp gitti.
Ne kadar zaman geçtiğini bilmenin mümkünatı yoktu.
Uyuyarak.
Uyanarak.
Yürüyerek.
Uyuyarak.
Uyanarak.
Yürüyerek.
Zamanla her insan gibi o da her şeyi kabullendi.
Öldüğünü kabullendi.
Kocasının hayatına devam ettiğini, kızının onsuz büyüdüğünü kabullendi.
Odasının bir rüya, bir kurgu olduğunu kabul etti.
Sandıkta hapsolduğu gerçeği yerine tercih ettiği bir yalan olduğunu da.
Ama yine de kızını bekledi,
bu arafın sonunda ödülüne kavuşacağını, o kapının açılacağını bilerek bekledi.
Bir gün kilitlerin anahtarlarına kavuşacağını
ve bir gün Isabel'in annesinin sandığını açıp
mükâfatını alacağını bilerek.
İkisi de mükâfatını alacaktı.
Günlerce, gecelerce bekledi...
Okyanusları dolduracak zaman geçti ve vakit gelip çattı.
Kocasına baktığında
zamanın getirdiği değişimi değil, sadece kederini gördü.
Sadece kederini.
Bunun ağırlığı altında ezildi...
...uyudu ve bekledi.
Leydi Perdita'yı defnedip yeni bir hayata yelken açtılar.
İş yoktu, malikâne elden gitmişti.
Hukuki olarak olmasa da ruhen.
Malikâneyi satıp uzaklara gittiler,
yalnız ikisi için sessiz, küçük bir hayat kurdular.
İkisi ve...
Viola.
Nihayet ikisinin de yanında olacaktı.
Kocası, kızı.
Onu göremeseler de duyamasalar da, ona dokunamasalar da.
Mühim değildi. Onlarla olacaktı, önemli olan da buydu.
Bly'dan ayrılırken eşyalarının çoğunu geride bıraktılar.
Yıllar süren tecridin, bitap düşmüş yüreğinin acısının ardından
mükâfat nihayet kapıdaydı.
Ama Arthur, Perdita'nın cansız yüzündeki dehşeti gördükten sonra
batıl inançlar geliştirmişti.
Batıl inançları mantık dışı olsa da onlara inancı sonsuzdu.
İkinci karısını ondan alan lanet her neyse kızını onun gazabından uzak tutacaktı.
Kızını ve herkesi.
Kızı genç bir kadına dönüşürken bir gölün dibine atılması son hakaretti.
Bu mutlak terk ediliş...
...Viola'nın kalbini paramparça etti.
Başka bir yere, diğer tarafta bir âleme çekilme hissi,
öldükten sonraki yıllarda zayıflamıştı ama artık bu hisse var gücüyle karşıydı.
Tıpkı hastalandığı zaman olduğu gibi tüm iradesini kullandı
ve Viola ne yapıp ne edip yine gitmedi.
Willoughby'nin kızlarının en büyüğü, Bly'ın Leydi Lloyd'unun
inatçılığı sayesinde kaldığı kulaktan kulağa fısıldanırdı.
Öteki dünyaya çekilmek yerine kendi çekimini oluşturmuştu,
iradenin çekimi...
Bly Malikânesi'nin topraklarını sonsuza dek değiştirmişti.
Bir kez daha, uyurdu.
Uyanırdı.
Yürürdü.
Sanki bir kâbustan uyanmış gibi evine doğru yürürdü,
her seferinde her şeyin rüya olduğunu düşünürdü.
Eğer yatak odasına giderse,
kocasıyla ve küçük kızıyla paylaştığı o odaya dönerse
belki de bu kâbus son bulurdu,
belki yataktaki yorganın sıcaklığına,
bunca zamandır onu bekleyen ailesinin koynuna sığınabilirdi.
Viola o boş yatağa gözlerini dikip bakar
ve hatırlardı.
Hatırlamak her seferinde yarasını deşerdi.
Kalbi bir kez daha paramparça olur, göğsünün içinde yanar dururdu,
yüreği dağlanır, öyle ızdırap dolardı ki
yeni evinin soğuk, çamurlu sularında alevini söndürmeye çalışırdı.
Bu yüzden uyurdu ve unuturdu.
Unutup uyanırdı.
Yürürdü.
Kaç gece, kaç yürüyüş... Artık hesabını tutamıyordu.
Dikkati sadece yolun sonunda, hedefi olan yatakta
ve her seferinde onu orada beklediğini düşündüğü kızında olurdu.
On yıl geçtiğinin farkında bile değildi.
Patlak veren bir salgın sonrası boş malikânenin
eski topluluğunu kırıp geçiren ölümcül öksürüğe karşı
karantinaya çevrildiğinin de.
Nerede o?
Burada ne işin var?
Burası güvenli değil.
Tedbir almadan bu kanada girmen...
Nerede?
Veba doktoru ölmüş, ölür ölmez unutulmuştu
ve olağanüstü bir olay gerçekleşti.
Viola'nın kendi yarattığı, onu bu topraklara bağlayan çekim,
onu bu arafta tutan şey, diğerlerini de burada esir alıyordu.
Uyurdu.
Rüya görürken olduğu gibi unuturdu.
Her şeyi unutup öyle uyanırdı.
Yürürdü.
Viola onu kovmaya gelenleri fark eder gibi oldu.
Heyhat, zavallı papaz onun yoluna çıkan ikinci kişi olmuştu.
Uyurdu.
Unutur, unutur, unuturdu.
Unuttukça çektiği acı daha da dehşetli bir hâl aldı.
Her şey bir gün silinip gider. Hem de her şey.
Bedenler, kayalar, hatta yıldızlar bile.
Zaman her şeyi ele geçirir. Hayatın gereği budur.
Geçmiş geride kalır,
anılar akıllardan, ruhlar da dünyadan silinip gider.
Her şey zamana boyun eğer, ruh bile.
Uyan, yürü, daha fazlasını unut.
Kendi adını unutmuştu. Kız kardeşinin adını unutmuştu.
Anılarının ardından sureti de onu terk etmişti.
Bir gece kızının eski yatağında bir çocuk bulduğunda
her şeyi öyle unutmuştu ki kimi görmeyi umduğunu hatırlayamadı.
Tek bildiği, buraya kadar bir çocuk bulma umuduyla geldiğiydi
ve çocuk işte buradaydı.
Aradığı çocuk bu olmalıydı.
Bu olmalıydı.
Uyurdu ve silinip giderdi.
Her gün biraz daha silinirdi.
Diğerleri de öyle.
Bu ruhlar onun yörüngesindeydi.
Viola, Bly'ı dipsiz bir kuyuya çevirip bu biçareleri içine hapsetmişti.
Onlar da silinip gidiyordu.
Willoughby'nin kızlarının en büyüğü, Bly'ın Leydi Lloyd'u
artık sadece bir düşünce, bir histi.
Bir kadın, bir insan, bir isim veyahut bir suret değildi.
Gereksinim ve yalnızlıktı.
Öfkeydi.
Kaderi bir kâbus gibiydi.
Bly'ın tutsaklarının hepsinin kaderi öyleydi.
Viola'nın çatı katında unutulmuş kız kardeşinin de kaderi.
Bir ablası olduğunu bile hatırlamıyordu.
Ne katili ne maktulü olarak.
Viola'nın her gece arşınladığı yola çıkan herkesin başına örülen bir kader.
Dur.
Dur!
Aradan yıllar geçtikten sonra bir uşağın alnına yazılan kader.
Bly'da başka sebeplerden ölüp Viola'nın çekimine kapılanları da
etkisi altına alan bir kader.
Viola'nın gazabının kurbanı olmasalar bile.
Bly'da ölme talihsizliğini yaşamış kimse için umut yoktu.
Bly'ın kurbanları için umut yoktu,
ister kaderin ya da kendi günahlarının kurbanı olsunlar,
ister bir hastalığın ya da cinayetin.
Genç mürebbiye için de umut yoktu.
Bu dipsiz kuyuya sıkışıp kalmış bahtsızlarla,
onların hayaletleriyle yüzleştikten sonra
nihayet kaderiyle yolu kesişmişti.
Alt yazı çevirmeni: Doğa Uludağ