NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nazywam się Hannah Grose. Jest rok 1987.
Dominic nie żyje.
Charlotte nie żyje. Rebecca i Peter nie żyją.
Ja nie żyję.
Tak.
Chcę im pomóc.
Ale nie możesz.
Nie.
A czemu?
Gubię się, Owen.
Nawet teraz to czuję…
Nie chcę się zagubić.
Chcę zostać tutaj, z tobą.
Ale nie możesz.
Nie, nie mogę.
Tutaj.
Właśnie tutaj, teraz.
Pomyślałam: „Jaki ciekawy i czarujący człowiek”.
Minęło tyle czasu, że o tym zapomniałam, ale…
zobaczyłam cię i…
niemal się zapomniałam.
Bóg wie, że próbowałam o tobie nie myśleć.
Bardzo próbowałam, ale…
często o tobie myślałam.
Myślałam o tym, gdzie byśmy pojechali, gdybyśmy wyjechali.
Gdzie byśmy zamieszkali.
Otworzyłbyś restaurację.
Kazałbyś mi próbować wszystkich swoich potraw,
które stworzyłeś w swoim pięknym, irytującym umyśle.
Myślę, że bardzo chętnie
spędziłabym z tobą resztę życia.
Słuchając twoich okropnych żartów,
trzymając cię za rękę i…
Kochałam cię, Owenie.
Powinnam była ci powiedzieć.
Ale mogliśmy mieć życie.
Byłoby cudowne, prawda?
Wolę być tutaj.
Teraz.
Ten dzień z tobą.
Wiem, kochana.
Ale chyba…
Cóż, musisz mnie ostrzec, prawda?
Musisz mi pomóc.
Myślałam, że to robię.
Tam.
Musisz mi pomóc tam.
Tam musisz pomóc nam wszystkim.
Tutaj jestem tobą.
To nie ja.
To tylko ty.
Kochałaś mnie…
więc zawsze będę tutaj.
Ale nie chcesz, żebym coś mi się stało.
Ani dzieciom.
Jeśli opuszczę to miejsce, nie wiem, dokąd trafię i…
Bądź odważna po śmierci.
Oboje wiemy, że nie jesteś dość samolubna, żeby ukrywać się we wspomnieniu.
Przestań!
Flora! Do środka!
Ukryj się!
Puść ją.
Już!
Stój!
Proszę.
Puść ją.
Proszę.
Leżałam z lubym swym
W cieniu płaczącej wierzby
Flora.
Panno Jessel!
Pomocy!
Miles! Pomocy!
Dałem ci wolność.
Miles!
A ty pozwalasz, żeby ją utopiła.
Pomocy!
Panno Jessel!
Wujku Henry!
Postaw ją!
Wujku Henry!
- Pomocy! - Natychmiast ją zostaw!
Zostaw ją.
Wujku Henry!
Pomocy!
Zabijesz go!
Pomocy! Przestań!
Pomocy!
Wujku Henry!
Pomocy!
To auto Henry’ego?
Tylko nie to.
Co ty tu robisz?
To zabrzmi dziwnie, ale oboje mieliśmy straszne sny,
więc przyjechaliśmy i…
Jezioro.
Potrzebują…
Potrzebują was tam.
Pomocy!
Niech mi ktoś pomoże!
Proszę, pomóżcie mi.
Już dobrze, skarbie.
Nic nie poczujesz.
Dobrze? Ja poczuję to za ciebie.
Zagłębię cię po raz ostatni.
Śmiało, kochanie.
Pozwól mi się tym zająć.
Wpuść mnie.
To ty.
To ja.
To my.
Mamusiu.
Już dobrze, kochanie.
Wszystko w porządku.
Owen!
Idź!
- Dani! - Henry.
Owen próbował tchnąć życie w Henry’ego, który był na granicy śmierci.
Flora miała wkrótce zacząć skakać we śnie po Bly, bez końca.
I tak by było, gdyby guwernantka
nie powiedziała w tamtej chwili tego, co powiedziała.
Nie do końca rozumiała, co mówi,
ale w jakiś sposób wyczuła właściwe słowa.
Musiała spróbować.
To ty!
To ja!
To my!
Dani!
To my.
Poczułeś to?
Kiedy sprawdzi studnię,
powiedz Owenowi, że jest mi przykro.
I że go kocham.
A reszta…
to tylko…
Tak mi przykro,
Miles.
Przepraszam.
To my.
- Nie! - Już dobrze.
Już dobrze.
Dobrze.
- Dobrze. - Już dobrze.
Guwernantka zaprosiła Violę w siebie,
a zaproszenie zostało przyjęte.
Wtedy zaklęcie rzucone na Bly zostało złamane…
Flora!
Wujku Henry!
…a duchy pochwycone przez Violę – uwolnione.
Wujku Henry!
Miles!
Tak mi przykro.
Bardzo mi przykro.
Gdzie jest Hannah?
Następnego dnia Owen i pięciu mężczyzn z miasteczka
delikatnie wyciągnęło ciało gospodyni ze studni.
Założono, że to był wypadek.
Że się pechowo potknęła.
W kolejnych dniach we dworze w Bly zapanował spokój.
Pierwszy raz od stuleci.
Nawet powietrze było inne, lżejsze.
Wszystko, co było uwięzione na terenie, zniknęło.
Odeszło gdzieś indziej.
Twój ojciec…
nauczył mnie, jak to się robi.
Miał na to swój sposób.
I na wiele innych rzeczy też.
Najlepsze było to…
jak nauczył mnie łatać dziury w spodniach.
Tatuś umiał szyć?
I to bardzo dobrze.
Nauczysz mnie łatać rzeczy?
Jeśli chcesz.
Opowiesz nam inne historie, wujku?
O waszym ojcu?
Tak.
Wiele historii.
I o waszej matce.
Opowiem wam je wszystkie.
Po tym, jak wyciągnięto ciało gospodyni,
mieszkańcy wioski mówili, że kucharz pojechał z nim do kostnicy.
Tam nalegał, że sam je umyje,
co zrobił miękkim ręcznikiem, mydłem pachnącym lawendą
i z najwyższą troską.
Pozostał u jej boku aż do pogrzebu.
I kochał ją przez cały czas.
Słyszałam, i wierzę,
że wciąż ją kocha.
Skończyłaś tu?
Rozkojarzyłam się.
To nic. Pomogę ci.
O co chodzi?
Nie wiem.
Dani.
Czuję ją.
Tutaj.
Jest tak cicho, ale…
ona tu jest.
A ta…
część jej…
która tu jest, nie jest…
spokojna.
Jest cicha, ale…
nie jest…
spokojna, tylko…
wściekła.
Mam wrażenie, że idę przez…
gęstą…
zarośniętą…
dżunglę…
i nie widzę niczego poza ścieżką.
Ale wiem…
że jest tam…
coś…
ukrytego.
Ta wściekła, pusta, samotna bestia.
Obserwuje mnie.
Naśladuje moje ruchy.
Niewidoczna, ale tuż obok…
Czuję ją.
Wiem, że tam jest.
I czeka.
Ona czeka.
I w pewnym momencie…
weźmie mnie.
Chcesz mieć towarzystwo?
Kiedy będziesz czekać na tę bestię?
Chcesz mieć towarzystwo?
Odwiedzicie nas?
Zależy, dokąd jedziecie.
Chyba do Ameryki.
Cóż…
w takim razie tak.
Myślę, że też tam pojedziemy.
Przynajmniej na jakiś czas.
A potem?
Na tym polegają przygody. Nigdy nie wiesz.
To połowa zabawy.
Dla pani.
- Na pewno chcesz mi dać tę? - Musi ją pani mieć.
To pani.
Dziękuję, Floro.
Dobra robota, szefie.
Trzymaj się. Uważaj na siebie.
Cóż…
Chyba…
nie wiem, jak pani dziękować.
Cieszę się.
Macie siebie nawzajem.
Wiem.
Tak powinno być.
Mam…
Cóż, mam cholerne szczęście, prawda?
Pani też, panno Clayton.
Co byśmy zrobili, my, nędznicy…
bez wielkoduszności lepszych od nas?
I szczęścia.
Wszystko gra, Poppins?
Tak.
Możemy pojechać na północ. Tam chyba są wsie.
Dużo zielonego.
A za parę tygodni pojedziemy pociągiem. Do Vermontu na Gwiazdkę.
Co? Może być miło.
Uśmiejesz się, ale chciałam tam pojechać, odkąd zobaczyłam Białe Boże Narodzenie,
kiedy byłam mała.
- Nie musimy tam jechać. - Nie o to chodzi.
Śnieg brzmi nieźle.
Po prostu…
nie powinnyśmy robić planów na Gwiazdkę.
To szmat czasu.
Dzień po dniu.
Wiem. Przepraszam, po prostu…
- jestem… - Realistką?
W porządku.
Dzień po dniu mi pasuje.
Dopóki spędzam te dni z tobą.
Będziemy żyć dzień po dniu.
Tak jak wszyscy, jak się nad tym zastanowić.
Dni zmieniły się w miesiące,
miesiące w coś więcej
i nie wiadomo kiedy
minął rok.
Guwernantka wyprawiła się dookoła Słońca i wciąż tu była.
Wciąż była sobą.
Mam coś dla ciebie.
Tak?
Tak.
Czy to wilec?
Tak.
Są bardzo rzadkie, wiesz?
Mam problem.
A raczej mamy problem, Poppins.
O nie.
Widzisz…
Nie mam cię dość.
Wcale.
Właściwie to cię kocham, jak się okazuje.
Rok stał się dwoma.
A dwa lata w nieskończenie długo, a przynajmniej tak się wydawało.
Trzy…
cztery, pięć lat minęło.
Spokojnie.
- 25 000 koron? - Nie.
- 25 000 dolarów? - Nie.
Kto mówił o dolarach?
A w końcu
w głębi serca guwernantki zapanował spokój.
I ten spokój utrzymał się latami,
a to więcej, niż niektórzy z nas dostają.
Ile lat już gotuję w tej kuchni? Wciąż wychodzi mi do dupy.
Co to za historia?
Znalazłam go na ulicy.
Chciałam go uratować.
Daj go tutaj.
Mam mieszać?
Tak, może zdołasz coś uratować.
Co tu się dzieje?
Wszystko jasne. Korzenie ma…
- Dani, co tu robi… - To jest tak…
jesteś moją najlepszą przyjaciółką.
Kocham swoje życie.
Nie wiem, ile nam zostało czasu.
Ile by go nie było,
chcę go spędzić z tobą.
Tak naprawdę nie możemy wziąć ślubu, ale nie obchodzi mnie to.
Obrączki będą dla nas.
Dobrze? I…
to mi wystarczy.
Jeśli wystarczy tobie.
Myślę, że to mi wystarczy, tak.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Wspaniała wiadomość. Tak się cieszę.
- Dzięki. - Dziękuję.
Owen, to miejsce jest piękne.
Dziękuję.
Tak…
Jest w porządku.
Mamy wielu stałych bywalców, co jest miłe.
Przychodzą, a ich zamówienie już czeka.
Miło wiedzieć, że stworzyłeś miejsce, do którego ludzie chcą wracać.
- To fajne. - Tak.
Nikt nie narzekał na nazwę?
JAK PO MAŚLE
No dobrze.
Czasem ktoś wywróci oczami.
Ale nigdy nie zapomnę,
jak to ją wkurzało, że aż w końcu musiała się zaśmiać.
A jej śmiech był najpiękniejszy na świecie.
Tak.
Za Hannah.
Macie kontakt z Henrym?
- Czasami rozmawiamy. - Merci.
Ale od dawna nie rozmawiałyśmy z dziećmi.
Ale wiesz, dorastają
i stają się niezależne.
Jakie dziecko chciałoby gadać ze staruszkami?
- Wszystko w porządku? - Tak.
Jeżdżę tam, kiedy mogę.
Wiecie, oni tu wszyscy byli. Parę miesięcy temu. Na wakacjach.
Przygoda za oceanem.
Henry, Miles, Flora.
Chłopak Flory.
Flora ma chłopaka?
Ma 12 lat.
Ma 17 lat.
- Tak. - Chryste.
Jest kompletnie zakochana.
Henry jest przerażony.
Dobrze, że nie pije, bo zapiłby się na śmierć.
Czyli są szczęśliwi?
Tak.
Jest coś interesującego w tym, jak mówią o Bly.
Rozmawialiście o tym, co się stało?
Nie. I to jest ciekawe.
Nic z tego nie pamiętają.
Co?
Nic?
Nie.
Tylko dzieci. Henry wciąż…
wszystko pamięta.
Ale wspomniałem Hannah,
a Flora zapytała, o kim mówię.
- Już od dawna tak jest. - Więc…
jeśli nie pamiętają Hannah, to nie pamiętają…
Więc zapomnieli o wszystkim?
Wiedzą, że mieszkali w Bly jako dzieci.
Rozpoznali Hannah na zdjęciu,
ale tylko jako kogoś, kto był tam z nimi.
Szczegóły, konkretne chwile, ten…
ten strach,
o który baliśmy się, że zawładnie ich życiem…
zniknął.
Został tylko ogólny zarys.
Bly było ich letnim domem.
Mieszkali tam jako dzieci.
Myślisz, że Henry…
im powie?
Zrobiłabyś to?
Chyba wspaniale im się wiedzie.
Moim zdaniem…
niech tak zostanie.
Niech ich życie wygląda tak, jak miało.
Bez tego cienia.
Zasługują na to.
Jak my wszyscy.
Porozmawiamy o tym?
Czyli nie.
Jezu!
Co się stało?
Nic ci nie jest?
Co się stało?
Widziałam ją.
Jest tam.
Co widziałaś?
Ją.
Ciągle ją widzę.
Dobrze.
Tak.
Dobrze.
- Zniknęła. - Nie ma jej?
- Nie ma? - Już dobrze.
Będzie dobrze.
Nie myśl o najgorszym.
- Nie wiemy, co to znaczy. - Jamie.
Przeżyjemy razem jeszcze tyle lat.
Dani.
Jeszcze tyle lat.
Będziemy ją mieć na oku. Będzie dobrze.
Dobrze?
Będzie dobrze.
Od teraz ja będę zmywać.
Tak?
I tak kijowo zmywasz.
Chodź tutaj.
Już dobrze.
Będzie dobrze.
Wynudziłam się w kolejce, ale mam.
Oficjalnie zarejestrowałyśmy związek.
Weźmiemy ślub, gdy będzie można.
Na razie wystarczy.
Dani.
Dani?
Dani.
Już dobrze.
Dobrze.
Widzisz ją?
Ja widzę tylko ciebie.
Przepraszam.
- Tyle wody, nie zauważyłam… - Już dobrze.
Wodę łatwo się sprząta.
Jestem tym tak zmęczona, Jamie.
Wiem.
Każdego dnia czuję, że znikam,
ale wciąż tu jestem i…
- Nie rozumiem, jak to możliwe. - Wciąż tu jesteś.
Jesteś tu.
Widzę cię przed sobą…
i czuję twój dotyk…
i każdego dnia…
wiedziemy swoje życie…
i jestem tego świadoma…
ale nie czuję tego w pełni.
Nawet się jej już nie boję.
Tylko patrzę się na nią i…
coraz trudniej jest mi zobaczyć siebie.
Może powinnam to zaakceptować.
- Nie. - Zaakceptować i zniknąć.
Nie.
Jeszcze nie.
- Jamie. - Posłuchaj, to nic.
Jeśli nic nie czujesz…
ja będę czuć za nas obie.
Ale nikt nie zniknie.
Dobrze?
Wciąż tu jesteś.
Co, jeśli…
będę tu, koło ciebie…
ale tak naprawdę będę nią?
Dzień po dniu.
Guwernantka wiedziała, że nadszedł czas.
Bestia czyhała na sposobny moment. W końcu uderzyła.
A guwernantka nie mogła ryzykować życia
najważniejszej dla niej osoby.
Ani jeden dzień dłużej.
Zatem ogrodniczka po raz ostatni wróciła do dworu w Bly.
Ogrodniczka wypowiedziała słowa, które usłyszała lata wcześniej.
Włożyła w nie całą swoją wolę.
Ty, ja, my.
My.
„Zabierz mnie ze sobą”, krzyczała w sercu.
„Zabierz mnie na dno, tak jak innych”.
Ale pani w jeziorze była teraz inna.
Pani w jeziorze była również Dani.
A Dani nie zrobiłaby tego.
Nigdy.
Nikt nie miał już zostać zabrany.
Do dziś nikt nie został zabrany.
Przez resztę swoich dni ogrodniczka miała zerkać w odbicia,
licząc, że zobaczy jej twarz.
Swoją panią w jeziorze.
Nocą zostawiała uchylone drzwi. Tylko odrobinę.
Na wypadek gdyby wróciła.
Czekała na powrót ukochanej.
Lata mijają,
a guwernantka śpi pod wodą.
Jej wspomnienia zanikają.
Tak jak Viola, tak jak dzieci, ona też miała zapomnieć swoją przeszłość.
Nie będzie pamiętać ogrodniczki ani ich wspólnego życia.
Szczegóły, konkretne chwile, zanikną.
Gdy minie jeszcze więcej czasu…
woda zmyje jej delikatne rysy twarzy.
Jej pięknej, idealnej twarzy.
Ale nie będzie pusta.
I nie skaże innych na ten sam los.
Będzie tylko chodzić po terenie Bly,
nieszkodliwa jak owieczka,
już na zawsze.
Pozostawi jedyny ślad tego, kim kiedyś była,
w pamięci kobiety, która ją kochała.
Przepraszam.
Mówiłam wam,
że to nie będzie krótka historia.
Boże.
Czy to prawda?
Która część?
To znaczy…
gdybym poleciała do Anglii i odwiedziła dwór w Bly,
mogłabym…
ujrzeć tę panią w jeziorze?
Nie.
Gdybyś poleciała do Anglii,
nie znalazłabyś miejsca o takiej nazwie.
Ale gdybyś znalazła dwór,
może byś ją zobaczyła.
Choć nie wiadomo, kiedy śpi, a kiedy nie.
Chryste, późno już.
Jutro ważny dzień.
Odpocznijcie.
To co, idziemy?
Chyba jeszcze chwilę zostanę.
Wszystko dobrze?
Wspaniale.
Miło siedzieć przy ogniu.
- Dobra. Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Jest głuptasem.
Ale bardzo go kocham.
Tak powinno być.
- Podobała mi się ta historia. - Cieszę się.
Ale chyba źle zaczęłaś.
Tak?
Tak.
Mówiłaś, że będzie o duchach.
- A to nieprawda. - Nie?
To historia miłosna.
To jedno i to samo.
Jeśli będziesz ją opowiadać, zmień ten początek dla mnie.
Coś cię trapi?
Nie.
Niespecjalnie.
Ciągle myślę…
o tym pięknym, szalonym głuptasie, którego jutro poślubię.
Kocham go.
Bardziej, niż myślałam, że mogę kogoś kochać.
Najbardziej niesamowite jest to, że on mnie kocha tak samo.
Poszczęściło nam się.
Czasami, kiedy siedzę obok niego, w tej komfortowej ciszy…
która jest możliwa tylko z bratnią duszą,
która odwzajemnia twoją miłość,
zaczynam się bać…
że on…
przede mną i co ja wtedy zrobię?
Jak miałabym żyć bez niego?
Przepraszam.
Nie wiem, co się dzieje.
Jestem w rozsypce.
Nieprawda.
Cały czas płaczę bez powodu.
W ogóle nie powinnaś myśleć o śmierci.
Nie pozwól, żeby to umniejszyło twoją radość.
Ciesz się tą komfortową ciszą.
To, co macie, jest rzadkie.
Ale kiedy nadejdzie czas,
dopiero za wiele lat,
będzie ci ciężko każdego dnia i nie będzie lepiej.
Ale…
w końcu, po jakimś czasie,
niektóre krótkie chwile, małe kawałki twojego życia,
będą ci go przypominać.
Będą śmieszne i głupie
albo będą smutne i będziesz płakać godzinami.
Ale nadal będą jego częścią.
I będziesz się ich trzymać.
Będzie tak, jakby był tam,
z tobą.
Choć już go nie będzie.
Masz przed sobą ważny dzień.
Szczęśliwy dzień z twoim pięknym, szalonym głuptasem.
Powinnaś się wyspać.
Dziękuję.
Chyba powinnam cię przytulić.
W porządku.
Wiesz…
to zabawne.
Przez to imię myślałam, że wymyślasz to na poczekaniu.
Przez jakie imię?
Ale skąd miałabyś wiedzieć?
To chyba zabawny zbieg okoliczności.
Na drugie imię mam Flora.
Naprawdę?
Dobranoc.
Napisy: Krzysiek Ceran