NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jest i biała flaga.
Zostało jedno okrążenie, Dillon prowadzi.
- Dobra robota. - Najlepsze okrążenie.
Ładny wyścig, dowieź auto do końca.
Przeproś Jima za to, że potrąciłem go na pit stopie.
Tylko jego jeszcze nie walnąłeś, czuł się wykluczony.
Nie chcemy być wyżej niż 23. miejsce?
Zaczął od kolizji z Harvickiem,
musiał wywalczyć tę pozycję, jest nieźle.
Tata nie kupi ci kucyka za „nieźle”.
Kłopoty na zakręcie trzecim.
- Nie widzę go. - Co się dzieje?
- Co jest? - Wszyscy wylecieli, 22 też.
- Pełno tu dymu. - Jake, szeroko.
- Udało się? - Jake, mów do mnie.
Widzieliście to? Ale czad!
Moje odruchy są porąbane!
To by się zgadzało.
Dojedziemy ostatni.
- Z ilu? - Dziewięciu.
Pierwsza dziesiątka! Tak jest!
Jake, gratulacje.
Najlepszy wynik od Teksasu. Jak się czujesz?
Czuję się gotowy na żeberka z Big Hoof Barbeque.
Do menu wróciła wersja cajuńska.
Co czułeś podczas karambolu?
Wziąłem głęboki oddech i jechałem dalej.
A dla tych z problemami z oddychaniem
Symbicort przygotował najlepszy inhalator w USA.
W przyszłym tygodniu Pocono.
Jak będziesz się przygotowywał?
Wyśpię się w swoim kamperze od Gander RV,
nawodnię przepyszną coca-colą,
oszczędzę 15% na OC dzięki GEICO
i podrapię się w lewy sutek.
Tak blisko.
Co ci ludzie robią w moim warsztacie o 9 rano?
Catherine chciała zacząć poniedziałek od zebrania.
Uśmiecham się, bo może tu gdzieś być.
Zebranie?
Największe marnotrawstwo czasu od interwencji mojej byłej.
- Impreza była dobra. - Jak poszła, zrobiła się świetna.
Catherine jest tu nowa. Pozwólmy jej na zebranie.
W końcu jej się to znudzi i wszystko wróci do normy.
- Jake nie narzeka. - Bo śpi.
Mam taśmę, jeśli chcecie mu wyrwać brwi. Moglibyśmy narysować nowe.
Ostatnim razem wyszły zbyt proste i wyglądał jak Bert.
Nie śpię. Czekam, aż ktoś zauważy te okulary.
Kozackie, prawda?
- Serio? - Daj spokój.
Nie masz psa przewodnika, zdejmuj je.
Dzień dobry,
witam was na poniedziałkowym zebraniu.
Gratuluję pierwszej dziesiątki,
awansowaliśmy na 27. miejsce z 29.
Tak jest!
To wasza zasługa.
W ramach podziękowania za wspaniały tydzień
zamówiłam wszystkim bukiety owocowe.
Są świetne. Bardzo dziękuję.
Lizuska.
Wykorzystajmy to.
Czemu mielibyśmy nie wejść do pierwszej dziesiątki
przed końcem sezonu?
Może piętnastki.
Dwudziestki.
Jake może wejść do 20.
Tym razem śpi.
To był dobry wyścig, ale musimy być zespołem zwycięzców.
Wyznaczę czas i przeprowadzę z wami rozmowy o pracę.
- Ale my już mamy pracę. - Oczywiście.
Mój tata was zatrudnił.
To przyjacielska rozmowa, prawdopodobnie nic wam nie grozi.
Dobre zebranie.
Co się dzieje? Co to za rozmowy? Melon jest pyszny.
Pierwsze słyszę, ale będzie dobrze.
Zrób coś dla mnie.
Przestań to tak jeść.
Beth, możesz umówić te rozmowy?
Moją możemy mieć z głowy. Jestem Kevin i mam same mocne strony.
Moje słabe strony? Kryptonit.
Zacznijmy od Supermana.
Doceniam, że chcesz ich poznać,
ale używając tego słowa, sprawiasz, że ludzie boją się o pracę.
Nie bez powodu to zrobiłam.
Celowo nie zaprosiłam ich na zabawę.
Chcesz zacząć dzisiaj?
Nie, dziś przychodzi Rob Wolton, sponsor z Big Hoof.
I nic nie mówisz?
Wszedłeś na poziom jedenasty, zejdź do dwójki.
Jedenastka była wtedy, jak wymieniłaś mi fotel na piłkę do jogi.
To była jedenastka.
- Twoje plecy są zdrowe jak nigdy. - No dobrze.
Z całym szacunkiem, ale możesz mnie przy nim potrzebować.
Dam sobie radę. Poproszę go o pieniądze.
Zwiedzimy obiekt,
a potem zjemy w tej knajpie z azjatycką kuchnią fusion.
Po winie i taco z poke wypisze mi wielki czek.
Znam go, jest na te wszystkie rzeczy uczulony.
Do zwycięstw potrzebujemy kasy, nasi partnerzy muszą się postarać.
Rob jest naszym największym sponsorem.
- Za jaką część obrotu odpowiada? - 80%.
- Zmyśliłaś to? - Tak.
Szybko się poddajesz.
Kevin, musisz mnie wspierać.
Przecież to robię.
Pogubi się od wykresów i statystyk.
Nie wyważaj otwartych drzwi.
Miejsce 29. Drzwi są zamknięte.
Po wczoraj 27.
- Dlatego kupiłam wam owoce. - Dziękujemy, były piękne i pyszne.
Kim ty jesteś?
Możesz mi sprawdzić długość osłony drążka?
- Amir. - Dziabnąć go opalarką?
Wybacz, pracuję nad CV.
Pokonanie stanów lękowych to umiejętność?
Dopiero jak się uda.
Widzę, że się denerwujesz, potem ci pomogę.
Teraz skup się na silniku.
Patrz, co znalazłam w holu.
Stary, w ogóle cię nie widziałem.
- Kryłem się za nią. - No tak.
Patrz, co znalazłem.
Kubańskie grubasy, z którymi nie mam co zrobić.
Są nielegalne, nie mogą leżeć w warsztacie,
proponuję spalić dowody.
Dlatego cię kocham, bracie.
Nie martw się, Chuck, nie zapomniałem o tobie.
Nikt tego dotąd nie robił.
Rob, miło mi.
Amir. To nasze siódme spotkanie.
Jesteśmy znajomymi na Facebooku.
Niech będzie.
- Miło pana poznać, Catherine Spencer. - Laska.
Jest tak mądra jak ładna? To damy sobie radę.
Dzięki urodzie dostałam się na Stanford.
Ja dzięki urodzie trafiłem do Piedmont Valley.
Dobra robota.
Wy wracajcie do pracy,
ja pokażę Robowi montażownię.
Niech zgadnę: grupka facetów w kombinezonach
wali w rury, słuchając Skynyrda.
Już pan tam był.
Mam też nowe oprogramowanie…
Kolejny.
- Ciągnik? - W dupie mam.
- A obiad? - Cieplej.
- Dobra knajpa z kuchnią fusion… - O nie.
Kevin.
Mózg mi zaciemniło. Gdzie chodziliśmy z Bobbym…
- Lubi Pit Stop. - Tak.
- Chodźmy do Pit Stop. - Świetny pomysł, Cat.
- Wolę Catherine. - Ja nie. Lubię ksywki.
Idziesz z nami.
Powinniście pójść z Catherine…
i pogadać o interesach.
Tego chcę uniknąć. Dalej, Gibsie!
Zjedzmy masę żeberek i zabijmy jelenia.
Chciałaś porozmawiać?
Chcę się upewnić, że nie stresujesz się jutrem.
Stresuję się, jadąc windą z nieznajomym.
Teraz jesteśmy w takiej samej windzie ze zgrają kałamarnic z nożami.
Nic ci nie będzie.
Nie znam nikogo mądrzejszego od ciebie.
Znam twoich znajomych.
Nie radzę sobie jeden na jeden.
Jak zazwyczaj reagujesz?
Udaję, że złamała mi się korona i uciekam.
To nie zadziała.
Tak dostałem tę pracę i oświadczyłem się żonie.
Nie złamałeś korony w zeszłym roku,
gdy chciałam ci sprzedać ciasteczka siostrzenicy?
Wtedy zadziałało.
Poćwiczmy.
Witaj, Amir. Jestem Catherine. Studiowałam na Stanfordzie.
Pewnie wiesz, bo ciągle to powtarzam.
Często to mówi.
Prawda? No dobra.
Czym się zajmuje główny inżynier?
Pracuję z komputerami.
Czasem mam wrażenie, że pracuję dla komputerów.
To żart. Ja tu rządzę.
Aż do rewolucji robotów. Przydam im się.
Przestań.
Słyszę wariata, a widzę lądującego pilota.
- O czym ty gadasz? - Dłonie.
Tym się nie martwiłem.
Spójrz, jak lecą…
W trakcie rozmowy włóż ręce do kieszeni.
To mi się podoba.
Czuję się znacznie spokojniejszy.
- Brawo. - I znalazłem miętówkę.
Albo Xanax. Tak czy inaczej, może pomóc.
Albo kamyk.
Hendrick, Gibbs, Stewart-Haas.
To ci duzi.
Możemy siedzieć i nic nie robić,
ale mając ku temu środki, moglibyśmy aktywować nasz potencjał.
Na Stanfordzie nauczyłam się,
że zawsze musimy być proaktywni.
Nasza kelnerka mogłaby tak myśleć.
Może pokaż jej tę prezentację.
Przerwę i pójdę po kolejną kolejkę.
- Zamówię. - Już wstałam.
- Sprawdzisz, co z jedzeniem? - Tak.
- Gibsie, ona mnie wykończy. - Wiem.
Prawie padłem.
Jeszcze raz wspomni aktywność,
to aktywnie przywalę głową w ścianę.
Nie rób tego.
Znokautujesz się, obudzisz, a ona dalej będzie gadać.
Ma dobre intencje,
chce, żeby drużyna była lepsza.
No dobra, ale niech chociaż będzie ciekawie.
Pijesz za każdym razem, gdy wspomni coś o aktywności.
- To moja szefowa. - Dawaj.
Sytuacja jest napięta.
- Lubię te wypady. - Wiem.
- Gibsie. - Tak?
Szaleliśmy razem z Bobbym, podlizywaliście się.
- Śmialiście się z moich żartów. - To dobre.
Nie sponsoruję drużyny, żeby słuchać wykładów prezeski.
Rzucę sponsoring, jeśli przestanie mnie to bawić.
- I tyle. - Dobra.
Dobra, zagramy w twoją grę.
- Serio? - Tak.
Żeby było sprawiedliwie, ja piję,
gdy powie „zasoby”, „synergia” albo, niech stracę, „Stanford”.
Nie przesadzajmy, żeby jej nie zranić.
Nazywam się Kevin i zależy mi na uczuciach.
Proszę bardzo. Poza tym przeprosiny od kelnerki.
Ryan Blaney za szybko chwycił twoje skrzydełka.
Że co? Ryan Blaney, co za skurwiel.
Kazał mi spieprzać?
Tak się nie oblizuje palców.
- Co ty wyprawiasz? - Ty już się najadłeś.
- Ledwo usiedliśmy. - W życiu.
Austin tu jest? Wskakuje na barana i wchodzicie jako jedna osoba?
Mam 172 cm wzrostu.
Chyba jak staniesz na kasku.
Ten kask wygrał Daytona 500.
Zjemy kiedyś bez tej informacji?
No dobra.
Na czym skończyliśmy? Pozycja zespołu już omówiona…
- Teraz możemy omówić wzmocnienia. - Pijemy?
Nie.
Żeby zwiększyć szanse, potrzebujemy więcej zasobów.
- Za zasoby. - Tak jest.
Mam kilka sposobów, by aktywować nasz potencjał.
No dobra.
Wybacz, to mi umknęło…
Szukam sposobów na aktywację potencjału.
Miło jest się od ciebie uczyć. Sam jestem żółtodziobem.
- No już. - Jesteś bardzo mądra.
Studiowała w Berkeley.
Nie, na Stanfordzie.
Owszem, Stanford.
W Connecticut?
To jest Stamford, nie Stanford.
- Proszę. - No dobra.
Muszę odetchnąć.
O co chodzi?
Wkręcamy cię.
Coś tu się dzieje.
Za każdym razem,
gdy mówisz słówka jak „aktywować”, któryś z nas pije.
To…
- Przestań. - To taka gra.
- Idioci z nas. - Skąd.
- Przepraszamy. - Świetna zabawa.
Na Stanfordzie tak się bawiliśmy.
Już nie gramy, możesz przestać.
- Przepraszam. - No co ty.
Sama się zanudzałam.
Zabierzmy się za skrzydełka i chodźmy coś zabić.
Są bardzo ostre.
No tak.
Cześć, Chuck. Amir był zaniepokojony jutrzejszą rozmową.
- Co u ciebie? - Wszystko gra.
- Chcesz pogadać? - Nie.
Motylki w brzusiu?
Więcej już tego nie rób.
Będzie chciała wiedzieć, co robisz. Musisz coś wymyślić.
Auto jeździ dzięki mnie.
Masz mocne strony?
Auto jeździ dzięki mnie.
Chuck, błagam!
- To nowa szefowa, musisz grać w jej grę. - Wcale nie.
- Jak to? - Rozejrzyj się.
Kto inny sprawi, że auto pojedzie?
- Radź sobie sam. - Jeśli kogoś zwolnią, będzie to Jake.
Zostaw go w pokoju ze zdjęciem kobiety, a zacznie je podrywać.
To prawda. Raz podrywał manekin w odzieżowym.
Manekiny bywają niezłe.
Idę po lodówkę.
Nie postrzelcie mnie.
Spokojnie, jelenie rzadko noszą mamine jeansy.
Lubię płytkie kieszenie.
Kevin, co jest?
To żart, nie mogłem wiedzieć.
Ciągle mnie podkopujesz.
Przepraszam za tę grę, ale go nudziłaś.
- Dobrze mi szło. - Jaja sobie robisz? To był koniec.
Wokół tej rozmowy pojawili się już padlinożercy.
Okropne.
Jest tu tylko dzięki mnie.
Normalne firmy tak nie funkcjonują.
Jeśli myślisz, że zabiję bezbronne zwierzę,
to zwariowałeś.
Nie chcesz niczego zabijać? Po prostu skieruj lufę w drugą stronę.
Jesteśmy tu dla Roba.
Niech to się już skończy.
Obyście mieli assistance, bo zatrzasnąłem kluczyki.
- Popryskaj. - Jasne.
Dziękuję.
Okropnie pachnie.
Bo to mocz jelenia.
Miałaś prysnąć tutaj, żeby ściągnąć do nas jelenie.
„Nie jeść i nie wcierać w oczy”. Jedno i drugie z głowy.
- Nie dotykaj twarzy! - E tam.
- Masz paprykę na palcach. - I szczyny.
Masz chwilę?
Patrz na detale po aktualizacji.
Dodali dziewczynę od hot dogów na dwójce.
Stephanie!
Chodzi o tę rozmowę.
Mów do niej spokojnym głosem,
bo czasem brzmisz jak faks mojej babci.
Ze mną nie będzie rozmawiała, ja wszystko organizuję.
Chodzi o ciebie.
I nie dostaniesz roli Annie w musicalu,
jeśli nie masz głosu anioła.
- Byłem w pierwszej dziesiątce, dam radę. - Fakt.
Twoje podejście do kobiet bywa problematyczne.
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
- Właśnie podrywałeś grę wideo. - Jak w prawdziwym wyścigu.
Nie.
Skup się.
Zwolni cię, jeśli będziesz z nią flirtował.
Zadam ci pytania,
ty odpowiedz, nie pytając o mój numer telefonu.
Od lat o to nie pytam.
Jestem sławny i przystojny, nie muszę.
Catherine próbowała cię zastąpić.
Jessie będzie gotowa, jak tylko się potkniesz.
Doceniam twoją pomoc, ale jeśli jesteśmy sami,
a kobieta spojrzy w te oczy, to koniec.
Jakbym miał na twarzy cycki.
Masz micheloba na prawym oku.
Wymienisz się za busch lighta?
Jest źle?
Niekoniecznie.
O kurna, masakra.
Zgadzam się z nim.
Cholera! Celownik musi być zwichrowany.
Fakt, wszystko zależy od sprzętu.
Zespół ma tak samo.
- Nie teraz. - To patrz.
Posłuchaj Kevina.
Kawa na ławę:
jesteście wspaniali, ale potrzebujemy 20% więcej.
- Mam to gdzieś. - Posłuchaj…
Jeleń.
Twoja kolej.
Jesteś naszym gościem.
Twoja kolej.
Strzelaj.
Spudłowałam, ale jak już mówiłam…
Nie spudłowałaś.
Dorwałaś jelonka.
- Nic mu nie jest? Pokaż. - Wiesz co?
Dajmy mamie chwilę.
Co ja narobiłam?
Złamałaś prawo, zabijając jelonka, co nie jest dobre.
Ale nie ukrywam, że chętnie go spróbuję.
- Dziękuję, że mi pomogłaś. - Jasne.
Ale robię nadgodziny.
Nikt nie lubi siedzieć w samotności po długim dniu kłusowania.
Mieli go pochować, ale pewnie leży na małym grillu.
„Ustaw oczy nad kranem i przekręć kurek”.
„Powoli”.
Wybacz, moja wina.
Oczy wciąż bolą, ale za to zatoki mam czyste.
No dobrze.
Ten dzień nie mógł potoczyć się gorzej.
To żałosne,
ale to najlepsza część mojego dnia.
Spójrz w lustro, a zmienisz zdanie.
Najgorsze jest to,
pewnie zauważyłaś,
że ludzie mnie lubią.
No tak.
Wciąż to powtarzamy.
Dziękuję.
Jeśli każdy sponsor jest taki…
To pierwsza runda.
Cieszę się, że tu jesteś. Miło jest móc pogadać z kobietą.
Dziękuję.
Możesz już iść.
Dzień dobry. Wyglądasz znacznie lepiej.
Choć wciąż pachniesz jak kawalerski jelenia.
- Gotowa na rozmowy? - Jasne.
- Amir, jesteś pierwszy! - Nie mogę się doczekać!
Pracujesz tu prawie dziesięć lat.
Jaką wystawiłbyś sobie ocenę?
Chcesz, żebym powiedział „piątkę”.
To trochę aroganckie, więc powiem, że czwórkę.
Z drugiej strony powinnaś zatrudnić kogoś z piątką.
Pięć minus. Cztery. Cztery plus i sto procent obecności.
Jak przejdziesz od czwórki z plusem do piątki?
Dobre pytanie.
Powinienem był powiedzieć „pięć”.
Nie mam kurtki.
- Amir? - Sekundę.
O co chodziło?
Cześć.
Posłuchaj, źle zaczęliśmy tę znajomość.
Jesteś szybki, ale potrafisz być też powtarzalny?
Zawsze jestem powtarzalny, ale wcale nie muszę być szybki.
- Że co? - No witam.
Jake, skup się.
Ja zadaję pytania, ty odpowiadasz.
Dobrze.
Jeśli chcesz być w zespole, musisz naprawdę się starać.
Jasne.
Masz dobry refleks, ale trenuj dłużej.
Czasy okrążeń masz niezłe, ale korzystaj więcej z symulatora.
A wzrok… Oczy masz idealne.
No raczej.
To prawda.
Wiedziałem, że do tego dojdzie.
Miłego dnia.
Oto Chuck.
Nie musimy rozmawiać.
- Sprawia, że auto jeździ. - Mówiłem jej.
Ale mogę porozmawiać z tobą.
To konieczne?
Myślałam, że wystarczy:
„Cieszę się, że tu jesteś”.
Ogarniasz auto?
- Ogarniam biuro. - Usiądź, proszę.
Jasne.
Jesteś tu odpowiedzialna za księgowość.
- Tak. - Świetnie.
Przez trzy lata mamy 11 000 dolarów na „inne wydatki”.
Właśnie tak, inne wydatki.
Rozumiem, dlaczego pytasz.
Alkoholu nie możemy wrzucać w koszty, więc na imprezach…
Choć rzadko to robimy, nie jesteśmy pijakami.
Niektórzy sporo piją, ale nie ja.
Coś tam piję, ale nie mam z tym problemu.
Nie piję przecież rano.
Choć kto nie lubi dobrej mimozy?
Chyba złamałam koronę.
- I jak poszło? - Kiepsko.
- Ręce cię wkopały? - Tak.
Wszystko gra?
Korona jej wypadła, jedzie do dentysty.
Złodziejka!
Przepraszam za spóźnienie, musiałem uratować sytuację.
- Swoją drogą: nie zabiłaś jelonka. - Naprawdę?
Zabiłaś dwa.
Brat i siostra. Piękny strzał.
- To ma mi poprawić humor? - Dwa jelenie naraz.
Ted Nugent cię pochwali.
Potem poszliśmy się napić i wylądowaliśmy w Waffle House.
- Wiesz, jak się skończyło? - Całowaliście się.
Prawie.
Zgodził się na dodatkowe 20%.
To jest paragon z Waffle House.
Nie zapłacę z własnej kieszeni, wrzuć to do „innych”.
- Osiem stów? - Poszaleliśmy.
- Ile zjedliście? - Zniszczenie mienia.
Przyda im się nowa szafa grająca.
Rob nie lubi Bell Biv DeVoe.
- Gratulacje. - Dziękuję.
W przyszłości unikniemy takich sytuacji,
jeśli zaufasz wielkiemu.
Wiesz, z czym ci zaufam? Przekaż Robowi, że to koniec.
- Nie możesz zwolnić sponsora. - Znalazłam innego.
Załatwiłem kasę, o co ci chodzi?
Pozbędziesz się Roba, bo go nie lubisz?
Nienawidzę go, to dupek,
ale nie o to chodzi.
Nasz zespół go nie obchodzi.
Mówiłam, czego potrzebujemy, a on: „Następny”.
- Nasza przyszłość? „W dupie mam”. - Pogadam z nim.
Nie, klamka zapadła.
Spiszesz ten związek na straty dla paru dolarów?
Dla paru dolarów mniej.
Ale to poważni partnerzy z potencjałem. Im lepiej nam pójdzie, tym więcej wydadzą.
Nie uzależnią wypłat od tego, ile frytek zmieścisz w buzi.
To była dyskusja filozoficzna.
- A co z lojalnością? - Następny!
- Sponsoruje nas od 18 lat! - W dupie mam!
Napisy: Jędrzej Kogut