‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪เอาล่ะ เจสซี่ ทำได้ดีมาก เข้าเส้นชัยให้ได้
‪- เธอจะเข้าที่เท่าไร ‪- ที่ 32
‪- พวกคุณดีใจที่เธอขับได้แย่นี่ ‪- ไม่เลย เธอขับได้ดีนะ
‪เอาชนะได้ตั้งสองคัน
‪เธอไม่ได้ชนทีมพิตสักคนด้วย
‪ขอพูดเป็นครั้งสุดท้ายนะ มันเป็นอุบัติเหตุ
‪ไม่ๆ หนึ่งครั้งคืออุบัติเหตุ ‪สามครั้งมันจงใจฆ่ากันชัดๆ
‪มันเป็นเรซใหญ่เรซแรกของเธอ ‪เธอไม่ทันตั้งตัว ฉันภูมิใจนะ
‪ใช่ เธอเป็นนักแข่งที่ดี จริงๆ นะ
‪และผมมั่นใจว่าสปอนเซอร์คงพอใจ
‪เพราะบางครั้งที่รถวิ่งเร็วไป ‪ก็จะมองโลโก้ไม่ทัน
‪แปลกๆ แฮะ
‪ทำไมถึงสัมภาษณ์เธอล่ะ เธอเข้าที่โหล่นะ
‪ฉันจะไปดูว่าเธอโอเคไหม ‪ใส่แจ็กเก็ตหรือถอดดี
‪- คุณเหงื่อชุ่มเลย ใส่เถอะ ‪- โอเค ใส่ไป
‪ฉันอยากขอบคุณเจ้าของทีม ‪แคทเธอรีน สเปนเซอร์
‪เลียเก่งชะมัด
‪ใครจะไปสนว่าเธอพูดอะไร
‪และหัวหน้าทีมที่น่าทึ่งที่สุด ‪ที่นักแข่งจะมีได้ เควิน กิ๊บสัน
‪น่าประทับใจสำหรับเรซแรกนะ
‪อย่าบอกนะว่าคุณเชื่อน่ะ
‪ให้เธอพูดก่อน
‪ได้ลงแข่งคัพเรซแรกเป็นยังไงบ้างคะ
‪เห็นได้ชัดว่าฉันไม่พอใจกับอันดับ ‪แต่ผิดที่ฉันเองค่ะ
‪รถถูกเตรียมไว้สมบูรณ์แบบ ‪ขอบคุณชัค สตับส์และอาเมียร์ ลาจานีด้วยค่ะ
‪เธอรู้นามสกุลพวกเขาด้วยเหรอ ‪มันอะไรกันเนี่ย
‪มีคนหนึ่งที่ฉันไม่ได้พูดถึง
‪ฉันแค่มาแทนที่เขาจนกว่าเขาจะกลับมา
‪เจค มาร์ติน หายไวๆ นะ เพื่อน
‪ทั้งทีมคิดถึงนาย เราทุกคนคิดถึงนาย
‪ฉันไม่อยากใช้คำว่า "ฮีโร่" แต่…
‪ฉันขอโทษค่ะ ฉันต้องกลับไปหาทีมแล้ว
‪แข่งครั้งแรกได้เยี่ยม ไอ้หนู
‪ว้าว ฉันไม่รู้เลยว่าฉันเป็นฮีโร่ของเธอ
‪ก็ไม่ใช่ไง
‪ฉันคิดว่าน้ำตาคงจะมากไป แต่ฉันทำเต็มที่ไง
‪คำถาม ถ้าคุณคบกับใครสักคน ‪และมีของเหลืออยู่ในตู้เย็น
‪และพวกเขากินมัน คุณจะโมโหใช่ไหม
‪ตัวแปรเยอะเชียว
‪อาหารอะไร มันอยู่มานานแค่ไหนแล้ว
‪คุณได้ซ่อนไว้ไหม อธิบายให้ชัดสิ
‪แฟรงก์กับฉันไปร้านเบซิลลีฟ ร้านโปรดของฉัน
‪- ฉันสั่งเมนูโปรด ‪- ล็อบสเตอร์ราวิโอลี
‪ใช่ เพราะพวกเขาใส่ล็อบสเตอร์ชิ้นโตๆ
‪ฉันเหลือครึ่งหนึ่งไว้เผื่อมื้อเที่ยง ‪และแฟรงก์กินมัน
‪เดี๋ยวนะ แฟรงก์เปิดตู้เย็นของเขา ‪แล้วกินอาหารในนั้นเหรอ
‪เบธ ถ้าเขาทำแบบนั้นได้ เขาทำได้ทุกอย่างแล้ว
‪คุณต้องจบความสัมพันธ์นี้ซะ
‪ผมรู้ว่าคุณไม่อยากฟัง แต่กฎคือ
‪ถ้าไม่มีป้ายชื่อ ของเหลือในตู้เย็นก็ใครดีใครได้
‪ใครๆ ก็รู้
‪ฉันน่าจะไปหาอาเมียร์นะ
‪โอเค ถ้าต้องพูดแบบนั้น คุณก็แพ้แล้ว
‪แล้วสุดสัปดาห์ของคุณกับ…
‪มอร์แกนเป็นไง
‪ผมไม่ได้ชอบเธอเพราะเงิน ‪แต่เมื่อวานผมรู้สึกเหมือน "ผู้หญิงบานฉ่ำ" เลย
‪แต่แทนที่จะเป็นชุดเดรส ‪เธอซื้อไนกี้กับเพรทเซลให้ผม
‪แล้วคุณบอกแคทเธอรีนหรือยัง ‪เธอโกรธมากเลยนี่
‪ผมไม่สน มันไม่ใช่เรื่องของเธอ
‪มอร์แกนเยี่ยมมาก ‪เธอขำกับมุกผมไม่เหมือนคุณ
‪ฉันก็ขำนะ ครั้งแรกกับครั้งที่สองน่ะ
‪แต่พอเล่นเป็นร้อยครั้ง ‪ฉันก็หมดอารมณ์ขำแล้ว
‪ข้อเสียเดียวของเธอ ‪คือเธอเป็นเพื่อนกับแคทเธอรีน
‪ใช่ นั่นเป็นข้อเสียใหญ่เลย
‪เหมือนมีรอยสักบนหน้า ‪มันยากที่จะมองข้ามไป
‪เธอผ่านเกณฑ์หลายข้อเลย
‪คุณมีเกณฑ์ด้วยเหรอ
‪ใช่ มีตลอดแหละ
‪- ตั้งแต่เมื่อไหร่ ‪- ก็มีตลอด
‪- พวกมันคืออะไร ‪- ตลก ฮอต
‪ผมมีแค่สองข้อ
‪- เข้ามาได้ไหม ‪- ถามทำไม
‪ยังไงคุณก็ทำตามใจอยู่แล้ว
‪ผมอยากคุยกับคุณที่สนามนะ ‪แต่เราก็คลาดกันตลอด
‪ก็คุณหลบอยู่หลังถังขยะไง
‪- ใช่ คอนแทคเลนส์ผมหาย ‪- คุณไม่ได้ใส่
‪ไม่มีใส่แล้ว ผมทำหายไง ‪ตั้งใจฟังผมหน่อยสิ
‪เรื่องคุณกับมอร์แกน…
‪ผมบอกว่าจะไม่เดตกับเธอ
‪แต่ผมก็เดตและเรามีความสุข ‪ผมจะไม่ขอโทษหรอกนะ
‪- เควิน… ‪- ไม่ ผมเป็นผู้ชายที่โตแล้ว
‪มอร์แกนก็เหมือนกัน
‪เห็นชัดๆ ว่าเธอเป็นผู้หญิง แต่เธอโตแล้ว
‪ไม่ได้อ้วน เธอเป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่แก่ ‪อย่าเอาไปบอกเธอนะ
‪ที่ฉันจะบอกคือ ‪ฉันได้คุยกับเธอ แล้วเธอก็ตื่นเต้น
‪ฉันไม่เข้าใจ
‪แต่เพราะอะไรสักอย่าง เธอเห็นว่าคุณมีเสน่ห์
‪คุณพูดเหมือนว่ามันเป็นไปไม่ได้เลย
‪มันเป็นไปได้ ฉันแค่ต้องทำตัวให้ชิน
‪เหมือนที่ฉันทำตัวให้ชิน ‪กับที่แม่เลี้ยงอายุน้อยกว่าฉัน
‪- เราคุยจบแล้ว ‪- อีกเรื่องที่สำคัญ และมันสำคัญ
‪เราต้องการรถส่งของคันใหม่ ‪ถ้าเอารถไปสนามไม่ได้ เราก็แข่งไม่ได้
‪ใช่ มันวิ่งเป็นล้านไมล์แล้ว
‪แน่นอนว่าผมพิสูจน์ไม่ได้ แต่ว่ามันมีผีแน่ๆ
‪ฉันคุยกับมอร์แกนแล้ว ‪แต่ยังทำให้เธอตัดสินใจไม่ได้
‪ไหนๆ พวกคุณก็เข้ากันได้ดี
‪คงจะดีมากถ้าคุณช่วยดันเธอเข้าเส้นชัย
‪โอเค
‪อาทิตย์ก่อน คุณบอกให้ผมเริ่มหางานใหม่
‪มาตอนนี้คุณอยากให้ผมใช้ความสัมพันธ์เพื่อช่วยคุณ
‪น่าสนใจดีนะ
‪จับโต๊ะนั่นไว้ดีๆ นะ แคทเธอรีน ‪เพราะเกมกำลังจะพลิก
‪ฉันรู้ว่านี่มันแปลกๆ
‪คุณรู้สึกแบบนั้นเหรอ นั่นแผ่นดินไหวเหรอ ‪ไม่ ขั้วพลังกำลังเปลี่ยนทิศ
‪พูดจบหรือยัง
‪ยังมีอีกมุกเกี่ยวกับสึนามิ ‪แต่คุณคงเข้าใจแล้ว
‪ถ้าไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำ
‪ไม่ ผมจะทำ รู้ไหมว่าทำไม ‪ผมจะทำเพื่อทีมไง
‪มันจะเกิดขึ้นคืนนี้ที่พิตสต็อประหว่างกินมันบดจิ๋ว
‪เห็นไหม นั่นไง
‪มอร์แกนไม่เคยกินมันบดจิ๋ว
‪พวกคุณมีอะไรเหมือนกันบ้างนะ ‪ไม่มีเหตุผลเลยสักนิด
‪คิดว่าผมไม่คู่ควรกับเธอเหรอ
‪คนละชั้นเลย
‪บียอนเซ่มาร้องเพลงในงานวันเกิดคุณไหมล่ะ
‪ไม่ แต่เบธร้องเพลงบียอนเซ่
‪เธอเมาแอ๋ แต่เธอร้องได้ดีมาก
‪จนถึงท่อนที่เธอร้องว่า ‪"สาวโสดทุกคน" แล้วเธอก็ร้องไห้
‪เสียบรรยากาศเลย
‪ฉันชอบการปรับมุมล้อมาก
‪ถ้าหน้าดื้อโค้ง เราปรับแหวนรอง ‪กับความตึงช่วงล่างหลังได้
‪ว้าว โอเค ฉันทำให้ได้นะ
‪ใช่ เธอรู้จักรถดี ‪ทำให้งานของเราง่ายขึ้นเยอะ
‪นี่ๆ
‪ต้องเปลี่ยนกลับเป็นแบบที่ผมชอบได้ ‪ในสัปดาห์หน้าด้วยนะ
‪นายชอบปรับรถยังไงล่ะ
‪เหมือนสาวๆ ของฉัน
‪ภายนอกสวยงาม ‪ที่มีหลายอย่างภายในที่ฉันไม่เข้าใจ
‪ใช่ เจคแค่เหยียบคันเร่ง ‪และพยายามจบก่อนใคร
‪เขาก็คงทำแบบนั้นกับสาวๆ เหมือนกัน
‪ใช่เลย
‪เธอบอกว่านายไม่รู้อะไร ‪เกี่ยวกับรถหรือผู้หญิงเลย
‪ใช่ เธอก็ไม่รู้เรื่องมันฝรั่งทอด ‪หรือเครื่องชงกาแฟเลย
‪นายแค่พูดชื่อของที่นายเห็นเหรอ
‪ผมจะไปห้องเควินนะ
‪และไม่ใช่เพราะผมเห็นมัน แต่ผมอยากไป
‪เกลียดเธอจริงๆ
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪เราพูดถึงใครเหรอ
‪- เจสซี่ ‪- ที่จริงฉันออกจะชอบเธอนะ
‪เธอบอกว่าฉันดูเคร่งขรึม
‪ฉันรู้ว่าเธอทำอะไรนะ แต่มันได้ผล
‪คุณก็เป็นไปด้วย
‪เธอกำลังดูรถกับชัคและอาเมียร์
‪พวกเขาตื่นเต้นออกนอกหน้า ‪เพราะเธอรู้เรื่องชิ้นส่วนงี่เง่าน่าเบื่อ
‪เจค ใจเย็นๆ สุดยอดนักแข่งบางคนก็เหมือนนาย
‪เกิดมาพร้อมนิ้วเกินที่เอาออกไปตอนเด็ก
‪และสงสัยตลอดว่ามันจะทำให้ ‪พวกเขาได้เปรียบไหมเหรอ
‪ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น แต่นั่นก็ด้วย
‪พวกเขาไม่มีความรู้ทางเทคนิค
‪งั้นก็เรียนรู้เรื่องรถ ‪เอาชนะเจสซี่ในเรื่องที่เธอถนัดสิ
‪ใช่ นั่นคงเจ๋งมาก
‪ผมจะแบบว่า "นี่ รถคันนี้มีสิ่งหนึ่ง ‪ที่เปลี่ยนอีกสิ่งได้
‪และฉันรู้ เป็นไงล่ะ"
‪แค่ได้ยินก็ขนลุกแล้ว
‪แล้วนิ้วเกินนั่นคือนิ้วก้อยหรือนิ้วโป้ง
‪พ่อแม่บอกว่ามันงอกจากฝ่ามือ ‪เหมือนนาฬิกาแดดเลย
‪ถ้ายังมีมัน นายก็ไม่ต้องใช้นาฬิกาเลย
‪พวกเขาไม่มีเงินซื้อถุงมือพิเศษ มันก็เลยต้องไป
‪เราอยู่ในรอบสุดท้าย ‪ผมกับรัสตี้ วอลเลซอยู่ที่หนึ่งกับที่สอง
‪อยู่ใกล้กันมากจนผมได้กลิ่นโคโลญจน์เขาเลย
‪หมอนั่นรักปาโก ราบานน์ ‪บอกตามตรงเขาอาบมันเลย
‪เรามักจะพูดว่า "รัสตี้ นิดเดียวก็พอ"
‪บ้ามาก เขาบ้าไปแล้ว ช่างเถอะ
‪ยังไงซะ รอบสุดท้ายผมตีคู่เขามา ‪มองไปในตาเขา
‪ชูนิ้วกลางใส่เขา แซงเขามาขึ้นนำได้
‪- และคุณชนะไหม ‪- ไม่
‪พวกตัดอารมณ์
‪วอลเลซบีบผมเข้ากำแพง รถผมคว่ำ
‪รถไถลไปและหยุดห่างจากเส้นชัยแปดฟุต
‪แย่มากเลย
‪ใช่ ถ้าคิดว่าคุณต้องเข้าห้องน้ำตอนแข่งจบ
‪ลองมาอยู่ในสภาพกลับหัวก่อน
‪นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า เขาทำรถผมพัง ‪ผมทำร้ายความรู้สึกเขา ใครล่ะที่ชนะ
‪- รัสตี้ วอลเลซ ‪- ใช่ คุณพูดถูก
‪คุณคิดว่าไงล่ะ แฟรงก์
‪ตลกมาก ให้เอบวกอีกเรื่องนะ เคฟ
‪มันเกี่ยวกับอะไรเหรอ
‪เรื่องที่เขาเคยเป็นนักแข่งไง
‪ใช่ ก็เขาพูดอยู่เรื่องเดียว
‪เลิกมองโทรศัพท์ได้แล้ว เราอยู่ด้วยกันนะ
‪เราทุกคนต้องฟังเรื่องน่าเบื่อของเขา ‪คุณก็ต้องฟังด้วย
‪นี่…
‪ขอโทษนะที่การที่ผมเกือบตายออกทีวี ‪เป็นเรื่องน่าเบื่อของคุณ
‪คุณลองเล่าบ้างสิ
‪เล่าเรื่องทรงผมที่คุณไม่ชอบสิ
‪- ผมม้าเหรอ ‪- ผมม้าตลอดแหละ
‪- แล้วทำไมถึงไม่เลิกทำสักที ‪- เควิน
‪ผมมีเจ้านายคนใหม่ในนิวยอร์ก ‪เธอต้องรู้ว่าผมพร้อมทำงานตลอดเวลา
‪งั้นเพื่อให้คุณสนใจ
‪ฉันก็ต้องเป็นเจ้านายคุณ ‪ไม่ก็เป็นล็อบสเตอร์ราวิโอลีเหลือสิ
‪แค่ติดป้ายชื่อสิ ขอมากไปเหรอ
‪- สัญญานะว่าเราจะไม่เป็นแบบนั้น โอเค ‪- ได้
‪ผมขอโทษ ผมปิดมือถือแล้ว
‪- ขอบคุณ ‪- ไม่ๆ ฉันเข้าใจ
‪ฉันเคยรับโทรศัพท์ที่งานศพ
‪ผู้คนตกใจมาก แต่ฉันบอกว่า ‪"ฉันฝังทนายคนเก่าอยู่
‪ก็ต้องหาคนใหม่สิ"
‪คุณทำงานอะไรคะ แฟรงก์
‪ผมเป็นนักวิเคราะห์การเงินที่คินเนนบราเธอร์ส
‪ไม่จริงน่า ชาร์ลส์เป็นเพื่อนฉัน ‪คุณจะไปงานระดมทุนโรงพยาบาลคืนพรุ่งนี้ไหม
‪ไป เบธกับผมจะไป
‪เว้นแต่ผมยังอยู่ในการพิจารณาคดีราวิโอลี
‪ใช่ ฉันไม่โกรธแล้ว
‪เบียร์ออกฤทธิ์แล้ว ขอบคุณนะ ที่รัก
‪เยี่ยม ถ้าพวกคุณจะไปกัน ‪เคฟ คุณควรไปด้วยนะ
‪ไม่ล่ะ ผมเกลียดโรงพยาบาล
‪ผมรู้ว่าไม่ควร ‪แต่เวลาเดินผ่านห้อง ผมชอบมองเข้าไป
‪แล้วผมก็แบบ "อย่านะ" ผมมองแล้วก็
‪"ยาย ผมนึกว่านั่นคือเข่าของยายนะ"
‪และผมก็แบบว่า นายต้องเดินต่อไป
‪เควิน มันไม่ได้จัดที่โรงพยาบาล
‪คุณคิดว่าเราเดินจิบแชมเปญ ‪รอบๆ ห้องฉุกเฉินเหรอ
‪รู้ไหม ฉันเข้าข้างนายเรื่องของเหลือ
‪ใช่แล้ว
‪รู้ไหม มอร์แกน ผมอยากไปด้วย
‪นี่เป็นเดตคู่ครั้งที่สองของเรา ‪และครั้งนี้มันต้องดีมากแน่
‪เราต้องรีบไปนะ มีการชิมไวน์ด้วย
‪พวกเขามีไวน์จากลัวร์แวลลีย์
‪นั่นแวลลีย์โปรดอันดับสามของผมนะ ‪รองจากฮิดเดนกับแฟรงกี้
‪- นี่ คุณจะใส่ชุดอะไรไปงาน ‪- ชุดนอน
‪ใครจะพนันเดือนสิงหาคมว่า ‪เบธไม่อยากมีชีวิตแล้ว
‪คืนนี้ฉันไปไม่ได้ ‪แฟรงก์จะไปนิวยอร์กเพื่อทำงานด่วน
‪ล้อเล่นหรือไง ผมหวังพึ่งคุณนะ
‪มอร์แกนอาจไปสร้างเครือข่าย ‪แล้วผมจะล้อเลียนคนอื่นกับใครล่ะ
‪เราคงทำแบบนั้นได้เหมือนคู่รักชาวอังกฤษ
‪ที่หลงเสน่ห์วิถีคนอเมริกัน
‪เอาล่ะๆ
‪นั่นแมทธิว แม็คคอนาเฮย์นี่
‪กับสำเนียงอังกฤษ มันทำให้เด่น
‪ไม่ อย่าทำแบบนั้นกับมอร์แกนคืนนี้นะ
‪คืนนี้คุณทำอะไรกับมอร์แกน
‪เราจะไปงานระดมทุนให้โรงพยาบาลเด็ก
‪ที่ไม่ได้จัดที่โรงพยาบาลเด็ก
‪เธอเชิญคุณเหรอ ไม่เห็นรู้เลยว่าเธอจะไป
‪ตัวเลือกแรกของเธอว่างนี่
‪คุณไปกับฉันได้นะ
‪ไม่ล่ะ ฉันอยากถูกชวนก่อนเขา
‪ใช่ ไม่ ฉันหมายถึง ฉันไม่อยากไปอยู่แล้ว
‪คุณคุยกับมอร์แกนเรื่องรถส่งของหรือยัง
‪นี่ เวลาผมบอกว่าจะทำ ผมก็จะทำ
‪ผมบอกว่าทำไปแล้วใช่ไหม งั้นผมก็ทำไปแล้ว
‪เยี่ยม เพราะฉันอยากให้คุณทำอีกอย่าง
‪ฉันเจอรถระดับไฮเอนด์พวกนี้
‪เวลาเราไปที่สนาม คนอื่นจะพูดว่า
‪"ว้าว แคทเธอรีน สเปนเซอร์ ‪กำลังดูแลสุดยอดองค์กรตรงนั้น
‪เธอมีชุดใหม่เหรอ มันดูดีมากเลย"
‪จะทำให้แล้วกัน
‪คุณยังไม่ได้รถส่งของคันใหม่ใช่ไหม
‪ไม่ได้ ผมลืมถามมอร์แกน
‪แล้วไปบอกแคทเธอรีนแบบนั้นทำไม
‪เพราะผมไม่ได้คิดถึงผลที่จะตามมาไง
‪เมื่อกี้คุณใช้อะไรนะ
‪คืองี้นะ ฉันยุ่งอยู่ ฉันต้องเตรียมรถให้พร้อม
‪เควินอยากให้เราใช้เวลากับเจค
‪เพราะเขาอยากเรียนรู้เรื่องรถ ‪เราควรสนับสนุนเขานะ
‪- งั้นเหรอ ‪- ใช่
‪เขาเพิ่งถามฉันว่าแก้วเก็บความร้อนคืออะไร
‪เราเปลี่ยนสปริงตอนแข่งไม่ได้ใช่ไหม
‪เราเลยปรับความตึงช่วงล่างหลัง ‪ให้หน้าดื้อขึ้นหรือท้ายปัดขึ้น
‪ไม่ ให้ผมทำเถอะ
‪ถ้าผมหมุนไปเรื่อยๆ ตัวตลกจะโผล่มาไหม
‪ผมมีประสบการณ์ไม่ดีเท่าไรน่ะ
‪เจ้านี่มันสำคัญแค่ไหน
‪ถ้าไม่มีมัน นายจะชนกำแพง ‪ด้วยความเร็ว 180 ไมล์ต่อชั่วโมง
‪แต่ก็นะ ทิ้งมันไปเถอะ
‪ไม่เอาน่า ชัค ถ้าผมไม่ฝึกกับรถ ‪ผมจะเรียนรู้ได้ยังไง
‪ไม่มีหนังสือเกี่ยวกับเรื่องนี้นี่
‪นายไม่คุ้นเคยกับหนังสือจริงๆ ใช่ไหม
‪ฉันเคยเอามาให้นายเล่มหนึ่ง ‪หลังจากที่เควินบอกว่านายสนใจ นี่ไง
‪พลังจิตแห่งนาสคาร์เหรอ สุดยอด
‪ไม่ เจค มันคือฟิสิกส์แห่งนาสคาร์
‪ให้เขาอ่านเถอะ เขาจะได้รู้
‪เขาอ่านหน้าปกยังผิดเลย
‪ก็จริง
‪ตั้ง 300 หน้าเลยเหรอ คงได้อ่านจนตายแน่
‪ใช่ หวังว่าอย่างนั้นนะ
‪โอเค
‪ผมเป็นคนเดียวที่ไม่ผูกเน็กไท
‪เลยทำให้คุณโดดเด่นไง
‪ในแบบ "ฉันไม่ได้อ่านบัตรเชิญ" อะไรแบบนั้น
‪ผมรู้ว่าผมปกปิดได้เก่ง แต่พูดตามตรง
‪ผมอึดอัดมากในสถานการณ์แบบนี้ ‪อย่าทิ้งผมไปไหนนะ
‪คุณไม่มีอะไรต้องกังวลเลย ‪คุณมีงานที่น่าสนใจที่สุดในนี้แล้ว
‪คุณเป็นหัวหน้าทีมนาสคาร์นะ
‪ก็ได้ คุณพูดถูก งั้นก็มาสนุกกัน
‪ตั๋วยิตซัก เพิร์ลแมน คงเยี่ยมไปเลย
‪เยี่ยมไปเลย ถ้าผมรู้ว่า ‪ยิตซัก เพิร์ลแมนเป็นใครนะ
‪เขามีเรื่องราวที่น่าทึ่งมาก
‪เขาเป็นโปลิโอตอนเด็กๆ ‪เขาใช้เครื่องช่วยเดิน
‪แต่กลายมาเป็นนักไวโอลินที่เก่งที่สุดในโลก
‪มันวิเศษมาก แต่คุณใช้ขาเล่นไวโอลินเหรอ
‪เควิน คุณล้อเล่นเรื่องโปลิโอไม่ได้นะ
‪ผมไม่ได้ล้อเลียนโปลิโอนะ มาร์โค
‪- มาร์โคเหรอ ‪- โปลิโอ
‪หยุดเลยนะ
‪สแตน ฟิตซ์ซิมมอนส์
‪เขาอยากให้ฉันลงทุนในบริษัทเขา ‪ดูเหมือนฉันกำลังยิ้มไหม
‪ถ้าไม่ใช่คุณก็โดนตุ๊ยท้อง
‪- ฟิตซี่ ‪- คุณไม่ได้โทรกลับหาผม
‪บอกแล้วไงคะ ฉันต้องคุยกับทีม
‪มอร์แกน
‪เควิน นี่สแตนกับไมเคิล
‪- เป็นไงบ้าง ‪- ไงทุกคน ดีใจที่ได้เจอ
‪ขอโทษค่ะ
‪ฉันต้องรับสายนี้ ญี่ปุ่นน่ะ ขอโทษจริงๆ ค่ะ
‪- ผมไปด้วยดีกว่า ‪- ไม่ เดี๋ยวมานะคะ
‪เควิน คุณทำงานอะไรครับ
‪ผมเป็นหัวหน้าทีมของทีมนาสคาร์
‪ก็ดีนะ
‪- แล้วคุณทำงานอะไร ไมเคิล ‪- ตอนนี้เราสนใจเรื่องสาหร่าย
‪เป็นความคิดที่ดีในทางทฤษฎี ‪แต่มีสักกี่คนที่พยายามเอาดีทางนั้น
‪ทางนั้น
‪อะไร คุณไม่คิดว่ามันจะได้ผลเหรอ
‪เปล่า รู้ไหม ก็อาจจะได้ หรืออาจจะไม่ได้
‪มันก็แล้วแต่นะ ผมแค่… ทั้งหมดมันบ้ามาก
‪อะไรบ้าล่ะ คุณเพิ่งพูดว่ามันบ้า
‪ก็จากทุกอย่างที่เกิดน่ะ
‪- มันเกิดอะไรขึ้น ‪- ก็ทุกอย่าง
‪- ทุกอย่างอะไร ‪- เวรเอ๊ย
‪คุณมีทางออกยังไงกับ ‪การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ
‪ผมจะกลับไปที่ไมเคิลนะ
‪ผมคิดว่าคุณควรจัดการสาหร่ายให้หมด ใช่
‪จัดการสาหร่ายให้หมดเหรอ
‪แบบนั้นคงเป็นหายนะทางระบบนิเวศ
‪ให้ผมพูดให้จบก่อนสิ
‪ที่ผมจะบอกคือ ‪ไมเคิลจัดการเรื่องสาหร่ายได้ดีมาก
‪ผมว่าพวกเราคิดเหมือนกันเลยนะ
‪- ผมไม่เข้าใจที่เขาพูด ‪- ใช่ เขาพูดอะไร
‪เดี๋ยวนะ ผมต้องรับสายนี้ ‪เพนซิลเวเนียใต้ ผมต้องไปแล้ว
‪นี่ เธอจะอยู่ที่นี่ถึงเมื่อไหร่
‪เพราะลานจอดรถตอนกลางคืนน่ากลัวนะ
‪ฉันเดินไปที่รถได้
‪ฉันไม่ได้หมายถึงเธอ
‪ขอมีสมาธิหน่อย
‪- จะทำลายสถิติเธอเหรอ ‪- เปล่า
‪จะทำลายสถิตินาย
‪ฉันขับรอบนี้มา 300 รอบแล้ว
‪แต่ก็ยังแพ้นายอยู่ครึ่งวินาที
‪ฉันพยายามบอกแล้วว่าฉันเก่ง
‪เอาล่ะ รู้ไหม ช่างมันเถอะ ฉันไปแล้ว
‪จะบอกให้นะว่าเธอผิดตรงไหน
‪- เร่งความเร็วจากโค้งสองให้เร็วขึ้น ‪- ถ้ารถฉันไถลไปล่ะ
‪แล้วถ้าไม่ล่ะ เวลาเธอขับ
‪เธอรู้สึกไหมว่ารถมันอยากให้มากกว่าที่ควร
‪ไม่ รถงี่เง่าไม่เคยบอกอะไรฉัน
‪อาจเป็นเพราะเธอเรียกมันว่างี่เง่าไง ‪บางครั้งฉันคิดว่ามันรู้นะ
‪บอกไม่ถูกเลยว่า ‪ฉันว่ามันบ้าแค่ไหนที่นายแค่ยัดก้น
‪ลงที่นั่งคนขับและขับได้เร็วแบบนั้น
‪อยากรู้ไหมว่าฉันทำอะไรทั้งคืน
‪ผลักประตูที่เขียนว่า "ดึง" เหรอ
‪ฉันอ่านหนังสือวิชาช่าง ‪เพราะฉันอิจฉาที่เธอรู้ไปซะหมด
‪อ่านได้ถึงไหนแล้ว
‪นั่นไม่สำคัญหรอก
‪อยากให้ฉันทำให้ดูไหม
‪คงเจ๋งไปเลย ขอบใจนะ
‪เธอเป็นนักแข่งที่ดีและเธอจะทำได้ ‪เธอแค่ต้องปล่อยวางและรู้สึกถึงมัน
‪ฉันชอบเป็นคนควบคุม
‪เธอคิดว่าชอบ จนเธอไม่ชอบนั่นแหละ
‪- ถ้าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นล่ะ ‪- เธอคิดว่าจะเกิดอะไรล่ะ
‪เธอมีอารมณ์เหมือนกับฉันไหม
‪ไม่
‪ใช่ ฉันก็เหมือนกัน งี่เง่าชะมัด
‪เป็นไงบ้าง ไนเจล
‪เสียงแบบนี้ที่ผมต้องการเมื่อคืนหายไปไหนล่ะ
‪แย่มากเลยเหรอ
‪เคยสงสัยไหมว่า ‪ผลิตเชื้อเพลิงจากสาหร่ายได้ยังไง
‪- ไม่เคยเลย ‪- ก็ใช่ไง
‪มอร์แกนก็น่าเบื่อเหรอ
‪ไม่ เธอเยี่ยมมาก ก็แค่…
‪ผมว่าเราคงไปกันไม่รอด
‪อะไรนะ ทำไม พวกคุณสนุกกันจะตาย
‪เราไม่ค่อยมีอะไรเหมือนกันน่ะ
‪คุณน่าจะได้เห็นเธอเมื่อคืน
‪เธอพูดคุย ทำสัญญา เธอเป็นตัวของตัวเอง
‪เหมือนผมที่งานเลี้ยงบาร์บีคิวของชัค
‪ที่ผมเดินไปทั่ว กินซี่โครง ทำลายตู้เย็นเก่า
‪อยากให้เราย้ายตู้เย็นไปให้ไกลจากบ้าน
‪คุณก็เพิ่งเห็นตอนเธอทำงานเอง ‪เธอรักงานของเธอ เหมือนกับคุณ
‪ใช่ แต่ผมเป็นเหมือนกันทุกที่ ‪ส่วนนี่เป็นตัวจริงของเธอ
‪เรามาจากคนละโลกเลย
‪รู้ใช่ไหมว่าคุณทำแบบนี้ตลอด ‪คุณเจอบางคน พวกเธอสมบูรณ์แบบ
‪แล้วคุณก็เริ่มมองหาข้อติ ‪และทำลายทุกอย่าง
‪ดอกเตอร์ฟิลเรียกมันว่าการบั่นทอนตัวเอง
‪รู้ใช่ไหมว่าเขาไม่ใช่หมอจริงๆ
‪และผมมั่นใจว่าหนวดนั่นเป็นแบบหนีบ
‪และถ้ามีใครบั่นทอนตัวเอง ‪ก็คือคุณกับแฟรงก์นะ
‪อะไร ไม่จริงสักหน่อย
‪คุณระเบิดลงเพราะเขากินราวิโอลี
‪ล็อบสเตอร์ราวิโอลี จะเอาแบบนี้ใช่ไหม
‪คุณเลิกกับแมรี่เพราะเธอตัดผมสั้นเกินไป
‪ใช่ เธอดูเหมือนลุงริคของผม ‪มันทำให้ผมขนลุก
‪แล้วทนายทอดด์ล่ะ
‪แต่… เขาใส่สร้อยคอเปลือกหอย ‪อย่างน้อยก็ยอมรับเรื่องนี้เถอะ
‪ริต้าล่ะ เธอมีปัญหาอะไร
‪เหงื่อเธอออกนิ้ว มันเหมือนจับมือกับกบเลย
‪แล้วตอนที่คุณเลิกกับไรอัน ‪เพราะเขาอ่อนไหวเกินไปล่ะ
‪เควิน เขาเป็นเกย์
‪จริงด้วย
‪โทษที
‪เขาเป็นคนดีนะ
‪เอาล่ะ ใช่ เราอาจจะเป็นแบบนั้นกันทั้งคู่
‪แต่คุณชอบมอร์แกนจริงๆ ใช่ไหมล่ะ
‪ก็ใช่
‪ตัวจริงของเธอคือคนที่ชอบคุณ ฉันดูออก
‪ทำไมจะไม่ชอบล่ะ คุณน่ะน่าทึ่งจะตาย
‪ไม่เอาน่า
‪สไปเดอร์แมนต่างหากที่น่าทึ่ง ผมแค่ดีมาก
‪เอาล่ะ ไปเลย ไปมีความสุข ‪ดูว่ามันจะไปถึงไหน
‪จบวงจรอุบาทว์ซะ
‪ดอกเตอร์ฟิลเหรอ
‪ไม่ เรเชล เรย์
‪เธอทำได้มากกว่าทำอาหาร ‪เธอทำให้ฉันได้คิด
‪ขอโทษนะ ฉันมาสายหรือเปล่า
‪ไม่ๆ พอดีเลย มานั่งก่อน
‪ผมมาเร็วเพราะอยากได้โต๊ะประจำของเรา
‪ฉันคิดว่าโต๊ะนั้นนะ แต่น่ารักมากเลย
‪ใช่ ผมลองโต๊ะนั้นก่อน
‪แต่มันดูโยกเยก ผมเลยหวังว่าคุณจะจำไม่ได้
‪ผมอยากจะขอโทษเรื่องเมื่อคืน
‪ผมเป็นคู่ควงที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่
‪ไม่ค่ะๆ ฉันขอโทษ ‪ฉันรู้สึกผิดที่ออกไปรับโทรศัพท์ตลอด
‪ผมขอพูดตรงๆ ได้ไหม
‪ไม่พูดจะดีกว่านะ
‪หลังประโยค "ขอพูดตรงๆ ได้ไหม" ‪ไม่มีอะไรดีหรอก
‪โอเค เอาล่ะนะ
‪เปิดใจกัน
‪ผมเคยกลัวที่เรามาจากคนละโลกกัน
‪แต่ผมก็เริ่มคิดถึงมัน แล้วก็เข้าใจว่า
‪"นายกำลังหาข้อติอยู่" เข้าใจไหม
‪ดอกเตอร์ฟิลเรียกมันว่าการบั่นทอนตัวเอง
‪เควิน เขาไม่ใช่หมอจริงๆ
‪ใช่ ผมก็พูดแบบนั้น ผมถึงรู้ว่ามันจะต้องดีแน่
‪- อะไรจะต้องดีแน่คะ ‪- เราไง
‪นั่นแหละที่ผมอยากบอกคุณ
‪ผมทุ่มเต็มที่เลย รู้ไหม
‪ผมเคยห่วงเรื่องระยะทาง แต่ผมไม่สนแล้ว
‪ผมจะไปหาคุณที่แคลิฟอร์เนีย ‪มันจะง่ายไหม ก็ไม่
‪แต่มันจะคุ้มไหม ใช่ มันคุ้มแน่นอน
‪พวกเราจะคุ้มไหม แน่นอน
‪งั้นผมจะทำแบบนี้
‪ผมจะเดินหน้า ผมไม่สนแล้ว
‪ผมจะเอาหัวใจออกมาวางไว้ตรงกลางโต๊ะนี้
‪และมันเป็นของคุณ
‪ใช่
‪คุณ "อา" แบบว่า "รู้สึกดีมาก" สินะ
‪- ฉันขอพูดตรงๆ ได้ไหม ‪- อย่าเลย
‪เควิน คุณเป็นคนที่น่าทึ่งและฉันชอบอยู่กับคุณ
‪ฉันแค่ไม่ได้มองหาความสัมพันธ์
‪- ฉันคิดว่านี่อาจจะแค่สนุกๆ … ‪- ใช่ แน่นอน สนุกมาก
‪รู้ไหมว่าอะไรที่สนุกกว่า ‪ลืมเมื่อสามนาทีที่แล้วไปเลย
‪- ตามนั้นนะ ‪- ไม่ ฉันขอโทษนะ
‪ดูเหมือนคุณอยากได้อะไรที่จริงจังกว่านี้ ‪แต่ฉันไม่ใช่และ…
‪นี่เป็นความคิดที่แย่มาก ‪ฉันควรไปก่อนที่มันจะอึดอัด
‪ไม่ ไม่เอาน่า เราโตๆ กันแล้ว ‪ เราผ่านเรื่องแบบนี้ไปได้และ…
‪ไม่เป็นไรน่า ไม่อึดอัดเลยสักนิด
‪ไม่เป็นไร
‪แค่…
‪แค่จะทำแบบนี้
‪- โอเค ฉันไปละ ‪- โอเค
‪ไว้เจอกันนะ
‪- มอร์แกน เดี๋ยว ‪- ไม่ๆ อย่าค่ะ
‪ฉันจะนอนกับคุณด้วยความสงสาร ‪รู้สึกผิดและหาหมาตัวใหม่
‪ไม่ใช่เรื่องเรา
‪แคทเธอรีนกำลังหารถส่งของและ…
‪ผมขอเงินหน่อยได้ไหม
‪- ไง เควิน ‪- ไง นี่เช็คสำหรับรถส่งของ
‪นี่มันน่าอึดอัดนะ แต่ฉันคุยกับมอร์แกนแล้ว
‪แต่ยินว่าพวกคุณไม่… นั่นน่ะ
‪เอาเลย
‪ผมรู้ บอกสิว่าคุณเตือนแล้ว
‪มอร์แกนคบแต่กับคนรวยมีสมอง
‪และผมโกงคะแนนสอบเอสเอที ‪ได้แทบไม่ถึง 800
‪เรื่องจริงนะ ไม่รู้ผมจะบอกทำไม
‪ไม่ใช่ว่าฉันไม่มีคำจะดูถูกนะ…
‪ที่จริงพอได้เห็นคุณ ฉันเพิ่งนึกออกอีกคำ
‪แต่ฉันเคยตกที่นั่งเดียวกับคุณ
‪มันแย่มาก ฉันเสียใจด้วยที่มันเกิดขึ้นกับคุณ
‪โอเค ขอบคุณ ผมไม่เป็นไรหรอก
‪พร้อมเมื่อไหร่ก็บอกนะ ‪เพราะฉันเก็บคำดูถูกไว้อยู่
‪เธอกลับมาแล้ว
‪ดีเลย คุณมาแล้ว
‪แผนการเดินทางอยู่นี่ เช็คค่าจ้างอยู่นี่ ‪ยาลดกรดอยู่นี่
‪ใช่ ผมไม่เอายาลดกรด
‪ตอนเราไปมิชิแกน มีร้านอาหารเผ็ดที่นั่น
‪ฉันห้ามคุณแล้ว แต่คุณจะไป
‪ฉันห้ามไม่ให้สั่งซอสเผ็ด แต่คุณจะสั่ง
‪งั้นก็เอายาลดกรดไป
‪เดี๋ยว คุณจะไปไหน
‪ฉันจะทำตามที่คุณแนะนำ
‪ฉันหงุดหงิดแฟรงก์กับเรื่องเล็กน้อย
‪เราคุยกันดีๆ ‪และเขาก็ชวนฉันไปสวีตที่นิวยอร์ก
‪ฉันต้องไปขึ้นเครื่องแล้ว
‪ถ้าต้องการฉันก็โทรมานะ ‪แต่พูดจริงๆ นะ ไม่ต้องโทรมา
‪ตายล่ะ ฉันลืมไปเลย กับมอร์แกนเป็นยังไงบ้าง
‪อันที่จริง
‪มันเยี่ยมเลย จริงๆ นะ
‪- เหรอ ‪- ขอบคุณที่แนะนำนะ
‪ว่าแล้วไง ว่าแล้วว่าพวกคุณเข้ากันได้ดีมาก
‪พูดมาสิ พูดสิว่า "เบธพูดถูก"
‪พูดสิ
‪เบธพูดถูก
‪โอเค ปกติฉันจะให้คุณพูด ‪จนกว่ามันจะรู้สึกจริงใจกว่านี้
‪แต่อูเบอร์มารอฉันแล้ว
‪ขอให้สนุกในนิวยอร์กนะ ผมจะไม่รบกวนหรอก
‪- นี่ แล้ว… ‪- อยู่บนหัวคุณ
‪คำบรรยายโดย นัฐ วงศ์ศักดิ์ภักดี