NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Tak jest!
Może porozmawiamy na górze?
Mów przy wszystkich.
Zniszczysz ten zespół tak jak moje dzieciństwo:
łajdacząc się i wiecznie wymieniając macochy.
Chodźmy do biura.
Co się stało?
Nie wiem, ale wszystko się udało.
Mam fart albo jestem strasznie mądry.
Mogę głosować.
Wspaniale.
Wszystko wróci do czasów PC.
Przed Catherine.
Wiecie, co wyleci pierwsze? Te durne poranne zebrania.
- Oj tak. - Są tragiczne.
- Prawda? - Marnujemy czas.
- I trzeba wstawać. - A po co?
Wiecie, co zrobię jutro?
Pośpię 15 minut dłużej, bo nie będę miał porannego zebrania.
Może nawet kupię kawę w kawiarni.
Nie krępuj się.
Choć to chyba za mało czasu na kawiarnię.
Mogę ją kupić na stacji.
Czemu nie?
Każdy będzie miał dodatkowe 15 minut!
A to dopiero początek. Zapomnijmy o wszystkich zmianach.
Byle nie o komputerach.
Poprzednie nie były stare, ale przy włączaniu grał chór gregoriański.
Na klawiaturze był sanskryt.
Skończyłeś?
Zamiast drukarki stał facet z dłutem.
Co jeszcze?
Nie ruszaj dopłat do stomatologa.
Uwielbiam doktora Travisa, wreszcie mogę żuć prawą stroną.
Jest wspaniały i nie szczędzi gazu.
Wpadłem tylko po kartę, a i tak dał mi się sztachnąć.
Dobrze, skupcie się.
Mówię o złych rzeczach. O zebraniach.
No tak, już je wspomniałeś.
I znikną. Nie ma za co.
Wiecie, czego się pozbędę?
Na pewno…
No wiecie…
Jesteśmy bardzo podekscytowani.
To świeże wieści.
Zróbmy sobie wolne
i wróćmy z pomysłami.
Jutro przyjdźmy 15 minut wcześniej, żeby je omówić.
To będzie zebranie?
Raczej nieformalne spotkanie. To wielka różnica.
Mogę kupić kawę na stacji?
Braknie ci czasu.
Wiem, że to było niezręczne.
Nie chciałem cię zaskoczyć, ale nie pozostawiłaś mi wyboru.
I to będzie cywilizowana rozmowa.
Przypominasz mi teraz swoją matkę.
Mieliśmy umowę.
- Jake jest lepszy. - Nie o to chodzi.
Podważasz mój autorytet przed ludźmi,
o których szacunek walczyłam.
Za wcześnie dałem ci tę posadę.
Jak wtedy, kiedy wrzuciłem cię do basenu.
Uparta byłaś, poszłaś na dno i tylko dmuchałaś bąbelki.
Nie byłam uparta.
Miałam cztery lata, ja się topiłam.
Najlepiej jest uczyć się w praktyce.
Pamiętam tę przemowę.
Tak uczyłeś mnie grillować.
Dałeś mi podpałkę i zapałki.
Pamiętasz te spalone brwi?
Nie muszę pamiętać, mam zdjęcia ze studniówki.
Mogłaś je dorysować jak babcia, ale nie posłuchałaś.
Babcia wygląda jak klaun w tunelu.
Musisz im powiedzieć, że się myliłeś.
Nie myliłem się.
Pracuj dla mnie, a jak będziesz gotowa,
odjadę w stronę zachodzącego słońca.
I musisz coś wiedzieć:
babcia urodziła się bez brwi, dlatego tak dobrze pływała.
- I co zrobiła Catherine? - Nikt nie wie.
Poszli z Bobbym do biura, wyszli,
a ona wskoczyła na miotłę i odleciała.
Ma to przemyśleć.
Sprawiasz, że myślenie brzmi brzydko.
Jest przereklamowane.
Tak czy siak, gratuluję. Nie wątpiłem w ciebie.
Doceniam to, Frank.
Wielu straciło, obstawiając przeciwko mnie.
Chyba że w Scrabble.
Jak w słowniku nie ma „przeprości”, to jest to słaby słownik.
- Stan, w którym przepraszasz. - Właśnie. Dziękości.
Boże, muszę to odebrać.
Catherine odejdzie?
A kogo to obchodzi? Zresztą to nie jej wina.
Nie jest czarną owcą,
ale żeby zrobić jajecznicę, musisz stłuc kilka jajek.
W tym rzecz.
To właśnie jajecznica.
Zacząłeś metaforę, nie wiedząc, dokąd cię zaprowadzi.
Z analogiami też tak mam.
Zupełnie jakbym nigdy…
Byłbym to powtórzył!
Już przestaję.
Nie wierzę, dostałem awans.
- Będę partnerem. - Kochanie, brawo!
Zwolnili moją nową szefową, choć zaczęła dopiero miesiąc temu.
Ktoś zapomniał wyciszyć mikrofon na telekonferencji.
Dwie zwolnione kobiety, a faceci zyskują. Ciągle walczymy!
Szybko zepsułeś miłą chwilę.
Nie wiedziałem, że o mnie myślą.
Mam natychmiast wracać do Nowego Jorku.
Gratulacje! Wiemy, kto dziś stawia.
Ten, co zawsze?
Przynajmniej zawsze udaję…
Nowy Jork. Weźmiesz tę robotę?
To praca, o której marzę od 20 lat. Zastanówmy się, czy ją wezmę…
Chyba tak.
No co?
Chyba chodzi o Nowy Jork.
Nowy Jork.
No tak. Praca jest tam, a ty jesteś tu.
To bardzo duży dystans.
- Cieszę się, Frank… - Wiem, że o tym nie rozmawialiśmy.
Nie chciałam wywierać presji…
Zawsze zakładałem, że kiedyś może…
- Może? - Prawie na pewno.
Kevin czuje się niezręcznie.
Wcale nie, chcę was wspierać.
W ramach celebracji proponuję zamówić ciasto czekoladowe.
Trzy łyżeczki? Dwie?
Mogę zjeść sam.
Wszystko wiemy. Wstawisz grubszy stabilizator?
I zmniejszę przełożenie.
Zdjąć też lusterko, w którym przeglądała się Jessie?
- To dla Jake’a. - No tak.
Przepraszam, że ominęłam zebranie.
Nieformalne spotkanie.
- Jak poszło? - Późno zaczęliśmy.
Chuck zobaczył szopa z hot dogiem.
Zjadł i umył łapki w kałuży, więc zaczęliśmy bardzo późno.
Mogę was spytać o radę?
Mówiłeś im o mnie i Franku?
Skąd, to sprawa prywatna.
Dwa razy tego nie będę słuchał.
Frank dostał robotę w Nowym Jorku i zapomniał, że ty mieszkasz w Charlotte.
Powiedziałem im.
Frank spytał, czy przeprowadzę się do Nowego Jorku.
Gratuluję.
Źle to zinterpretowałem?
Zapomnijcie o mnie.
Chyba że się cieszysz, wtedy gratuluję.
Czemu nie chciał ze mną zamieszkać w Charlotte?
Faceci czekają z tym, aż ktoś przystawi im broń do skroni.
- Moja żona zaszła w ciążę. - Moja miała broń.
To nie jest najgorsze.
Powiedział, że w Nowym Jorku mogę pracować jako kierownik biura.
Jestem kimś więcej.
Zarządzam biurem zespołu, który kocham.
Pracuję z ludźmi, których kocham.
I Amirem.
Uprzedziłeś mnie!
Miałem nadzieję, że powtórzy „kocham”.
Tylko czekałem.
Frank chyba nie szanuje, ile dla mnie znaczy ta praca.
Co zrobisz?
To dobry facet, muszę myśleć realistycznie.
Myślałam, że wezmę ślub i będę mieć dzieci.
Robi się późno na restart, powinnam pojechać.
To rozsądny wybór.
Będziemy tęsknić.
To prawda.
Mogę wziąć twój fotel?
Czy ty się w ogóle słyszysz?
Zadowoliłaś się.
Ty tak nie robisz.
Odwołałaś urodziny, bo nie było idealnych lodów.
Mam prawie 40 lat.
Prawie?
Urodziny się nie liczą, jeśli odwołasz imprezę.
Bierzesz ślub,
gdy nie wyobrażasz sobie życia z nikim innym.
Nie dlatego, że to rozsądne.
Zawsze powtarzasz, że za szybko zrywam z facetami.
Zawsze powtarzam, że masz dziwny śmiech.
Idzie w górę na drugim „ha”.
Mówisz „ha ha”, jakbyś wynalazła żarówkę.
- Nie lubisz go? - Lubię.
Lubię też szopy z hot dogami.
Trzymał go jak flecik.
Chcę dla ciebie dobrze.
Jak na kogoś, kto jedzie do Nowego Jorku, nie wydajesz się szczęśliwa.
Niewiarygodne.
Przyszłam tu, licząc na wsparcie, a ty mi każesz go rzucić.
Myślałem, że zawsze mówimy sobie prawdę.
Skoro się już zdecydowałaś, to jedź.
Dobrze, pojadę.
Beth, muszę o coś spytać.
Co ustaliliśmy w temacie krzesła?
Cześć.
Co ty robisz?
Masz ćwiczyć Daytonę na symulatorze.
We wtorki robię nogi.
Mamy środę.
Wcale nie.
O cholera.
Babcia czeka, a ja mam jej insulinę.
Co z nim?
- Pomylił dni tygodnia. - O ile?
- O jeden. - Nie jest źle.
Jest, jeśli masz 90 lat i właśnie padają ci nerki.
Nie wracam, spokojnie.
Przyszłam po swoje rzeczy i chcę pogadać.
To nie ja poszedłem do twojego taty.
Dowiedział się, że chcę wkręcić Jake’a gdzieś indziej.
A dwa tygodnie temu?
Naucz się żyć tu i teraz.
Chciałam ci to powiedzieć osobiście: odchodzę.
Przykro mi.
Bez uśmiechu, jestem pod wrażeniem.
Myślałem o żółwiach.
Muszą być przerażone, jeśli się przewrócą.
No już, proszę.
Naciesz się tym. Wygrałeś.
No nie wiem, inni tak twierdzą, ale…
fakt, każdy to powtarza.
Jest mi naprawdę przykro, że wszystko tak się potoczyło.
Nie dogadywaliśmy się, ale…
lubię cię.
- Też mam to powiedzieć? - Tak. Czy to takie trudne?
Zanim pójdę, muszę ci coś powiedzieć.
Poczekaj.
Doceniam, ale jesteśmy zbyt różni.
Zanim tu przyjechałam, tata chciał sprzedać zespół i odejść.
To czemu dał ci tę robotę?
Bo go ubłagałam.
Gdyby sprzedał zespół, stracilibyśmy warsztat i nazwę.
Wylądowalibyśmy na śmietniku historii. I wiesz co?
Tak czy siak mi powiesz.
Przejrzałam wszystkie księgi i…
stoimy nad przepaścią.
Wiem, Jake jest lepszy, ale Jessie przynosi pieniądze.
Dni małych zespołów są policzone.
Jeśli się nie rozwiniecie,
wasz koniec będzie kwestią czasu.
Czemu mi tego nie powiedziałaś?
Mówiłam, że potrzebujemy pieniędzy.
Był kontakt wzrokowy?
Bo czasem myślisz, że cię słucham, a ja przeglądam się w czymś błyszczącym.
Spójrz na symulator.
Widzę się w nim…
i wyglądam, jakbym miał ogromne uszy.
Mam nadzieję, że się mylę.
Ale tak nie jest.
Żegnaj, Kevin.
Cholera.
No to lecimy.
Kevin bardziej szanuje twoje zdanie.
Jak każdy.
A propos, powiedz żonie, że patrzyłem na farby.
Kremowy chablis będzie najlepszy.
Jej nie obchodzi twoje zdanie.
Google, zapisz notatkę: kremowy chablis.
Zapisuję.
Ludzie tego nie wiedzą, ale bardzo łatwo się stresuję.
Być nie może! Świetnie to ukrywasz!
Myślę, że to ty powinieneś zacząć rozmowę z Kevinem.
Powinieneś też ją poprowadzić i skończyć.
A ja będę kiwał głową.
Jasne.
Nadchodzi.
Dostałem waszą wiadomość, o co chodzi?
Rozmawialiśmy z Amirem…
To prawda.
Przemyśleliśmy sytuację z Frankiem i Beth.
Tak było.
Amir doszedł do ciekawego wniosku.
Jaja sobie robisz?
Ty przyjmiesz jego gniew,
a ja wjadę, gdy się uspokoi.
Dobrze.
Czemu powiedziałeś, żeby została?
Nie chcę, żeby zadowoliła się byle czym.
No i tylko ona ma na tyle małe ręce,
żeby wyciągać batony z zablokowanego automatu.
Coś jeszcze?
To chyba nie wszystko. Razem z Chuckiem uważamy, że…
Nie wciągaj mnie w te teorie spiskowe.
Chyba coś do niej czujesz.
Dlatego nie chcesz, żeby odeszła.
Rany, doceniam to.
Ale jesteś durniem.
Wiem to na pewno, bo tylko dureń powiedziałby coś takiego.
Przyjmuję obrażenia, może wkroczysz?
Kev, posłuchaj.
Jesteście blisko.
Rozmawiacie o problemach, spędzacie razem czas.
To normalne, że możecie coś do siebie czuć.
My też jesteśmy blisko i rozmawiamy o problemach.
Chcesz mi coś powiedzieć?
To coś innego i dobrze o tym wiesz.
Choć byłbym dla ciebie dobry.
Moim zdaniem powstrzymujesz ją przed przeprowadzką,
bo nie chcesz jej stracić.
Jeśli coś do niej czujesz, to musisz jej o tym powiedzieć,
a jak nie, to pozwól jej odejść.
Frank to dobra partia dla kogoś w jej wieku i o jej wzroście.
Tylko się przyjaźnimy.
Fakt, jedno jest kobietą, a drugie przystojniakiem,
ale to wszystko.
Po prostu mogłaby znaleźć kogoś lepszego.
Wmawiaj sobie, co chcesz.
Dla ciebie zrobiłbym to samo.
Gdybym znał cię wcześniej, ostrzegłbym żonę.
Brawo!
Coś pięknego.
No proszę, jak hawajski Michael McDonald.
Mogę zagrać jeszcze raz.
Kevin, siądź tutaj.
Chętnie bym posłuchał,
ale ktoś zmienił wtorek z taco na środę z goframi.
Muszę się tym zająć.
Tu chodzi o jedzenie.
Ja też chętnie bym posłuchał, ale musimy omówić czasy Jake’a.
Jeszcze nie jeździłem. Bobby powiedział, że nie muszę.
Kto potrzebuje symulatora? Startowałem tam ze 30 razy.
Każdy po 200 okrążeń, sam policz.
Wolę nie.
Chciałbym, żebyś trochę poćwiczył.
- Tak jest. - Moment.
Kevin jechał tam ostatni. Opowiedz o 1993.
Nie mamy na to czasu, ale…
Dobra, skrót wydarzeń.
Odważny nowicjusz składa obietnicę choremu dziecku.
Jedzie wyścig życia i zrywa mięsień pośladkowy po wygranej.
Wszystko przez Hammer dance.
Niczego nie żałuję.
Idź na siłownię.
- Amir, przygotuj auto. - Jasne.
Nagle nie umiesz się bawić? Catherine wcale nie odeszła?
Umiem się bawić,
ale muszę doglądać interesu.
Jak witamina z Flintstonów.
Muszę przystopować.
Wiesz, z kim gadałem?
Z Robem z Big Hoof.
Chce do nas wrócić.
- A To Nie Stek? - Jest niejadalny, to koniec.
Olej silnikowy też, ale wlewałbym go rano do smoothie,
gdyby nas sponsorowali.
Sam mówiłeś, że to lepszy interes.
Z Big Hoof było dobrze.
Muszę przyznać, że tutaj zgadzam się z Catherine.
Przeglądałem dziś księgi. Potrzebujemy więcej dochodów.
Co to za mięczak?
Będziemy improwizować jak zawsze.
Wszystko się ułoży.
Obiecaj, że poczekasz z decyzjami.
Kevin, ty walczysz z falą, ja staram się na niej płynąć.
Nie martw się, przemyślimy to.
Dziękuję.
- Sporo razem przeszliśmy. - Fakt.
Wiem, co cię pocieszy.
Co?
Cześć.
- Rok temu wydaliśmy 7000 na czapki? - Na jedną czapkę.
Czapka Tima McGrawa. Bobby kupił ją na szczęście.
Kupił ją na aukcji, założył na głowę i wsiadł do swojego kabrioletu.
Teraz przynosi szczęście innemu.
Musimy przestać.
Nie chcę cię martwić, ale pewnie siedzi teraz w biurze
i obczaja klamrę od paska Blake’a Sheltona.
Dziwnie zabrzmiało.
Musi przestać marnować kasę.
Gorsza passa może nas zrujnować, a on właśnie pozbywa się sponsorów.
To Bobby Show, zawsze tak było.
Wolałbym, żeby skupił się na interesie.
Jak Catherine?
Zamknij jadaczkę.
- Odbierz. - To tylko Frank.
Chciałem porozmawiać o wczoraj.
Przepraszam, że wybuchłam.
To ja przepraszam, Frank jest świetnym facetem.
Bałem się, że z nim zerwiesz, bo tak ci doradziłem i…
Nie słucham twoich rad, odkąd powiedziałeś,
że rum jest najlepszym lekiem na kaca.
Trzeba go dolać do kawy, a nie pić z pucharu jak wiking.
Podjęłam dobrą decyzję.
Tak czuję.
- Serio? - Tak.
No wiesz, poryczałam się przy Pamiętniku, mówiąc:
„Wolałabym mieć demencję i umrzeć we śnie”.
Wiem, jak to jest.
Ja ryczę do Top Guna.
- Rozmowa Mavericka z żoną Goose’a? - Nudy.
Prawdziwą ofiarą był Iceman.
On chciał tylko przestrzegać zasad.
Od kiedy karzemy żołnierzy za to, że przestrzegali zasad?
Gdy patrzy Maverickowi w oczy i mówi:
„Zawsze możesz być moim skrzydłowym”.
Zmieńmy temat.
Kevin, moje życie się sypie.
Masz rację, przepraszam.
Kurde, to jest…
Znajdziemy ci właściwego faceta.
Znasz Pete’a z barbershopu?
Pete Dwa Palce? Został mu środkowy i wskazujący.
Może nie nada się na kręgle,
ale jeśli frytka wpadnie ci pod fotel, on zdąży ją wyciągnąć ciepłą.
Ma dłoń jak hak.
Chyba sobie poradzę.
No dobrze.
Co to ma być?
Bobby Show.
Co robisz? Kim jest Struś Zombie?
Catherine.
Ukradłaś auto?
Nawet ja wiem, że nie robi się tego w godzinach pracy.
Niczego nie ukradła.
A jeśli ukradłaś, musimy spiłować numer VIN.
- Kupiłam je. - Dasz radę z naprawą?
Wszystko potrafię naprawić.
Poza relacją z moimi dziećmi.
No dobra…
a auto?
- Auto naprawisz? - Jasne.
Po co ma to robić?
Wpadliśmy z Catherine na świetny pomysł.
Kevin to wymyślił.
Ale ty się wszystkim zajęłaś.
Czemu są dla siebie mili?
Jakby misie i małpy się przyjaźniły.
O czym miałyby rozmawiać?
Może o jeździe na rowerze w cyrku?
No tak.
Jeśli się zgodzisz, otworzymy drugi zespół.
Jessie będzie mogła się rozwijać, a my dołączymy do poważnych graczy.
Potencjalni sponsorzy Jessie są gotowi wejść w ten projekt.
Jessie znowu wróciła?
Bobby wraca, Bobby odchodzi. Jessie odchodzi, Jessie wraca.
Małpy i misie na rowerach…
Co się dzieje?
Oddychaj.
- Ona będzie w innym aucie. - No dobra.
- Masz chwilę? - Tu nie ma tajemnic.
- Nie chcę mówić przy wszystkich. - Jesteśmy rodziną.
- Za często grasz tę piosenkę. - Do biura.
Dobrze, że się dogadaliście.
- Masz mądrą córkę. - Wystarczy ignorować problemy.
Choć to podejście nie działa przy tętnicach.
Mówisz o trzecim zawale? Ten to dopiero był dobry.
Serce ci padło, a jak wstałeś, mówiłeś o mięsie i Hanku Williamsie.
Poszliśmy na piknik w niebie. Najlepsza sałatka ziemniaczana świata.
Zreanimowali mnie, zanim dał mi przepis.
Krąg życia.
Nie wiem, czemu zmieniłeś zdanie, ale cieszę się, że Catherine wraca.
Nie wraca. Pomogła mi z autem i tyle.
Czemu jej tu nie ma?
Chciałem z tobą pogadać.
Bobby, jesteśmy ze starej szkoły.
Chcesz wrócić do wygrywania?
Potrzebujemy jej.
Nie chciała być moją prawą ręką.
Wiem.
Do czego pijesz?
Na początku miałeś rację.
Mam odejść?
Zawdzięczam ci wszystko.
Zostanę z tobą, jeśli chcesz…
aż wszystko runie.
Ale jeśli ten zespół ma żyć dłużej niż my…
No cóż,
znasz moje zdanie.
- Musisz odejść. - Załapałem.
Nie byłem pewny.
Tak się gapiliśmy i…
Mogłem dużo szybciej odpuścić.
- Zjemy coś? - Na co masz ochotę?
- Chińszczyzna? Twoja ulubiona. - Jasne.
Tylko nie bierz ostrego kurczaka. Ostatnio prawie cię zabił.
To była ciężka noc.
Ale jest pyszny…
Frank, co tu robisz?
Przepraszam, ale nie odbierasz telefonu, a musimy porozmawiać.
Może dam wam…
Frank, powiedziałam już wszystko.
Beth, zawaliłem.
Tak bardzo się cieszyłem, że zapomniałem, co jest ważne.
Popełniłem błąd, zapomniałem, ile ten zespół dla ciebie znaczy.
Uwielbiam poniedziałki, bo opowiadasz mi o wyścigu.
Tak bardzo się cieszysz i…
Opowiadasz zakręt po zakręcie, machając rączkami.
Jestem normalnych rozmiarów.
Nie do końca.
Jeśli mam stracić ten związek, to wolę odrzucić tamtą ofertę.
Mogę też codziennie latać w te i we w te.
Zrobię, co zechcesz,
bo nie chcę żyć bez ciebie.
Chcę wziąć z tobą ślub.
Beth Paige…
wyjdziesz za mnie?
Tak.
Napisy: Jędrzej Kogut