NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Astrid, otwórz.
Astrid, wyjdź już.
Kawy?
Dzięki.
Chyba pójdę na pogrzeb Jakoba.
Dobrze.
Pójdziesz ze mną? Jest w sobotę.
Nie, idź sama.
Masz jakieś rzeczy Idy?
Może matka coś ma?
Nie wiem.
Chyba jej nie odwiedzisz?
Nie jedź do niej.
Czemu nie?
Bo źle z nią. I taka wizyta tylko ci zaszkodzi.
Spróbuje tobą manipulować.
Teraz sobie z tym poradzę.
Kiedy się z nią widziałaś? 20 lat temu?
Nie wiem.
Przed wyjazdem na Bornholm.
Właśnie o to mi chodzi.
Nie jedź.
Hej! Astrid, uważaj.
Kurczę.
Nie baw się dzbankiem mamy.
- Lepiej, żeby się nie rozbił. - Dobrze.
Ida, jest 7.30!
Już idę.
Cześć.
Pa.
- Przepraszam. - Zaspałaś?
- Wybacz mi. - No wiesz co?
Przywitaj się ze mną.
- Cześć. - Cześć.
Z tobą tak zawsze.
- Cześć. - Patrick urządza imprezę w piątek.
Może wpadnę.
- Ale niegrzeczna! - Co?
Nagle zrobiłam się niewidzialna?
Ale jesteś przewrażliwiona.
Nawet nie chcę z nimi imprezować.
Tak naprawdę są bardzo mili.
Pewnie, jak na płytkich, głupkowatych ludzi.
- Hej. - Cześć.
- Co tam? - Co robicie w niedzielę?
- Mam plan. - Nic.
- Co? - Nie ma mowy.
- Nawet nie wiesz, o co chodzi. - Nie wiem.
- Ale nie mogę iść. - Czemu?
- Przez moją mamę. - Poradzimy sobie.
Ciekawe jak.
Powiedz, że idziesz do Amelii.
Widziałeś mój dom?
- Nie, nigdy u ciebie nie byłem. - Właśnie.
Przestań dawać sobą sterować.
To nie tak.
Właśnie że tak.
Nie chcę o tym rozmawiać.
Ida, nie możesz się wymknąć?
A co w ogóle mamy robić?
- Chyba nie ouija? - Nie.
Nie po tym, jak ruszyłaś kieliszkiem.
Po prostu nie działało.
Nieważne. To coś zupełnie innego.
Coś prawdziwego.
NETFLIX ORIGINAL
Nie mogę być punkowcem i anarchistą?
Możesz słuchać punku i być anarchistą,
ale jeśli chcesz być punkowcem...
Ida, masz tampon?
Nie wydaje mi się.
A podpaskę?
- Ida, masz podpaskę? To ważne. - Nie.
- Możesz sprawdzić? - Nie mam.
Przecież jesteśmy zsynchronizowane.
Nie, wcale nie jesteśmy.
Anarchiści szukają idealnego systemu.
Więc anarchista może być komunistą...
- Przystojniak z niego. - Co?
Widzę, jak na niego patrzysz.
- Wcale nie patrzę. - Właśnie że tak.
Nie.
Jest przystojny.
I w twoim typie.
Zaproś go na randkę.
Dasz radę.
- Jedna osoba... - Facetom to się podoba.
- Ja go zapytam. - Nie.
- Przestań. - Hej, Stolli.
- Tak? - Ida chce iść z tobą do Stengade.
- Wcale nie. - Bardzo by się ucieszyła.
- W piątek? - Tak.
- Pewnie. - Wspaniale.
- Fantastycznie. - Ty idź.
Proszę. Później mi podziękujesz.
Jesteś świrnięta.
Jakob, zobacz tę płytę.
- Którą? - To jest najlepsze.
Czyli to jest twój typ?
Falke, on nie jest w moim typie!
Jesteś niedorzeczna. Czemu tak się zachowujesz?
Idę do domu, zanim mama zwariuje.
Na razie.
- Możemy iść razem. - Nie dzisiaj, Falke.
- Cześć. - Cześć.
Ida, jest 19.
Spokojnie.
Mamy umowę.
Byłam ze znajomymi.
Znasz zasady.
Póki mieszkasz w moim domu, musisz przestrzegać zasad.
Ma 18 lat. Nic się nie stanie.
Nie jesteś po mojej stronie?
Umawiałyśmy się na 18.
I tego się trzymaj.
Tu jest jak w więzieniu!
Nigdy nie byłaś młoda?
Nic nie rozumiesz.
Żyjemy w innym świecie.
Owszem, ale ona nie jest już dzieckiem.
Cześć.
Astrid.
Mogę...
Wejdź.
Nie, nie.
Zawieś tutaj.
Ja...
Zaparzę herbaty.
Dzięki.
Usiądź tutaj.
Dzięki.
Wiem.
Nic się tu nie zmieniło.
Prawda, że to dziwne?
Że...
jesteś teraz starsza
niż Ida, kiedy zaginęła.
Tak.
A mam wrażenie, że czas się zatrzymał.
Ale kiedy na ciebie patrzę...
widzę...
cały ten czas...
który straciłam.
- Wszyscy go straciliśmy. - Racja.
Ale dla ciebie i ojca czas idzie dalej.
Miło znów cię widzieć.
I pofarbowałaś włosy.
Herbata.
Pamiętasz to?
- Ida go uwielbiała. - Tak.
Kupiliśmy go na wycieczce.
Na Kos.
Nie mogłam go dotykać.
Nie, uważaj!
Wiem, że uważasz.
Słyszałam, że sama już jesteś matką.
Więc wiesz, jak to jest.
Mam córeczkę.
Też jest taka grymaśna jak ty?
Nie pamiętasz?
Zawsze byłaś lekko naburmuszona.
Nie.
Mało pamiętam z dzieciństwa.
W ogóle tego nie rozumieliśmy,
bo Ida zawsze była taka wesoła i otwarta.
Tęskniłam za tobą.
Masz się teraz lepiej?
- Tak. - To znaczy...
czy jesteś...
zdrowa?
Znowu to... Przepraszam cię.
Będzie kukał bez końca. Ciągle tak robi.
Nie rozumiem. Był naprawiany...
Przyszedł taki miły młody człowiek. Wyjaśnił mi, co mam robić.
Cześć.
Wciąż się gniewasz?
Mama oszalała.
Ona tylko próbuje cię chronić.
Kazała ci tak powiedzieć?
Nie.
Nie słuchaj jej, Astrid.
Rodzicom nie można ufać.
Ale ja cię nie zostawię.
Wiesz o tym?
Co to?
Zrobiłam to dla ciebie.
Jaki to gatunek?
Chyba kanarek.
Ładny.
Dzięki.
Mama po prostu cię kocha.
To nie była miłość.
A co?
Kontrola.
To nie to samo.
KRONIKA SZKOLNA
IDA ZOSTANIE LEKARKĄ
NAUCZYCIEL DO ZALICZENIA: HENRIK
Co tu robisz?
Nie wolno ci tu być.
To pokój Idy.
Przepraszam.
Właśnie.
Mogłaś chociaż zapytać.
Wszystko musi wyglądać tak samo.
Żeby czuła się mile widziana.
Kiedy wróci.
Cześć.
- Hej. - Co robisz?
Nic.
Czekam na Skippera. Idziemy na próbę.
Czego słuchasz?
Naszego dema.
Mogę posłuchać?
Pewnie.
Gram na perkusji.
Kto to jest Ostara?
Nie wiem. Skipper napisał tekst.
Cześć.
Co porabiacie?
A nic, muszę pogadać z Henrikiem.
Henrik!
Co jest zadane na jutro?
Kluczem do nauki jest czytać to, co do ciebie przemawia.
- A więc... - A więc...
Czego pragniesz.
Czego pragnę?
Czego pragniesz.
To jak, idziemy?
Słyszałam nową muzykę.
- Naszą? - Tak.
Fajnie. I jak?
Podoba mi się.
Bardzo.
Super.
- Dzień dobry. Jestem dziennikarką... - Proszę poczekać.
O rety.
Jestem dziennikarką i przygotowuję program
o zaginięciu uczniów w 1999 r.
Wtedy nie pracowałam w szkole, ale to pamiętam.
W ich kronice szkolnej jest wspomniany nauczyciel o imieniu Henrik.
Mogłaby pani znaleźć jego nazwisko?
Wszystkiemu winna ta trójka, która nie zniknęła, prawda?
- Tego nie udowodniono. - Nie?
Myślałam, że tak.
Kuzyn kierowcy mieszkał na naszej ulicy.
Tego, który wiózł wtedy klasę.
Zapadł w śpiączkę.
- Kierowca? - Tak.
Nie było faceta.
Doszedł do siebie?
Proszę tu zaczekać.
- Kto? - Kierowca.
Nie wiem.
Przeprowadziliśmy się.
- Na pewno ma na imię Henrik? - Tak.
Nie mamy żadnego Henrika w dokumentach z tamtego roku.
To dziwne.
Może pani sprawdzić, kto był wychowawcą?
W kartotece nie mam wychowawcy tej klasy.
Zazwyczaj niczego w niej nie brakuje.
Dobranoc. Idę spać.
Dobrze, kochanie. Dobranoc.
Dobranoc.
Amelia?
Jakob?
Falke?
Amelia?
Co ty wyprawiasz?
Ale miałaś minę!
- To niefajne! - Idziemy.
- Przestraszyłam się. - Wyluzuj.
- Czemu mi to zrobiłaś? - Uspokój się.
- Jak mogłaś? - Przepraszam.
To groby stowarzyszonych.
Jakich stowarzyszonych? Co to za ludzie?
Nie wiem, ale spójrzcie na ten symbol.
Tutaj też.
Michael Remolino.
Żył w latach 1830 do 1880.
- Masoneria? - Nie.
Gregers Turbilhao. Lata 1880 do 1957.
Ale co to znaczy?
- To zagadka. - Przestań.
- To prawda. - Co robimy?
Zobaczycie.
Dzień dobry.
Dziękuję.
- Cześć. - Cześć.
Bardzo mi przykro.
Dzięki.
Przepraszam za tamten telefon.
Nie przejmuj się.
Mathias.
To jest grymuar.
- Czyli? - Księga magiczna.
Spójrzcie na symbol.
Ten sam.
Za księgę trzeba zapłacić więcej niż poprzedni właściciel.
- A co za nią dałeś? - Moją duszę.
Czyli mogę ją odkupić za moją duszę i 1 kr?
Ukradłem ją.
- Komu? - Nie czytałem całej.
I niewiele rozumiem.
Są tu opisane jakieś zwariowane rytuały.
Musi być bardzo stara.
- To jak tamta księga w Martwym źle? - Ta jest prawdziwa.
- Wcale nie jest prawdziwa. - Wiem, że jest.
Jakob, co to jest?
„Cyning powiada:
»Jakie dary nam niesiesz?
Ofiara jest konieczną.
Drogą do rozkoszy bowiem jest cierpienie«”.
Już bardziej pretensjonalnie nie umiesz?
„Cyning powiada:
»Oddaj życie swoje.
Złóż największą ofiarę.
Złóż ją dobrowolnie
lub ucierpią wszyscy«”.
Nie rozumiem. Kto to jest „Cyning”?
Tak się kiedyś mówiło na króla.
Trzeba oddać życie dobrowolnie,
żeby uniknąć kary.
Oddać komu?
Chyba śmierci.
A kim jest król?
Patrzcie.
Mapa jakiejś wyspy.
Chyba jest tam jakaś ceremonia w równonoc.
W równonoc?
Kiedy noc jest tak samo długa jak dzień.
To rytuał.
Dla jakieś Ostary.
Chodźmy tam.
- Co nam szkodzi? - Nie.
Wiesz, gdzie jest wyspa?
- Wiem. - Falke, przecież to są bujdy.
Nie, to prawda.
- To chore! - Co nam szkodzi pójść?
- To głupi kawał. - Wcale nie!
Nie ma żadnych rytuałów na wyspie.
A jeśli są?
- Wszystko zmyśliłeś. - Wcale nie.
Skąd wiesz, że to prawda?
- Tak czy inaczej będzie fajnie. - Ja pójdę. Żeby zobaczyć twoją minę.
Dobra.
Zawsze trzymaliśmy się razem.
Nierozłączni chłopacy od Skipperów.
Uchodziliśmy za twardzieli.
Nikt z nami nie zadzierał.
Chwileczkę...
Próbowałem ci pomóc, ale mi nie pozwoliłeś.
Twój brat był mordercą.
Nie teraz.
Zabił moją córkę.
Zabił ich wszystkich.
Udajecie, że było inaczej,
ale znacie prawdę.
Bardzo proszę wyjść.
Powinniście się wstydzić! Nie dotykaj mnie.
Hipokryci!
Wszyscy jesteście hipokrytami!
Moja córka nie żyje.
Mam prawo tu być.
Nigdy nie wiedziałem, co się dzieje w twojej głowie.
Czasami mam wrażenie,
że wszystko jest bezcelowe.
Rozumiem.
Mama kiedyś opowiadała mi bajkę
o małym człowieczku uwięzionym w dmuchawcu.
Krzyczał o pomoc, ale nikt go nie słyszał.
Czasem tak właśnie się czuję.
Wszyscy jesteśmy sami i nie możemy nic zmienić.
Ale jeśli zrobisz coś innego, to chyba coś się zmieni?
Nie, jeśli nie mamy wolnej woli.
Jeśli uwierzysz, że masz wolną wolę, to będzie tak,
jakbyś naprawdę ją miała.
- Ale nie wierzę. - To zacznij wierzyć.
Nie mogę. To tak nie działa.
Ja wierzę w reinkarnację.
To naprawdę głupie.
Wtedy wszystko jest bezcelowe.
Bo i tak dostaniesz kolejne życie.
Rozumiesz mnie?
Nie decydujemy o swoim losie.
Możemy krzyczeć bez końca w swoim malutkim dmuchawcu, ale...
to wszystko na nic.
Nic nie ma sensu.
To też nie ma sensu?
Coś nie tak?
Nie.
Dziwnie było spać z kolegą?
To był mój pierwszy raz.
Wybacz, nie wiedziałem.
Nie przepraszaj.
Szaleję za tobą.
Myślałem, że bez wzajemności.
Też tak myślałam.
Jasne.
Co cię tak kręci w Marrakeszu?
Nie wiem.
Zawsze mnie przyciągał.
Przeprowadzam się w wakacje.
Ja też.
Co?
- Pojadę z tobą. - Co ty wygadujesz?
Poważnie.
Pojadę z tobą.
Będziemy codziennie palić sziszę.
I pić słodką herbatę.
Od kiedy masz tatuaż?
Co to jest?
Data.
Tyle widzę.
Co to za data?
Data mojej śmierci.
Skąd możesz wiedzieć, kiedy umrzesz?
Uciekaj.
Szybko.
Co robiłaś?
Graliśmy w Piotrusia.
Dobrze.
Ale Thea się na mnie obraziła.
Powiedziała, że rzuciłam Piotrusia pod stół.
- A rzuciłaś? - Tak.
Inaczej bym przegrała.
Kochanie?
Mogę porozmawiać z mamą?
- Pa, mamo. - Pa. Kocham cię.
- Idź się pobawić. - Dobrze.
Cześć. Wszystko idzie dobrze?
Tak myślę.
Tak.
Masz materiały na program?
Tak.
Twój tata i Isobel mają się dobrze?
Tak.
- Jak zawsze. - Dobrze.
Co jeszcze?
No wiesz...
Nie zapominacie o mnie?
Nie, codziennie o tobie rozmawiamy.
A co dzisiaj robiliście?
Vera była na wycieczce szkolnej.
Wróciła nadąsana, bo kierowca zwrócił im uwagę.
Dzieciaki za bardzo skakały.
Powinien być przyzwyczajony,
skoro ciągle wozi dzieci.
Wiesz, kiedy wracasz?
Na razie nie.
Od twojego wyjazdu dużo myślałem.
O tym, co powiedziałaś.
- Tak? - O nas.
Może masz rację.
KIEROWCA BUDZI SIĘ ZE ŚPIĄCZKI
Może masz rację.
Tak? O czym?
- O nas. - A, tak.
Chyba teraz nie pracujesz?
Nie.
Nie pracuję.
- Ale ze mnie idiota! - Nie.
Słucham cię.
Wcale nie.
Właśnie w tym problem. Nigdy mnie nie słuchasz.
Ciągle znikasz. Myślisz tylko o sobie.
Pogadamy później.
Dzień dobry, nazywam się Astrid Agerskov.
Mogę rozmawiać z Torbenem Brinkiem?
- Dzień dobry. - Witam.
- Jestem Astrid. - Proszę.
Dziękuję.
Proszę powiesić płaszcz tutaj.
- Akurat śpi. - Dobrze.
Niedługo się obudzi.
Dobrze.
- Zamknie pani drzwi? - Dobrze.
Szydełkuje pani?
Niezbyt.
To znaczy wcale.
Ja niedawno zaczęłam.
- Rozumiem. - Naprawdę polecam.
- Tak? - Dobrze robi na duszę.
Teraz robię skarpety.
Tak?
Skarpety zawsze się przydadzą.
Też tak uważam.
- Nie można mieć za wiele. - Nie.
Doris?
To on.
Chodźmy.
Oby był w dobrym nastroju.
Proszę wejść. Muszę tylko mu dać lekarstwo.
No już, otwórz buzię.
Proszę cię.
Torben. Otworzysz usta?
Muszę mu wmuszać lekarstwo, inaczej go nie weźmie.
Dobrze.
Wystarczy.
Pani chce z tobą rozmawiać.
- Jaka pani? - Ona.
- Pani. - Kawy?
Tak, poproszę.
Dzień dobry.
Jestem Astrid.
Mogę pana o coś spytać?
Znam cię.
Nie sądzę.
Pobawimy się?
Tu jest 22.
Tu 21.
A tu 23.
Mogę o coś zapytać?
Pamięta pan, jak wiózł absolwentów?
Proszę spojrzeć.
- Chłopcy i dziewczęta. - Właśnie.
Poznaje pan kogoś?
Nie lubię ich.
Dlaczego?
Nie są mili.
Dlaczego?
A ona? Ida? Pamięta ją pan?
Nie jest szczęśliwa.
Zupełnie nie.
Ta dziewczyna
przepadła.
Gdzie ona jest?
Nie ma jej.
Hyc i nie ma!
Przepraszam.
Co mu się stało?
Nie wiadomo do końca.
Przez trzy lata był w śpiączce, chociaż rezonans nic nie wykazał.
Potem musiałam zabrać go takiego do domu.
Ale po 18 latach można się przyzwyczaić.
Małżeństwo trwa do śmierci.
- Papierosa? - Nie, dziękuję.
Ale są też zalety.
Przestał narzekać, że palę.
Nigdy nie jest sobą?
Czy czasami można się do niego przebić?
Czy jest sobą?
Teraz jest taki.
Nie mogę powiedzieć,
że nie zastanawiałam się nad wysłaniem go do jakiejś placówki.
Ale od czasu do czasu
spojrzy na mnie w taki sposób,
że wydaje mi się,
że dawny Torben
wciąż gdzieś tam jest.
Do diabła!
Torben?
Niech pani wezwie karetkę.
Torben, słyszysz mnie?
Spokojnie.
Niech się pani pospieszy! Jestem tu.
Spokojnie.
Już dobrze.
Spokojnie. Jestem przy tobie.
Napisy: Ewa Zielińska