NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
To wyjątkowy dzień.
Mamy dziś równonoc wiosenną.
Mówi się, że to oznacza dzień i noc równej długości.
PSYCHIATRYCZNY ODDZIAŁ RATUNKOWY
Ale równonoc to zjawisko astronomiczne,
gdy Słońce przechodzi przez równik niebieski,
co stanie się dzisiaj o godzinie 17.57.
W tym momencie nastanie idealna równowaga
między światłem a mrokiem.
„Cyning powiada:
»Oddaj życie swoje.
Złóż największą ofiarę.
Złóż ją dobrowolnie
lub ucierpią wszyscy«”.
„Lub ucierpią wszyscy”.
- Przepraszam, szukam Astrid Agerskov. - Spodziewa się pana?
- Nie. - Wpuszczamy tylko rodzinę.
Ja jestem rodziną. Byłym mężem.
Gdzie jest pokój Astrid?
Prosto tym korytarzem. Pokój 21.
Dziękuję.
„Ostara płynie we krwi
tak jak woda płynie w rzece”.
Astrid?
Dziś mija 21 lat.
NETFLIX ORIGINAL
Tak. Musimy porozmawiać o Astrid.
Ma ze sobą długi proces,
ale bardzo pozytywny.
Naszym zdaniem jest gotowa na powrót do domu.
Zaczyna dobrze reagować na leki,
choć musieliśmy na to długo czekać.
Naprawdę musi łykać te tabletki?
Lene, nie teraz.
Wygląda na to, że Astrid stworzyła własną historię o tym,
co stało się z Idą.
Martwię się o jej zdolność
odróżniania fantazji od rzeczywistości.
Jaką stworzyła historię?
Często mówi
o bogini Ostarze.
Znają państwo tę postać?
Tak, to ulubiona opowieść ludowa Astrid.
Astrid uważa,
że Ida była boginią Ostarą
i że została poświęcona.
To sugeruje, że próbuje wyjaśnić zniknięcie Idy.
Możliwym wyjaśnieniem jest dla niej ta baśń.
Dobrze. Co możemy zrobić?
To niezwykle ważne, aby pomagać jej rozróżniać prawdę od fikcji.
Nie przytakiwać jej opowieściom,
mimo że wydają się niegroźne.
Gotowa? Zobacz.
No i?
Spakowałaś piżamę?
- Tak. - Świetnie.
- Szczoteczkę do zębów? - Tak.
- Szkicownik? - Nie jest mi potrzebny.
Nie rysujesz u mamy?
W ogóle nie rysuję.
Dobrze.
Nie jesteś chora.
- A leki są tylko dla chorych ludzi. - Ale...
To wszystko jakieś wymysł twojego taty.
Tata nie daje mi coli.
Tutaj wszystko ci wolno.
W naszym świecie
każdy, kto jest inny, jest uważany za chorego.
Ale wiesz co?
Ty nie jesteś chora.
Jesteś wyjątkowa.
Lene?
Astrid?
Muszę cię o coś zapytać.
Obiecaj, że powiesz prawdę.
Oczywiście.
Nie jestem siostrą Idy?
Widzę, że rozmawiałeś z Dennisem.
Odpowiedz.
Nie wierz mu.
Dlaczego nie odpowiadasz?
Nie jesteśmy siostrami?
Prawie jakby z nami była.
Nie sądzisz?
Jakby pojechała na wycieczkę...
i w każdej chwili mogła wrócić.
Astrid, usiądź.
Zamknij oczy.
Dobrze.
I weź głęboki oddech.
I jeszcze.
Bardzo dobrze.
A teraz wróć do tamtego miejsca.
Gdzie?
Nie bój się.
Jestem tuż przy tobie.
Spróbuj zamknąć oczy
i wrócić na mokradła.
Może ją znajdziesz.
Może do nas wróci. Nie chciałabyś tego?
- Tak ale... - Obie wiemy, że tam jest.
Prawda?
No już. Spróbuj.
Zamknij oczy.
Nie chcesz?
- Tak, ale... - Nie chcesz znaleźć siostry?
Chcę, ale...
Ida zrobiłaby to dla ciebie, choćby nie wiem jak się bała.
Rób, co mówię.
Zamknij oczy.
Idź tam i znajdź Idę.
Nie mogę. Już nie umiem iść na mokradła.
Tylko ty to umiesz.
Nie rozumiem, jak mogłaś to zrobić!
Co z tobą, do diabła?
Potrzebujesz pomocy, ale to już twój problem.
Nigdy więcej jej nie zobaczysz.
Odbiorę ci władzę rodzicielską.
Nie boję się iść z tym do sądu.
Rozumiesz mnie?
Mama źle się czuje.
Jest chora.
Nie musisz jej więcej odwiedzać.
Dobranoc, kochanie.
Dennis zaczął rozpowiadać te plotki zaraz po zniknięciu Idy.
- Dlaczego? - Cóż...
Chciał o niej zapomnieć, ale potrzebował wymówki.
Więc wymyślił, że nie jest jej ojcem.
Żeby mnie ukarać.
Ukarać cię?
Żeby mnie za wszystko winić i odejść.
I z czystym sumieniem znaleźć kogoś nowego.
Nie słyszałam tego od taty.
Tylko od Amelii.
Od Amelii.
Coś ci pokażę.
Chwileczkę.
Zobaczmy.
- Gdzie to.... - Ładnie tu wyglądasz.
Spójrz. Tutaj.
To Dennis i Ida.
Mają ten sam błysk w oku, prawda?
Wtedy było nam dobrze.
Temu nie może zaprzeczyć.
- Pamiętasz to? - Tak.
Wakacje na południu Francji.
Objadałam się waflami do lodów.
Prawda.
I piłam oranginę...
To było tak dawno.
Czasem mi się wydaje,
że to tylko sen.
Moje życie się skończyło, kiedy Dennis mi cię odebrał.
Nic wiedziałam.
Oczywiście, bo byłaś jeszcze dzieckiem.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
- O nie. - Nie przejmuj się.
Przez to zdjęcie zawsze zazdrościłam Idzie.
Co się stało?
To było miesiąc przed tym, jak się urodziłam.
Tak?
- No nie wiem. - Nie byłaś w ciąży.
Nie. To jakiś błąd.
- To pewnie było rok wcześniej. - Nie, w rogu jest data.
Na innych zdjęciach pewnie też.
Zobacz, wszystkie mają datę.
Widzisz?
Jak to możliwe?
Co?
Okłamujesz mnie?
Nie. Ja...
Powiedz. Skłamałaś?
Powiedz!
Byłaś dla nas jak mały prezent.
Jak to?
Miałaś dwa tygodnie.
A więc mnie okłamałaś?
Nie.
Więc tata nie jest moim ojcem.
Kim są moi rodzice? Co?
Skąd mnie wzięliście?
Chciałabym wiedzieć.
Ty i Ida jesteście wyjątkowe.
Jesteście siostrami, córkami równonocy.
Ale zawsze uważaliśmy się za waszych prawdziwych rodziców.
Astrid?
Astrid, co się dzieje?
Widzisz ją?
Astrid?
Tu Astrid.
Mówi Doris. Dlaczego pani nie odbiera?
Torben się obudził, pyta o panią.
O mnie?
Tak, do diaska. Chce z panią pilnie rozmawiać.
Dzień dobry. Przyjechałam od razu.
Tyle dla niego zrobiłam.
Już nie będę szydełkować.
Dobrze.
Niech już pani idzie. To z panią chce rozmawiać.
Torben?
Widziałem cię.
A ty mnie.
Nie pamiętasz?
Kiedy byłaś mała.
W pomarańczowej mgle.
Na mokradłach.
Tam, gdzie są uczniowie.
Cały czas byłem tam uwięziony.
Choć widziałem i słyszałem.
Jak sparaliżowany.
Próbowałem krzyczeć.
Ale nie mogłem.
Znasz to uczucie?
Dawno tam nie byłam.
Tylko ty
możesz to zrozumieć.
Nie powinniśmy tam być.
Coś poszło nie tak.
Kochanie, jak czas szybko mija...
Nie tak dawno byłaś małą dziewczynką.
Muszę się ubrać.
Jasne. Przepraszam.
To będzie cudowny dzień.
Mam coś dla ciebie.
Proszę.
Dostałam go od mojej mamy na koniec szkoły.
Mogę ci go założyć?
Pięknie wyglądasz.
Pięknie i młodo.
Wszystko będzie dobrze, skarbie.
Wszystko.
Co to jest?
Nic takiego.
Przecież krwawisz.
Tak...
Co się dzieje?
Nie wiem.
- Skąd ta krew? - Przestań.
- Ida. - Puść mnie.
Nie.
Coś ty zrobiła?
Nie mogłam.
Usunęłaś ją? Powiedz, że nie.
Puść mnie.
Zostaw mnie.
Wyjdź.
Nie.
Wyłaź!
Posłuchaj, Ida...
Nie, czekaj. Ida!
Ida! Musisz zostać w domu, słyszysz?
Nie masz pojęcia, co zrobiłaś.
Posłuchaj mnie.
Ida.
Na co się gapisz?
To zdjęcie coś zmieniło.
Nie byłem już tutaj, tylko tam.
- Mogę je zobaczyć? - Tak.
On.
Henrik?
To nie człowiek.
A kto?
Cyning.
Jest wściekły.
21 lat temu nie dostał tego, co mu obiecano.
Nie odpuści, aż to dostanie.
Nie ma co uciekać.
Można iść tylko do niego.
Czego on chce?
To już wiesz.
Od samego początku.
Chce mnie.
Dziękuję.
Świat fizyczny i duchowy nie są oddzielne.
Nie ma terminu opisującego ten światopogląd.
Tak po prostu jest.
Dobrze.
Nie mam już pytań.
Ja też nie.
Dziękujemy.
CISZA EGZAMINY
I po egzaminach.
Tak.
Jestem z ciebie taki dumny.
Dzięki, tato.
Trochę słyszałem. Dobrze ci poszło.
Mam nadzieję.
Mamy absolwentkę liceum.
Gratuluję
A więc...
Wyczerpująco omówiłaś temat. Znałaś wszystkie pojęcia.
Dodałaś własną analizę. Jesteśmy pod wrażeniem.
Zdałaś na 100%.
- O kurczę. - Gratulacje.
Dziękuję.
Gratulacje.
- Gratulacje. Miłego dnia. - Dzięki.
O rety.
Przestraszyłem się.
- Lene? - Tylko trochę.
- Wystarczy. Dzięki. - Proszę.
Ida, idziesz? Za chwilę ruszamy.
Tak, pewnie.
- Na zdrowie. - Zdrowie.
Lepiej już idź.
Na razie.
Trzymaj, piękna.
KLASA 1999 UDAŁO NAM SIĘ
Cześć.
Chciałem przeprosić.
Głupio się zachowałem.
- Co masz na myśli? - Mogłem coś powiedzieć.
O czym?
- Nie tak miało być. - Nie?
- A jak miało być? - Nie powinniśmy tam pójść.
- Na zdrowie! - Zdrowie!
Wsiadajcie. Wszyscy gotowi?
Dobra, ruszamy!
Zdrowie!
Gratulacje!
Cześć.
Astrid?
Możemy pogadać?
Nie.
Dokąd idziesz?
Przepuść mnie.
Chcę porozmawiać.
O czym?
O tym, jak całe życie mnie okłamywałeś?
Chcesz w końcu o tym porozmawiać?
Rozumiem, że się na mnie gniewasz.
Nie gniewam się.
Zabraliśmy cię do szpitala, bo się o ciebie martwimy.
Twoje typowe rozwiązanie.
Jak mogłeś tyle lat mnie okłamywać?
- Okłamywać? - Tak.
Tylko tobie ufałam.
Tylko na ciebie mogłam liczyć, a ty...
udawałeś, że jesteś moim ojcem.
Ja jestem twoim ojcem.
I wszystko robię z miłości do ciebie.
Jesteś zupełnie jak matka.
Astrid.
Astrid?
Astrid, otwórz.
Astrid, otwórz drzwi.
Zaczekaj.
Otwórz. Wybiję ci szybę.
- I mnie zamkniesz? - Otwórz.
- Witamy. - Dzięki.
Dzień dobry. Amelia, może piwa?
Tu jesteś. Mój skarbie.
- Kochanie... - Idę do domu.
- O co ci chodzi? - Nie jedź.
To niebezpieczne. On cię zabierze.
- Jaki on? - Posłuchaj mnie.
Zawarłam układ. To było głupie.
- Ale nie sądziłam... - Co ty wygadujesz?
Musisz mi uwierzyć.
- Dennis nie jest twoim ojcem. - Nie chcę tego słuchać!
Musisz posłuchać!
Nie mogłam zajść w ciążę,
więc zawarłam z nim układ.
Obiecałam cię oddać, kiedy skończysz 18 lat, ale nie sądziłam,
że on po ciebie przyjdzie.
- Co? - Więc potem zmieniłam umowę.
Obiecałam mu twoje dziecko.
Czy ty słyszysz, co mówisz?
Ale ty się go pozbyłaś.
Zabiłaś jego dziecko.
- Wszystko przepadło. - Puść!
Ida, on będzie chciał cię zabrać.
Kompletnie zwariowałaś.
Musisz zostać.
Wszystko zepsułaś!
- Rozumiesz? - Puszczaj!
- Puść! - Nie możesz jechać.
Oszalałaś.
On przyjdzie po swoją ofiarę.
Zmykaj.
Szukam Henrika Malmstrøma. Mieszka tu?
Henrik?
- Ida jest w środku? - Tak.
Dzięki.
- Ida. - Nie chcę z tobą rozmawiać.
- Coś jest nie tak. - Tak, Jakob.
- Wszystko jest nie tak. - Nie.
Ukradłem grymuar Henrikowi.
- Wiem. - Skąd wiesz?
- Nieważne. - Grymuar zniknął.
Ostara. Co 21 lat.
Co 21 lat.
- Co się wtedy stało? - Puść.
Nie dotykaj mnie.
Pierdol się, Jakob.
Pierdolić Amelię.
Pierdolić moją mamę.
Pierdolić was wszystkich.
Pa!
Szerokiej drogi!
Co się dzieje?
Gdzie wszyscy?
ŚWIAT STOI OTWOREM
Ostara.
Napisy: Ewa Zielińska