NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jadą!
Cześć. Rozgośćcie się.
Zdrowie!
Falke, oddaj mi go. Jest mi potrzebny. Falke!
Falke, oddawaj...
- Kochanie... - Idę do domu.
Astrid! Cześć!
Miło cię widzieć.
Ups!
Zdradzić ci sekret?
Musisz podejść bliżej.
Życie
mocno
rozczarowuje.
- Rozumiesz? - Puszczaj!
Ida, nie możesz jechać dalej. Musisz zostać w domu.
- Zwariowałaś. Odsuń się! - Ida, posłuchaj!
Nienawidzę cię!
Zostaw mnie.
Idź sobie!
To ja.
Złościsz się?
No co ty, to najlepszy dzień mojego życia.
O co miałabym się złościć?
Nie wiem.
Przepraszam.
Przepraszam cię.
- Nie lubię, kiedy się złościsz. - Nie.
Proszę.
Załóż to.
Tobie lepiej pasuje.
Podoba ci się?
Tak.
Pasuje jak ulał.
Zmykaj.
Ida jest w środku?
- Tak. - Dzięki.
Podobno życie wiedzie się do przodu, a rozumie do tyłu.
Tak mówił Kierkegaard.
Kogo my tu mamy?
To najmłodsza absolwentka w całej Danii. Ślicznie wyglądasz.
To czapka Idy? Do twarzy ci w niej.
Dwie minuty!
Rozchmurz się.
Za chwilę będziesz dorosła. Czas tak szybko płynie.
Będziesz wspominać ten dzień jako moment,
w którym zaczęło się twoje życie.
Nie sądzę.
Życie stoi przed tobą otworem.
Zobacz.
Jestem z was taki dumny. Jesteście całym moim życiem.
Moje córeczki.
Wsiadajcie, nie mamy czasu.
Musimy jechać dalej.
Ida. Zostań z nami.
- Nie teraz. - Błagam cię.
Posłuchaj mnie.
Lene, przestań.
- Przestań. - Zostań.
Lene.
Co ty wyprawiasz?
Daj jej żyć.
Szerokiej drogi!
ŚWIAT STOI OTWOREM
- O nie! - Znaleźliśmy ciężarówkę.
Dzieci zniknęły. Kierowca nieprzytomny.
- Nie! - Lene, proszę, uspokój się.
- Spokojnie. - Szukamy ich.
- Wiadomo, kiedy to się stało? - Nie.
Wiemy tylko, że wszyscy uczniowie zniknęli.
Pewnie gdzieś razem poszli.
Uspokój się.
- Dlaczego mnie nie słuchałeś? - Uspokój się.
Poszli na imprezę. To nastolatki. Uspokój się.
Na pewno się znajdą.
Nie, to koniec!
NETFLIX ORIGINAL
Według przesądu rozbite lustro przynosi siedem lat pecha,
ponieważ razem z lustrem pęka nasza dusza.
Tę teorię prawdopodobnie wymyślono dlatego,
że lustra były kiedyś niezwykle cenne,
więc służba za strachu przed nieszczęściem obchodziła się z lustrami ostrożniej.
Słuchacie audycji Głos Nocy,
którą tworzymy ja i wy, w której może się zdarzyć wszystko i nic.
Teraz możecie zadzwonić,
chwycić mnie za rękę i powiedzieć, co myślicie o przesądach.
Mamy pierwszego gościa. Dobry wieczór.
Cześć, jestem Gitta.
Cześć, Gitta. Jesteś za blisko radia.
Proszę, wyłącz je, kiedy dzwonisz.
Cześć.
Cześć, krabie.
Cześć.
Ale ładne. To dla mnie?
Jeszcze nie jest gotowa. Muszę dodać brokatu.
Obsypię całą świeczkę.
Jest śliczna.
Gdzie mój krab? Znalazłam szczypce.
Krabie, jeszcze chwilka...
- I krab gotowy. - Co robimy?
Krab!
- Cześć, tato. - Cześć, kochanie.
- Mogę coś pooglądać na iPadzie? - Przez pół godzinki.
- Cześć. - Cześć.
Wow, świetnie wyglądasz.
- I ładnie pachniesz. - Dzięki.
- Wychodzisz gdzieś? - Owszem.
- To miło. - Tak.
A dokąd?
- Tak cię to ciekawi? - No tak.
Po prostu widziałam cię z jakąś kobietą.
Z twoją...
- Z twoją dziewczyną? - Nie.
- Tylko poszliśmy na kawę. - Dobrze.
To małe miasto i ja też tu mieszkam, więc jeśli...
Tylko poszliśmy na kawę.
Dzisiaj też wychodzisz?
Minął rok, od kiedy się wyprowadziłaś.
Tak.
Nie, przestań.
- Nie róbmy tego. - Czemu nie?
Tęsknię za tobą.
- Mówisz tak, bo z kimś wychodzę. - Nie.
- Właśnie że tak. - Wcale nie.
To nie w porządku.
Ty chciałaś się rozstać.
Nie wiem, czego chcę.
Mam cię.
- Wariat z ciebie. - Łatwo cię nabrać.
Wcale mnie nie nabrałeś.
- Dzisiaj będziesz sama z Simonem. - Dobrze.
Może być?
Witajcie ponownie. Mamy kogoś na linii.
Dobry wieczór. Czy zdarzyło ci się pluć przez ramię...
To ci nie pomoże.
Z kim rozmawiam?
I tak cię zabiorą.
- Halo? - Istnieje inna rzeczywistość.
Obok tej, w której żyjemy.
Mamy problem z połączeniem.
- Włączyłeś tryb głośnomówiący? - Słyszysz mnie?
Astrid, ja tam byłem.
Obawiam się, że musimy...
To się powtórzy.
...przejść do następnego rozmówcy.
Nie rozłączaj się. To ja, Jakob.
Jakob Skipper.
To jak z tą magiczną monetą. Nic nie znika do końca.
- Jaką magiczną monetą? - Nie pamiętasz mnie?
Znałem twoją siostrę, Idę. I wiem, dlaczego zniknęła.
Kto mówi?
To, co nazywasz przesądami, jest prawdziwe.
Wszystko jest w księdze.
- Musimy pogadać. - Kto mówi?
Byłem tam. Widziałem, jak zniknęli.
- Czego ode mnie chcesz? - Wiem, co się stało.
Halo?
Nie, połącz mnie z nim.
Połącz mnie z nim.
- Nie miałem się rozłączyć? - Nie, oddzwoń do niego.
Co ty robisz? Zadzwoń do niego.
Zadzwoń do niego!
- Nie wiem, jak się nazywa. - Nie spisałeś jego numeru?
- Jaką się nazywał? - Nie wiem.
- Pieprzony amator! - Astrid! Co się dzieje?
ZNALEZIONO TROJE ABSOLWENTÓW GDZIE POZOSTALI?
JAKOB SKIPPER, AMELIA GEISLER I FALKE GRAVESEN
TRWAJĄ POSZUKIWANIA 21 ABSOLWENTÓW
O czym myślisz, kochanie?
Ida chyba nigdy nie wróci.
Ja też za nią tęsknię.
Ciągle za nią tęsknię.
Ale nie traćmy nadziei.
- Co się dzieje? - Cześć.
Dzięki, że jesteś. Gdzie Vera?
- Czeka w samochodzie. - Dobrze. Możemy...
- Możemy iść na spacer? - Pewnie.
Dzięki.
Muszę się dowiedzieć, co się stało z Idą.
Rozumiem.
Poprowadzę audycję na ten temat.
Wracam do Kopenhagi.
Nigdy nie chciałaś o niej rozmawiać, a teraz zrobisz o niej program?
Muszę.
- To zajmie kilka tygodni. - A co z Verą?
Przecież wrócę.
Żal mi mamy.
Mnie też, wszystkich mi żal.
Połóż się.
DORABIANIE KLUCZY
Proszę, pański klucz. Do widzenia.
- Witam. - Dzień dobry. To numer 106?
Owszem. W czym mogę pomóc?
Jesteś Jakob Skipper?
Jestem Astrid. Próbowałeś się ze mną skontaktować.
Nie.
- Nie jesteś Jakob? - Nie.
Rozumiem.
Znalazłam jego adres.
Wszędzie podaje ten adres.
Rozumiem.
Gdzie mogę go znaleźć?
Nie mam pojęcia.
Pytam, bo przygotowuję audycję...
Nie chcę mieć z tym nic wspólnego. Proszę już iść.
Jakob zadzwonił do mnie kilka dni temu.
Czego chciał?
Nie wiem.
Moja siostra była wśród zaginionych uczniów.
- Jak miała na imię? - Ida.
- Była jego dziewczyną. - Wiem.
Pamiętam ją.
Kevin?
- Zastąpisz mnie? - Tak.
Chodźmy na zaplecze.
Jakob to mój brat.
Używa tego adresu do korespondencji. Nie potrafię ci pomóc.
- Dawno go nie widziałem. - Wiesz, gdzie może być?
Nie mam pojęcia.
On jest człowiekiem poszukującym.
Czego poszukuje?
Co ci powiedział?
Między innymi że widział, jak wszyscy zniknęli.
Nic nie widział.
Słowo daję.
Nie można mu wierzyć.
- Czemu nie? - To go zrujnowało.
Plotki. Artykuły.
Wszyscy obwiniali ocalałą trójkę.
A Amelia i Falke są z nim w kontakcie?
Nie sądzę.
Kiedy z nim rozmawiałeś?
Dawno temu.
Przykro mi.
Jeśli się z tobą skontaktuje...
albo czegoś się dowiesz, możesz do mnie zadzwonić?
Jasne.
- Jak masz na imię? - Mathias.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
Cześć.
Cześć, Buster!
- Cześć, kochanie.
- Cześć. - Cześć, tato.
Wejdź.
- Chodź, Buster. - Wejdź.
- Jasne. - Cześć. Dobrze cię widzieć.
Cześć. Wejdź do środka.
Podobno Bornholm to wyspa słońca.
A zawsze, kiedy tam jestem, leje jak z cebra.
Raz nawet padał śnieg.
- Naprawdę? - Jeden dzień.
A u nas nie.
Ulepiliśmy Verze bałwana z marchewką.
- Naprawdę? - Tak.
- A od uczyłaś ją dialektu? - Przestań, znowu to samo.
Bo to przedziwny dialekt.
Naprawdę. Moja wnuczka mówi dialektem bornholmskim.
- Przykro mi. - Vera nie mówi dialektem!
- Rozmawialiśmy przez telefon. - Przesadzasz.
„Pojechaliśmy w miasto”, tak mi powiedziała.
W dialekcie.
To był żart.
Tobie się podoba, dla mnie to dziwne.
Na jak długo zostajesz?
Jeszcze nie wiem.
- Miło nam cię gościć. - Dziękuję. Cieszę się.
- Bardzo nam miło. - Przyjechałaś w sprawie pracy?
- Tak, dobrze zgadłaś. - Zdradzisz coś więcej?
Przygotowuję nową audycję.
O czym?
O tamtym lecie.
Co?
Chciałabym spróbować...
dowiedzieć się, co wtedy się stało.
Muszę spróbować.
Zrozumieć...
Chciałabym skontaktować się z Amelią.
- Wiesz, koleżanką Idy... - Nie rób tego.
- Przestań w tej chwili. - Tato, to moja decyzja.
Nie, musisz przestać. W tej chwili.
Nie odgrzebuj tego.
Nie masz pojęcia, w co się pakujesz.
- Muszę spróbować. - Nie.
To zły pomysł.
- Przestań. - To moja decyzja.
Mylisz się. Policja zamknęła sprawę.
Tak? A znalazła Idę?
CO ONI UKRYWAJĄ? TROJE ABSOLWENTÓW, KTÓRZY NIE ZNIKNĘLI
ŚLEDCZY HARALD BIRCH TWIERDZI, ŻE MUSIELI COŚ ZOBACZYĆ
Przez lata prowadziłem wiele spraw,
ale na to nie byłem gotów.
Cała klasa zniknęła bez śladu. A potem znaleźli się oni.
- Jakob? - I Amelia i Falke.
Byli naszą jedyną nadzieją. Musieli widzieć, co stało się z resztą.
Nalegałem, że na pewno coś wiedzą, że coś widzieli...
Proszę usiąść.
Coś przede mną ukrywali.
- Rozumiem. - Nie zaszliśmy daleko.
- Dlaczego zamknął pan śledztwo? - Nie zamknąłem go.
Odebrano mi je.
Powiedzieli, że sobie z nim nie radzę, że mam obsesję,
że nie myślę trzeźwo, ale to wszystko bzdury.
Zrobiłem kopię taśm i odszedłem.
Muszę to rzucić.
Mam dosyć. Może pani wszystko zabrać.
Ta rozmowa...
nie miała miejsca.
- Oczywiście. - To ważne.
Jasne.
Wiem, że to ciężki dzień, Jakob, i że trzymamy cię tu cały dzień,
ale czy mógłbyś opowiedzieć wszystko od początku?
Jechaliśmy, nagle ciężarówka zahamowała, a potem wszyscy zniknęli.
- I co dalej? - Zaczęliśmy iść.
- Czyli uciekliście? - Nie.
Byliśmy w szoku. Nie wiedzieliśmy, co robić.
Nie pomyśleliście o wezwaniu policji?
W takim zamieszaniu nie potrafiliśmy myśleć.
- Dlaczego mi pan nie wierzy? - Bo to niezbyt wiarygodne.
Upadłem i uderzyłem się w głowę. Straciłem przytomność. Co...
Nie miał siniaków ani ran.
I nie uderzył się w głowę.
Myśli pan, że kłamał?
Był do tego zmuszony.
Może był w to zamieszany, może go szantażowano.
Ale nie jest niewinny.
Teraz Amelia Geisler. Tuż po wypadku.
Siedziałam z tyłu ciężarówki.
Było mi niedobrze. Wymiotowałam.
Co stało się potem?
- Ciężarówka nagle zahamowała i... - Tak?
Leżałam na podłodze i myślałam, że umrę.
Twoja bliska przyjaciółka Ida też zniknęła, prawda?
Tak.
Pamiętasz, co zrobiłaś, kiedy ciężarówka zahamowała?
Podniosłam głowę,
a Idy już tam nie było, nikogo tam nie było.
Poza waszym trojgiem?
Nie wiem dlaczego. My nic nie wiemy. Nic nie zrobiliśmy.
- Dlaczego uciekliście? - Wydaje się smutna.
Spanikowaliśmy.
Może to smutek.
A może poczucie winy.
I na koniec Falke Gravesen.
Bałem się.
Dlaczego się bałeś? Co zrobiłeś?
Nic.
Posłuchaj, możesz mi powiedzieć.
Wiem, że ty nic nie zrobiłeś.
Ale Jakob?
Czy on coś zrobił?
On to zaczął.
- Co zaczął? - Wszystko.
- On nas tam zaprowadził. - Jakob?
Namówił nas.
- Was wszystkich? - Tak.
Ale głównie Idę.
- Idę? - Idę Agerskov.
Ona też zniknęła.
Ida nie chciała.
Ja też nie.
- Ale powiedzieli, że muszę. - Co musiałeś?
- Nie wiem, jak to jest powiązane. - On ich zabił?
- Kogo? - Twoją klasę.
- Byliśmy tylko w czwórkę. - Czyli?
Ida, Jakob, Amelia i ja.
- A reszta? - Ich tam nie było.
- Nie byli w ciężarówce? - Ja mówię o wyspie.
O jakiej wyspie?
- Tej z księgi. - Jakiej księgi?
- Z księgi Jakoba. - Wasza klasa poszła na wyspę?
Nie, tylko my.
Nie rozumiem, jak to się ma do zaginięcia.
- O czym ty mówisz? - Też tego nie rozumiem.
Chyba zrobiliśmy tam coś złego.
- Co zrobiliście? - Wszystko zrujnowaliśmy.
Wszystko się posypało.
O czym on mówi? Co to za wyspa?
Sprawdziliśmy to. Znaleźliśmy wyspę.
Ale ani śladu zaginionych nastolatków.
W tej sprawie trudno postawić jakąś tezę.
Zamordowano ich, a ciała zakopano? Uciekli do sekty?
Zostali porwani? Co się stało? Jestem pewien tylko jednego.
Że ta trójka coś wie.
Nikt ci nie otworzy.
Nie mieszka tutaj Lars Geisler?
Jest u Tovego.
- A gdzie to? - To piwiarnia.
Kilka domów stąd.
Dziękuję.
Lars Geisler... Bywa tutaj?
- Lars? Nie kojarzę. - Nie?
- Nie znam takiego. - Dobrze.
- Przykro mi. - Szukasz Ladena?
Tam jest.
Laden! Masz gościa.
- Mogę jeszcze jedno piwo? - Jasne.
- Też bez szklanki? - Tak.
Przepraszam, pan jest tatą Amelii?
Napije się pan?
Nie wiem, czy pan mnie pamięta. Jestem Astrid, siostra Idy.
Bardzo chciałabym... porozmawiać z Amelią.
Amelii nie ma.
- Zniknęła. - Myślałam...
że ona akurat nie.
Wie pan, gdzie jest?
- Nie rozumiesz? - Pytałam...
Nie rozumiesz, co mówię?
Już jej nie ma.
Nie żyje?
Można tak powiedzieć.
Zdradzić ci sekret?
Zasłużyła sobie.
Zawsze się nią zamartwiasz.
Przestań. Ona nie je, nie śpi.
To nie jest dla niej normalne.
- Chce zwrócić na siebie uwagę. - Nie. Jest przybita.
Tak samo jak my. Źle z nią. Potrzebuję pomocy.
Nie wyślę jej na żadne badania. Nic jej nie jest.
Jak możesz tak mówić?
Czy ja też jestem szalona?
Przestań. Co jej szkodzi porozmawiać z psychologiem dziecięcym?
Astrid.
Astrid!
Lunatykujesz.
Astrid, obudź się.
Coś ci się śni.
Obudź się, kochanie.
Chodź tu.
Idziemy.
Widziałam ich.
Jak ich widziałaś?
W ciemnościach.
To było straszne miejsce.
- To się nazywa epizod, kiedy... - Ale to było prawdziwe.
Wydawało ci się prawdziwe, bo mocno tęsknisz za siostrą. To normalne.
Nic ci się nie stanie. Obiecuję.
Będę przy tobie.
Zawsze.
Przez lata próbowaliśmy o tym zapomnieć.
Nie było nam łatwo. Tobie też.
Wiem.
Jest ci ciężko przez Davida?
On nie ma z tym nic wspólnego.
Wiem, że z małym dzieckiem jest ciężko.
Tato, zadzwonił do mnie Jakob Skipper.
To wszystko wyjaśnia.
Zadzwonił na antenie i powiedział,
że widział, co się stało.
Przykro mi to mówić, ale on jest chory.
- Coś mu jest... - Tak.
Już wtedy tak było.
Tak, ale to nie przypadek,
że teraz mi powiedział, że coś wie.
Obejrzałam nagrania z przesłuchań.
Ewidentnie coś ukrywał.
- Słuchaj. - Widać po jego minie.
Posłuchaj, kochanie. Wiem, jak się czujesz.
- Tak, ale... - Wiem, jak się czujesz.
Wiele razy próbowałem odkryć prawdę.
Wiesz?
Musisz się pogodzić z tym, że nikt nie wie, co się stało.
Tak.
I musimy jakoś z tym żyć.
Prawda?
Chodź tu.
DO ZOBACZENIA WIECZOREM! TATA
Buster?
Hej. Co się dzieje?
Co jest?
Nie!
- Weźcie pudełka. - Dobrze.
Szybciutko.
Astrid?
Już koniec lekcji.
- Astrid, słucham? - Co ci powiedział?
- Co? - Kto mówi?
Co ci powiedział Jakob?
- Mów. - Mathias?
Mówiłaś, że zadzwonił do ciebie mój brat. Co powiedział?
Powiedział, że...
No co?
Nieważne.
Bo nie żyje. Zabił się.
- Słucham? - Skoczył.
- Co? - Mój brat nie żyje.
Kiedy to było?
Nieważne.
- Już nie musisz go szukać. - Kiedy to się stało...
Napisy: Ewa Zielińska