NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Tata mówi,
że boisz się spać.
Tak.
Co widzisz, kiedy śpisz?
Straszne rzeczy.
A powiesz mamie, co dokładnie?
Ktoś tam jest.
Jakieś zwierzę.
Gdzie to jest?
Na mokradłach.
Chce mnie złapać.
I zamknąć tam, gdzie resztę.
Jaką resztę?
Klasę Idy.
Widziałaś tam Idę?
Ale...
myślisz, że ona tam jest?
Nie martw się, że coś jest z tobą nie tak.
Po prostu...
tata nie rozumie takich rzeczy.
Ale masz mnie.
Możesz mi o wszystkim mówić.
Tylko obiecaj,
że powiesz mi, co widzisz.
Zaśpiewasz mi tamtą piosenkę, którą zawsze śpiewałaś Idzie?
Dobrze.
Ale musisz zamknąć oczy.
Mamo.
NETFLIX ORIGINAL
Zna pan ten symbol?
Owszem.
A jako historyk
bardzo się nim interesuję.
Niewiele o nim wiemy, ale...
lepsze to niż nic.
To ten?
Tak.
Ten ryt ma tylko 300 lat,
ale najstarszy, w jaskini na południu Francji,
powstał 35 000 lat przed naszą erą.
Jest powiązany z animistycznym kultem bogów,
który istnieje od tysięcy lat.
Znaleziono dowody istnienia tego kultu w całej Europie,
a w Danii był on szczególnie popularny.
Centralną postacią mitologii tego kultu był on.
Lepusman. Człowiek-zając.
Znaleziono go na wyspie Enehøje w pobliżu miejscowości Nakskov w 1953 r.
Szacuje się, że ma 14 000 lat.
- Co oznacza ten symbol? - To cykl życia. Narysuję pani.
Mamy krąg życia.
Reprezentuje też rok, a więc mamy równonoc wiosenną,
przesilenie letnie,
równonoc jesienną
i przesilenie zimowe.
Od zarania dziejów te cztery dni są szczególnie istotne w wielu kulturach.
A w tym kulcie najważniejszy jest...
ten.
- Równonoc wiosenna? - Tak.
Tego dnia
ma się otwierać
brama do innego świata.
Wówczas pojawiają się bogowie i żądają tego, co im się należy.
Symbol dopełnia
połączenie
tych czterech punktów
postacią Ostary.
- Ostara? - Tak.
To bogini, która musiała się poświęcić,
by mogło odrodzić się życie.
Poświęcić się, czyli umrzeć?
Tak, w przenośni.
Robiła to ciągle,
rok po roku.
Coś pani pokażę.
Proszę to rozwinąć.
Takie owalne kamienie znaleziono w całej Europie, również w Danii.
A obok każdego ptasi szkielet.
Do czego służyły?
Prawdopodobnie były wykorzystywane w rytuale równonocy wiosennej.
Był to rytuał płodności.
Dzieci poczęte tego dnia nazywano dziećmi równonocy.
Miały mieć specjalne zdolności.
Nie wiemy, na czym polegał rytuał, ale...
to raczej coś poważnego.
- Czy ten kult wciąż istnieje? - Nie.
To znaczy w pewnym sensie tak,
różne kultury New Age zapożyczyły z niego rozmaite elementy,
ale jeśli chodzi o oddawianie czci tym bogom,
to nie.
- Dzięki. - Oby pomogło.
Oczywiście.
Zostawiam panią z książkami. Potem ktoś je odłoży.
Dziękuję.
Pamiętasz, kto był wychowawcą Idy?
Nie.
- Nie pamiętasz Henrika? - Nie kojarzę nikogo takiego.
Nie pamiętasz, czy był podejrzany?
Pewnie tak.
Wszyscy byli wtedy podejrzani.
Spójrz na to. Chodź.
Kierowca ciężarówki z klasą Idy
narysował na nim symbol.
Widzę.
- Dlaczego? - Nie wiem.
Ale chwilę później miał jakiś...
napad.
- Napad? - Tak.
- Nie powinnaś pójść spać? - On pamiętał Idę.
Bierzesz swoje leki?
Rozmawialiśmy o niej.
O Idzie.
- Źle się czujesz. - Nie słuchasz.
- Słucham. - Wcale nie.
Słucham cię.
Matka przynajmniej nie udaje, że Ida nigdy nie istniała.
Wejdź, kochanie.
Chodź.
Nie bądź smutna.
To trudne.
To bardzo trudne się nie smucić.
Mogę ci jakoś pomóc?
A chciałabyś?
Tak.
Chcesz pomóc mamusi?
Ciężko to przeżywa.
Tak, i to bardzo.
Sama sobie nie poradzi.
Właśnie.
Potrzebuje pomocy.
Racja. Rozejrzałem się za psychologiem dziecięcym.
Znalazłem kogoś dobrego.
Zupełnie niepotrzebnie.
Już się tym zajęłam.
- Co? - Tak, zaprosiłam Juttę.
- Jaką Juttę? - Moją Juttę.
Chyba żartujesz. To żaden psycholog.
Wiem, ale mnie pomogła.
Zapomnij. Chcę prawdziwego psychologa dziecięcego.
- Jutta świetnie sobie radzi z dziećmi. - Nie dam jej się zbliżyć do Astrid!
Czekałam, aż wrócisz, Astrid.
Możesz ignorować przeszłość, ale prędzej czy później cię dopadnie.
To samo mówiłam Dennisowi.
Powiedziałam:
„Nie ochronisz jej.
Nie ukryjesz tego przed nią”.
Ale...
twój ojciec ma inne podejście.
To prawda.
Pamiętasz Jakoba Skippera?
Owszem.
- Myślisz, że był w to zamieszany? - Widziałam, co wyprawia.
Był taki czarujący.
Wiedział dokładnie, co robić.
Wykorzystał ją.
Co zrobił?
Unieszczęśliwił moją córkę.
Jak się tu dostałeś?
Normalnie. Nikt mnie nie widział.
Idziesz?
- Teraz? - Nie, 21 marca.
Jedziemy na wyspę.
Przyszedłeś mnie zapytać o 21 marca?
- Tak. - Jakob!
Przecież nic tam nie ma.
Nie wiesz, póki nie sprawdzisz.
Mama mnie nie puści.
- Mam z nią pogadać? - Nie rozmawiaj z moją mamą.
Już do niej idę.
- Jakoś się dogadamy. - Jakob!
Nie rozmawiaj z moją mamą.
Bez ciebie to nie to samo.
- Co powiemy reszcie? - O czym?
O nas.
Prawdę.
- Czyli? - Że nie potrafisz mi się oprzeć.
Głuptasku, to ty przyszedłeś do mnie.
Skoro tak mówisz.
- Astrid, wyjdź. - Co robicie?
- Wynocha. - Nic nie szkodzi.
Chcesz coś zobaczyć?
Popatrz.
To magiczna moneta.
Patrz.
Wyciągnij ręce tak, jak ja.
Dobrze.
Czekaj. Co masz w ręce?
Jak to zrobiłeś?
Teraz jest twoja.
Dbaj o nią.
- Jesteście parą? - Nie.
A teraz sobie idź.
Nie jesteśmy?
Nie wiem. Jesteśmy?
Tak jakby.
Kojarzysz tego nauczyciela?
Tak, to jest...
To jest Henrik Malmstrøm.
Był obrzydliwy.
Czemu tak mówisz?
Jakob nie podejmował samodzielnych decyzji.
Ten facet
o wszystkim decydował.
Co się z nim stało?
Uciekł.
Po zniknięciu klasy.
Uciekł jak tchórz.
Jest w drodze.
- Cześć. - Cześć. Gotowa?
Pewnie.
Nadal nie wiem, co robimy.
- Zobaczysz.
- Cześć. - Cześć. Nie spieszyłaś się.
Musiałam się spakować.
Na pewno masz wszystko?
- Tak, mam wszystko. - Ale bagaż!
- Faktycznie. - Cześć.
Spakowałeś ubrania?
No pewnie. Chociaż łatwo nie było.
Właśnie. Same naturalne materiały?
To nie był mój wymysł.
Tak jest w księdze.
Aha! Tak jest w księdze.
- Mogę prowadzić? - Matka by mnie zabiła.
Nie musi wiedzieć.
- Tylko nie jedź jak wariat. - Spokojnie.
Posłuchajcie tego.
- To wasza muzyka? - Tak, znasz ją.
- Ja jej nie słyszałam. - Naprawdę?
Pewnie pisaliście ją 10 minut?
Zamknij się.
Amelia i Ida!
W czym mogę pomóc?
Szukam Henrika Malmstrøma.
- Mieszka tu? - Kim pani jest?
Astrid Agerskov. Jestem dziennikarką.
Pracuję nad audycją radiową o klasie, która zaginęła w 1999 r.
- Chciałabym z nim porozmawiać. - To niemożliwe.
- Mieszka tu? - Nie ma go.
- No to zaczekam. - To nic nie da.
- Muszę z nim porozmawiać. - Przykro mi.
Lisa.
Mamy gościa.
To jest Astrid.
Chce z tobą porozmawiać.
Tak? A o czym?
Podobno jest dziennikarką.
Chce porozmawiać o tym, co się stało z twoją klasą.
Ida była moją siostrą.
Rozumiem.
Dobrze.
Zapraszam.
Henrik.
Najpierw je przymocujemy.
Nie, trzeba je rozłożyć.
Przestań tak stać i mi pomóż.
- Wszystko rozrzuciłeś... - Ida? Co tam?
Spotykasz się z Jakobem?
Chciałam ci powiedzieć.
Ale nie powiedziałaś.
Bo to stało się tak nagle.
Jedziesz z nim do Marrakeszu?
Daj spokój.
Skąd mam wiedzieć?
Co to za pomysł! Przecież jadę z tobą.
Gniewasz się?
Skąd!
Smutno ci?
Niby czemu?
Nie wiem.
Może podkochiwałaś się w Jakobie.
W Jakobie? Daj spokój.
On przeleci wszystko, co się rusza.
Przepraszam. Ida!
Przepraszam. Wcale tak nie myślę.
Ale nie bądź naiwna.
Wiesz, jaki on jest.
Tak, znam go.
Więc wiesz, że nie jest najlepszym materiałem na chłopaka.
Chodź.
- Skup się. - Wyluzuj.
Jak długo tu mieszkacie?
Od 1999 roku.
Dlaczego uciekłeś?
- Słucham? - Uciekłeś, kiedy zniknęli.
Wcale nie uciekłem. Postanowiliśmy wyjechać.
Nie mogłem tam zostać.
Może to dziwnie zabrzmi,
ale ta klasa była mi bardzo bliska.
A Jakob Skipper?
Podobno byliście blisko.
To prawda.
Jego znałem najlepiej.
Podasz mi ręcznik?
Ten.
Dlaczego przyjaźniłeś się z uczniem?
Przyjaźniłem się? No nie wiem...
Sporo rozmawialiśmy.
Często przychodził do mnie po radę.
Łatwo było nim sterować?
Sterować? Co masz na myśli?
- Miałeś na niego wpływ? - Mam nadzieję.
Przechodził ciężki okres.
Wciąż sprawdzał swoje granice.
Przygarnęliśmy go, z nadzieją, że to coś zmieni.
Chcieliśmy mu pomóc.
W takim razie czemu nie byłeś na pogrzebie?
- Na pogrzebie? - Wiesz, że nie żyje?
Zabił się.
Nie.
Nie wiedziałem.
Straciliśmy kontakt lata temu.
Znasz ten symbol?
Jest na jego grobie.
To stary pogański symbol.
Nie.
- Czemu jest narysowany na mnie? - Dobre pytanie.
Narysował go kierowca ciężarówki.
Możesz mi to wyjaśnić?
To dlatego przyjechałaś.
- Myślisz, że to moja wina. - A nie jest?
Nie.
Dlaczego miałbym ich skrzywdzić?
Uwielbiałem te dzieciaki. Rozumiesz?
A dlaczego nie ma cię w szkolnej kartotece?
Chciałeś się ukryć?
Myślisz, że się ukrywam?
Długo mnie szukałaś?
Co zrobiłeś?
O czym ty mówisz?
- Co zrobiłeś? - Co...
Co według ciebie zrobiłem?
Po prostu zastanawiam się,
co zrobił wychowawca zaginionej klasy.
O co mnie oskarżasz?
Myślisz, że takie pytania mnie nie ranią?
O co mnie oskarżasz?
Co?
Nie wiem.
Nie wiem. Przepraszam.
Nie. To ja przepraszam.
Nie mam prawa się gniewać.
Wiem, co czujesz.
Sam wciąż tego nie rozumiem.
Napijesz się czegoś?
Dobrze.
Daj mi łyka.
- Gdzie jest butelka? - Gdzieś przy tobie.
Bingo.
Daj.
To ta z domu?
Daj mi się napić.
Gotowi poznać swoją przyszłość?
I to jak. Zaczynajmy.
Grymuar zawiera sześć przepowiedni.
Oczywiście.
Rzuć kością.
- Nie chcę. - Daj spokój.
- Rzucaj. - Nie chcę tego robić.
Przecież to bujdy. Ja rzucę.
Dobra.
Sześć.
Stracisz coś.
Ale co?
Dziewictwo już straciłaś.
Ci odbiło?
- I kto to mówi? Głupek. - Teraz ja.
Dobra.
Trzy.
Będziesz cierpieć.
- Cierpieć? - Niestety.
Nie chcę.
Trudno. Grymuar przemówił.
Grymuar przemówił.
Pytanie, czy możesz cierpieć bardziej niż teraz.
- Zamknij się. - Amelia!
Możesz. To znaczy...
Nie!
Nie możesz.
Żartuję!
- To tylko książka. - Żarty.
Dwa.
Zostanę ukarany.
Super.
Karma.
To cię nauczy.
Rzucaj.
Wszyscy rzuciliśmy.
- Rzucaj. - Dobra.
To tylko kość, nic ci nie zrobi.
Jeden.
Będziesz ofiarą.
Ofiarą?
Brzmi groźnie.
Szkoda.
To śmieszne.
Wszystkie są dołujące. Jeszcze raz.
- Nie. - Przestań.
Ja też chcę.
- Daj mi kość. - Nie, poważnie.
- Daj spokój. - Grymuar przemówił.
- Grymuar przemówił. Przestańcie. - Daj kość albo wrzucę go w ognisko.
Magicznej księgi nie da się spalić.
To wrzuć ją do ognia.
- No już. - Nie.
- Nie chcę kusić losu. - Tak myślałam.
Ale z ciebie cwaniak.
Muszę się napić, żeby znieść takie towarzystwo.
Oddychaj głęboko.
Twoje ciało jest coraz cięższe.
Gdy policzę do trzech,
będziesz w miejscu, które znasz ze snów.
Jeden.
Dwa.
Trzy.
Otwórz oczy, Astrid.
Opiszesz mi to miejsce?
Jest mgła.
Pachnie wilgocią.
Możesz się rozejrzeć?
Nie chcę. Chcę wrócić do domu.
Co doda jej otuchy?
Ma na imię Mikala.
Spójrz na swoją rękę.
Astrid.
Mikala trzyma cię za rękę i się tobą opiekuje.
Nie jesteś sama.
Czujesz to?
- Tak. - Wspaniale.
Spróbuj iść dalej.
Powoli i spokojnie.
Idź dalej.
Mikala cały czas będzie przy tobie i cię ochroni.
Nic ci się nie stanie.
Coś tam wisi.
Sprawdzisz, co to?
Naszyjnik.
Możesz go opisać?
Jest złoty.
Z kotwicą.
To naszyjnik Idy.
Na pewno.
Astrid?
Astrid, widzisz Idę?
On tu jest.
Kto?
Ten, kto ich zabrał.
Jak wygląda?
- Kto to? - On jest groźny.
To jakieś zwierzę.
Musi znaleźć Idę.
Musi podejść bliżej.
Wsłuchaj się w mój głos.
Możesz podejść bliżej?
- Astrid. - Pomóżcie.
Widzisz Idę? Astrid?
On tu idzie.
Mamo, pomóż mi.
Astrid, widzisz Idę?
- Chcę wyjść. - Podejdź bliżej.
Astrid, widzisz...
Astrid, musisz iść dalej.
- Astrid, widzisz... - Co tu się dzieje?
Astrid?
Chodź, kochanie. Oddychaj, Astrid.
Co się z nią dzieje?
Wybudź ją. W tej chwili!
- Obudzisz się, gdy policzę do trzech. - Natychmiast!
Nie, musi sprowadzić Idę.
Złap Idę za rękę.
Zostaw ją!
Zupełnie zwariowałaś?
Spójrz na mnie.
- Astrid. - Astrid.
Spójrz na tatę.
- Mamo. - Słuchaj mojego głosu.
- Oddychaj. - Widziała Idę.
- Do diabła, nie widziała jej. - Widziała.
Ida nie żyje!
Wbij sobie do głowy, że Ida nie żyje!
Astrid, chodź.
Oddychaj. Pomogę ci wstać.
Powolutku.
Spróbuj mnie objąć
i wtedy wstaniemy.
Ida żyje.
Już. Teraz jesteś z tatą.
Ida żyje.
Ida żyje!
Widziała ją.
Ona żyje.
Halo?
Jest tu ktoś?
Halo?
Tak, co się stało?
Moja córka nie może się ocknąć.
Rozumiem twój smutek.
Nie o to chodzi.
A o co?
Może szukasz sensu, który nie istnieje.
Chcesz powiedzieć...
że ci uczniowie wcale nie zniknęli?
O nie.
Zniknęli.
Ale zadajesz niewłaściwe pytania.
A jakie powinnam zadawać?
Musi być jakaś odpowiedź.
- Myślisz, że ktoś ją zna? - Tak.
Myślę, że ktoś zna prawdę.
Czy kiedykolwiek coś istniało tylko dla ciebie?
Tak.
Co?
Jako dziecko widziałam różne rzeczy.
Po zaginięciu siostry.
Co widziałaś?
Koszmary. Miałam koszmary.
Były prawdziwe?
Nie.
To znaczy tak...
Dla mnie były prawdziwe.
Już ich nie miewasz?
Wyleczyli mnie.
- Wyleczyli? - Tak.
Z bycia sobą.
Cześć, Lisa.
Niedługo odjedzie ostatni autobus.
- Już tak późno? - Tak.
Możesz zostać na noc, jeśli chcesz.
Mamy pokój gościnny.
To bardzo...
- Świetnie. To ustalone. - Dziękuję.
Pościelę łóżko.
- Pomóc ci? - Nie. Zostań.
- Dziękuję. - Dzięki, Lisa.
Nie wiem.
Czego?
Zaczynam wątpić...
jaka jest właściwa droga i co ma sens.
Zawsze sądziłam...
że w końcu wszystko zrozumiem
albo wszystko nabierze sensu,
gdy dorosnę albo zostanę matką.
Ale te zmiany przyszły,
a wszystko nadal...
nie ma sensu.
Uważam, że powinnaś zostać na swojej ścieżce.
Nie każdy idzie tą samą drogą.
Myślę, że najlepszy wybór
to starać się
rozjaśnić drogę, którą idziesz.
Bo koniec końców...
każdy jest sam.
Jakob, nie tutaj.
Spokojnie. Śpią.
Coś nie w porządku?
Co się stało?
Nie wiem.
Czuję się taka smutna.
I samotna.
Jestem przy tobie.
A kiedy nie jesteś?
Czemu miałbym nie być?
Bo wszystko się kończy.
Nie my.
Ja i ty.
Dopiero zaczynamy.
Kocham cię.
Od kiedy tylko cię zobaczyłem.
Ja ciebie też.
Poszedłeś na całego.
- A czemu nie? - No pewnie.
Teraz mi głupio w tej kurtce.
Idziemy na tamtą wyspę.
A jak mamy się na nią dostać?
- Wpław? - Spokojnie. Mam plan.
Wyczytałeś go w księdze?
Coś ty na siebie ubrał?
Co to jest?
Futro mojej mamy, mówiłem ci.
Chyba nie kradniemy czyjejś łodzi?
Nie.
Sam ją tu ściągnąłeś?
Nie, to nie ja.
A kto?
Przeznaczenie. Pomóż mi.
Umiesz wiosłować?
No pewnie.
Tak?
Wypchnijmy łódź do końca, zanim wejdziemy.
Mogę pomóc?
Uważaj!
Dziękuję.
Jak się tam dostaniemy?
Chodźmy tędy.
Zaczekamy jeszcze kilka minut na ostatnich pasażerów.
Widziałam cię!
Czemu mnie śledzisz?
Przepraszam.
- Nie dotykaj tego. - Chcesz?
- Nie chcę. - No weź.
Nie. Przestań.
- Jesteś męcząca. - Uważaj na płaszczyk.
- Właśnie, był drogi. - Na pewno?
- Przestańcie. - Spokojnie.
Nie wygłupiajcie się.
- Wyluzuj. - Jakob, tu nic nie ma.
Przecież wiedziałeś, że nic tu nie będzie.
- Aleście poważni. - To nie wina Jakoba.
- Nie możemy się zabawić? - Zobacz, nic tu nie ma.
- Nie możemy wracać? - Właśnie.
- Zimno mi. - Mnie też.
Strasznie tu zimno.
- Stójcie. - Co?
Patrzcie!
Co jest?
Co oni robią?
Mówiłem.
Co to jest?
- Chodźmy tam. - Nie.
- Idziemy. - Serio?
Tak.
Chcesz do nich dołączyć?
Tak.
- Nie możemy. - Możemy.
Według grymuaru każdy może.
Widzisz, co oni mają na sobie?
- Widzę. - Pewnie tylko udają.
Chodźmy.
Po to przyszliśmy.
Ja idę.
Nic strasznego się nie stanie. Chodźcie.
Co robimy?
Chodźcie!
Mogę cię zabrać do obozu.
Weź się w garść. Idziemy.
Robimy to naprawdę.
Zaczynajmy.
Chodźcie.
SPOTKAJMY SIĘ W LUNAPARKU W PIĄTEK O 14
Ostara
Znaleźliśmy Ostarę.
Ida, chodźmy stąd. To już przesada.
Chodź.
- Chcę zostać. - Co?
Proszę. To wielki zaszczyt.
Napisy: Ewa Zielińska