NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jakob.
Puść mnie.
Jakob, chodźmy już.
Nie podoba mi się tu.
Falke!
NETFLIX ORIGINAL
SPOTKAJMY SIĘ W LUNAPARKU W PIĄTEK O 14
Spokojnie.
- Puszczaj! - Usłyszą cię.
- Puszczaj! - Spokojnie!
Przepraszam.
- Czego chcesz?! - Przepraszam.
- Nie chciałem cię przestraszyć. - Dlaczego mnie śledzisz?
Wyglądasz inaczej.
Jesteście siostrami?
Kim jesteś?
Spróbujesz zgadnąć?
- Falke? - Bingo.
Usłyszą nas.
Musimy stąd iść. Chodź.
Nic ci nie zrobię.
Nie skrzywdzę cię.
Chodź.
No chodź.
Chodź tutaj.
Tutaj.
No chodź.
Szybko.
Tędy.
Wejdź na górę. Szybko.
Chodź tutaj. Tu nas nie usłyszą.
Tu nas nie usłyszą.
No chodź.
Dobrze. Masz dyktafon?
Musisz to nagrać.
Świetnie.
Dobrze.
Dopiero teraz jesteś gotowa.
Masz swoje części.
I zrozumiesz moje.
Dobrze? Dwadzieścia jeden.
- Dobra, 21. - Tak.
- Dwadzieścia jeden zaginionych? - Nie. Elementów.
- 21, 22, 23. Einundzwanzig... - Chwileczkę. Nie rozumiem.
- Jakich elementów? - Dość! Dobra.
Dwadzieścia trzy, 22, 21... Tak!
Dwadzieścia jeden...
- Słyszałaś piosenkę? - Tak.
No więc wiesz.
- Najważniejszy element... - To piosenka?
Nie piosenka, do diabła!
Nie! Zaczekaj!
Miałem elektrowstrząsy w mózgu.
Ostara to Ida!
- Ida to Ostara? - Tak.
Wszystko było w księdze.
Jakiej księdze?
W księdze Jakoba. Było i o jajku, i o Ostarze.
Nie rozumiem.
Wytłumacz mi to dokładnie.
- Co to za jajko? - No jajko!
Wypiła jajko i się spełniło.
- Ale co? - To, co było w księdze.
Gdzie ona jest?
Zniknęła.
Ale się spełniła.
Bo Jakob został ukarany.
A Amelia coś straciła, a ja cierpię, a Ida została...
Co?
Co z Idą?
Została poświęcona.
Co jej zrobiłeś?
Nie! W życiu bym jej nie skrzywdził.
- Co się stało, kiedy klasa zniknęła? - To nie wtedy.
- To było wcześniej. - Wcześniej? Czyli na...
Na wyspie?
Dokładnie tak! Teraz rozumiesz.
Co się stało na wyspie?
Widziałem...
co widziałem.
To nie miało żadnego sensu.
Zrób to.
Nie bój się.
Co się stało z Idą?
Nie wiem.
Zapytaj jej matkę.
- Moją matkę? - Tak, twoją matkę.
- Dlaczego? - Spodziewała się tego.
- Jak to? - Przecież zamykała Idę w domu.
Bała się, nie wypuszczała jej z domu.
- Skąd mogła wiedzieć? - Nie wiem. Ale wiedziała.
Ale...
Jestem pewien, tylko nie mam całej układanki.
Nie mogę iść dalej.
Tu się kończy moja droga. Ale ty możesz iść dalej.
Odkryjesz prawdę.
A jak to zrobię?
Kierowca.
On ma swoje elementy.
Ale on jest w szpitalu, nie mogę...
Właśnie. On jest bliżej.
- Źle z nim. - A z tobą?
Idź do niego.
Równonoc.
Astrid.
Posłuchaj piosenki.
W przód i w tył.
Torben?
Torben.
Torben, słyszysz mnie?
Tu Astrid.
Chciałeś mi coś powiedzieć.
Chodziło o ciężarówkę?
Torben.
Jeśli mnie słyszysz, daj mi znak.
Co pani tu robi?
Chciałam go o coś zapytać.
Proszę wyjść.
Wyzdrowieje?
Proszę wyjść.
Jeśli mnie słyszysz, daj mi znak.
Nie słyszy pani. Nikogo nie słyszy.
Śmierć mózgu.
To koniec.
Nie ma już w nim życia.
Ale może się obudzi?
- Jutro go odłączamy. - Nie.
- To moja decyzja. - Ale jeśli...
Mogę spędzić z nim ostatnie chwile sam na sam?
Tak, ale co, jeśli się obudzi?
Pani nic nie rozumie?
To pani wina.
Poruszył się.
Ruszył palcami. Torben?
Przestanie pani w końcu?
Jak pani śmie?
Lene?
Astrid, co tu robisz?
Wiedziałaś.
Wiedziałeś, że Ida zniknie.
Co ty pleciesz?
Nie mogła wychodzić.
Zamykałaś ją tutaj.
To nieprawda, Astrid.
Mylisz się.
Wiecznie się kłóciłyście.
Wcale nie więcej
niż inne nastolatki i ich matki.
Tego dnia nie chciałaś, żeby jechała z klasą.
Nonsens.
Po prostu chciałam,
żeby na siebie uważała.
To nie znaczy, że nie pozwoliłam jej jechać.
Byłaś jeszcze mała,
więc pamiętasz wszystko inaczej.
Chciałam ją chronić.
Każda matka chce chronić córkę.
Tak samo chroniłam ciebie.
Ale...
mnie nie chroniłaś.
Nie byłaś przy mnie.
- Nie byłam. - Nie.
To nie moja wina.
Astrid, tylko ja ci wtedy wierzyłam.
To przez Dennisa.
Dennis mi cię odebrał.
Byłam chora.
A ty mówiłaś, że mogłabym ją znaleźć.
- No tak. - Miałam dziewięć lat.
Miałam dziewięć lat!
Wróciło ci?
Widzę to po tobie.
Czuję to. Znów to przeżywasz, prawda?
- Nie jestem chora. - Nie, oczywiście.
Nie jesteś.
Nie potrzebujesz leczenia.
Zawsze miałaś wyjątkową więź z Idą.
Tak.
Masz wyjątkową zdolność.
Musisz w nią uwierzyć.
Wszystko z tobą w porządku.
Pójdę otworzyć.
Dobrze.
Czy to boli?
Masz dużo koszmarów?
Masz koszmary, kiedy nie śpisz?
Tylko wtedy.
Budzą cię, ale zawsze przychodzą we śnie.
Wcale nie.
Na pewno wydają się prawdziwe.
Często boli cię głowa?
- Nie. - Spójrz na brzuch.
Głowa na sam dół.
I w górę.
Bardzo ładnie.
Chcę iść do domu.
Wiem.
Czy tuż przed koszmarami...
słyszysz coś, czujesz, może jakiś zapach?
Przed nie, ale czasami na mokradłach czuję zapach.
Dobrze.
A teraz się połóż.
Połóż się, proszę.
Poczujesz lekkie ukłucie.
Weź głęboki oddech.
Zapraszam do gabinetu.
Według badań nic jej nie dolega.
- Mówiłam ci. - To niemożliwe.
Jest zdrowa, to dobra wiadomość.
Wiem, że coś jej dolega.
Posłuchaj pani doktor.
Fizycznie jest całkowicie zdrowa.
Nic nie wskazuje na guz mózgu
ani na epilepsję,
wyniki badania krwi są w normie.
Mówi pani, że nic jej nie dolega,
ale przecież widać, że coś jej jest.
Rozumiem państwa sytuację.
Wiem, przez co państwo przeszli. To bardzo trudne...
Ida?
Puść mnie!
- Astrid, spójrz na mnie. - Puść mnie!
- Kochanie, słyszysz mnie? - Puszczaj!
Powiedz, co widzisz.
Puść mnie!
Tato, musisz mi uwierzyć.
Naprawdę nie zmyślam.
Próbowałam uciec.
Wiem.
Spróbuj się odprężyć.
Jestem przy tobie.
Ale mnie nie słuchasz.
Oczywiście, że cię słucham. Wszystko słyszę.
On przyszedł mnie zabrać.
Spróbuj się przespać.
Teraz jesteś gotowa.
Masz swoje części.
I zrozumiesz moje.
- Dobrze? Dwadzieścia jeden. - Dwadzieścia jeden zaginionych?
Nie. Elementów. 21, 22, 23. Einundzwanzig...
Chwileczkę.
Nie rozumiem. Jakich elementów?
Dość! Dobra.
21 CZERWCA ZNIKNIĘCIE ABSOLWENTÓW
Przesilenie.
PRZESILENIE ZIMOWE
PRZESILENIE LETNIE
23 WRZEŚNIA
MOJE URODZINY
ŚMIERĆ 22 GRUDNIA – PRZESILENIE ZIMOWE
ZNIKNIĘCIE 21 ABSOLWENTÓW
W przód i w tył.
Ostara
Astrid, jesteś następna.
Nie.
Astrid, jesteś następna.
Co tu się dzieje?
Wszystko jest powiązane.
I jestem w to wplątana.
- Co? - Jestem w to wplątana.
Spójrz.
Jakob, Amelia i Falke byli z Idą na wyspie w równonoc.
Ida zniknęła.
Tylko ona zniknęła, bo była wybrana, była Ostarą.
Na wyspie była boginią.
Nie wiem, co dokładnie się stało,
ale te daty mają znaczenie.
Falke ciągle powtarza liczby 21,
22 i 23, więc czegoś tu brakuje.
Nagrałam go.
22 grudnia zmarł Jakob.
21 marca byli na wyspie, w równonoc.
21 czerwca cała klasa zniknęła.
To są...
przesilenie zimowe,
równonoc wiosenna i przesilenie letnie.
Czego brakuje?
Równonocy jesiennej.
To jest 23 września.
Moje urodziny.
Jestem w to wplątana.
- Nie widzisz? - Kochanie.
Nie widzisz.
Może ja wcale nie byłam chora?
Musisz tego posłuchać.
Dobrze.
Naprawdę musisz tego posłuchać.
To bardzo ważne.
Nie.
Spójrz na mnie.
Potraktuj to poważnie.
- Dobrze. - Potraktuj to poważnie.
- Traktuję cię poważnie. - Dobrze. To słuchaj.
- Dobrze, pokaż. - Słuchaj.
- Posłuchaj piosenki. - Dobrze.
Zaczekaj chwilę i posłuchaj.
- Słuchaj. - Dobrze.
Chwila.
- Słuchaj. - Dobrze.
Zaczekaj. Przestań.
To było tutaj.
Słuchaj. Mówi: „Astrid, jesteś następna”.
Tak powiedział.
Niemożliwe.
- Astrid. - Nie słuchasz mnie.
Nie słuchasz!
- Zaraz znajdę. - Posłuchaj mnie.
Słyszałam to!
Posłuchaj mnie. Chodź tu.
Przed chwilą to słyszałam!
- Odłóż to. - Słyszałam go!
- Odłóż to. - Słyszałam go.
Odłóż magnetofon. No już.
Spokojnie. Usiądź ze mną.
Chodź.
Usiądźmy razem.
Spokojnie, kochanie. Oddychaj głęboko.
Musisz się pozbyć poczucia winy.
Dobrze? Nie zrobiłaś nic złego.
Nie mogłeś ocalić Idy.
Nie mogłaś jej pomóc.
To nie twoja wina.
A ta Ostara to tylko bajka.
To tylko bajka.
Nic nie mogłaś zrobić. To nie twoja wina.
- Ale ja to słyszałam. - Oddychaj.
U większości dzieci warsztaty przynoszą dobre wyniki...
- Może obejrzymy pokój? - Dobrze.
Chodź, skarbie.
- Ja nie chcę tu być. - Chodź. Weź swoje rzeczy.
Chodź, kochanie.
To twój pokój.
Rozgość się.
Możesz tu się czuć jak w domu.
Obejrzyjmy pokój.
WITAJ, ASTRID
Czemu muszę tu mieszkać?
Nie będziesz tu mieszkać. Zostaniesz tylko, aż wyzdrowiejesz.
Jak mam wyzdrowieć?
Cóż...
Dostaniesz lekarstwo.
Żebyś nie miała koszmarów.
To chyba dobrze.
Od tego lekarstwa nie będę mieć koszmarów?
Zgadza się. I wszystko będzie dobrze.
Jak Ida wtedy wróci?
Znajdziemy jakiś sposób.
Dobrze?
Wszystko będzie dobrze.
Co się stało Mikali?
Spadła mi.
Cześć.
Coś się stało?
Tak.
Wracam do domu.
Dobrze.
Przepraszam.
Nie przepraszaj. Wracaj do nas.
Bardzo za tobą tęsknimy.
Astrid.
Mówi Mathias, brat Jakoba.
Cześć.
To dziwnie zabrzmi.
Przyszedł do ciebie list.
Do mnie?
Tak, możesz po niego przyjść w dowolnej chwili.
Nie dam rady. Właśnie wracam na Bornholm.
To list od Jakoba.
Od Jakoba?
Tak, przyszedł z Rumunii.
Z jakiegoś Marrakeszu.
Możemy zrobić przystanek?
Proszę.
Dzięki.
Jakob zmarł w Rumuni?
Tak.
Wiedziałeś, gdzie jest.
Czemu skłamałeś?
Przyjechałaś tu odgrzebywać przeszłość.
Wciągnąć Jakoba w koszmar, z którego dopiero wyszedł.
Kilka miesięcy temu przyjechał pożyczyć pieniądze.
Był inny, spokojniejszy.
Jakby odnalazł spokój ducha.
On się nie zabił.
Myślisz, że go zamordowano?
Samobójstwo nie miałoby sensu.
Dawno nie był tak szczęśliwy.
- I nagle pojechał do Rumunii się zabić? - Co tam robił?
Co to za Marrakesz?
Nie wiem. Powiedział tylko,
że w końcu znalazł to, czego tak długo szukał.
„Ostara płynie we krwi tak jak woda płynie w rzece”.
Coś ci to mówi?
Nie.
To kartka z książki.
Będziemy w kontakcie?
JAKOB SKIPPER MARRAKESZ, RUMUNIA
Tu poczta głosowa Astrid.
Nie mogę odebrać.
Zostaw wiadomość, a oddzwonię.
Co się stało? Gdzie jesteś?
Zadzwoń.
Zrobiłem swoje. Ma moje części układanki.
Wyłącz tę gównianą piosenkę!
Wybaczysz mi?
Wszystko naprawię.
Wszystko na miejscu.
Miejsce na wszystko.
Jeszcze tu.
Wszystko na miejscu.
Napisy: Ewa Zielińska