Powiesz Tylerowi, że uruchomiłam komputer Bev?
Tak.
Bev była na portalu randkowym. Jase?
Wiedziałeś, że była na portalu randkowym?
Brawo, nie?
Patrz.
Tęsknię za randkami.
Wciąż ekscytuje nas wspólne spędzanie czasu?
Poznawanie się bliżej?
Po 13 latach nie dowiem się o tobie niczego dobrego, prawda?
Jeśli było dobre, to od tego zaczęłaś.
Jason.
No dobra. To zamówmy dzisiaj pizzę, co?
Nie, chodzi mi o wartościowe wspólne chwile.
No wiesz, poza domem.
- Poza domem? - Tak.
Po co? Wychodzimy tylko po to, by poznać kogoś do siedzenia w domu.
Robiliśmy to już. I wygraliśmy. To nasza nagroda.
Nie chcę być z tymi, co przegrali.
Wiesz co? Trzasnęła o wiele ciszej niż ostatnio.
- Robi postępy. - Coś się dzieje.
Wczoraj była na mnie zła, bo mówię „Ach”, kiedy piję herbatę.
- Co? - Biorę łyka i mówię „Ach”,
co podobno jest „niepotrzebne” i „na pokaz”.
O, wróciłaś.
W porządku?
- Tak. - Tak.
O nie.
Oj, Jase. Chodź tutaj.
- Chodź tutaj. - Po co? Co się stało?
- Ktoś do niej napisał. O nie. - No nie.
- Była umówiona. - O Boże.
Na dzisiaj.
Ale nie może iść, bo umarła.
Tak, tak, wiem.
- Biedny George. - Odpiszmy, co?
- No co ty? - Dajmy mu znać.
Nie możesz. Patrz, jak dużo ze sobą pisali.
Znają się. Nie możemy odpowiedzieć: „Cześć. Umarła”.
No...
Musimy powiedzieć mu osobiście.
- Co ty robisz? - Potwierdzam randkę.
- Co? - Nie mogę tego przemilczeć.
Udajesz nieboszczkę. Umilkłaś na wieki.
Nie musisz iść.
Zabiera nas do Serafiny.
WARTO SIĘ STARAĆ
Łańcuchy dostaw są dziś bardzo złożone.
Zanieczyszczenie krzyżowe jest wszędzie. Na przykład etykietowanie żywności.
Ogranicza odpowiedzialność prawną,
zamiast chronić zdrowie publiczne, co jest sprzeczne z jego zamysłem.
Tak czy siak, wyślę ci artykuł.
O Boże! Kto wypuścił w domu pingwina?
Niech ktoś zadzwoni na pingwinią po... O, to ty.
Gdzie byłeś?
Spacerowałem w ogrodzie, ale się zmęczyłem.
Wiem. Nie da się przejść całego naraz.
Wiesz to, prawda, Stevie? Jest inaczej niż w dawnym domu.
Idąc do ogrodu, musisz wziąć wodę, bo możesz się zgubić.
Cieszysz się na Dzień Ziemi?
Weź auto elektryczne i nie mów, że pracujesz w firmie naftowej.
Albo masz duży dom. I wakacje.
O wszystkim, czym chwaliłbyś się przed 2010, teraz nie wspominaj.
Tak jest.
Biegnij dalej prawą stroną. Dawaj. Raz, dwa. Tak jak trenowaliśmy.
Marchewkę?
Jest 10.30.
Lubię zjeść pięć porcji wcześnie, żeby mieć potem z głowy.
Mogę o coś spytać?
Jak często chodzisz z Hayley na randki?
- Poza domem? - Tak.
- Po co? Nie jesteśmy singlami. - Właśnie.
Ludzie wychodzą dla seksu.
Nieważne, co mówią.
Niby tak lubią garncarstwo?
Daj spokój. Chodzą na te warsztaty dla seksu.
Dzbanki do mleka to tylko bonus.
Teraz w pubach mają kanapy.
Żeby wychodzenie wyglądało jak siedzenie w domu.
Czyli siedzę w domu z Hayley i mamy przestać gadać, założyć płaszcz,
pójść na przystanek,
jechać autobusem 20 minut,
usiąść pięć kilometrów dalej i znowu zacząć gadać?
Absurdalny pomysł.
- W punkt. - No i mam taki wysoki kredyt,
że siedzę w domu, żeby się opłaciło.
- Jasne. - Patrz.
Tak, dawaj! Tak, Georgie!
Dawaj! O to chodzi!
Proszę pana? Przepraszam.
Czy nasi chłopcy mogliby zagrać?
Inaczej jesteśmy facetami, którzy gapią się na dzieci.
- Rozumie pan? - Tak.
Mieli wybrać mniej skoordynowanych i nie chcą.
Ale wybraliśmy już mniej skoordynowanych.
To „dzieci”.
Dobra, Tyler, Theo, już.
Chodźcie, chłopaki.
- Lily, George. - O tak.
Dawaj, synu.
Bawcie się dobrze.
Dobra, chodźcie tu!
Koniec meczu. Brawo.
- Chodźcie. - Tyler, rozciągnij się.
Tak właśnie trzeba.
Brawo, synu.
Dzień dobry.
Czy jest Kat Reid?
- Jesteś zapisana? - Nie, ale nie muszę.
Jestem jej córką. Porzuciła mnie i chcę wiedzieć czemu.
Kat?
Chwila.
Okej. Już nieważne.
Wezmę tylko to.
Miłego dnia.
FRYZJERKA
CENTRUM OGRODNICZE
To wkurzające.
Nie wiem, jak inaczej przełykać.
Bardzo wkurzające.
- O tak. - Ale ładna.
- Rozsądna cena. - Droga.
No weź, kup ją.
Nie, włożę ją tylko raz.
- Mogę cię o coś spytać? - Tak.
Ile czasu spędzasz ze Scottem?
- Cztery, pięć wieczorów w tygodniu. - Serio?
My rzadko jesteśmy w tym samym pokoju.
Ale pamiętaj, że my mamy większy dom.
Nawet będąc w innych pokojach,
i tak jesteście bliżej, niż my po obu stronach salonu.
No tak. Mamy to szczęście.
Dobra. Kupię ją.
Zostawię metkę i może oddam w poniedziałek.
Spróbuję się nie pocić. Posiedzisz dziś z dziećmi?
- Co? - Proszę.
Potrzebują tego?
Są już duże.
Stevie sama prasuje sobie bluzki.
I zaczęła nitkować zęby. Sama z siebie.
Tak. Mówiłaś.
Princess ma gorszy okres
i myśli, że powinna być wtedy sama.
Ale wiem, że nie powinna.
- No dobra. - Tak!
Gdzie Jason zabiera cię na randkę?
O nie, nie Jason. George.
George?
Zdecydowanie pychota.
Może następnym razem dodaj parmigiano reggiano.
Nada trochę bardziej wyrazistego smaku, wiesz?
Ale przyprawiłaś idealnie.
- Miałaś miły dzień? - Tak.
Tak? Co podobało ci się najbardziej?
Kiedy rysowaliśmy świat.
No tak. Pokaż mi.
Możemy powiesić to na lodówce, prawda?
Co to jest?
- Proszę za mną. - Dobrze.
Ale emocje.
- Wyglądam okropnie? - Chwila, znam to.
- Ładna sukienka? - Tak.
Zawsze cię w niej lubiłem.
Powinna być rezerwacja na imię George.
- Jest. Proszę za mną. - Dziękuję.
Jase. Patrz na niego.
Wystroił się na naszą randkę.
To nie jest nasza randka.
Witaj, George. Przyszedłeś na spotkanie z Bev?
Dzień dobry.
Wyglądasz ładniej niż na zdjęciu.
O nie. Dziękuję. Jestem Nikki, przyjaciółka Bev.
Ona nie może przyjść.
Tak. Nie może przyjść...
Przykro mi, George. Bev zmarła.
Ale dzisiaj do mnie napisała.
To ja potwierdziłam spotkanie, bo chcieliśmy powiedzieć ci osobiście.
Przykro mi.
Zmarła?
- Tak. - Parę tygodni temu.
Tak. Nie żyje.
No cóż... to chyba dość normalne w naszym wieku.
Dlatego zawsze staram się umawiać w ciągu tygodnia.
- Pański szampan. - Zapraszam.
Nie, musimy lecieć.
Szampan powinien być pity przez piękne kobiety.
Nie.
Akurat wyglądam na zmęczoną.
Nie można tu palić, ale chyba uruchomisz zraszacze.
No tak.
Może jeden kieliszek.
Za Bev.
- Bev. - Mogę...
Idź po krzesło. Nie rób problemów.
Niby skąd?
Dobra. Pizza za pół godziny.
Tyler, przy takiej odległości zmęczą ci się oczy.
Dziękuję.
Proszę bardzo. To co robimy?
O Boże. Nie wiem. Dawno z wami nie zostawałam.
Ostatnio zrobiliśmy koktajl
i zbudowaliśmy fort z koców.
Nie musisz zostawać. Nie jestem mała.
Nie, w porządku.
Kocham córkę, ale miło pogadać z kimś powyżej pięciu lat.
Mozart napisał w tym wieku pierwszą symfonię, więc...
Cóż, Mozart narobił nam smrodu.
Pięć lat to trudny wiek?
Nie. Po prostu miło porozmawiać z kimś dorosłym.
Wszystko gra?
- No dobrze... - Moja mama odeszła, kiedy tyle miałam.
No tak.
Jeśli potrzebujesz się wygadać, to zostałoby między nami.
Mam szokująco złą pamięć i niewielu przyjaciół.
Tak.
Jak to się nazywa?
- To? - Tak.
To jest bluza.
Ach tak. Wygodna.
Tak.
Chyba kiedyś taką na sobie miałem.
Byłem po kolonoskopii
i córka mi ją założyła, kiedy wciąż byłem pod narkozą.
- No dobrze... - Cześć.
...powinniśmy już iść, nie?
Chcę wam podziękować za przemiły wieczór.
Cieszę się, że zrealizowałem chociaż część.
George, planowałeś coś jeszcze?
Myślałaś, że to cała randka? Skarbie, mój lek dopiero zaczął działać.
- Dobrze, robi się późno... - George.
- Wybacz ten ścisk. - Spoko.
Dokąd mnie zabierasz?
Naprawdę promieniejesz w półmroku, kochana.
- Jest 17.30. - To plus katarakty.
Nadaje wszystkiemu połysk niczym ze złotej ery Hollywood.
Ciul!
- Możesz prowadzić? - Szukając życia, zbliżamy się do śmierci.
Czyli... obeszłaś wszystkie Kat Reid w Londynie?
Nie, zrobiłam wstępną selekcję.
Ale niezbyt dobrze. Zepsułam jedną bat micwę.
Czemu teraz?
Po całym tym czasie?
Myślałam, że wróci, kiedy Bev umarła.
Teraz wiem, że nigdy nie wróci i muszę ją znaleźć.
Mówiłaś Jasonowi i Nikki?
Nie. Nikki by się zmartwiła.
No wiesz, ona zawsze się martwi.
Musisz to ignorować. Jakbyś mieszkała przy ruchliwej ulicy.
To i tak już koniec. Nie mogę jej znaleźć.
Och, Princess. Chodź tutaj.
To co mogę zrobić?
SALA BALOWA
Witam państwa.
- Przepraszam, na bal wymagamy marynarki. - Nie mam marynarki.
Mamy zapasową dla nieodpowiednio ubranych gości.
Naprawdę wyglądam lepiej niż wcześniej?
Tak.
- Tak. - O wiele.
Tak.
Zapraszamy państwa na parkiet z partnerami.
Następny taniec to quickstep.
Dzięki.
Powoli.
- Quickstep jest trudny. - Tak?
Kochany jest.
- Opowiedział antyniemiecki dowcip. - Tak, ale ironicznie.
Puszczał oczko.
Przyniósł podpiętki.
Dla kobiety, której wcześniej nie znał.
Ta nadzieja. To zaangażowanie.
Randki były kiedyś wydarzeniem. Liczył się czar.
Wiesz, po co jest czar?
Każdy, kto cię oczarował, próbował zaciągnąć cię do łóżka.
- Nie. - Tak.
Chodzi o to, żeby poczuć się wyjątkowo.
Chętnie...
Co się stało?
- To walc. - No to idź.
Podobno mężatka.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Właśnie! Nie trzeba głośno robić wydechu.
Wiem.
Nie wiem, co ona wyprawia.
Masz bardzo spoconą dłoń.
Bo za mocno ją ściskasz.
Gdybyś się tak nie pocił, to bym nie musiała.
Chyba znaleźliśmy się w impasie, Sylvie.
Patrz, jak George prowadzi.
Bardzo delikatna dominacja.
Kocha się tak samo, jak tańczy.
Co?
Nic.
- Jeśli chcesz coś powiedzieć... - Wracajmy już, dobrze?
George?
George? Zatrzymaliśmy się.
Faktycznie. Jesteśmy w domu?
Nie, chyba mamy awarię.
No tak, zdarza się.
Czy on...
Mówiłem wam, co myślę o Japończykach?
Hej. Czemu nie śpisz?
Wszystko dobrze? Chcesz światło? Żeby ciemność była przyjemniejsza?
Co to jest zagrożenie klimatyczne?
Gdzie to usłyszałaś?
CO TY ZROBISZ TEGO DNIA ZIEMI?
Jeśli włączysz światło, zaszkodzisz zwierzętom.
Nie, myślę, że nie.
Posłuchaj.
Nie musisz się martwić tymi sprawami.
Wielu ludzi bardzo ciężko pracuje,
- żeby było dobrze. - Ty też?
Wszyscy będziemy się bardziej starać.
Kiedy przyjdą powodzie, to zwierzęta się potopią?
Poczytamy bajkę?
Tak? Zobaczmy. Co my tu mamy?
Kto zabrał moje drzewo.
Wiewiórka, która...
OSTATNI MIŚ POLARNY
Mam przynieść Panią Mrugalską? Poczytamy coś przedwojennego? Tak? Dobrze.
Sam nie mogę pchać.
Ma 76 lat.
Myślałem o tobie.
Ja nie pcham. Ubabram się.
No dobra.
Niech będzie. Posiedzimy tu całą noc, tak?
Spędzisz ze mną trochę czasu. Przykro mi.
Koszmar.
George, możesz ściszyć na chwilę swój aparat słuchowy?
- Musimy porozmawiać. - Oczywiście.
Jesteście sami, skarbie.
- Prawie cię nie było. - Trochę mnie poniosło,
ale miło było spędzić czas z kimś, kto naprawdę się starał.
Ludzie mi mówią, że jestem przystojny i czarujący.
Bo jesteś wysoki i kobiety się mylą.
I też się staram.
Odwracanie głowy w lewo na kanapie
to nie jest staranie się.
Myślałem, że lubisz siedzieć w domu.
- O co ci chodzi? - Bo lubię.
Jasne, że lubię, ale...
kiedyś w domu byliśmy tylko we dwoje.
Teraz pełnimy tam inne funkcje.
Musimy wychodzić, żeby znów być we dwoje.
Gdzieś, gdzie jesteśmy ludźmi, których dostrzegamy.
Nie jestem tłem muzycznym, Jase.
- Musisz mnie dostrzegać. - Co za gadanie, Nikki, serio.
Dobra.
George? Możesz włączyć swój...
Obawiam się, że was poróżniłem. Mogę jakoś pomóc?
Raczej nie, ale dziękuję.
Byłem mężem mojej Lindy przez 43 lata. Może coś tam wiem.
Co stało się z Lindą?
Straciłem ją. Umarła.
Przykro mi.
Mnie też.
Jak się poznaliście?
Poznaliśmy się 13 lat temu.
No i...
kiedy pierwszy raz się pocałowaliśmy, pomyślałam: „Oto on.
Ostatni mężczyzna, którego zobaczę nago”.
Spotykałem się wtedy z kimś innym, więc u mnie to było inaczej.
No dobra.
- Jeśli... - Dostałem na jej punkcie obsesji.
Absolutnej obsesji.
Chciałem wiedzieć o niej wszystko. Jaką ma grupę krwi.
Czy papryka w proszku smakuje jej tak samo jak mnie.
Jaki układ miała jej klasa w szkole podstawowej.
I wciąż mam tę obsesję.
Totalną.
Podoba mi się nawet jej charakter pisma.
Dobra. Już lepiej.
To szczęście mieć kogoś, dla kogo możemy być mili.
To prawda.
Ale nie zawsze pamiętam, żeby cię dostrzegać,
ponieważ...
teraz jesteś uczuciem.
Jakim uczuciem?
Jak ciepłe światło.
Pomożesz mi teraz pchać to auto?
Nie mogę. Zniszczę sukienkę.
Zachowałam metkę. Chcę ją oddać.
Co? Dlaczego?
No bo... już nigdy jej nie założę, prawda?
Pokaż mi.
Czekaj, nie... Jase?
Po co to zrobiłeś?
Dopilnujemy, żebyś ją znosiła, dobra?
Dobra.
No to chodź.
Dobra.
Gotowi?
- Gotowy? Raz, dwa, trzy, już. - Tak. Dwa, trzy...
Pchamy.
Zapal!
Gotowi? Jedziemy!
Już! Jedź.
To jakiś, k..., żart?
Dobra. To do Serafiny na kolację, a potem do Rivoli na tańce!
DROGA BEV, JUTRO AKTUALNE?
O nie.
DROGI PAULU, NIE MOGĘ SIĘ DOCZEKAĆ
Cholera, Bev.
PRZYKRO MI, UMARŁA
SZYBKA ODPOWIEDŹ
Nie wierzę, że Karen zbudowała im fort z koców.
- Nie ma pojęcia, co robić z nastolatkami. - Bladego.
Napisy: Marzena Falkowska