Zanim zaczniemy, te kontrole...
- Spotkania. - Tak, spotkania.
Są dla wszystkich? Nie tylko dla nas?
Nie, dla wszystkich.
- To dobrze. - Super. Świetnie.
Traktuję swoją pracę poważnie. A zatem Princess.
Princess, tak. Ostatnio ma lekką huśtawkę nastrojów.
To chyba typowe dla nastolatek, nie?
Pamiętam, że ja co chwilę wybuchałam płaczem.
Z tego się wyrasta, prawda?
Przeważnie. No bo dziś też płakałam.
Z zaskoczenia wzięła mnie ładna skrzynka na kwiaty.
Nie mają ogrodu, ale jakoś sobie radzą.
Była bardzo ładna.
Dobrze. A Tyler?
W porządku. No, jeśli chodzi o jego drużynę,
to tak sobie, bo biedaczka nigdy nie wybierają.
Sporo adoptowanych dzieci ma problem ze sportem drużynowym.
Naprawdę?
Trudno im zabłysnąć przez te wszystkie relacje.
Ale nie gra też za dobrze w piłkę, nie?
No tak. Przepraszam, pójdę po wodę.
Uspokój się.
Słuchaj, mam pomysł. Myślę, że jest dobry.
Po prostu to powiem, dobra?
Założę drużynę piłkarską.
Dla Tylera i innych dzieci od Noaha, które sobie nie radzą.
Adopcyjny klub piłkarski, w którym każdy dostanie szansę.
Co myślisz?
Że to świetny pomysł.
Podnieca mnie, kiedy mówisz o dzieciach z marginesu.
- Szkoda. Lubiłem tę kawiarnię. - Tak.
WARTO SIĘ STARAĆ
146 KILOMETRÓW
Dobra, wychodzę.
Karen przyjdzie za pięć minut.
Sorry, przypomnij mi, o co chodzi.
Jedziemy do Brighton po stół, który znalazłam w sieci.
Zamierzam go odnowić, a potem sprzedać.
A w Londynie nie ma stołów?
Ten jest bardzo ładny. I kosztuje tylko 40 funtów,
co za taki stół jest...
Pokaż mi go.
Sorry, nie ładuje się. Ale ma potencjał.
Jest bardzo klasyczny.
Ma... nogi...
a na górze blat.
Jak to stół. Nie wiedziałam, że interesują cię takie rzeczy.
Po prostu chcę być finansowo niezależna.
Tak.
To pożyczysz mi 40 funtów?
No nie wierzę.
Co?
A tak. Freddy mi zrobił.
Słynni trenerzy takie noszą.
Masz wyważone oczekiwania?
Jasne. Chcę tylko stworzyć środowisko, w którym zbudują przyjaźń,
zrealizują potencjał i znajdą szczęście.
Tak, to bardzo wyważone oczekiwania.
To najtrudniejsze przypadki Noah.
Minie trochę czasu, zanim nawiążesz z nimi kontakt.
Nie bez powodu mieli wcześniej kłopoty.
Jasne, ale naprawdę czuję, że mogę pomóc.
Zmienić ich życie.
Jason, widziałam, że ściągnąłeś Młodych gniewnych.
- No tak. To... - Jason.
Musisz posłuchać, co chcę ci powiedzieć,
a mówię to jako ktoś pełen miłości
do osoby, którą jesteś.
Nie jesteś Michelle Pfeiffer.
Muszę usłyszeć, jak to powtarzasz.
Nie jestem Michelle Pfeiffer.
- Na razie. Miłego dnia. - Pa.
Jestem Michelle Pfeiffer.
Mama odwołała spotkanie.
- Co? Czemu? - Napisała mi,
że kot śpi jej na kolanach i nie chce wstawać i mu przeszkadzać.
To jawne kłamstwo. Wiesz co?
Wie, że Karen nie ma
i pojechała skorzystać z jej jacuzzi. No nie mogę.
To masz wolny dzień.
- Skorzystaj. - Karen już jest! Pa!
- Do zobaczenia. - Pa.
Serio.
Kiedy ostatnio zrobiłaś coś dla siebie, bez dzieci?
- Niedawno miałam mammografię. - Nie. Coś miłego.
Coś dla siebie. No już.
Zrób to. Pa.
- Dobra, mistrzu. Chodź. - Pa.
- Idę. - Pa!
- Pa, mamo.
- Na pewno tego chcesz? - Tak.
Ale to stary adres. Pewnie jej tam nie będzie.
To moja mama. Muszę spróbować.
Nie. Myślę, że musimy powiedzieć Nikki.
Jeszcze nie. Zdenerwuje się. Wiesz o tym.
- Tak, ale... - Ja i tak jadę. Muszę wiedzieć.
Albo mi potowarzyszysz, jak odpowiedzialna dorosła,
albo pojadę sama pociągiem.
Może wypiję alkohol, bo się denerwuję,
dotrę do Brighthon, zdemoralizowanego miasta,
i zapukam do obcego domu, który może być meliną.
No dobra.
Ale jeśli ją znajdziesz, powiesz Nikki. Taka jest umowa.
I nie miałam z tym nic wspólnego, jasne?
Spokojnie.
Wszystko będzie dobrze.
O Boże!
- Hej. - Co robisz?
Zmiana planów. Pomyślałam, że pojadę z wami na wycieczkę.
Jesteś pewna? Będzie bardzo nudno, nie?
- Tak. - Właśnie.
Będzie bardzo nudno.
Nie szkodzi. Cola light czy fanta?
- Fanta. - O Boże. Wspaniały wybór.
- Proszę, Karen. - Dzięki.
Nie przeszkadza wam, że pojadę?
Nie widzę przeszkód. A ty?
Ja też nie widzę.
No to już. Wycieczka!
Hura. Wycieczka.
No tak.
- Hej... - Nie.
Wiem, że planujesz przepłynąć Atlantyk.
- Tak. - Więc potrzebujesz trenera.
Wiosłowałem na najlepszym uniwersytecie w kraju.
- Którym? Oksfordzkim? - Oksfordzkim?
Jasne, O czym szumią wierzby. Spakujmy kosz piknikowy
i popłyńmy barką do Borsuka na ciasto i piwo imbirowe.
Ponoć chodzi o ocean. Potrzebujesz absolwenta Portsmouth.
Tam rzeki mają pływy.
Jeśli myślisz, że nie widać tego w ramionach, to oszalałeś.
Poza tym każdy absolwent Portsmouth
pokonał wielką życiową przeszkodę:
studia na Portsmouth.
A teraz bierz płaszcz. Idziemy nad wodę.
Migusiem! Rzeka czeka, kolego.
Dobrze. Witajcie.
Kogo my tu mamy? Michael?
- Max, Kelly... - Tutaj.
- ...Sam... - Jestem.
...Theo i Tyler.
Bum. Jesteśmy Karasie z Camden.
Jesteśmy otwarci na inne sugestie...
- Nazwa jest już klepnięta. - W radzie?
Okazuje się, że rada miejska zaakceptowała już tę nazwę.
Łatwo wpadam w szał.
Zapamiętam to.
Dobrze, zanim zaczniemy pierwszy mecz,
chcę z wami porozmawiać o słowie „odporność”.
Czy ktoś wie, co ono oznacza?
Że masz dużą głowę.
- Nie. - Zamknij się, łbie.
- Wiecie co? - Odpuść, bo zaczną skandować.
Jesteście tu, bo nie chcą was w innych drużynach.
Szufladkują was.
Zawsze tak mieliście, nie?
Mówią, że macie zaburzenie opozycyjno-buntownicze.
Cicho. Wcale nie!
Albo że jesteście trudni,
nieposłuszni, dysfunkcyjni, dziwni.
Wiecie, co ja na to?
Nie. Wiecie, co ja na to?
Nie skończyłem.
Nie dotarłem do pozytywnego wniosku,
więc nie bierzcie sobie tego do serca.
Dobra. Pracowałem nad ustawieniem. Nie widzę żadnych dziur. Jak myślisz?
- Sześcioro w drużynie? - Tak.
Wpisałeś dwa razy Maxa.
No tak.
- Muszę to nosić? - Tak. Ma twoje inicjały.
Trenerzy takie noszą.
Wyglądam, jakbym był pracował dla Auto Asysty.
Będą mnie prosić o naprawy.
Wyglądamy super. Wierz mi.
Mogę to złamać?
Nie rób tak. Nie łam...
Posłuchamy muzyki?
Nie możemy. Utknął tam audiobook dziadka i się nie da.
Napisał do ciebie?
Co?
Mówiłaś, że facet do ciebie napisze, jeśli sprzeda stół.
Powinnaś sprawdzić,
bo może go sprzedał i lepiej tam nie jechać.
Nie, nie trzeba. Wciąż jest dostępny.
- Na pewno? - Tak, Karen. Na pewno.
Co to za audiobook?
Prawdziwy test wytrzymałości.
Człowiek kontra woda. Klasyczne starcie.
Jak można nie kochać tego sportu?
Żałosne zdechlaki.
Dobra, mów.
Jaki masz plan treningowy?
Dużo sprintu na pobliskiej bieżni.
Najpierw szerokość, potem zobaczymy.
Dobra. A co z ergometrem?
- Dużo sesji na 5 km. - Super.
- Jaki jest twój rekord? - Około 2 km.
Dobra. A dietę zmieniłeś? Powiedz, co jadłeś na śniadanie.
Śniadanie...
Przepyszne racuchy z nieprzesadnym kompotem jagodowym.
Scott, nie. Musisz jeść 20 białek dziennie.
- Dwadzieścia? - Tak. Chodzi o białko.
Dobra, może... Pokaż mi swoją technikę.
Dobra. No to...
- I tak dalej. - Dobra.
Jesteś tego całkowicie pewien?
To w końcu Atlantyk.
Wiem, co sobie myślisz. Jest trochę filigranowy.
Na pewno w porównaniu z Pacyfikiem. Ocean dla tchórzy.
Ale podchodzę do tego z pokorą.
Zacznijmy od Atlantyku i zobaczmy, jak pójdzie.
- To 5000 kilometrów. - Więc trzeba się śpieszyć.
Pokrywy lodowe się topią. W przyszłym roku będzie więcej.
Rozdział piąty.
Zapomnianym katalizatorem
zaangażowania USA w wojnę było zatopienie RMS Lusitanii.
Tragedię tą spowodowało tragiczne oszustwo.
Mimo niefortunnego początku
zignorowano liczne ostrzeżenia, dzięki którym spokojna podróż
nie musiała zakończyć się katastrofą.
Chcesz, żebym się targowała?
Co? Nie musisz wchodzić.
Nie zostanę w aucie.
Jestem w tym świetna.
Wyglądam, jakbym miała się rozpłakać i ludzie się stresują.
Wiesz co?
Chyba się rozmyśliłam co do tego stołu.
Naprawdę?
Tak.
Myślę po prostu, że stoły są teraz taką modą. Kaprysem.
Też się o to martwiłam.
Nie chcę w nie wchodzić, kiedy wszyscy siedzą w NFT.
Tak.
Jesteś pewna?
Możemy zjeść frytki na molo?
Nie martw się. To tylko stół.
Czemu się tak smucisz?
To chyba przez ten audiobook.
Byli tacy młodzi.
Bogu dzięki. Myślałam, że tylko ja go przeżywam.
Świetna obrona.
Dobra, wracamy do gry.
Mamy jeszcze o co grać.
5-0 to w piłce nożnej bardzo niebezpieczna przewaga.
Męczą się. Patrzcie. Są padnięci.
Za mocno się cieszyli.
- Mogę prosić? - Tak.
Rzucaliśmy monetą. Chciałbym ją odzyskać.
Max!
Mam tylko kartę.
Pamiętaj, obie ręce. Pióra równolegle do wody przy powrocie.
Trzymaj pióra prostopadle i pokaż mi ruch.
- Tak. - Nie widzę prostopadłych piór ani ruchu.
Patrzę, ale nie widzę.
Pióro, prostopadle. Pióro...
- Tracisz łódkę. - Wiem.
Bo się nie skupiasz.
Czekaj.
- Uciekło. - Zaraz złapię.
To Ocean Atlantycki.
Wiatr ma 150 km/h. Wiosło jest już w Portugalii.
Nawet nie myśl, żeby podpływać.
No, nie zamierzam.
- I dobrze. - Nie umiem pływać.
Nie muszę, nie? Bo jestem w łódce.
Możemy wracać? Wystarczy wycieczki?
Tak. Nie do końca było
jak w Thelmie i Louise, na co liczyłam.
Co? Chciałaś uciekać przed policją?
Trochę.
Dobra. Jesteś pewna, że nie chcesz tego stołu?
Szkoda tyle jechać i nawet nie zerknąć.
Nie jesteś choć trochę ciekawa?
Mam już dobry stół. Nie potrzebuję drugiego.
- No... - Upiększyłam go w wyobraźni.
- A jeśli okaże się gorszy? - A jeśli lepszy?
Nie wiesz, póki nie sprawdzisz.
Żałujemy tego, czego nie robimy, a nie tego, co robimy.
Zawsze to mówię.
Nie wybaczę sobie, jeśli nie sprawdzę. A jeśli będę czekać, stół może zniknąć.
Świetnie.
Muszę przyznać,
że bardzo się cieszę, że go zobaczę.
Dasz radę! Z życiem!
Ale pech. Zdecydowanie.
Dobra. Fantastycznie wam poszło. Szczerze.
Wynik 8-0 bardzo im pochlebia.
W ogóle nie odzwierciedla gry. Sześć udanych ataków, dwa spalone.
Dzięki. Brawo. Parę dobrych obron.
Przepraszam. Ma pan może przewody rozruchowe?
Akumulator mi padł.
Jestem dyrektorem ds. planowania strategicznego.
- Dobra, zerknę. Chodźmy. - Dzięki.
Sorry. Nie było za dobrze, nie?
- Było super. - Naprawdę?
Nie byłem najgorszy.
Okrągła i duża, zajmuje pół podwórza.
- Głowa Jasona! - No dobra.
- Fajna zabawa. - Okrągła i duża.
- Dobra. - Zajmuje pół podwórza.
Głowa Jasona! Głowa Jasona!
Głowa do tyłu. Brzuch w górze.
O tak. Kop wyprostowaną nogą.
Tak, dawaj.
Już dobrze. W porządku?
- Wracaj tu. - Nie podoba mi się.
Wyciągnę cię.
O Boże.
- Na pewno mam nie wchodzić? - Nie!
Nie możesz.
Mnie to nie przeszkadza.
Potrzebujemy zapasów. No wiesz, na drogę powrotną.
To ma być wycieczka, nie?
No tak. Dobrze. Świetnie.
- To czego chcemy? - Czego chcemy?
Colę light.
Fantę, popcorn.
- Słodki i słony. - Pistacje w skorupkach.
Mokre chusteczki.
Czekajcie, zapiszę sobie.
Dobrze. Pistacje w skorupkach.
Cześć. Jestem Princess. Cześć.
Jestem Princess.
Cześć, jestem Prince...
Przepraszam, kto?
Jest Kat?
Kat?
Kat Reid?
Nie, przed chwilą wyszła do sklepu.
Wie pan, kiedy wróci?
Która godzina? Minęła 15.00, a wyszła w 2018.
- Więc... - Wyjechała?
Na to wygląda, tak.
Chociaż w tym sklepie trudno cokolwiek znaleźć.
Dobra, mimo wszystko spróbuję.
Macie dział wędliniarski?
Mamy szynkę.
Szynkę?
Czyli jesteś córką Szy?
Czyją?
Mówili na nią Sza.
Dlaczego?
Bo dużo mówiła.
No tak.
Wie pan, dokąd pojechała?
Nie mam pojęcia. Podobno za granicę. Może.
Może mi pan powiedzieć, jaka jest?
Jest jak słońce.
Kiedy na ciebie świeci, jest... wow, wiesz?
Myślisz, że tak zostanie.
A potem nagle znika, bo twoja kolej się skończyła.
I świeci na kogoś innego.
Rozumiem.
Przykro mi.
- Pójdę już. - Jeśli ją znajdziesz,
powiedz jej, że jej rybka zdechła. Nie zdechła, ale tak jej powiedz.
Co się stało?
Muszę jej powiedzieć, że szukałaś mamy.
Nie, proszę.
- Princess... - Proszę, nie teraz.
Dobrze.
Znalazłam prawie wszystko.
Nie mieli tylko siemienia lnianego.
Co się dzieje?
Gdzie jest stół?
- Nikki... - Już go sprzedał.
Jak to?
Teraz jest na nie duży popyt.
Chyba bardzo szybko schodzą.
Możemy wracać?
Tak się nie robi.
Przyjechałyśmy z daleka.
- Co robisz? - Sorry, ale tak nie można.
Karen, zrób coś.
- Co? - Nie wiem. Coś.
Coś innego!
Nikki!
Przepraszam.
O nie.
O Boże.
Nikki, wyjaśnię ci.
- Zabieram stół. - Co?
Zabieram stół i możliwe, że zadzwoni na policję. Chodź.
Co?
Liczy się czas, Karen!
Patrz na nią.
Zrobi dla ciebie wszystko. Musisz jej powiedzieć. Zrozumie.
Powiem, obiecuję. Ale w swoim czasie.
Nie wiedziałam, jaki lubisz styl, więc wzięłam pierwszy z brzegu.
- Nikki. - Zostawiłam mu 40 funtów,
a z kieszeni wypadła mi pomadka. Nieźle na tym wyszedł.
Kurde.
Złapią nas. Jedź, Karen, szybko!
Wiem! Próbuję zapiąć pas!
- Pośpiesz się! - O Boże!
Rozdział 11.
Wbrew przeciwnościom losu niektórzy przeżyli i wrócili do domu...
Dobry jest. Tak.
Chciałam nadać mu trochę charakteru.
No i nadałaś.
Podoba mi się, jak przyciąga oko.
Nawet jeśli próbujemy odwrócić wzrok, to...
Mogę odnowić wasze rzeczy.
Nie.
Skup się na swoim biznesie.
Ile za niego chcesz?
Sto dwadzieścia. Bo to unikat.
Oddam ci 40 funtów, kiedy go sprzedam.
Inaczej możesz zachować stolik.
Cudownie.
Chwilę później nastąpił drugi wybuch
wewnątrz kadłuba Lusitanii, gdzie uderzyła torpeda.
Statek zaczął o wiele szybciej tonąć.
ŚWIETNY ODNOWIONY STOLIK
0 WYŚWIETLEŃ 0 OFERT
Wpisałeś dwa razy Maxa.
Napisy: Marzena Falkowska