NA ZAWSZE W NASZYCH SERCACH KWIACIARNIA BEZ & CIERŃ
Bez i cierń.
Dzień dobry. Zastanawiam się, czy może mi pani pomóc.
Zamówiłam ostatnio kwiaty na pogrzeb, ale nigdy nie dotarły.
Przepraszam.
Tak. Jestem rozczarowana.
Mamy wysłać więcej?
Gdyby znowu umarła?
Nie. Chciałam raczej spytać, czy moja płatność dotarła.
Niedawno się przeprowadziłam. Mogę sprawdzić adres?
Tak, oczywiście.
Pani nazwisko?
Kat. Kat Reid.
Tak, widzę.
Świetnie. Jaki adres pani ma?
Przepraszam, jak to się pisze?
To znaczy ja wiem. Sprawdzam tylko, czy dobrze pani zapisała.
C-A-R-T-O-I...
VALLDEMOSSA, MAJORKA
Majorka?
WARTO SIĘ STARAĆ
Znowu.
Słowa „dom lalki” powinny być na górze ogłoszenia.
Mówię ci, robią to specjalnie.
- Poproszę o zwrot. - Ale małe.
Nic się tam nie zmieści.
Halo?
Coś jest nie tak. Nie ma sygnału.
Bawiłaś się termostatem?
Nie, nie bawiłam się.
Bo mówiłem ci,
- że nie... - Dobra, masz mnie.
Kiedy tylko wychodzisz, to się nim bawię.
Wiem, że nie można. Ale ten dreszczyk emocji!
Czasem zapraszam koleżanki i nie możemy się od niego oderwać.
Miło, że się interesują.
Damy ci znać. Dobrze. Dziękuję.
Dobrze. Pa, pa. To był Noah.
Chce, żebyśmy opowiedzieli chętnym o adopcji.
Kiedy?
Po południu.
Inna para odwołała. Nie byliśmy pierwszym wyborem.
Coś taka negatywna?
Kiedy odebrałam, powiedział: „Cześć, Emily”.
Tak. Może masz rację.
Ale nie wiem, czy powinnam pouczać innych.
Powinnaś. Będziesz świetna.
- Naprawdę? - Jasne.
Jesteście świetnymi rodzicami. Wasze rady mogą komuś pomóc.
Dziękuję.
Mam uraz kręgosłupa od tej huśtawki nastrojów.
- Bo jesteś zbyt sztywna. - Co?
Musisz się przy niej odprężyć.
Podobno jeśli atakuje nas niedźwiedź,
musimy się poddać.
Pozwolić na wszystko.
Z nią musisz tak samo. O tak.
- Daj się. - Przestań.
Możesz odblokować Karen? Znów wysłała mi coś do ciebie.
- Umiera? - Nie.
To mnie nie interesuje. Jeśli nie umiera, dla mnie jest martwa.
Co tam, Vic? Cieszysz się na randkę? Co zaplanowałeś?
Chyba ją odwołam.
Co? Nie. Dlaczego?
To nie dla mnie.
Nie umiem rozmawiać z ludźmi. Tym bardziej z kobietami.
W życiu są ważniejsze rzeczy niż naprawa termostatu
i może półki w łazience, jeśli masz czas.
Wiesz co? Dobra. Co włożysz?
- To znaczy? - Może kupisz sobie jakieś nowe ciuchy?
Może jakieś ładne buty. Kobiety je zauważają.
Nie kupuję nowych butów.
Mam 77 lat. Nie zdążę znosić. Lada chwila mogę umrzeć.
Jejku, Vic.
Jakie buty lubi Jason?
Bo mogę kupić numer większe i dostanie je, kiedy umrę.
No tak. To by było jakąś otuchą.
Właśnie.
Do zobaczenia.
Miejmy nadzieję.
No dawaj, Scott.
O Boże, to jest... Chwila.
Nie możesz już padać. Nawet nie zaczęliśmy.
- To dużo schodów. - Nie sądzę.
Chyba że Dorothy jest na sterydach.
Zaczynam mieć poważne wątpliwości, czy sobie z tym poradzę.
Wczoraj zrobiłem risotto i wciąż boli mnie ręka.
Nie wiem, czy potrafiłbym przepłynąć łódką ocean.
Chyba masz rację.
Od kiedy wiesz?
Te schody nie były treningiem.
To tylko schody do centrum wioślarskiego.
To czemu poganiałeś mnie z zegarkiem?
Bo trochę się spóźniłeś.
To szaleństwo.
Naprawdę. Muszę to odwołać. W końcu, no...
Mogę zginąć.
Więcej niż „mogę”, stary.
Siema, tato.
Buty czarne czy brązowe?
- Co? - Jakie buty wolisz? Czarne czy brązowe?
Chyba brązowe.
A jaki masz rozmiar kołnierzyka?
Nie wiem, 50 cm?
To bardzo dużo.
O co tu chodzi?
Tato, co...
Tato?
Wezmę te buty i o rozmiar większą koszulę.
Dobrze. Chcę, żebyśmy byli całkowicie szczerzy.
Pomożemy tylko, przyznając się do błędów.
Nie takich, że czasem za mocno kochamy. Prawdziwych błędów.
Na przykład wtedy,
jak porzuconym dzieciom puściliśmy Bambi.
Och. Albo jak zapomniałeś odebrać Tylera i myślał, że znowu go adoptują.
O twoich błędach też powiemy?
Tak, jasne.
- Jak będzie czas. - Dzięki, że jesteście.
Hej, Noah.
Cześć, tato.
Nosiłbyś kamizelki?
Co? Nie. A co?
Szkoda.
Czemu mnie o to pytasz?
Tato? Czemu...
Rozłączył się.
LONDYN - MAJORKA
Format jest bardzo luźny.
Chcemy relacji z pierwszej ręki. Mówcie bez ogródek.
Muszą wiedzieć, że to nie pestka.
Jase może wiele powiedzieć o kłopotach.
No...
Są pozostali.
Zapłaciłem.
- Ben i Denise? - Znacie ich?
Tak, znamy.
To najgorsi ludzie na świecie.
Nik. Princess i Tyler byli u nich przed nami.
Mieli domek na drzewie itp.
Zawsze pozytywnie wypowiadają się o procesie.
- Przepraszam. - Już. Nikki...
- Jest łatwiej, jak oddaje się te trudne. - Proszę, nie.
Ahoj-hoj, Jason.
Ben. Denise.
Jason. Nikki.
Denise. Ben.
Nikki.
Noah.
Cieszymy się, że też tu jesteście.
Martwiliśmy się, że mamy za mało do powiedzenia.
Wszystko poszło u nas bardzo gładko. Świetnie, że pokażecie drugą stronę.
Dobrze. Przygotujemy się?
Tak.
- Dobra. - Co?
Rezygnujemy ze szczerości. Ani jednego złego słowa o dzieciach.
Wyjdą stąd ze świadomością, jak cudowni są Princess i Tyler.
Wygrajmy to spotkanie.
MYŚLISZ O ADOPCJI? SPOTKANIE DZISIAJ
- Witaj. - Hej.
Jestem Vic.
Padł ci dzwonek.
Witamy na naszym spotkaniu o adopcji.
Denise, zaczniemy od ciebie?
Adoptowaliśmy Lulu pięć lat temu
i muszę przyznać, że jesteśmy zachwyceni.
Tak, my też.
Mieliśmy szczęście.
Tak. My też się tak czujemy.
Ma mnóstwo pasji. Muzykę, pisanie, taniec.
Princess też.
Tyler uwielbia fonty.
To znaczy kroje pisma.
Po prostu je kocha. Może z wyjątkiem Helvetiki.
Jeśli chcesz zobaczyć pasję, Denise, pokaż mu plakat z Helvetiką.
O co mu chodzi?
I świetnie radzi sobie w szkole.
Egzamin końcowy zdaje rok wcześniej.
Princess ma nissana micrę.
Świetnie.
Może porozmawiamy trochę o trudnościach, jakie napotkaliśmy.
Jason, mówiłeś, że na początku trudno było znaleźć strukturę.
Tak mówiłeś?
Tak. No, na początku zdarzały się trudne chwile.
Przez pierwszą godzinę albo dwie.
Ale potem, muszę powiedzieć, było już bardzo łatwo.
No tak.
To bardzo miłe z twojej strony.
Niestety parę rzeczy uszło mojej uwadze po śmierci Paula.
Masz za dużą koszulę.
Mój syn ma szerokie ramiona.
Kiedyś będzie jego.
- Dzięki. - Proszę. Już działa.
Dobra. Będę się zbierał.
Napijesz się herbaty?
- Na pewno? - Jesteś tu od godziny.
Powinieneś pewnie wejść.
To byłaby miła odmiana.
Ostatnio mam mało gości.
Skąd wiesz? Miałaś zepsuty dzwonek.
Możesz być bardzo popularną kobietą.
Dobrze, sprawdźmy, co uszło twojej uwadze.
Dzień dobry.
Wejdzie pan na chwilę? Chciałabym porozmawiać.
Chodzi o e-mail Karen w sprawie limitu prędkości?
Naprawdę żałuje swojego tonu.
Nie. Ktoś chce się z panem zobaczyć.
SUPERBOHATER!
DZIĘKUJĘ, SCOTT
NASZ BOHATER!
ATLANTYCKI SCOTT
Stevie opowiadała nam o wyprawie
i rodzice zebrali trochę pieniędzy.
520 FUNTÓW
Stevie?
Tak. Ciągle o panu mówi. Niektórzy widzieli też artykuł.
TATA-BOHATER PRZECIW WZROSTOWI POZIOMU MÓRZ
Proszę, tatusiu.
TATA
Co robisz lubić w wolnym czasie?
Co?
Pytałam, co lubisz robić
w wolnym czasie.
Lubię czytać.
Vic!
Może usiądziemy i lepiej się poznamy?
...rodzone matki o nie nie dbają.
Potomstwem opiekuje się starsze rodzeństwo.
Kiedy młode kończą trzy lata...
PASZPORTY
Teraz za bezpieczeństwo młodszych odpowiadają starsze ptaki...
Będę u siebie.
Mniejszy niż przeciętny lęg ma niewielkie szanse.
Kocham cię.
...sam narażony jest na atak.
Nauczył się brać odpowiedzialność...
Chyba możesz już zdjąć maskę.
Masz ładną twarz.
Więc...
brawo.
Dzięki.
Dziwnie jest znowu to robić.
Wszystko jest dziwne.
Ja wypełniam czas naprawami.
Bo nie naprawisz tylko złamanego serca?
Nie, z suszarkami też sobie nie radzę.
No dobra, jeśli mam nałożyć filc na dach tej szopy, to...
Zaparzę herbatę.
Cóż, nie wszystko szło gładko.
Kiedyś zeszliśmy i znaleźliśmy w lodówce dwa otwarte masła.
Nie jesteśmy idealni.
Dobrze. Mamy dużo pytań.
DZIĘKUJEMY ZA WYBÓR AIR ESPAÑA NA DZISIEJSZY LOT
- Pierwsze jest o zaufaniu. - Przepraszam na chwilę.
Princess, zrobisz mi popcorn?
Princess?
Długo się staraliśmy, żeby Denise zaszła w ciążę
i to była mordęga, szczerze mówiąc.
Nikt się dobrze nie bawił, a zwłaszcza ja.
Jej też było bardzo ciężko.
Była u wielu specjalistów, ale na nic się to nie zdało.
Była w bardzo niekomfortowym położeniu
przez dłuższy czas i w pewnym momencie pomyślałem:
„Nie, nie, nie. To okropne.
Więcej już tak nie mogę”.
I przestaliśmy.
Oczywiście nie winię Denise.
To jedna z najlepszych...
Dzień dobry. Ktoś chyba użył mojej karty, żeby coś kupić.
Tak. Lot na Majorkę.
Przede wszystkim nie zarezerwowałam lotu na Majorkę.
Przepraszam, to...
PRZEPRASZAM, MUSZĘ JĄ ZNALEŹĆ
Wtedy zwróciliśmy się do Noaha.
No i muszę przyznać, że dał radę.
- Musimy iść. - Co?
Mamy jeszcze parę pytań.
Już wystarczy.
To nie takie trudne.
Serio. Najgłupsi ludzie mają dzieci. Nie kombinujcie za bardzo.
Powodzenia.
- Mikrofon. - Sorry.
No to chyba kończymy.
Powiedz Vicowi, że jedziemy. Pa.
Dałem „Znajdź telefon”. Jedzie teraz na lotnisko.
- Na Majorkę lecą z terminalu 3. - Chwila. Lot startuje o 19.20.
- Metrem nie zdążymy. - Musimy ją zatrzymać. Co robimy?
Jest na konferencji i mówi, że to się liczy jako dzień w biurze.
Raczej nie, stary.
Bardzo wam dziękujemy.
Nie ma za co. To po drodze.
Dokąd lecicie?
- Paryż. - Belgia.
Belgia z przesiadką w Paryżu.
- Świetnie. - Nigdy nie myślałam o Belgii.
Jest na mojej liście miejsc do odwiedzenia przed śmiercią.
Zawsze chciałam tam polecieć i zobaczyć...
płytki...
i kanapki.
Bez bagażu?
To zupełne last minute.
Kiedy mam chętkę na gofry, nic mnie nie powstrzyma.
Gdzie się zatrzymacie?
W Kerplunken.
- Kerplunken. Tak. - Tak.
W Kerplunken.
Tak, pojedziemy do Kerplunken.
Obejrzymy płytki, zjemy kanapki. Nie mogę się doczekać.
Tu Princess. Zostaw...
Nie odbiera.
Mamy jakiś plan?
Zabierzemy ją do domu i to ukrócimy.
Ale wtedy nigdy nam już nic nie powie ani nam nie zaufa.
Okropnie byłoby stracić zaufanie poduszek ułożonych w kształt córki.
W porządku?
Tak.
Szuka tylko odpowiedzi.
Żadnych nie znajdzie.
To jest jakaś odpowiedź.
Jeszcze raz na A406, moi drodzy.
Jeszcze raz.
ODLOTY
19.20 - MAJORKA - BRAMKA 12 WEJŚCIE NA POKŁAD
Bardzo dziękujemy. Jeśli możemy coś dla was zrobić...
Mają takie piękne Château Thivin Côte de Brouilly
w caviste na rue Montorgueil...
Cóż.
Kurde, to po drugiej stronie.
Czekaj. Za bieganie na lotnisku grozi waterboarding.
Nie widzę jej.
Tam jest! Princess!
Sorry.
Dokąd poszła?
Już dobrze.
Jaki miałaś plan, skarbie?
Chciałam tylko znaleźć mamę.
Mam do niej parę pytań.
Ale pomyliłam miejsca,
bo czasem strzałka w górę znaczy w górę, a czasem prosto,
a to zupełnie bez sensu.
Stanęłam w złej kolejce i ludzie byli dla mnie strasznie niemili.
W życiu wszystko jest trudniejsze niż w telewizji.
A potem ochroniarz ciągle się na mnie gapił.
Zaczęłam ziewać, żeby nie wyglądało, że coś planuję,
ale on i tak się gapił, nieważne, ile ziewałam.
A nawet bardziej.
Więc poszłam kupić duże toblerone.
Wtedy przyszliście.
Co z Tylerem?
W porządku. Jest z dziadkiem.
O co chciałaś ją spytać?
Zrobiłam listę.
Ma dwie strony.
Może do niej napiszemy?
Nie. Wtedy może znowu uciec. Muszę lecieć już.
Obiecuję, że ci pomożemy,
ale nie polecisz sama do Hiszpanii.
Przykro mi, nie.
Zabrałam wam paszporty
i użyłam twojej karty.
Nie szkodzi.
Przestanę kupować mebelki.
- Znowu przyszły? - Tak.
Ale nie szkodzi, bo zamówiłem kontenerek, żeby się ich pozbyć.
Bardzo przepraszam.
Nie szkodzi. Może zwrócą nam za bilet.
Chodź tutaj.
Dziękuję.
DLACZEGO NAZWAŁAŚ MNIE PRINCESS?
Dzień dobry. Słucham.
Albo baton czekoladowy.
Gdzie jest? Nie widzę jej.
Nie wiem.
Hej, gdzie jesteś?
Miała dwie strony.
- Co? - Zasługuje na odpowiedzi.
Nie przestanie. Nie możemy jej puścić.
Muszę polecieć za nią.
Kupiłam bilet.
Przepraszam, co takiego?
- Żartujesz? - Muszę kończyć.
Nikki...
Popełniłam chyba duży błąd.
Ja też.
Sorry.
OPINIE O SPOTKANIU ADOPCYJNYM
Podać coś do picia lub jedzenia?
Jaki macie alkohol?
Czerwone i białe wino, destylowaną wódkę,
gin i tonic oraz różne piwa kratfowe.
Świetnie.
Poproszę to wszystko
i orzeszki.
Napisy: Marzena Falkowska