ATLANTYCKI SCOTT
Dzień dobry.
Dziś płynę przez Atlantyk.
O rety. Powodzenia.
O Boże. Znowu przyszedł ten sezon.
Nie będzie gdzie parkować.
Dobra.
Cały ten „start” jest o 12.00,
więc będzie mało czasu, żeby zdążyć na mecz.
Kiedy tylko zmieni zdanie, wracamy do auta.
Ostatni mecz sezonu. Stresujesz się?
W sumie trochę tak.
Choć jeśli nie dostaniemy żółtej kartki, opuścimy dno tabeli dyscyplinarnej.
Cztery mecze z rzędu bez bójki.
A w sobotę sędzia pierwszy raz nie musiał chować się na przerwie w aucie.
Serio, jestem z nich niezwykle dumny.
Zróbmy składankę atlantycko-wioślarską.
- Tak. - Za cztery minuty dojedziemy.
Nie szkodzi. Najfajniej się układa.
- Billy Ocean. - „W porcie”.
- Tak. - „Żagle w górę”.
Nie, bo to o żeglowaniu, a nie wiosłowaniu.
- The Cure! Tak! - Jak to pasuje?
Bo to zespół nowofalowy, a na oceanie są fale.
Latarnicy.
Tak! Dobry pomysł.
Dostałaś już wyniki egzaminów?
Nie.
W sumie nie wiem czemu.
„Surfing w USA”.
To inny ocean. Jeśli nie traktujesz tego serio...
LICEUM WYNIKI EGZAMINÓW
...wrzucę cię do morza.
Ubrałeś się za elegancko.
- Nigdy nie byłem na starcie łódki. - Teraz też nie będziesz.
Możecie przestać mówić, jakby to było na serio?
Scott pomłóci tylko wiosłami w dmuchanej łódeczce.
Mój 50-letni mąż, który musi ustawić się do kaszlu,
żeby nie nadwyrężyć pleców, na pewno nie przepłynie Atlantyku.
Kupiłam szampana i baner.
Wiesz co?
Może gdyby ludzie nie robili banerów, to takie coś by się nie działo.
Poza tym znalazłam bilety, które kupił nam
na koncert Eda Sheerana na Wembley, we wrześniu.
Nie zamierza być wtedy na Atlantyku, zapewniam was.
Dzień dobry.
Co on narobił?
Czyli masz wolny bilet na Sheerana?
WARTO SIĘ STARAĆ
Oprotestowali winyl i...
Sorry, Freddy. Dasz nam chwilę?
Chodź tutaj.
Scott, co to za ludzie?
Moi amerykańscy sponsorzy wynajęli ich do przygotowań.
- Masz amerykańskich sponsorów? - Tak.
Przydaje się mieć ludzi osiem godzin wstecz.
Zawsze ktoś jest, jak mam lęki nocne.
A może te lęki to oznaka, że to zaszło za daleko?
Nie da się niczego osiągnąć bez lęków nocnych.
Scott, przestań.
No... tak, doprowadziłeś to dalej niż większość,
ale wszyscy wiemy, że tego nie zrobisz.
Przykro mi, że nie mogę się zgodzić, ale w mojej głowie już tam jestem.
Mam coś dla ciebie.
Nie będzie mnie tu na twoje urodziny, oczywiście, więc chciałem ci to dać teraz.
Mogłabyś pójść z Nikki.
Może już czas, żebyś się z nią pogodziła albo chociaż uspokoiła ten dramat.
Nie ma dramatu. Po prostu nie gadamy.
Myślę, że będziesz jej potrzebować, kiedy mnie nie będzie.
Scott...
Hej. Co z tobą?
Miałeś go trenować przez parę tygodni, a potem stracić zapał, jak zawsze.
Co mam powiedzieć? Dorastam.
To bardzo wkurzające i pewnie zabije mojego szwagra.
Zainspirował mnie, żeby przekroczyć swoje granice.
Noż kur... Tylko nie ty.
Co? O nie. Nie.
Zaprosiłem moją trenerkę na randkę.
Odmówiła, ale za to nie muszę już chodzić.
- Okej. - Trzymam.
Jednak nie.
Czekaj, stary. Pomogę ci.
Nie trzeba. Mam...
Da sobie radę.
Nie.
Kolejna przyjaciółka?
W moim wieku przypada pięć kobiet na mężczyznę,
więc wystarczy się ubrać i nie narobić w majtki.
Dla tych w domach opieki nawet to już nie jest granicą.
O ile przeproszą.
No proszę. Ale ładnie.
Princess, wyniki egzaminów nadal nie przyszły?
Mówiłam ci, że nie.
No to odświeżaj ciągle skrzynkę.
Dobrze.
Nie wierzę, że wciąż ze sobą nie gadają.
Ja nie narzekam. Jestem pośredniczką. Od lat tyle ze mną nie rozmawiały.
Tu jest kabina dziobowa, osprzęt i... O Boże.
Patrz, jaka mała dulka.
To dopiero zaskoczenie.
Byłem gotowy na dużą.
No tak. Vic, możemy porozmawiać?
Dobrze.
Debbie chce seksu.
Mnie to nie przeszkadza, ale chce go ze mną.
A ty nie chcesz?
Baraszkowanie półnago nie jest w moim wieku realistyczne.
Jestem emerytem.
Nie stać mnie na takie ogrzewanie.
Poza tym...
nie chcę, żeby spała na materacu.
Straciłem Sandrę na sofie,
ale pianka z pamięcią zachowała jej kształt.
Zniknie, jeśli ktoś się tam położy.
Zostanie wymazana.
Zanim podejmiesz decyzję, pomyśl może o tym,
co lubisz robić, kiedy spędzacie razem czas?
Weźcie kamizelki ratunkowe, dobra?
Może nic mu nie będzie.
Dobrze go wyszkoliłeś.
Jesteś wioślarzem. Znasz się.
W sumie byłem tylko sekretarzem klubu. Nie pozwolili mi wiosłować.
Co?
To było wyzwanie.
W porządku. Dobrze. Łatwizna.
Ja pierdzielę.
Wszystko gra?
Czy tylko ja widzę, że to szaleństwo?
Naprawdę na to pozwolimy?
Ludzie to robią.
Nigdy nie trafia nas to, o co się martwimy.
To zbyt przewidywalne.
Gość płynący przez ocean da radę.
To facetem, który wraca autem do domu, pogwizdując,
powinnaś się martwić.
Poza tym to łagodny sezon na Atlantyku.
Skąd wiesz?
Sprawdzałam. Mam apkę.
Patrz.
Ściągnęłaś apkę?
Uważaj na ciśnienie powierzchniowe. Ochładza powietrze,
które po zmieszaniu z ciepłą wodą powoduje mgłę.
Ale tego lata jest dobrze.
Mam powiadomienia o aktualizacjach.
Masz apkę i ustawiłaś powiadomienia?
Tęskniłam za tobą.
Nikki...
przepraszam, że nie powiedziałam ci o Princess.
Nie szkodzi.
Mam pełno rzeczy, których wolałabym nie wiedzieć.
Dobra. Dość tego.
Ej, co ty robisz?
Karen!
To głupie!
Karen!
- Nie płyniesz! - Co ty robisz?
- Nie! - Hej.
- Czekaj. Dobrze. - Puszczaj!
To moja wina. Nigdy cię nie doceniałam
i robisz to, żeby poczuć jakąś wartość.
Nie dlatego to robię. Poza tym mnie doceniasz.
Nie. Nie doceniam.
Czasem, kiedy coś mi opowiadasz
i pytasz, czy już to opowiadałeś, to mówię, że tak,
bo nie chce mi się słuchać.
A teraz
boję się, że mówisz serio
i naprawdę to zrobisz, no i...
- Boję się! - Nie.
Nie bij łodzi. Chroni mnie przed wodą.
Wiem, że nie wspierałam twoich starań klimatycznych,
- ale... - Nie chodzi tylko o to.
Słuchaj.
To nie może być kolejna rzecz, którą prawie zrobiłem.
Nie może być tak, że największe osiągnięcie mam już za sobą.
Nie może tak być. Nie mogę mieć wszystkiego za sobą.
Czuję, że stanie ci się coś złego. Wiem to.
Myślę, że zginiesz.
Karen.
Proszę cię, żebyś został.
Osoba, która cię kocha, prosi cię, żebyś został.
Jednak nastąpiła mała zmiana planów.
Postanowiłem nie płynąć, ale nagłośniłem temat
i rozpoczęliśmy dialog,
a to jest najważniejsze.
Dlatego... Tak.
Dobra, wracamy do auta.
Przynajmniej zdążymy na mecz, nie?
Mówiłam, że godzina parkingu wystarczy.
Chodźmy już.
Dobrze zrobiłeś.
Butelka z wodą. Dobrze.
Rozgrzejmy się. To ważny dzień.
Tak?
Dobrze. Właśnie tak.
„Ass. Man.”?
Asystent trenera. Liczyli za literę. Nie przemyślałem tego.
Nie.
To ostatni mecz, więc dajcie z siebie wszystko.
Hej, jak tam?
Dobra, rozgrzewka.
O Boże. Patrzcie.
Mają te drabinki.
To inny świat.
Nie.
Karasie do boju!
Dobra, teraz przeskoki.
Hej. W porządku?
Tak. Została ostatnia wygrana.
Tak. Widziałem. Brawo.
Zdjąłeś dwóch najgorszych.
Tylko żartuję.
- Tak już mam. - Nie.
Dla mnie w sporcie liczy się więcej niż wygrana.
Liczy się tworzenie więzi i nauka zarządzania emocjami.
Powodzenia w mistrzostwach zarządzania emocjami.
Dobrze sobie z nimi radzisz.
Takie dzieci mają swoje ograniczenia, nie?
Przynajmniej rodzice ci nie ględzą.
Takie są chyba korzyści z trenowania sierot, nie?
Tylko żartuję.
- Tak już mam. - Jasne.
Dobra, dziesięć pompek. Już.
Szybciej. Dawajcie.
Szczerze? Mam ochotę dać mu w zęby.
Cześć, Noah. Co tu robisz?
- Mała przestroga. - Słucham.
Na widowni mamy VIP-ów.
To potencjalni rodzice Michaela.
Fantastyczne wieści.
Wydają się mili.
Hodują w kuchni rozmaryn, a to dobry znak.
Liczę więc na to, że Michael będzie dziś grzeczny.
Żeby nie nabrali jakichś nagłych wątpliwości.
W takim razie zdejmę go ze skrzydła,
bo ich skrzydłowa ma kucyk, więc kłopot gotowy.
Spokojnie. Będzie cacy.
Michael.
Chodź na słówko.
KARASIE - PUMY
Kop ją.
Kop dobrze! Patrz przed siebie!
Kop! Dawaj, Tyler!
Nie!
- Nadal nic? - Nie.
Nie wiem, co się dzieje.
Ciągle myślę o tym, czemu nikt na Majorce nie znał mamy.
Nie. Nikt.
To dziwne, bo przecież niedawno tam była.
Tak, wiem.
Szkoda, że zmarnowałam ten czas. Egzaminy mogły pójść mi lepiej.
Jestem inteligentniejsza niż te wychuchane beksy.
Jesteś najinteligentniejszą osobą, jaką znam.
No...
Przyznaję, że konkurencja nie jest duża.
Osobę na drugim miejscu trzeba było wycinać z kapoka.
Dawaj, Max!
Dobra, mamy przerwę.
Wspaniała kontrola.
Brawo, młody. Niezłe ruchy. Fantastycznie.
- Myślę, że ogólnie idzie nieźle. - A nie przegrywamy 3-0?
Tak, ale boisko ma nachylenie
i mają za sobą wiatr.
Gdybyś widziała, jak daleko ta drużyna zaszła...
Nie było żadnych bójek,
a jeden z rywali miał bransoletkę
i czytał gazetę.
Brawo dla nas.
Serio.
Tym dzieciom nawet nie przyszło do głowy, że mogą wygrać, nie?
W wieku 11 lat już to wiedzą.
Może gdyby grali z większym zapałem?
Słuchaj, wygraną jest umiejętność kontroli nad nastrojem na tyle,
żeby usiedzieć w klasie.
I może to nie najgorsza życiowa lekcja,
żeby nauczyć się grać w defensywie.
Tak może wyglądać ich życie.
Co?
Nie twoje, młody. Innych dzieci.
Brawo. Napij się wody. Dobry chłopak.
Wiesz, gniew może pomóc nam coś osiągnąć.
Tak, ale niektórzy mają na niego przyzwolenie.
A inni nie.
Idę do toalety.
SZATNIA
Miałam poczekać do końca, ale druga drużyna chyba się już poddała.
PUMY MISTRZOWIE
- Tak wygląda dobrze. - Proszę bardzo.
Tak.
Hej, chodźcie tu.
Zbierzcie się, chcę wam coś powiedzieć.
Chodźcie tu.
Zabrałem wam coś, co chcę wam oddać.
Nie, nie twoje fajerwerki.
Tak?
Zabrałem wasz gniew.
Zrobiłem to, bo chciałem, żebyście się wpasowali.
Ale już tego nie chcę, bo jesteście inni.
Może wasze mózgi ukształtowały się inaczej
- w dzieciństwie... - Są inne?
- Zostawmy to. - To chyba coś ważnego.
To coś dobrego.
Bycie innym to coś bardzo, bardzo dobrego.
Świat potrzebuje innych ludzi.
Jak myślicie, kto śpiewa, pisze książki, robi filmy?
Adoptowane dzieci częściej zostają mordercami.
Niedokładnie o to mi... Słuchajcie, będę z wami szczery.
W życiu nie zawsze będziecie mieć równe szanse.
Ale przez najbliższą połowę mamy nachylenie.
Więc proszę, pomyślcie o wszystkim,
co wzbudza w was gniew.
A potem tam wyjdźcie
i zetrzyjcie tych dwurodzicowych gogusiów na miazgę.
- Tak! - Dajecie!
Potrzyjcie głowę na szczęście. Właśnie tak. Dobra, do boju!
Jeśli mamy grać nieczysto, to nie chcę, żeby może-rodzice Michaela to widzieli.
Musisz ich zająć.
- Dobra, ale jak? - Jakoś ich stąd wywab.
- Dobrze. - Tak?
- Jase. - Tak?
- Jesteś cudowny. - No nie wiem.
- Naprawdę. - Karasie!
- Głośniej!
- Co robimy? - Nie mam pojęcia. Rób to, co ja.
Cześć, jestem Nikki.
Doświadczona mama adopcyjna.
To moja córka, Princess.
- Hej. - Cześć.
Napijemy się kawy?
Zdążymy?
- Tak. - ...każdy atak?
Super. To chodźmy.
- Będziemy nacierać? - Tak!
- Będziemy się bawić? - Tak!
Idziemy!
Chodźmy. Tędy.
Tak!
Tak.
Czym się zajmujesz, Mark?
Jestem aktuariuszem.
Nie gadaj.
Princess, mamy tu aktuariusza.
Nie gadaj.
O Boże.
Mam tyle pytań.
- Naprawdę? - Tak.
No to pytaj śmiało.
No to...
kim jest...
aktuariusz?
Tak! Dobrze.
Właśnie tak. Wracaj.
Świetnie. Nie odpuszczajcie.
- Tak! - Super!
Dobrze. Cieszcie się z szacunkiem.
Brawo.
To jeszcze raz. Używam statystyki, żeby oszacować ryzyko,
a potem opracowuję zasady, żeby zminimalizować jego koszt.
Tak, tak.
- Może wrócimy? - Tak.
A czym ty się zajmujesz?
Cóż, też jestem aktuariuszką.
No to do ciebie mam takie same pytania.
To było trochę ostre.
Zdecydowanie niegrzeczne.
O Boże. Nie! Przestań!
- Do tyłu! - Nie bijcie się!
No już, zostawcie mnie.
To wszystko, co wiem o rozkładzie prawdopodobieństwa.
- To wracamy? - Tak.
Dziękujemy wam.
- Dzięki. - Dziękuję.
Czekajcie!
Oślepłam!
O nie! To już koniec meczu.
Już widzę.
Co?
- Idziemy? - Tak. Dzięki.
Oślepłaś?
Sorry, to moje wyjście.
Moje to głuchota na to ucho.
- O, lepsze jest. - Wiem.
Wygraliśmy?
Nie, był remis, ale nie daliśmy im wygrać ligi.
- Tak! - Chodź tu.
Brawo.
To ta piosenka,
o której ci mówiłem.
Wpada w ucho.
Okrągła i duża,
zajmuje pół podwórza. Głowa Jasona!
Głowa Jasona!
Okrągła i duża,
- zajmuje pół podwórza. Głowa... - Zdałam!
- Zdała! - O tak.
No proszę. Widzisz?
- Ledwo, ale zdałam. - Zdała!
Musimy to uczcić. Mamo, masz jeszcze tego szampana?
Trochę, tak.
- Jason, można na słówko? - Pewnie.
Chcesz piwo? Niestety niezbyt zimne.
- Jill, kochana. - O, dzięki.
- Tak, dobrze. - Szczęśliwy?
- Tak. - Podać coś?
Nie, dziękuję.
A teraz zablokuj.
Tylko bez fauli, dobra?
PUMY NIE-MISTRZOWIE
Tato, za obraz dostałeś osiem punktów, czyli w zasadzie...
- Piątkę. - Tak.
- Naprawdę? - Tak.
Malarzy rzadko docenia się za życia.
Mamo, Vic, macie pięć, czyli trójkę.
Tak.
Trójkę?
Zasługujemy na więcej, ale czego oczekiwać po marksistach?
Dobra, cyknijmy sobie fotkę.
Jase. Robimy zdjęcie.
Tak. Wysocy do tyłu.
- Mamo, musisz przyjść. - Nie.
Mamo, no chodź.
- Chodź, Nik. - Już.
Dobrze. Trzy, dwa i uśmiech.
Uśmiech!
Otworzę.
Ale ładnie.
Chcę mieć zdjęcie z drużyną.
Hej. Gratulacje.
Wchodźcie. Wszyscy już są.
- Scott już dotarł? - Jeszcze nie.
To dziwne. Powinien już być.
- Cześć. - Chodźmy.
Karen.
Napij się.
Nikki.
Chodź tu.
Myślałem o tym, co lubię w randkowaniu.
Lubię naprawiać.
Ale nie ludzi, bo nigdy nie wiadomo, kiedy to już koniec.
Nie wskakują na miejsce jak regał.
Więc...
ZŁOTA RĄCZKA
Tyler mi zrobił.
To chyba wiral.
Dziękuję.
Co mówił Noah? Skarcił cię?
Nie, nie skarcił mnie. Spytał...
czy chciałbym być pracownikiem socjalnym.
Szkolić się na niego.
No i...
co odpowiedziałeś?
Że najpierw porozmawiam z tobą,
ale bardzo chciałbym się zgodzić.
Chociaż to dwuletni program.
Jak się z tym czujesz?
Że byłbyś znów uczniem?
Nie mogę całe życie jeździć taksówką.
Dzieci są już starsze.
Nie muszę cały czas z nimi być.
No i...
czuję, że byłbym w tym dobry.
Że mógłbym pomóc ludziom.
Co to za mina?
Chyba usłyszałam, jak wskakujesz na miejsce jak regał.
- Ale wiesz, co to znaczy? - Co?
W końcu zakończyłam twoją przemianę i muszę przejść do innych mężczyzn.
Tak będzie chyba lepiej.
Szkoda mieć dziewczynę,
kiedy się studiuje, nie?
Mogę zobaczyć fotki? Chcę je wrzucić.
Tak. Telefon jest na stole.
Spoko.
W końcu. Myślałam, że już nie przyjdzie.
- Ja otworzę. - Dobra.
Okrągła i duża, zajmuje pół podwórza.
Głowa Jasona! Głowa Jasona!
Okrągła i duża, zajmuje pół podwórza.
Głowa Jasona! Głowa Jasona!
FREDDY NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
- Cześć. - Muszę porozmawiać z Karen.
Chodzi o Scotta.
Szybko. Idź.
Napisy: Marzena Falkowska