- Halo. - Cześć.
Mamo, słuchaj…
wiem, że poprosiliśmy o więcej przestrzeni i bardzo dziękuję, że to szanujecie,
ale nie mamy nic normalnego do jedzenia.
Zastanawiałam się, czy moglibyście nam coś ugotować?
Oczywiście.
Może zapiekankę z mięsem i deser trifle?
- Tak, świetnie. Naprawdę możecie? - Tak. Kocham cię.
Dobrze, dziękuję. Kocham cię. Pa.
- To było szybkie. - Byliśmy w pobliżu.
- Tu jest zapiekanka. - Mamo.
GAZ NA 5 40 MINUT
Na wszelki wypadek wegańska.
- No tak. Czy… - Same ziemniaki, tak.
Hurra.
Cudownie.
Bardzo dziękuję, ale już wystarczy.
Więcej nie musicie robić.
Mówię serio. Wiem, jaka jesteś.
Mamy też książki.
Dla dzieci. Czytałam je w dzieciństwie.
BAJKI DLA DZIECI
- Wykreśliliśmy rasistowskie kawałki. - Aha.
- Dobrze. - Wszystko w porządku?
Jak pierwsza noc?
Świetnie, ale jeszcze nie wiemy, co się dzieje, więc…
Chciałam ci dać coś wyjątkowego.
Mojej mamie dała to jej mama, moja dała to mnie
i teraz chcę to dać tobie.
To…
O nie.
Musiałam to zostawić na stacji.
Warto się starać
Co to jest?
No… Zabezpieczenia przed dziećmi.
Tak? Dobrze.
Jakieś wieści?
Ma zadzwonić jakiś Noah. Sprawa trafiła chyba do niego.
Rozumiem. Dobrze.
- Jase? - Tak?
Bardzo chcę go zatrzymać.
- Nikki. - Serio. Wszystko przemyślałam.
- Czyżby? - Tak.
Dobra, to jaki jest plan?
No, zatrzymamy go i… wszystko się ułoży.
- Czyli wszystko przewidziałaś. - Może zapomną, że tu jest.
Co? To gmina.
Kiedyś zostawili w parku lodówkę na cztery i pół roku, zanim ją sprzątnęli.
Trafiła na mapę.
O tej lodówce nikt nie zapomni.
- Cześć. - O cholera.
Muszę przywyknąć. Normalnie jak w Lśnieniu.
- Siemka. - Hej.
- Chcecie włączyć telewizor? - Pooglądać coś?
- Może zróbmy jakieś śniadanie. - Dobrze.
Odpakuję kuchenkę.
Nie, dziękuję bardzo. Do usłyszenia.
Szybko poszło.
No cóż, nie bardzo było o czym dyskutować.
Przyjadą po niego.
No tak. Powiedziałeś, że chcemy go zatrzymać?
- To chyba tak nie działa. - Kłóciłeś się?
- Na tyle, ile mogłem. - Dajemy radę.
- To jedna noc. - Lepiej od nich.
Mieli go na jedną noc i zgubili.
- Chcą zostać razem. - Wiem.
Kiedy przyjadą?
W porze obiadowej.
Powiedziałeś im, że w tym domu obiad jemy o dziesiątej wieczorem?
W czwartki.
Zrobiłem łóżko.
- Co? Czemu? - Dwoje dzieci, dwa łóżka.
Chwila, zrobiłeś łóżko przed ósmą rano?
Nie, zrobiłem dwa.
Po pierwszym uznałem, że umiem zrobić lepsze.
Jak się w ogóle robi łóżko?
Nie rozumiem pytania.
- To chcesz łóżko czy nie? - Tak.
Dam radę.
- Nie nadwyrężaj pleców. - Za późno.
- Dasz radę? - Tak.
Mama niedługo przyjdzie.
Umówiła się na udział w biegu.
Jakby co, powiedz jej, że kuśtykałem, dobra?
Dobra. Zrobił łóżko, patrz.
- Jest ósma rano. - Już mówiłem.
To środek dnia.
Nie potrzebujemy łóżka. Zabierają go.
- Czemu? - No…
Najwyraźniej nie mamy doświadczenia.
Nie możecie nic zrobić?
- Raczej nie. - Siemka.
Co teraz robimy?
Chcecie się ubrać?
- Potem możemy wyjść. - Świetnie.
To jaki jest plan?
Postaramy się miło spędzić ranek. Tylko tyle możemy, nie?
Jak to tylko tyle?
Bo takie są realia, prawda?
Żyjemy teraz w przepaści między tym, jak jest, a tym, jak powinno być,
więc w międzyczasie
możemy się tylko postarać, żeby było w niej możliwie miło.
No, ktoś musi na poważnie zająć się zasypaniem tej przepaści.
Jeśli możemy być rodzicami przez dzień, wykorzystajmy go w pełni.
Przygotujmy Tylera, dobrze?
Bo nie wyjdzie z domu w koszulce Ramones.
To moja ulubiona.
Przestań.
Będzie dobrze.
Dajmy im najlepszy poranek, jaki możemy.
No nie wierzę.
Tato, wszystko gra?
Nie ma mowy.
Tato?
Co się dzieje? Wszystko gra?
Cholerny samorząd. Mam go potąd.
Kiedy zabrali wywóz śmieci dwa razy w tygodniu, byłem cicho.
Kiedy zabrali darmowy parking dla mieszkańców, też.
Ale tutaj stawiam granicę.
Przecież nic nie możemy zrobić.
To wielowarstwowa sprawa.
- Zabezpieczenia, zasady i tak dalej. - Na litość boską.
Właśnie dlatego już nie wyprzedzają w wyścigach Formuły 1.
Trudno powiedzieć, ale okej.
Czy dzięki zasadom i zabezpieczeniom cokolwiek jest lepsze?
Ktoś jest szczęśliwszy? Bezpieczniejszy?
Nie wiem. Bawiłem się rtęcią z termometru
- w dzieciństwie. - Ale nie codziennie.
Słuchaj, nie rób nic głupiego. To samorząd. Wiedzą, gdzie mieszkasz.
To niech powiedzą tym, co mają wywozić śmieci.
Słuchaj.
Nie wybiera się ani rodziców, ani dzieci.
A jednak wy wybraliście jego, a on was.
Jeśli przez jeden dzień mam być rodzicem, nie chcę go zmarnować na kłótnie.
Chcę go spędzić jako jego tata.
Muszę zrobić, co mogę.
Mam dość robienia, co mogę. Mam dość ulegania.
Tylko nie zrób nic głupiego.
Pamiętaj o utykaniu.
- Druga noga. - Dobra.
Widziałaś moją wakacyjną fedorę?
Nie. I nie powinieneś mieć tyle fedor, żeby potrzebowały określeń.
Idealna liczba fedor to zero.
Cześć, to ja, Vic.
Vic Ross. Tata Jasona.
- Wiem, kim jesteś. Co się stało? - Jesteście zajęci? Potrzebuję pomocy.
I znalazłem to w żywopłocie. Nie wiem czemu.
- Wejdź. - Dzięki.
No to gdzie idziemy?
Musimy mu kupić dobrą kurtkę i kosmetyczkę.
Nie chcę iść na zakupy.
Możesz poczekać w restauracji. Ale musisz z tym przestać. Jesteś dorosły.
Nie chcę iść na zakupy teraz. Nie chcę marnować czasu.
No tak.
To co mamy robić?
Nie wiem. Co się robi w ramach szybkiej rozrywki?
To trudne, bo nie mogą pić.
Właśnie. To jest najłatwiejsze.
Dobra.
Powiem to na głos, żeby wyrzucić z głowy raz na zawsze.
Pływanie z delfinami. Wiem, że to złe.
Nie mam kostiumu i w północnym Londynie nie ma delfinów.
Słuszne uwagi. Może w złej kolejności, ale…
Co jest podobne do pływania z delfinami
w północnym Londynie, co można zrobić w półtorej godziny?
Co?
Dobrze. Mamy mało czasu, więc ustalmy ważność.
Żyrafy pominiemy, bo widać je z zewnątrz.
- Może słonie i goryle. - Tak. Grzywienka zwyczajna.
- Co? - Chcę zobaczyć te mniej popularne.
Zdziwią się na nasz widok.
Ulubione zwierzęta?
- Kot. - Dinozaur.
Idealny sposób na wydanie stu funtów.
Patrz.
Jase.
O tak.
Patrzcie na lwa. Ostrożnie.
To największy lew.
- Piękne. - O Boże.
Patrzcie na tego.
O Boże. Co się stało?
- Jilly, bierz płaszcz. Musimy wyjść. - Dlaczego?
- Trzeba zasypać jakąś przepaść. - Obieram ziemniaki.
Zostaw je, dziewczyno. To pilna sprawa.
Tylko je przykryję. To Jersey Royals.
Nie przyciągajmy włamywaczy.
Myślisz, że dobrze się bawią?
Trudno powiedzieć.
- Mówię o dzieciach. - Wiem.
Możemy zobaczyć karmienie?
KARMIENIE O 14.00
- O nie. Musimy wyjść wcześniej. - Proszę.
Bardzo mi przykro. Nie możemy.
Nie zgodzili się.
Spytam kogoś, czy może zrobić to wcześniej, dobra?
PERSONEL
O Boże.
Tyler, patrz na tego.
- Będziemy mieć kłopoty. - Nie. Mam kurtkę.
Z miejsca wszystko wyjaśnia.
Jak wzmacniacz na festiwalu. Wejdziesz z nim wszędzie.
Nie mów mu tego.
Mam parę godzin, żeby przekazać swoją wiedzę.
Powinno wystarczyć.
O, patrzcie, dzieci.
Wiedzieliście, że pingwiny dają sobie w prezencie kamyki?
Czemu?
Nie wiem.
Może jeszcze nie potrafią powiedzieć „kocham cię”, więc robią coś takiego.
- Zajmuje się pan pingwinami? - Tak.
Jakie to są pingwiny?
O te?
To pingwiny klasyczne. Oryginalne. Standardowe.
No tak. A jakie są jeszcze inne pingwiny?
- Cesarskie. - Te, które wszyscy znają?
Wicehrabiowskie…
hrabiowskie, baronowe i damskie.
Jaki mają rozmiar?
Zwykły, duży albo bardzo duży.
Jak długo żyją?
Dobra, nie przesadzajmy.
Musimy iść. Pingwiny są zmęczone. Mają jet lag po zmianie półkul.
Chodźcie, dzieci. Przepraszam. Dziękuję.
Dobrze.
Witajcie na biegu charytatywnym Five for Life 5K.
Przygotujcie się.
Chyba nie dam rady.
Do biegu…
gotowi…
Czekaj! Przepraszam.
Nie biegnij.
Vic?
Jason i Nikki nas potrzebują.
Dzień dobry.
Muszę ci coś powiedzieć. Jak facet facetowi.
Nie mamy za dużo czasu, więc posłuchaj uważnie.
Jeśli zapuścisz wąsy, zapuść też brodę.
Nigdy tylko wąsy, jasne?
Takich rzeczy nikt ci nigdy nie powie.
- Dzięki. - Mam więcej rad, jeśli chcesz.
Wszystko gra?
Tak.
Wiem, że jest ci ciężko, ale niezależnie od tego, co czujesz,
nic nie jest tak dobre ani złe, jak się na początku wydaje.
Większość rzeczy okazuje się w porządku.
Czy to ci się przyda? Nie wiem.
Chcesz więcej złych rad?
Tak? Dobrze.
Nie noś białych skarpetek po 12 roku życia
i obawiam się, że nie ma tu żadnych wyjątków.
Nie ufaj terapeucie ze współlokatorami.
Mów do siebie tak, jak mówisz do przyjaciółki.
Wszystkie guziki na mikrofali robią to samo,
więc wciskaj cokolwiek.
Posprzątaj dom przed wakacjami.
Zapomnisz o tym i będzie ci miło, kiedy wrócisz.
Noś koszulkę piłkarską tylko w dniu meczu. Inaczej to dziwne.
Lubisz piłkę nożną?
Kibicuję Spursom. A ty?
- Też Spursom. - Tak?
Dawaj.
Nie zamawiaj owoców morza, jeśli w menu jest ortograf.
Nie chodź głodna na zakupy, a samotna na randki.
Przyniesiesz do domu coś niepotrzebnego.
Śpiewaj znany kawałek piosenki tylko, jeśli znasz resztę.
Inaczej się zbłaźnisz.
Zawsze piecz kurczaka 20 minut dłużej.
O tak. Naucz się medytować.
Co to znaczy?
Robi to młodzież, zamiast chodzić do kościoła.
Bądź bardziej jak ryba niż jak surykatka.
Ryby mają kiepską pamięć, żyją chwilą i są wyluzowane.
Surykatki się martwią.
Trochę jesteś surykatką.
One ciągle wypatrują niebezpieczeństwa.
Nawet teraz, kiedy są w zoo, gdzie nic im nie grozi.
Trudno je przekonać, żeby dały się sobą zaopiekować.
Chodź tutaj.
No i…
bądź odważny.
Jeśli nikt z przyszłości nie wrócił, żeby cię powstrzymać,
to jak źle mogło pójść, co?
Chodźmy.
- Było dobrze, nie? - Tak.
- Przekazałem dużo mądrości. - O Boże.
Cieszę się, że nie musieliśmy wyjaśniać seksu.
Myślisz, że wie, że nam zależy?
- Miałam wziąć pomarańczowy… - Chyba tak.
Ja też.
Chodźmy. Noah zaraz przyjdzie, a musimy jeszcze kupić coś dla Tylera.
Jaki wzięliście smak?
Czarną porzeczkę.
- Ja też. - Spoko.
Halo.
Zamknijcie się!
Cicho!
Jesteś zajęty?
Chyba mogę coś poprzekładać.
Raz, dwa, trzy!
Moja ręka.
Raz, dwa, trzy!
Jeszcze raz.
Aż do chmur!
Dobrze, chodźmy do środka.
Jesteś na to trochę za duża, nie?
- Mogę jednego? - Tak.
- Mogę dwa? - Tak.
Trzy? Wezmę cztery.
- Miałeś to naprawić. - Co?
Dużo się działo, Nikki.
Co?
Co się dzieje?
To pokaz siły.
Jeśli coś jest niedobrze, to niedobrze.
- Vic. - Stary.
O Boże.
Co tu robi Terry?
Jen była zajęta. Potrzebowaliśmy ludzi.
Rozumiem, ale to trochę niezręczne. Zgłosiłam w pracy chorobę.
Prze…
Co?
Jesteś gotowy?
Dobra, szybka lekcja. Włączamy…
- Przyniosłam piżamę. - Gotowy?
Może być dla niego za duża.
Przyniosłam też tartinki z wesela. Nie wiedziałam, ile przyjdzie osób.
Co ty tu robisz? Miałaś jechać w podróż poślubną.
Tak, ale podobno jakiś facet nie uważa, że moja siostra jest świetna.
Nie pozwolę na to.
A podróż organizuje Scott,
więc jeśli nas ominie, to nie koniec świata.
Chodź tu. Kocham cię.
Dobra, wystarczy.
Gotowy? Już.
Nasza podróż poślubna, jak mówiłem, będzie bardzo ekscytująca.
Zwiedzanie barokowych bibliotek Stuttgartu.
Dzięki, że pytasz.
To jedne z najlepszych przykładów poza Półwyspem Iberyjskim.
Co to znaczy „barokowy”?
Ile masz lat? Jaki jest twój ulubiony architekt?
Ty też, mamo?
To tylko parę rzeczy.
I tak sprzątam wolny pokój. Robię miejsce do medytacji.
No, wstawiam masażer do stóp i telewizor.
- Dzięki. - Więcej jedzenia.
Oj, tato.
- Cholera jasna. - Czekamy na opinie.
Ale będę szczery. Niczego nie zmienimy.
- Dobrze. - Znaleźliśmy to,
co miałaś dostać.
To trochę głupie, ale mnie zawsze pocieszało.
Mamo.
Co myślisz, Jase? Sama nie wiem.
Jak to będzie wyglądać?
Tak właśnie wygląda miłość.
To Noah.
A więc to pan chce zabrać mojego wnuka.
Przenosimy Tylera, dla ścisłości.
Nie mają pozwolenia na dwoje. Brakuje im wsparcia i doświadczenia.
Mamy tu w sumie 200 lat doświadczenia.
Nie będzie ich tu w każdym kryzysie.
Nie zna pan mojej rodziny, co? To proszę się do niej przyzwyczaić,
bo będziemy wystawać pod pańskim biurem, dopóki go nie oddacie.
Nie zadzierajcie z dziadkami.
Nie mamy pracy i śpimy trzy godziny na noc.
Tamto to nie my. Nie wiem, co się stało.
- Dobrze, to… - To mój syn.
Najlepsza część mnie.
A jeśli jego syn jest leszcze lepszy, to będzie cudotwórcą.
Proszę posłuchać. Lubię imprezy, tak jak każdy,
ale nie tak podejmujemy decyzje.
Dobrze, wejdziemy po twoje rzeczy?
Chodź.
- Kulkę arancini? - Nie, dziękuję.
- I jak, dzień pełen wrażeń? - Tak.
Co robiliście?
Poszliśmy do zoo i Jason uczył mnie różnych rzeczy.
„Nigdy nie stawiaj pierwszej kolejki, bo niektórzy wychodzą wcześniej”.
A potem wróciliśmy do domu.
Jeśli myślicie, że zabieranie ich jest najtrudniejsze,
to nie widzieliście, jak je oddawali.
- Nie oddalibyśmy… - Będzie trudniej.
- To miesiąc miodowy. - Noah, jesteśmy gotowi.
Za 12 tygodni musicie stanąć przed sądem i przekonać go, że dacie radę.
Dobrze się zastanówcie. Musicie być tego pewni.
Możemy go zatrzymać?
- Dwanaście tygodni, żeby zostać rodziną. - Robiliśmy trudniejsze rzeczy.
Co prawda żadnej nie pamiętam, ale…
Hej, Nikki.
Hej, posłuchaj…
Odejdę z pracy.
Zostanę w domu i się nimi zaopiekuję.
Dobrze? Bo ja nie cierpię swojej pracy, a ty swoją kochasz.
Po prostu… tak będzie lepiej.
Patrz na nich. Są jak aniołki.
Co myśmy narobili?
Zasypaliśmy na trochę przepaść. To wszystko.
BARDZO MI POMOGŁO, KIEDY CIĘ WYCHOWYWAŁAM! KOCHAM CIĘ, MAMA
Napisy: Marzena Falkowska