Dobra, lecimy!
Pierwszy dzień szkoły!
TABELA POSIŁKÓW
ŚNIADANIE
1/5 SOKU - 4/5 WODY
Sorry.
Dobra, to dla ciebie.
To dla pana.
Tak. Dobrze.
Na pewno nie chcesz się ogolić?
- Nie. - Ogolić całej głowy?
Nie? Dobra. Spytam jeszcze potem.
Wiesz już, co pokażesz w klasie?
Czy to… Chcesz…
- To jest interesujące? - Jest magiczny i ma moce.
Naprawdę?
Słyszałaś?
Chce stanąć przed całą klasą i powiedzieć, że jego kamień ma moce.
Zgadzamy się na to?
To obiekt przejściowy.
A nie jest nim zwykle jakiś kocyk?
Jase, serce nie sługa.
Jest wyraźnym celem dla łobuzów. Rozszarpią go.
Ciągle wypatrujesz zagrożenia.
Dlatego nie smarujesz ust, kiedy w autobusie są inni faceci.
Byłem gnębiony w szkole. Wiem, jak to jest.
Uczepią się wszystkiego, zwłaszcza gadania z kamieniami.
Nie.
Ma kamień,
a nie gada z kamieniami.
Co?
Miałem cię nie brać, ale…
Dobra, zabierz mu go.
Ale delikatnie, dobrze?
Wiesz co?
Może jest zbyt cenny, żeby zabierać go do szkoły?
Lepiej go nie zgubić.
Może zostawimy go dziś w domu
i opowiesz na przykład o tym?
ZŁODZIEJ LIŚCI
Podobała ci się, nie?
Wiem, koleżko.
Pierwszy tydzień może być straszny.
Coś ci powiem.
Chcę, żebyś coś zapamiętał, dobrze?
Jeśli się przestraszysz, popatrz na to.
Dla siebie też zrobię.
W środku tego kręgu jesteś ty, jest Princess,
jestem ja, jest Nikki i jest nasze mieszkanie.
Ten krąg to bezpieczna przestrzeń,
więc cokolwiek stanie się poza nim, nie ma znaczenia,
bo zawsze możesz wrócić tutaj, do kręgu.
Dobrze? Grzeczny chłopiec.
Dobra, chodźmy.
Włożę go tutaj, dobrze?
Chodź tutaj. Jak się czeszesz?
Na lewo, jak dżentelmen,
czy na prawo, jak łajdak?
Tak? Idealnie.
Bierzcie plecaki, dzieci. Idziemy, kochanie!
Chodźcie.
- Gotowi? - Raz, dwa, trzy.
NA SPRZEDAŻ
- Ale szkoda. - Co?
Chrissie i Sarah się wyprowadzają.
No dobrze.
Pa, pa.
- Na razie. - Pa, pa.
- Miłego dnia. - Pa.
GÓRNE MIESZKANIE NA SPRZEDAŻ
To chyba jakiś żart.
Warto się starać
Dobrze, że wróciłaś.
Jak tam dzieci?
Super, dzięki.
Już tak nie możemy.
Nawet na szerszych…
Nawet na szerszych biurkach.
- Jak się czujesz jako kierowniczka? - Super.
Cztery metry i milion kilometrów stamtąd tutaj.
Tak.
Twoje relacje z handlowcami będą dla nas bardzo wartościowe.
Mam taką nadzieję.
Bo musimy kogoś zwolnić.
- Co? - Są zbyt liczni i niezbyt skuteczni.
Ale trudno wybrać jedną osobę…
Właśnie.
…bo nie znam ich imion.
No tak.
Możesz się zastanowić i kogoś zaproponować?
- Nie ma możliwości, żeby… - Dzięki.
No tak.
Drzwi zamykają się.
Gdzie on jest?
Sprawdzam to do książki.
- Co? - Nic.
- Sprzedajesz nasz dom! - Tak?
Tak! Na ulicy Tresco.
No tak. Dobrze.
Ulica Tresco.
Faktycznie, sprzedają.
Nie mogą, bo to nasze mieszkanie.
Tak, rozumiem,
ale oficjalnie jest ich, więc mogą.
- Możesz z nimi pogadać? - Pewnie! A z kim?
Z właścicielami mieszkania!
Zarządza nim firma zarządzająca nieruchomościami
w imieniu dewelopera,
który należy do firmy inwestorskiej,
własności zagranicznego trustu.
Jeff? Tak się chyba nazywał jeden z nich.
- Nie wiem. Słuchaj. - Tak?
Sprawdziłem zasady i musimy dostać zawiadomienie.
Tak, wysłali wam list.
Nie dostaliśmy go,
więc to nie jest legalnie wiążące.
To nieprawda,
ale nawet gdyby tak było, za trzy miesiące kończy się najem
i wtedy niestety mogą zrobić, co tylko chcą.
Typowe pieprzenie spod znaku Enrona i Lehman Brothers.
Nie znam ich.
Jak możesz pracować dla hien, które żerują na bezbronnych ludziach?
Jestem tu tymczasowo,
więc pracuję dla Biurowych Elfów, ale…
Proszę. No weź.
Nie sprzedawaj naszego mieszkania.
Proszę. Są w nim wszystkie nasze rzeczy.
Przykro mi.
To my je kupimy. Ile kosztuje?
To cena orientacyjna.
- Oż… Serio? - Tak, w przybliżeniu.
Chyba że w suficie jest azbest albo teren się zapada.
Ale nawet wtedy jest jednak w centrum.
Pa.
Cześć, tato.
Wiesz coś o azbeście?
- Nikki! - Jen, musisz mi pomóc.
O Boże. Jak tam dzieci?
Mają anielskie buźki? Na pewno mają.
Tak. Potrzebuję szybkiej…
Już was kochają? Na pewno tak, prawda?
- Sorry, znowu gadam. - Terry kazał mi kogoś zwolnić, Jen.
Ze sprzedaży.
To ja jestem Jen ze sprzedaży.
Nie, muszę zwolnić kogoś ze sprzedaży i nie mogę odmówić, bo wtedy co?
Terry zwolni mnie i zostanę bez pracy, tak jak Jason.
Jen, kogo mam zwolnić?
Przede wszystkim przestań mówić głośno „zwolnić”, dobrze?
Dobrze.
No to po kolei, od najgorszego do najlepszego.
Dzynia, Miły Ben, Jo Hetero, Jo Homo,
Konsekwencja, Kotlecik, Nico na trzeźwo, Srajdka,
Nico po pijaku, o dziwo,
Drewuś i Nóżki.
Nóżki?
Najlepsza pracowniczka nazywa się Nóżki?
Odkąd odszedł Rąsia, tak.
Mam zwolnić Dzynię?
Wolałabym nie.
- Bujam się w niej. - Nie wiedziałam, że…
Nie ograniczam się, Nikki.
Dobra, to zrobimy tak. Popracuję z nimi.
Może przekonam Terry’ego, że zespół działa dobrze.
Nie odbieraj telefonów, tylko słuchaj ich rozmów.
Ale to tajemnica, Jen. Tajna, specjalna misja.
Niestety muszę kończyć. Mam tajną, specjalną misję.
Operacja „poprawić wyniki, żeby nikogo nie zwalniać” start!
Ale mam ciary.
Przepraszam, wykonuję tajną misję.
Co tam?
O cholera.
- Stopił się rdzeń reaktora? - Chodźmy.
Hej, stary, to ja.
Skoczymy na piwo?
Erica przenosi się do Manchesteru.
Z dziećmi.
Bliżej do siostry.
No i…
jestem trochę samotny.
No to zadzwoń, kiedy będziesz mógł. Pa.
Wie pan, jak dojść do kina Odeon?
Tak.
Proszę iść prosto, skręcić w prawo na rondzie,
a potem…
W sumie to wie pan co?
Pójdę z wami.
Nie, wcale nie trzeba.
Skądże! Bardzo chętnie.
No to chodźmy.
To co robicie później? Jakieś plany?
Może lunch albo coś?
Wiesz, czego szukać, tak?
- Tak. - Dobrze.
Kiedyś smarowałem dachy smołą z Dwunogim Jimmym.
Miał tylko jedną rękę.
Skupiał się na pozytywach.
- Jest jakiś azbest? - Nie, czysty jak łza.
Zawsze to samo, do cholery.
Nawet trochę? Odrobinkę?
Nie ma nawet wilgoci.
A można…
dać gdzieś azbest?
- Nie można. - No jasne.
Już nie.
Zawsze pod górkę, nie?
O co tu chodzi?
Chcemy spróbować kupić to mieszkanie, wiesz?
Jeśli cena będzie dobra.
Słuchaj, wolałbym nie prosić…
- Kupowanie to koszmar, nie? - No.
Wpłaciliśmy właśnie zaliczkę na willę w Alicante.
Nie wierzę.
Użyłem pieniędzy z Tillsona.
Spłukaliśmy się.
Ale mama się cieszy.
Cholera jasna.
Nie spodziewałem się tego.
To dobrze. Świetnie!
- No tak. - Tak.
Wiesz, że do wszystkiego dodają tam rybę?
Nawet do krążków cebulowych.
Nie, to nie jest…
Nieważne.
- Dzynia oferuje ubezpieczenie od kolizji? - Nie.
Może jej o tym przypomnij.
Powiedz jej też, że ekstra wygląda w Martensach.
Dobra.
Cześć. Proponujesz klientom ubezpieczenie od kolizji?
- Tak. - To dobrze.
- To drugie. - Nie.
Martensy.
Jen mówi, że ekstra wyglądasz w Martensach.
Ale super.
To jakiś obłęd.
Najniższa liczba skarg w historii.
Wzrost wypożyczeń.
Biorą vany, jakby uciekali w Wojnie światów.
- Mamy apokalipsę, Jen? - Czekaj.
Nie, wszystko gra.
Nie wierzę.
W jeden dzień odmieniłaś całą firmę.
- Jesteś super. - Nie przesadzaj.
Serio. Zwolniliby kogoś, niszcząc mu życie,
ale ty temu zapobiegłaś.
To niesamowite.
Dzięki, że mogłam pomóc.
- Nie wygłupiaj się. - Mówię poważnie.
Dobrze być częścią ekipy. Takiej prawdziwej,
a nie ironicznego hashtagu po rozstaniu celebrytów.
Nikt we mnie nie wierzy.
Dziękuję.
O nie.
Dziwak.
Cześć, stary.
Mon ami.
- Dobrze cię widzieć. - Ciebie też. Czemu nie jesteś w biurze?
E tam, „biuro”.
To tylko stan umysłu, prawda?
Poza tym zgubiłem przepustkę, więc pracuję tu nad blogiem.
Ekspercki blog o branży bankowej.
Mogę pisać, co chcę i kiedy chcę.
Zapewniam, że to właśnie robię.
Tak? To dobrze. Czad.
Słuchaj, Scott, potrzebuję twojej pomocy, stary.
- Słucham. - Super.
Tak naprawdę nic nie wiem o bankowości i w ogóle jej nie ufam.
Wolę mieć gotówkę w ręce.
Ale jesteśmy teraz rodziną
i jesteś dla mnie jak brat, w pewnym sensie.
- To dużo dla mnie znaczy. - Tak.
- Zawsze chciałem mieć brata. - Tak.
Mam dwóch, ale mnie nie lubią.
To smutne.
Chcemy kupić mieszkanie.
- Chcecie kupić mieszkanie? - Tak.
- W Londynie? - Tak. Nasze mieszkanie.
- Wasze mieszkanie w Londynie? - Tak.
Ale musimy wpłacić zaliczkę,
a nie mogę poprosić taty, bo kupuje dom na emeryturę w Hiszpanii.
No tak.
A Nikki i ja mamy za mało kasy.
- To znaczy? - Musimy ją podwoić.
- O rany. - I to szybko.
Myślisz, że mógłbyś to zrobić?
Hej. To moja praca.
Tak. Ale stary, potrzebuję dużego zysku, jasne?
Żadnych etycznych inwestycji. Chcę czegoś prosto z dark web.
Pseudohodowle, miny lądowe, chusteczki nawilżające i tak dalej.
Rozumiem.
Lepiej też, żebyś nie mówił Nikki.
Przynajmniej na razie, jasne?
Naprawdę nie mogę pozwolić sobie na to, żeby stracić te pieniądze.
Rozumiem. W porządku. A ja na to, żeby stracić kolejnego brata.
Jason.
- Hej! - Tak?
Możesz na mnie polegać.
To świeczka.
Dobrze, jak sytuacja?
Ściągnęłam Jen z telefonu i posłuchałyśmy innych.
Myślałam, że jeśli doradzę im, jak się poprawić, to…
Sprzedaż wzrosła. Skargi spadły.
Brawo. Duża poprawa.
Tak…
Nie do końca.
Skargi spadły, Terry,
akurat o liczbę osób, które normalnie skarżą się na Jen.
- No tak. - A sprzedaż wzrosła,
bo dzwoniący rozmawiają z kimś innym niż Jen.
Czyli?
Tak.
Będę musiała zwolnić Jen.
Tak.
Która to Jen?
PREZENTACJA TYLERA 14.30 DZISIAJ!
Kamień.
Szlag.
Halo.
Hej. Jesteś zajęty?
Dziękuję, Shanice.
Robisz duże postępy.
Tyler, przyjdziesz na środek?
To mój kamień.
Jest magiczny i ma specjalne moce.
Dziwak.
O nie. Szybko, chodź.
Dzień dobry. Wpuści nas pani? Jest tam taki kamień.
Dziękuję.
Może nam powiesz, dlaczego chciałeś pokazać ten kamień?
Rządowi naukowcy.
Nie wstawajcie.
Spokojnie. Nie ma co panikować.
- Wszystko gra. - Gotowy?
Powoli.
Nie ruszaj się, młody człowieku.
- Czy to ten kamień? - Musimy się upewnić.
O rety.
Ojejku. Jest silniejszy, niż myśleliśmy.
Dobra, słuchajcie.
- Nie patrzcie na niego. - Nie ruszajcie się.
Nie patrzcie.
Zakryjcie oczy.
- Bardzo ładnie. No już. - Delikatnie.
Ostrożnie.
Już dobrze.
Dobra robota, Tyler.
Co z nimi?
Za dużo widzieli.
Czy mam…
Nie!
Możemy im ufać. Słuchajcie, nie było nas tu.
To się nigdy nie zdarzyło.
To normalny kamień.
Nie pochodzi z kosmosu
i nie ma, powtarzam, nie ma żadnych specjalnych mocy.
- Rozumiemy się? - Tak.
Młody człowieku…
jesteś chlubą twojej klasy, szkoły i rodziny.
Bez odbioru.
Jeśli dostaniesz jakichś supermocy,
zadzwoń pod ten numer.
Już dobrze.
- Dzięki, stary. - Nie ma za co.
To idziemy do innej szkoły czy…
Co? Nie. Co?
Nic.
Jestem trochę samotny.
- Idziemy gdzieś? - Nie mogę, sorki.
Muszę wrócić i zrobić dzieciom podwieczorek.
No tak. Jasne.
- Dziękuję. - Nara.
- Co dziś macie? - Fajitas.
Nieźle.
Radzę roztrzepać marynatę, zwłaszcza do chudego mięsa.
Proszę, nie gadaj o trzepaniu.
DOSKWIERA CI SAMOTNOŚĆ? POMOŻEMY. TERAPIA GRUPOWA
To co robimy w związku z kamieniem?
Nie wiem.
To chyba tylko taki etap.
Szkoda tylko, że nasz pierwszy.
Bardzo za nimi tęskniłam w pracy.
- Tak? - Tak.
Jeśli mam gadać z nieznajomymi o niczym,
równie dobrze mogę robić to z dziećmi.
- Słuchaj. - Tak?
Muszę ci coś powiedzieć.
Sarah i Chrissie się nie wyprowadzają.
To dobrze.
- Chodzi o nas. - Co?
Sprzedają nasze mieszkanie.
- Co? - Tak.
- Żartujesz? - Nie.
- Ale… Co… - Nie. Jase…
Ale… Co my zrobimy?
Kupimy je.
Jak to „kupimy”? Jak?
Tak im powiedziałem. W sumie było łatwo.
Nie mamy na to pieniędzy.
Mój tata nam pożyczy.
- Serio? - Tak.
- To wystarczy? - Możliwe.
Ale może trzeba będzie odłożyć ślub
i trochę to zajmie, bo musi poprzelewać pieniądze.
O Boże!
Trochę to zajmie i posłuchaj mnie.
Trochę mu z tym niezręcznie.
- Zachowaj to dla siebie, tak? - Ale super.
- No dobrze. - O Boże.
- Wezmę więcej wina. - Pewnie.
To dobrze.
MÓJ OGRÓD
PRACOWNICZKA MIESIĄCA
Napisy: Marzena Falkowska