OBÓZ „SOSNOWY LAS” WITA NA PIKNIKU RODZIN ZASTĘPCZYCH I ADOPCYJNYCH
- Nikki. - Tak?
Przypomnij mi, co my tu robimy.
To okazja, żeby nowe rodziny się poznały.
A ja wciąż nie mam silnej więzi z Princess.
- Nie było jeszcze tego momentu. - Jakiego?
No, momentu,
w którym patrzymy sobie w oczy i się wybieramy.
Wszyscy go już mieli. A ja nie.
Masz wrażenie, że mnie nie lubi?
Nie. A co? Ty masz?
Może.
Nie umiem ocenić. Wszyscy mnie zawsze lubią.
Teraz ja cię nie lubię.
Ty je masz przez cały tydzień. To okazja dla mnie.
Myślałam, że pokochają mnie tak samo jak ty.
Od razu.
Nie kładź na to takiego nacisku.
Niczego nie wymuszaj.
Sam nie wiem.
Cześć!
Mam nową koleżankę.
Już? Nawet się jeszcze nie zapisałem.
Wiem. To taka supermoc.
- Cześć. - Hej, Rosa. To Jason.
- Cześć. - Hej, jak leci?
- Jason. - Tak?
Znajoma prowadzi grupę ekspatów w Hiszpanii.
- Dam ci numer dla taty. - Super. Dzięki.
Cztery minuty.
Dopiero po dwóch latach mieszkania z Freddym
dowiedziałem się, że ma siostrę.
Dzieci! Chodźcie po naklejki!
Grzeczny chłopiec Tyler.
A ty jesteś Nikki… Jason…
- Nie, jestem Princess! - Tak, wiem. Idźcie skończyć historię.
Co to za lampa?
Ta lampa? To jest Adam.
Kiedyś miał kamień.
Myśleliśmy, że wszystko będzie lepsze.
To krok w bok, Rosa.
Dzieci, naklejki!
Pa.
Jest taka świetna.
Hej, nie rywalizuj.
Z taką twarzą jest milsza, niż musi być.
Albo gnębiono ją w szkole, albo jej tata odszedł.
Niektórzy są po prostu ładni i mili, wiesz?
- Stwórzmy tę cholerną więź. - Tak!
Kto ma łaskotki?
A, to wy.
To wy macie łaskotki.
Warto się starać
Jak tu ładnie.
Może nie kupujmy domu, tylko zamieszkajmy tutaj.
Z dala od przestępstw i prochów.
Żartujesz? Na wsi ćpa się więcej.
- Co? - A co innego można robić?
Każdy tu jedzie na cracku albo benzynie.
- No proszę. Co myślicie? Idealne miejsce. - Tak!
- Do dzieła! - Tyler, chcesz wody?
No dobrze! Ręka do góry, kto chce rozstawić namiot?
Princess, łap!
- Princess się zgłasza. Super. - Nie, łapałam śledzia.
Chwila, gdzie on jest?
Gdzie jest śledź?
O tutaj, znalazłem. Ale gdzie podziała się Princess?
- Tutaj! - Princess?
O Boże, to mały niedźwiedź!
- To niedźwiadek. - Słuchajcie…
Śmieszne, ale co z namiotem?
Bez niego stoimy po prostu na polanie, prawda?
No to do roboty.
- Wciąż się tak robi? - Jak?
- Podwija rękawy. - Niektórzy tak robią!
Oto wspaniały niedźwiadek!
Teraz Tyler zniknął. Tyler?
No dobrze.
- Co? - Możemy pogadać?
Dobrze.
Znajdźcie tego śledzia. O co chodzi?
To nie fair, że zawsze się bawicie. Jak tak nie umiem.
Naucz mnie tego.
Co? O co ci chodzi?
Nie jestem taka fajna. Dlatego Princess woli ciebie.
No weź, jesteś bardzo fajna.
Pamiętasz urodziny Emily w pubie?
A jak piliśmy wino z Dave’em w parku?
Albo wycieczkę po browarze…
- No tak. - Nie.
Dołączam do zabawy, ale jej nie zaczynam.
Przy dzieciach za dużo myślę.
Ty łamiesz zasady i ci się udaje. Ja ich przestrzegam i mi się nie udaje.
O Boże! Kupiłam zły poradnik?
- Po prostu bądź sobą, Nikki. - Nie!
Sobą można być dopiero, kiedy to bezpieczne.
Czekasz, aż cię polubią,
a potem stajesz się sobą powoli, żeby nie odstraszać.
No tak.
Muszę być bardziej Jasonowa.
- Od czego zacząć? - Powygłupiaj się.
Ale jak?
Idź tam i trochę się z nimi podrocz.
- No tak. - Dobra?
Wiesz co? Rozstaw namiot, a ja coś zapiszę.
- Dobra. - Zaplanuję improwizację.
Chodźcie tu.
Rzut wolny dla czerwonych!
Wyjdziemy w ogóle?
Nie! Leje jak z cebra.
Powiem ci szczerze, że chyba straciłam pasję do nauczania.
Rzut z autu dla niebieskich!
Tak. Zauważyłam, że trochę siadła.
Myślałam, że trenowanie coś wyzwoli.
Nie wyzwoliło.
Chyba im zazdroszczę.
Ich potencjału.
Czasem daję ładnym gorsze oceny,
bo myślę, że mają już wystarczająco dużo, wiesz?
To źle, nie?
Nie, to prawda. Mamy wystarczająco dużo.
Trzymaj.
Skończ ją, jeśli chcesz.
Nie jest moja. Ktoś zostawił.
Amy!
Kiedy? To ryba.
Jesteś za dobra na zgubione żarcie? Fajnie być tobą.
Nie.
Każdy w moim życiu ma jakąś pasję.
Jaka jest moja?
Nie wiem, stara.
Jedno jest pewne. Nie są nią dzieci.
No weź…
Jessica, rusz tyłek!
Żebyś wiedziała, że nie są.
Chyba trzeba dać to trochę dalej. Jak myślisz, Tyler? Co?
- Dobra, daj jej młotek. - No dobra.
Jak się macie? O tak.
Gdzie jest Princess? Gdzie ona jest?
Nie mogę znaleźć…
Nigdzie jej nie ma.
A gdzie są śledzie?
Chodźcie.
Namiot nie jest rozstawiony, ale…
Nie szkodzi, bo dobrze się bawimy!
Przepraszam, możemy pogadać?
Co to ma być? Taki według ciebie jestem?
Tak. To jest twój animusz.
Chodźcie!
Dobra, daj mi to.
- Droczę się. - Daj mi to.
- To nie zadziała. - Czemu?
Bo nie jesteś mną, wiesz?
Najpierw musisz pojąć, skąd bierze się to droczenie.
A w tym celu musisz w pełni zrozumieć moją…
filozofię życiową.
- Filozofię życiową? - Tak.
- Tak, a co? - Nie, nic.
Powiedział człowiek,
który je dwa jogurty dla dzieci, ale chętnie posłucham.
Chyba po prostu… trzeba…
maksymalizować pozytywy, a nie minimalizować negatywy.
Nie myśl o tym, co może pójść źle, tylko o tym, co może pójść dobrze.
Ale serio, Jase, ty nigdy nie masz zmartwień.
Bo są bez sensu.
Przydawały się w czasach tygrysów szablozębnych,
ale teraz tylko nas blokują.
Na przykład pierwszy w torbie powinien być pistolet na wodę,
a nie apteczka.
Musisz…
żyć chwilą.
Bierz się do roboty.
Nie, dam radę.
Mogę wziąć Princess na to popołudnie?
Tak. Super.
- Klawo, synu! - Myślisz, że skąd pochodzę?
Nie wiem.
Cześć.
Princess, wiesz, co to jest kajak?
To taka łódka, w której się wiosłuje.
Jason też będzie?
Nie.
Pomyślałam, że miło by było, gdybyśmy popłynęły same.
Dzieci chyba nie mogą brać niczego do kajaka.
Ale ponieważ jestem cool
i jeśli obiecasz, że nikomu nie powiesz, pozwolę ci wziąć jedną rzecz.
Nie Jasona.
DOSKWIERA CI SAMOTNOŚĆ? POMOŻEMY. TERAPIA GRUPOWA
12 KROKÓW: PIĘKNY DZIEŃ NA TRZEŹWOŚĆ
O nie.
Dołączysz do nas?
Mamy dziś nowego członka.
Freddy? Powiesz nam, co tutaj robisz?
Możesz też tylko słuchać.
Nie, dobrze?
Cześć, mam na imię Freddy i nie jestem alkoholikiem.
Rozumiemy, że trudno…
Naprawdę. Jestem tylko dupkiem.
Nie straciłem wszystkiego przez…
Straciłem to, bo jestem dupkiem. Czy to naprawdę taka duża różnica?
Jedyna różnica polega na tym,
że nie mam gdzie się wygadać, żeby nikt mnie nie oceniał.
A muszę to komuś powiedzieć.
Bo nie jestem silną osobą.
Ludzie tak zakładają, bo jestem wysoki.
Miałem romans i straciłem rodzinę.
Dobrze jest być szczerym.
To bezpieczna przestrzeń.
Jesteś dobry i zasługujesz na szczęście.
Jeden zły uczynek tego nie zmienia.
W sumie mam ich na koncie więcej.
SZLAK LEŚNY
Wszystko gra?
Jak daleko musimy iść?
Na tyle daleko, żeby nie widzieć już namiotu.
Jak myślisz? Dobrze?
Co ci się tu najbardziej podoba?
- Dźwięk zamka w namiocie. - Tak?
Adamowi jest zimno?
Nie, koleżko. Jest z metalu, patrz!
Są tu borsuki?
- Lubisz borsuki? - Nie.
No to nie ma.
Mogą być.
Nigdy w życiu nie widziałem borsuka.
Raz byłem nawet w rezerwacie,
stanąłem przy zagrodzie borsuków, waliłem w szybę, a nawet wrzuciłem pokarm.
I tak nie wyszły.
Borsuków nie ma.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Spokojnie, koleżko. To wiewiórka albo ktoś taki.
Wiewiórki mogą coś zabrać?
Pewnie czasem tak.
Dobrze, to ty go weź, żeby był bezpieczny.
Wiewiórki jedzą ludzi?
Tylko orzechy. Nie jesteś orzechem, co?
Nie. Pani Keele mówi, że jestem tylko inny.
Czasem martwię się o swoją moralność.
Kiedy rozbija się samolot,
współczuję tylko wtedy, jeśli wyobrażam sobie, że to szczeniaki.
To niedobrze, nie?
Jeśli w telewizji jest zbiórka,
wyciągam telefon, żeby wyglądało, że coś wysyłam.
A czytam tylko Spectatora.
Za każdym razem.
Dobrze, może zróbmy małą…
Nie płakałem po śmierci babci.
Czuję się winny.
To ja zasugerowałem, żeby wziąć ją na narty.
Wszystko gra?
- Tak? - Wszystko gra.
O nie, rekin!
Żartuję. Nie ma tu żadnych rekinów.
Krokodyle je przepędziły.
Nie wzięłam aparatu.
Zdjęcie w myślach.
Chce ci się pić?
- Tak. - Tak myślałam.
Wyciągnę tylko wodę z torby!
Co się dzieje? Zmoczyłaś się, Princess?
Kiedy usłyszałem o trzęsieniu ziemi w Portoryko, jadłem śniadanie.
Nawet nie straciłem apetytu. Jadłem dalej.
Wsunąłem kolejne jajko.
Jestem też seksistą.
Nie podobają mi się kobiety z bardzo krótkimi włosami.
Kiedy jakąś widzę, nie rozbieram jej wzrokiem.
Dodaję włosy.
Dobrze, czas na przerwę.
Ktoś słyszał o stronie,
która gromadzi rozbierane sceny z Gry o tron?
Bo ja tak.
Ale miło spędziłyśmy popołudnie. A wy?
Mamy problem.
Zostawiłaś pustkę i nie mogłem jej wypełnić.
Przestań. Uwielbiają cię.
Bo przy tobie ja jestem ten fajny.
A kiedy cię nie ma, przychodzi do mnie
z uczuciami, lampami, uczuciami wobec lamp, no i…
Nie wiedziałem, co powiedzieć.
No… nigdy nie miał rodziny, prawda?
Dlatego cały czas tworzy je wokół siebie.
Dla Tylera ten kwiat nie jest po prostu kwiatem.
Jest kwiatkowym dzieckiem
z kwiatkową mamusią i siostrą, które bardzo go kochają.
Lampa należy do jego rodziny.
Właśnie.
- Ostrożnie. - Tak.
Nie umie się do ciebie zbliżyć, więc ty musisz to zrobić.
Musisz poczuć świat tak, jak czuje go on.
Wtedy go zrozumiesz.
Spróbuję.
Postaram się.
Hej, jak robisz to z wodą?
- Co z wodą? - Zawsze wiesz, kiedy chce im się pić.
- Nie wiem. - Wiesz.
Nie wiem.
- Nie, dzięki. - Widzisz? Ja nie wiem.
Zbierzcie się wokół.
Dobrze, moje małe żabki. „Zdobądź flagę”.
Mamy dziesięć rodzinnych drużyn
i wszystkie muszą umieścić gdzieś flagę.
Weźcie swoje flagi.
Nie, przepraszam. Nasza jest czerwona.
Mam czerwoną flagę.
Musicie spróbować zdobyć flagi innych drużyn.
Ale jeśli ktoś was złapie na cudzym terenie,
traficie do więzienia.
Ale spokojnie, mamy nachosy i dipy.
Lećcie, ptaszki, i postawcie flagi tam, gdzie nikt ich nie znajdzie!
Poza mną, bo muszę je potem zebrać.
- Znacie zasady? - Do dzieła!
Chcę ją pokonać.
Chcę, ale tego nie zrobię.
Nie liczą się punkty, tylko zabawa, nie?
- Nieważne, że wygrali z namiotem. - Chodź.
Tajny bankier ma kolejne 400 odsłon.
Wysłałem ci link.
Co to jest?
Mój ekspercki blog o branży bankowej.
Znalazłem obejście
przemysłu wydawniczego pełnego białych hetero cis mężczyzn.
To wezwanie do podjęcia działań inspirowane dziełami Sólveig Anspach,
która, moim zdaniem, powinna być tak samo sławna jak Hans-Jürgen Syberberg.
Nie martw się. Jest.
Cudownie mieć powołanie.
Co?
Nie cierpię mojej pracy, Scott.
Nie cierpię jej bardzo i przez cały czas.
Nie wiedziałem.
Co… Jak…
Czego w niej nie cierpisz?
Dzieci.
No tak.
To jakby podstawa.
Nie mogę ich już znieść.
Ich maleńkich twarzy,
maleńkich mózgów i maleńkich rączek.
Tego, jak przez 45 minut jedzą dwa plasterki jabłka.
Cały czas liczą się tylko one.
Naprawdę nikt mnie nie spyta, jak ja się czuję?
Oddałam im najlepsze lata życia, a nawet nie zapamiętają mojego imienia.
No i zabierają moje rzeczy.
Wiesz, ile łopatek do kleju wróciło na koniec roku?
Byłbyś w szoku, Scott.
Ciągle tylko myślę o ich przyszłości.
A kto pomyśli o mojej?
Czyje to zadanie?
Tak! Kolejny lajk.
Wybacz.
Co to jest łopatka do kleju?
Princess, chcesz trochę wody?
Ale puszyste.
Czekajcie.
- Ktoś jest na naszym terytorium. - Szybko, schowajcie się!
O Boże. Dziękuję, kochanie.
Patrzcie na to.
- Kocham cię, mamusiu. - Kocham cię.
Chcę ich pokonać.
Nie chcę być na luzie. Nie chcę się tylko bawić.
Chcę brać życie zbyt serio i znowu być sobą.
Ja też tego chcę.
Dzięki. Suszy mnie.
Wygrajmy to.
Nikki, to superseksowne.
- Trzy, dwa, jeden. Start! - Chodźcie!
Przepraszam.
Nie martw się. Nie jestem straszna.
Teraz!
Szybko!
Wygramy!
- Stop! - Co?
Gdzie jest Adam?
Co teraz zrobimy?
Wrócimy. Nie zostawimy nikogo.
Należy do rodziny. Chodźmy.
Nie rozumiem. Czemu go tu nie ma?
Adam.
Szybko, chodźcie.
- Chodźcie. - Hej, stop!
- Dobra. - Chodź.
Adam!
Jest trochę poobijany.
Tu są.
WIĘZIENIE
Usiądźcie tam.
O Boże.
ZATRUŁAM SIĘ KANAPKĄ - DZIĘKI
JA SIĘ NIE ZATRUŁAM
- To seksowne? - Nie.
- Nie? - Nie.
No weź.
- To mój samoopalacz? Jase. - Nie wiem.
- Nie wiem. Był w twojej torbie. - Jest drogi. Cholera jasna.
Nie możemy tu mieszkać.
To miastowe dzieci.
W lesie sosnowym Princess spytała, czemu powietrze pachnie jak żel.
Wiesz co? To twój dar. Brak zmartwień.
- Nie wiem. - Serio, to świetne.
Tata przelał już kasę?
Nie. Ale za to…
Powiedział, że zrobi to niedługo.
No i że…
Przez chwilę działało, nie? Bycie tobą.
Tylko dlatego, że ja byłem tobą. Ktoś musi.
Każdy idiota może być „fajny”.
Ale kiedy zrobi się poważnie,
zwrócą się do ciebie po to, czego ja nie jestem w stanie im dać.
Princess? Chcesz dokładkę?
Robi to specjalnie, Nikki.
Bada twoją wytrzymałość, bo chce wiedzieć, czy się poddasz.
A jeśli tak będzie, musi wiedzieć wcześniej, a nie później.
- Zgadnij, kto trochę poczytał. - Cicho.
Nie, gadałem o tym z Rosą.
Była taka sama dla swojego ojczyma.
Tata ją zostawił. A nie mówiłam?
Cześć.
Chodzi o to, że celowo utrudnia ci zadanie.
No to wybrała złą osobę,
jeśli myśli, że poddam się, kiedy robi się trudno.
Bo nie ma pojęcia o tym…
że wszystko jest dla mnie trudne.
W końcu ją sobie pozyskasz.
A jeśli jest taka jak ja,
to nawet tego nie zauważy.
WYŚLIJ SMS-A Z KWOTĄ, KTÓRĄ CHCESZ PRZEKAZAĆ NA DZIECI.
PRZEKAŻ £100
PRZEKAŻ £10
INWESTYCJE
W CIĄŻY
Napisy: Marzena Falkowska