Nie wierzę, że kibicuje Arsenalowi.
Ja kibicuję Tottenhamowi!
- Pojęłam złożoną naturę problemu. - Czemu mi nie powiedział?
Bo chce być lubiany.
Pewnie myślał, że będziesz zły, choć nie będziesz, bo to tylko piłka.
Nieważne, jaką drużynę lubi. Musi mieć coś wspólnego z dziećmi.
- Jason! - To dla mnie ważne.
Chodziłem z tatą na mecze Tottenhamu, on ze swoim, a ja chciałem z Tylerem.
Teraz muszę spędzić dzień z kibicami Arsenalu.
Wiem. To naprawdę…
- Sorry, próbowałam, ale… - Dobra.
Nie umiem się tym przejąć. Taka jestem. Przejmuję się…
- …wszystkimi. - Kto to? Co to?
- Jen. - Zwolniłaś ją już?
Nie! Jeśli nie zwolnię jej do końca tygodnia, zrobi to Terry.
Ale nie szkodzi, bo mam nowy plan.
- Tak? Mów, słucham. - Naprawdę. Posłuchaj.
Zaproszę ją dzisiaj na kawę
i zainspiruję do odejścia,
uświadamiając jej,
że to praca ją blokuje.
Dobra. Jesteś popychadłem.
Wcale nie!
A nie robisz teraz zadania domowego Princess?
Nie pozwól Princess i jej kumpelom się wykorzystywać.
Łatwo ci być twardym, bo nie miała wcześniej taty.
- Nie ma porównania. - Wiem.
Tato! Mogę Cheeriosy?
Tak. Tylko weź tym razem miseczkę!
Pierwszy raz powiedziała „tata”?
Tak.
Nikki. Zaczęła w tamtym tygodniu,
ale tylko dlatego, że spędzam z nią więcej czasu.
To nie są zawody.
Nie panikuj i kup jej coś drogiego, żeby cię polubiła,
albo pozwól jej na tatuaż czy coś, bo wiesz, że go chce.
Ma dziewięć lat. Skąd jej wezmę tatuaż?
Widziałem w Camden psa z tatuażem.
Mamy parę minut.
Nie! Już nie śpią. A jeśli wejdą?
Nie wejdą.
Najlepsza w adopcji jest możliwość, że rodzice nie uprawiali seksu.
Prawda? Nie zabierajmy im jej.
Warto się starać
GÓRNE MIESZKANIE NA SPRZEDAŻ
Co tu się dzieje?
Wymiary pod nową wykładzinę. Pomaga w sprzedaży.
- Dla szukających. - Trochę ciszej, dobrze?
Ulepsza mieszkanie, żeby mogli więcej skasować.
Złożyłeś już ofertę, prawda?
Nie do końca.
- Jase. - Znasz tatę.
Nie umie nawet wypełnić pozwolenia na parkowanie.
Wkłada piątaka za wycieraczkę.
Zadzwonię do niego.
Przyszła reszta rzeczy Tylera. Są tam zdjęcia. Powinniśmy je powiesić.
Jase, myślę, że to bardzo dobry znak.
Wiedzą, że mamy wkrótce proces.
Nie wysyłaliby ich, gdyby nie…
Wysłali je, bo je wysłali. To wszystko.
- Dobrze? - Tak.
- Idę spotkać się z Jen. - Spoko.
- Pa. - Nie bądź popychadłem.
Co? Czemu to ma być obelga?
Może problemem są ludzie, którzy nas popychają.
Zadzwoń do taty.
Dzwonię.
Chce też, żebyście postawili to w kuchni. Żeby było ładniej.
Co jeszcze możemy zrobić, żeby łatwiej sprzedał nasze mieszkanie?
Wyciągnąć baterie z patery?
No tak.
Ale nam tu fajnie. Fajniej niż w pracy.
Tak.
To jak tam w pracy?
Bardzo dobrze.
Świetnie.
A w ramach zabawy, jak określiłabyś swoje zalety?
Gdybyś musiała.
Do mojej twarzy pasuje każdy kapelusz.
Dziękuję.
Wygląda drogo.
Zjeść tylko górę?
Nie, ja stawiam. Spokojnie.
Wiesz, że założycielka tej sieci ma teraz osiem ciastkarni?
- Nie gadaj. - Tak.
I wiesz, co według niej
było najważniejsze, kiedy zaczynała interes?
Ciasta.
Tak, ale przedtem.
- Krzesła? - Nie.
Wizja.
Musisz mieć wizję upragnionego życia.
To może być cokolwiek, czego tylko chcesz. Nawet coś innego od tego, co masz teraz.
Czy to nie inspirujące?
Wiem, co próbujesz robić i jestem za to bardzo wdzięczna.
Ale nie chcę awansu. Dobrze mi tam, gdzie jestem.
Właściwie nigdy nie byłam szczęśliwsza,
a moi rodzice są bardzo dumni.
W końcu wróciłam do rodzinnego newslettera.
Moja kuzynka myślała, że umarłam.
To świetnie.
Mam połogowe prezenty.
Nowy dziennik.
Znalazłem nam też Odę do wiatru zachodniego Shelleya.
Bo zakładam, że będziemy w nastroju na Shelleya.
No i wiem, że trochę wcześnie, ale…
Dobrze, Scott.
Słuchaj.
Jeśli naprawdę chcesz mi pomóc,
to czegoś potrzebuję.
Dobrze.
Potrzebuję, żebyś był mniej… współczesny.
Żebyś naprawił kran, a nie rozczulał się nad dziennikiem.
Żebyś kupił mi suplementy i zrobił izolację muru,
a nie szlochał w toalecie, bo nagle cały świat wydaje się jednością.
Nie możesz płakać więcej niż dziecko.
No tak, to znaczy…
Wiesz, że nie jestem samcem alfa. Wiedziałaś o tym, kiedy się oświadczałaś.
Nie lubię tego całego przytulania i wspierania.
Wiesz, że daję sobie radę sama.
A na USG nie trzymaj mnie za rękę i nie głaszcz,
tylko idź po kawę, siedź w poczekalni
i czasem rzucaj okiem na gazetę, jak w epoce wiktoriańskiej.
Bo, szczerze mówiąc, mam wrażenie, że jesteś z tych mdlejących.
Ale ładne, prawda? Co myślicie?
- Nie. - Paskudne, co?
Kupisz mi to?
Ale ładne!
Jest dość drogie.
Ale bardzo mi się podoba.
Wiem, ale…
Proszę?
Przykro mi, nie możemy.
Fajnie tam było, nie? Gdzie chcecie iść teraz, dziewczynki?
- Lody z Hans & Gretel! - Tak! Lody!
O nie, chyba trochę za wcześnie na nowatorskie lody?
Przyniosę sobie krzesło.
A możesz usiąść tam?
- Tam? - Nie.
O tam.
No tak.
Ale to inna restauracja, prawda?
Pewnie.
Mówiłem, że dzisiaj masz nie brać Adama, urwisie.
Dobrze, ale bądź ostrożny.
Nie chcemy, żeby ktoś potknął się o jego kabel, nie?
Dobrze, wchodź.
Przepraszam, pilnuję tych dzieci.
Dzień dobry. Je tu pani?
Tak, kochana.
Jedzenie stąd? Bo to chyba stolik tylko dla klientów.
Rak zabrał mi lewą pierś. Będę jeść, gdzie zechcę.
Nie cmokaj tak, zjadaczko sałatek. Nie jestem twoim polskim budowlańcem.
Chodźcie, chłopcy. Przepraszam.
Moja rodzina znała Krayów, więc nie pozwolę się tak rozsadzać.
- Jestem Bev. - Nikki.
- Śliczne dzieci. - Tak.
Które jest twoje?
W sumie to żadne.
To długa historia, Bev.
Dzięki, że przyszedłeś.
Widzę Bat-sygnał i jestem. Ale zostanę tylko na pierwszą połowę.
Mam wrażenie, że to okropnie nie na miejscu.
Nie powinno mnie tu być. Oni wiedzą, że tu nie pasuję.
Jakbym był w kościele.
Jest mały. Namów go na Spursów.
Próbowałem, ale już za późno. Postanowił.
No i wolę, żeby był fanem Arsenalu, niż zmieniał drużyny.
To jak… zdradzanie żony.
Sorki. Nie obraź się.
Spoko. Załamałem się.
Uwielbiam, jak to mówisz.
Jakbyś ogłaszał bankructwo i anulował długi.
- Słuchaj. Wiem, że jestem draniem. - No tak.
- Ale to przez to, co mnie spotkało. - Co?
Nic.
Nic złego nigdy mnie nie spotkało.
O Boże. Współczuję ci. Mogłeś powiedzieć.
Kiedy cię to nie spotkało?
Brak złych doświadczeń może nas zniszczyć.
- Byłem na spotkaniu AA. - Tak?
Każdy miał powód, żeby popełniać błędy, a ja nie miałem żadnego.
Jestem tylko dupkiem.
Możesz mi przerwać.
- Nie, mów dalej. - Właśnie.
Dlatego… założyłem to.
ANONIMOWE DUPKI
- AD. - Anonimowe Dupki.
Bezpieczna przestrzeń dla dupków, żeby się spotkać i zmienić.
- No tak. - Bo na wiele w życiu nie zasługuję.
Zacznę na to zasługiwać.
Wczoraj rozważałem oddanie wolnego pokoju uchodźcy.
To by nie wypaliło. Mam małą kuchnię i pewnie jest dużo formularzy.
- Ale mówię ci… - Jasne.
…zmienię ludzi.
Jutro nie musisz być człowiekiem, którym jesteś dzisiaj.
Założyłeś sektę?
- To się okaże, stary. - Lacazette!
Cholera.
Staniemy przed sądem z nadzieją, że przyzna nam pełną opiekę,
ale na razie nie wiemy, jak to się skończy.
Nie?
Myślę, że nie nawiązałam z Princess relacji,
na którą miałam nadzieję.
Czuję, że jestem tylko przypadkową osobą w jej życiu.
Dlatego trudno mi być dla niej surową.
Bo bardzo chcę, żeby mnie polubiła.
Moja córka miała trochę problemów
i mówię ci, że najlepiej sprawdza się stanowczość.
Tak, masz rację.
- Rodzina jest najważniejsza. - Tak.
Gdyby ktoś chciał zabrać moją? Polałaby się krew.
I to dosłownie.
- Przepraszam, tylko… - Pewnie, pilnuj.
Gdybym miała zabrać dziecko, zrobiłabym to tutaj.
Tak.
Przepraszam, muszę…
- Halo? - Hej.
Tylko nie panikuj. Nic mu nie jest.
Co się stało?
Potknął się i uderzył w głowę, więc dla pewności zabrałem go do szpitala.
Do szpitala?
Tak, wierz mi… nic mu nie jest.
W taksówce bardziej przejmował się meczem. Prawda?
Dlaczego w taksówce?
Bo się napiłem.
Jesteś pijany?
Jase, a jeśli zadzwonią do opieki?
To potrwa chwilę i nikt nigdzie nie zadzwoni, jasne?
Słuchaj, muszę lecieć, skarbie.
Nie…
Cholera jasna.
- Wszystko gra? - Tak, po prostu…
Muszę lecieć. Wszystko gra. Całkowicie gra.
- Miło było cię poznać, Bev. - Wzajemnie.
Bądź silna, co?
Dzieci potrzebują silnej kobiety.
Tak.
Dobra, Princess, musimy iść. Twój brat miał mały wypadek.
Dobrze. Jest tu mały siniak, prawda?
Potknął się o Adama.
To jego lampa.
- Rozumiem. Wygląda dobrze. - Tak?
Poczekajmy pół godziny dla pewności.
- Czyli mamy tu zostać? - Tak.
Dobrze. Fantastycznie. Dziękuję.
A(NONIMOWE) D(UPKI) WYSIŁEK I WSPARCIE DAJĄ ZMIANĘ.
Cześć. Witajcie. Zapraszam.
Witajcie. Siadajcie, proszę.
No to witajcie w AD.
Zanim zaczniemy, muszę powiedzieć, że znowu tylko ja
przyniosłem ciastka.
Na początku mi to nie przeszkadzało,
ale to zaczyna graniczyć z pasożytnictwem,
więc nie zapominajmy, co tu robimy, dobrze?
KROK 1. NIE BĄDŹ DUPKIEM
Widzę, że mamy nowego członka.
Może na początku się nam przedstawisz?
No tak…
Jestem Lawrence i jestem dupkiem.
Reszta też się wita.
Rozmawialiśmy o tym. No już.
- Cześć. - Hej, Lawrence.
Masz otwarty plecak.
Czemu to masz?
Princess, czemu to masz?
Dobra, chodź. Wracamy.
- Nie! - Nie! Bez dyskusji.
Proszę!
To ich ostatnia szansa.
Spursi próbują wyrównać wynik.
Szuka Diera. Znalazł. Moura przy słupku.
Tak, Lucas Moura.
Tottenham zdobywa punkt. Jest 1-1…
Wszystko gra, koleżko? To tylko piłka.
Mamy 1 dla Tottenhamu i 1 dla Arsenalu.
I wtedy się wściekłem. Wstałem, przycisnąłem go do ściany
i ryknąłem mu w twarz: „To ma być Admirals Club?”.
Myślę o wolontariacie w jadłodajni dla bezdomnych.
Czuję, że to słuszna rzecz.
Poza tym nie wymagają za wiele.
To bardzo odważne.
Olivia, chciałabyś coś dodać?
To był kiepski salon Admirals Club. Też bym go popchnęła.
Tak, ale co by do dało?
Ostatecznie lepsze Admirals Clubs. Co my tu w ogóle robimy?
Próbujemy stać się lepsi.
Czemu? Już jesteśmy najlepsi.
- Nie podajemy zupy. Jesteśmy… - Prawniczka.
- Ty? - Mały startup technologiczny.
Spodziewamy się wypłynąć w trzecim kwartale przyszłego roku.
Prezes.
- Chirurg. - A ty?
Dyrektor własnej firmy sportowej.
Właśnie. Dupki rządzą.
Bo rządzenie jest ciężkie
i tylko my możemy je znieść.
Ale to nie daje nam prawa do draństwa.
- Bo żyjemy w społeczeństwie. - Kogo ono obchodzi?
Mrówki mają świetne,
a wymiotują sobie nawzajem do gęb, żeby się porozumieć.
Gdyby miały ego, już by miały smartfony.
O tym możemy tylko spekulować.
Ludzki postęp następuje, kiedy dupki zachowują się jak dupki.
Jaki postęp nastąpił, bo zdradziłem żonę?
Twój osobisty. Pewnie byłeś nieszczęśliwy.
- Nie. Teraz jestem nieszczęśliwy. - Bo siedzisz tutaj.
Przepraszam.
Próbowałam, ale nie mogę.
Rzucam pracę w Oxfam.
Nie uszczęśliwiła mnie tak, jak mówiłeś.
Nie możemy uciec od swojej natury,
jak od zasiadania w ławie przysięgłych czy potrąconego rowerzysty.
Olivio, przykro mi, ale musisz oddać swój dwutygodniowy żeton.
Dobrze. I tak miałam sobie iść.
DUPEK
Wy też powinniście.
Jonathan. Leonard. No weźcie.
Ludzie, serio.
Dan, tak dobrze ci szło.
Ludzie?
Lawrence.
Trochę zimne, ale pomaga wejść ultradźwiękom
i daje nam lepszy obraz.
A to jest głowica, której użyjemy. Jest okrągła i…
Vanessa, wystarczą mi zredagowane główne punkty, dobrze?
Tak.
Próbuję tylko znaleźć bicie serca.
- Czasem bywa trudno. - Dobrze.
Wezmę więcej żelu.
Czasem kobietom trochę mylą się daty,
więc myślą, że ciąża jest starsza. To by wyjaśniało sytuację.
- Kiedy był ostatni okres? - Nie, daty…
Na pewno się zgadzają.
Dobrze, pójdę tylko po koleżankę.
Zaraz wracam.
Vanessa?
Mogę cię o coś prosić?
WIERSZE ZEBRANE
Scott?
Wrócę za dwie minuty.
Już dobrze.
Już dobrze. Jestem z tobą. Z wami. Dobrze?
- Wszystko dobrze? - Tak. Proszę mieć go na oku.
Dobrze, świetnie.
Dobra, idziemy.
Grzeczny chłopiec.
Szuka Lacazette’a, Saka wolny.
Tak, wygraliśmy, tato! Wygraliśmy!
Arsenal triumfuje.
Kochamy cię, Arsenal
Śpiewaj ze mną, tato.
Kochamy cię, Arsenal
I już.
Było tylko trochę nieśmiałe.
Nacieszcie się tym.
Princess?
Nie, Princess.
Princess?
Wpuścisz mnie, proszę?
- Nie. - Muszę być stanowcza.
Czemu?
Nie wiem. Ludzie zawsze to mówią, nie?
Więc chyba tak jest.
- No wyjdź. - Nie.
Przepraszam.
- Ej. - Idź sobie.
- Princess. - Idź sobie!
Powiesz mi, czemu to wzięłaś?
Przepraszam. Ma pani jakiś problem?
Tak. Te ściany są za wysokie.
Proszę tam nie zaglądać.
To prywatna sprawa. Dziękuję bardzo.
- Pilnuję całego sklepu. - Proszę!
Nie może pan nawet zatrzymywać złodziei.
Takie są zasady BHP. Czytałam o tym. Jest pan tylko strachem na wróble.
Mogę ich poprosić, żeby przestali.
Przepraszam, to było niegrzeczne.
Przepraszam!
Nie muszę być stanowcza.
I tak jest już ciężko.
Wyjdziesz?
Czemu to wzięłaś?
Twoje znamię?
Nabijali się z niego.
Dzięki niemu jesteś po prostu trochę inna.
Nie chcę być inna.
Tak, rozumiem.
Rozumiem.
W młodości chcemy zakryć to,
co w nas inne.
Kiedy jesteśmy starsi,
ludzie zaczynają nas za to lubić.
No tak. Nie chcesz być inna?
Nie? Wiem, co możemy zrobić.
Zobaczmy twoje.
Oszalałaś.
Zawsze chciałam mieć tatuaż.
Czuję się taka modna.
Ale w pracy chcę być brana na serio,
więc na spotkaniach z klientami przykryję go zegarkiem.
Bardzo modnie.
Wiesz co? Miałyśmy moment.
Tak?
Spojrzałyście sobie w oczy?
- Tak. - Naprawdę?
To znaczy, ona patrzyła w lustro. Ale zobaczyłam to, Jase.
Musimy rozpakować jego rzeczy.
Jase, zobacz.
Tak.
- Powieszę je u nich. - Poczekaj.
- Mogę je wziąć? - Tak.
PRZYSZŁA MAMUSIA
NAPRAWA CIEKNĄCEGO KRANU
Odkręć nakrętkę, żeby uwolnić…
IMPREZA POŻEGNALNA OLIVII
Bev?
Napisy: Marzena Falkowska