- To na pewno ona? - Tak.
- Jak jesteś pewna? - Na 95 do 100%.
Rozpoznałabyś ją znowu?
Tak. To ona.
- Wiesz, co powiem, nie? - Co?
- Robert D… - No weź.
- Robert Downey Jr. nie był w Tesco. - Czemu?
A niby po co? Ma od tego asystentów.
Nie, Robert taki nie jest.
Robert jest taki… jak ty i ja.
To pewnie jakaś krewna.
Śledzi nas?
Słuchaj, nawet jeśli to ona,
to mógł być przypadek.
- Nie był. - To powiedz mi jedno.
Ty usiadłaś z nią czy ona z tobą?
Ona usiadła ze mną.
Zdecydowanie. Widziała Princess
i nie powiedziała mi, że ją zna. O Boże.
Mówiła rożne rzeczy o rodzinie.
O tym, żeby o nią walczyć.
Chyba chciała mnie zastraszyć.
Powiedziała…
„Moja rodzina znała Krayów”.
Tak to brzmiało
czy tylko udajesz, żeby brzmiało gorzej?
To gangsterzy.
- Odejdź od okna. - Nie wygłupiaj się.
Ludzie z East End tak mówią.
Ciągle facio, rodzina, Krayowie, facio, facio, Parklife, facio.
- To nie wszystko. - Co?
Chyba się przed nią otworzyłam
- i coś jej powiedziałam. - Co?
Że nie dogaduję się z Princess.
Cholera. Musisz mówić wszystkim wszystko?
- Nie mówię! - Ostatnio listonosz pytał mnie o wysypkę.
Słyszała też, że zabrałeś Tylera na SOR.
O nie, przepraszam, ale nie wiedziałam!
- A jeśli jest groźna? - Nie jest.
Jase.
Nie jest groźna, Nikki. Wierz mi.
- Dobrze. - Tak?
Warto się starać
Ich babcia? Jak nas znalazła?
Potrzebujemy ochrony?
Powinniśmy mieć obstawę?
To samorząd. Musiałem przynieść z domu czajnik.
Nie mamy na to pieniędzy.
Ale nie spodziewałam się stalkingu.
Może dodamy to do broszury.
Podobno nie można nawiązywać z nami kontaktu.
- Tak. - Jest ich babcią.
Ludzie mogą sobie coś roić.
Do procesu zostało tylko parę tygodni. Porozmawiam z nią.
To znaczy, że chce dostać opiekę?
Wie, że nie dostanie ze względu na wiek.
Nie próbowała z nimi rozmawiać.
Co to znaczy?
Powiedziałbym, że to was obserwowała.
POZNAJ NASZE NOWE KSIĄŻKI
Nie znam Faraday Books.
Na pewno są uczciwi?
Tak. Przeszukałem ich stronę.
Same czcionki wysokiej jakości.
To po prostu dość nagłe,
że przeczytali blog i postanowili go opublikować.
Wydawnictwa są dziś bardzo zręczne, wiesz?
Szybko reagują.
Internet. To tam jest cały talent.
Gdyby Hemingway pisał dzisiaj, miałby blog.
- To czemu ty dalej nie blogujesz? - Boże, nie. No co ty?
Mają wielu autorów na szóstkę.
To jest komiczka.
Nie cierpię jej.
A to facet z reality show.
To nie są autorzy na szóstkę,
tylko na jedynkę i tylko dlatego, że nie ma niższej oceny.
Proszę, żebyś była bardziej pozytywna.
Przepraszam.
Po prostu…
mam w sobie kogoś, kto potrzebuje 2000 kalorii dziennie do 2040,
więc nie jestem w nastroju do podążania za marzeniami.
Co… Ale w ciebie wierzę.
Tak?
To się dobrze składa, bo mam ważne wieści…
złożyłem wypowiedzenie.
- Co… - Tak.
Myślę, że to idealny czas na skok.
Kiedy się angażujemy, spotykają nas dobre rzeczy.
Nawet jeśli nie jesteśmy pewni, czy się uda.
Popatrz na nas.
Dobrze. Idę się zdrzemnąć.
Okropnie jest być w ciąży.
- Mam zakaz gorących kąpieli. - Co?
Tak. Biorę kąpiele, nie prysznice.
Nie jestem Amerykanką ani brudnym psem.
Wszyscy traktują mnie protekcjonalnie.
- Ale ładne! - Nie, ja podniosę.
Nie.
- Widzisz? - No tak.
Możemy nie zostawać tu za długo?
Dlaczego?
To nic…
Tak sobie. Po prostu…
O Boże.
O Boże. To ona.
Co?
Kto?
Nikki.
O Boże. Przepraszam.
Przepraszam. Pomyliłam z kimś panią.
Przepraszam.
Hej, koleżko.
Mogę zobaczyć?
Tyler, pokaż mi.
Dziękuję.
Ta piżama jest na ciebie trochę za duża, nie?
Chyba musimy się z nim rozstać.
- Dlaczego? - Jest niebezpieczny.
Już raz trafiłeś przez niego na SOR.
No i myślę…
że to ważne umieć rozstawać się z rzeczami.
Bo to przecież tylko rzecz.
A rzeczy wciąż się zmieniają.
To ludzi musimy się trzymać.
Teraz masz nas. Nie potrzebujesz już Adama.
Chodź tutaj. Grzeczny chłopiec.
Przepraszam, ale pomyliłam po prostu osoby.
Wciąż trzyma pani produkty. Nie tylko strach na wróble, co?
- Tak mnie ostatnio nazwała. - Co?
Co? Co się dzieje?
Wie pan, ona jest w ciąży.
Więzi pan ciężarną kobietę.
Nie można ich stresować.
Nic mi nie jest.
Nie jestem delfinem.
- Chce pani usiąść? - Nie chcę.
Widzę krzesło i gdybym chciała, to bym usiadła.
- Co by mi przeszkodziło? - Tak…
A pani? Proszę tu poczekać.
No dobrze, to ja już pójdę.
Słucham?
Mówisz poważnie? Zostawisz mnie tu?
- Dasz sobie radę. - Karen, siadaj.
Wszyscy każą mi siadać!
To stój, ale nigdzie nie pójdziesz.
O rany…
Co?
Chcą, żebyśmy spotkali się z Bev, ale ja jej nie ufam.
Przyniosłem pani wodę.
Czy prosiłam o wodę?
Nie. Nie prosiła pani.
- Zaraz wrócę. - Dobrze.
Traktują mnie jak inwalidkę.
Jestem szczuplejsza niż większość nieciężarnych.
Karen, przestaniesz już?
- O co ci chodzi? - O ciebie! Wkurzasz mnie.
- Co… - Wiesz, jakie masz szczęście?
Będziesz mieć dziecko i nie musisz nic robić.
Zero formularzy, ocen, prześladujących babć, niczego.
Wystarczy, że będziesz żyła. Resztę załatwi natura.
Gdybyś chciała, mogłabyś cały czas leżeć w łóżku.
Poród…
Też odbywa się w łóżku!
Jest trudny.
To dadzą ci darmowe prochy, żeby był łatwy.
Czy ja mogę je brać, żeby uciec od problemów? Nie.
To znaczy tak,
ale wciąż tam będą, kiedy się obudzę,
a twoje wyjmie z ciebie zespół ekspertów
i zamieni w radość na całe życie.
Kiedy będziesz na haju!
- Policja już jedzie. - Policja?
Dobrze. Mogę coś panu wyjaśnić?
To dla mnie bardzo zła pora na aresztowanie.
Serio? Czemu pani nie mówiła?
Naprawdę? Nie myślałam, że to pana obejdzie.
No dobra. To był sarkazm.
Karen?
Karen! Wszystko w porządku?
Nie, nie jest w porządku. Za gorąco mi.
Nie wiem, czy to przeze mnie, czy przez pokój.
Powinny być znaki ostrzegawcze.
Wiesz, wcale nie jest łatwo
i zaczynam bardzo się bać.
No tak, policji?
Nie! Nie policji!
Mam 39 lat i jestem geriatryczną matką. To ma być w porządku?
Nawet nie spłaciłam kredytu studenckiego. Sprawdziłam to
i Ryan Giggs grał w Premier League, kiedy miał 39 lat.
Tak. Musiał wejść głębiej, żeby wpłynąć na grę, ale dał radę.
Tak! Dał radę.
Tak.
Zaczynam się tu dość mocno stresować,
więc chciałabym już pójść z siostrą do domu.
Tak, oczywiście.
Właśnie.
Jasne. Tylko udawałam.
Dobrze ci to wyszło.
Tak.
Chcesz pogadać?
Tak, proszę.
GÓRNE MIESZKANIE NA SPRZEDAŻ
Nie patrz tak na mnie.
ZADZWOŃ MUSIMY POGADAĆ O KASIE
Dzień dobry.
Pani Jeanette Forrester.
Muszę przyznać,
że jest pani dla mnie jedną z czterech… ośmiu najlepszych feministycznych pisarek.
Naprawdę.
Suka, kochanka, dziecko, matka idealnie oddaje to, jak kontrolujemy
i upupiamy ciężarne kobiety.
Poleciłem ją mojej ciężarnej żonie.
Tak. Obrazy macierzyństwa nas zawodzą.
Wybielone, przeeksponowane symulakrum
odzianych w len dzieci, promowane przez ekologiczne mamy.
Prawda jest taka, że w pańskim życiu wybuchnie bomba.
Widzę, że się poznaliście. Uważaj na niego.
Najlepszy satyryk, jakiego w tym roku czytałem.
Idziemy? Tak?
Pa, pa.
Tak, jest dość miła, ale bardzo zasadnicza.
Ciągle tylko:
„Nasze zniewolenie to historia, którą sobie opowiadamy”.
A gdzie jakaś gadka szmatka?
Spytaj mnie o weekend.
- Łapiesz? - Tak.
Co miałeś na myśli, mówiąc „satyryk”?
Idziemy?
I wchodzimy do biura.
OKLASKI POMYSŁY
MAM TO W NOSIE CHIRURGIA PLASTYCZNA I JA
No to…
- Jestem w dziale komedii? - Tak.
Zaraz pogadamy z Mayą o marketingu,
ale najpierw mi powiedz, jak bardzo się cieszysz?
Bardzo, tak.
Przed chwilą powiedziałeś coś o tym, że jestem „satyrykiem”?
Naprawdę tak uważam. Trafiłeś w sedno z tą postacią.
Kiedy mówisz „postać”…
Idealnie wyszydziłeś pewnego rodzaju
absurdalnego, współczesnego pozera.
Rozpacza nad złem pieniędzy, bo zawsze je miał.
Poucza innych na temat rasizmu,
ale uwielbia Eminema.
Świeci okładkami powieści, żeby pokazać, co czyta
i podkreśla fragmenty rzemieślniczym ołówkiem.
Wszyscy znamy takich kretynów.
Puk, puk.
Scott, widziałeś makietę okładki?
Mamy chyba idealny tytuł.
BANKIER NA BAKIER WASZ ULUBIONY PAJAC
No tak.
No tak. Dobrze.
Na rynku książek do toalety nie można być zbyt subtelnym.
Trzeba walić prosto w ryj.
Myślałam, żeby na premierę
Scott odegrał swoją postać.
- Świetna robota. - Przepraszam.
Ciągle mówicie o postaci, ale…
Ta książka jest prawdziwa.
- To poważna krytyka społeczna. - Tak.
To „95 tez” Marcina Lutra
z marszu z Selmy.
To Dylan bez harmoniki.
To genialne. Powiedz właśnie coś takiego.
- Tak. - Nie, nie powiem…
To nie jest żart.
Ale na początku jest lista lektur.
Oczywiście.
Cały czwarty rozdział to krytyka Alaina de Bottona.
I tak się powstrzymywałem.
- Czyli to jesteś ty? - Nie…
Tak!
To jestem ja.
Dobrze, no to…
Gratulacje. Ważne, że to śmieszne. Wydajmy to i już.
Nie, przepraszam.
Nie potraktuję własnego dzieła z takim brakiem szacunku.
TO TWOJA WINA PORADNIK RANDKOWY
No dobrze, w takim razie chyba musisz podjąć decyzję.
Tak, chyba muszę.
Tak na mnie patrzy, że wzrokiem wwierca mi się w duszę.
Ale masz uroczą duszę, prawda?
Więc nie masz czym się martwić. Zobaczy same miłe rzeczy.
Jak pod twoją koszulką na zjeżdżalni wodnej.
- Jason. - Pamiętasz?
Jase!
Stalking nie ma usprawiedliwienia.
- A my z tym budowniczym? - Po czyjej jesteś stronie?
Szczerze mówiąc, nie wiem.
Wiem tylko, że nie powinno być stron.
Będzie dobrze.
Obyśmy nie musieli być z nią sami.
O Boże.
Dzień dobry.
- Miętówkę? - Nie, dzięki.
- Tak, poproszę. - Jase.
Nie, dzięki, Bev.
Z rozmów z Bev
wynika, że jest po prostu bardzo ciekawa, jak mają się dzieci.
Od dawna ich nie widziała.
No…
Macie chyba zdjęcie.
Tak.
Proszę. To oni parę dni temu.
Przed domem.
- Dzięki. - Nie ma za co.
A jak się ma Tyler po wypadku?
W szpitalu powiedzieli, że dobrze?
Tak. Całkowicie dobrze.
- Nie wiń się. - Nie.
Każdy lubi się czasem napić.
Ważne, by nie przesadzać.
- Bo wtedy zaczyna się kłopot. - Tak, to…
A jak tam Princess?
Lepiej się z nią dogadujesz?
- Bo wiem, że było ciężko. - Tak, świetnie.
Bardzo dobrze.
Dobrze.
Jest dobrze. Tak.
To dobrze.
To może powiecie Bev, co dzieci ostatnio porabiają.
- Co to miało być? - Jak to?
Nie była sobą.
- To nie tę kobietę spotkałam. - Była w porządku.
Mam porównanie tylko z własną mamą.
- Próbowała nas pogrążyć. - Co?
Te miętówki były pewnie zatrute.
Nie przesadzaj. Sprawdzała tylko, czy jesteśmy dobrzy.
- Czułam, że kombinuje. - Przepraszam.
Przepraszam.
Zrobiłam je dla dzieci.
Możecie je im przekazać?
Dzięki, Bev.
- Nie ma za co. - Dziękuję.
To bardzo miłe.
Przepraszam.
Miłego dnia.
To miłe.
Czekaj, muszę odebrać. To Scott.
Prosiłem go o telefon. Widzimy się po pracy.
Nasze dzieci mają byłych.
Musimy zbudować z nimi relację.
Naucz się trochę zaufania.
- Dobrze. Pa. - Pa, kocham cię.
Musimy pogadać o kasie. Co jest?
Obecnie mamy 11 tysięcy.
Świetnie. Czyli w sumie 23?
Nie, w sumie 11.
- No co ty? Dałem ci 12. - Tak.
I obecnie jest 11.
- Czyli straciłeś tysiąc? - Nie.
Wciąż jest potencjał na 12 tysięcy.
Ale obecnie przyjął formę 11 tysięcy.
Stary…
Na mieszkanie jest oferta, którą muszę przebić.
Miałeś podwoić tę kasę, a nie ją stracić.
No, podwajanie jest raczej niemożliwe.
A bogacze zarabiający na giełdzie?
Co oni robią?
Chyba mają więcej pieniędzy na początku.
No, a nie możesz ich… zastawić?
Co zastawić?
Kasę, którą ci dałem. Zastaw ją szybko.
Dobrze?
Nie wiem, co przez to rozumiesz.
Co ja mam zrobić?
Żyjemy z jednej pensji. Muszę nam znaleźć dom.
- Muszę znaleźć chociaż pracę. - Współczuję ci, bracie.
Też jestem ojcem i myślę o…
Po prostu oddaj mi kasę, dobra?
Oddaj mi ją i proszę, niczego nie mów Nikki.
Nie masz pojęcia, jak drogie są dzieci.
Codziennie coś nowego. Nie masz pojęcia,
jak to jest być cienką granicą, która dzieli bliskich od głodu.
Hejka.
Wybacz.
Wszystko gra?
Jestem tylko zmęczona.
Wstałam o 6.00. Nie chciałam się spóźnić.
Jak daleko mieszkasz?
Trzy przystanki stąd.
No tak.
- Pewnie masz mnie za idiotkę. - Nie. Oczywiście, że nie.
Wszystkim jest trudno.
Na pewno nie wam. Wyglądacie na spełnionych młodych ludzi.
Wierz mi, nie jesteśmy idealni.
- Nie? - Nie.
Mamy swoje problemy.
Naprawdę?
Tak.
Tak?
Przemyślałem to.
Chcę wydać książkę, ale mam jedno żądanie.
Nie zgodzę się na żadne.
Przyjmuję to.
Halo, tato. Jesteś wolny?
Przydałaby mi się pomoc.
Śrubokręt.
Klucz.
Izolowana zaciskarka.
Uważaj.
Jak idzie?
Jeszcze nie wiemy.
- Dawaj znać na bieżąco. - Dobra.
O nie, naprawdę?
- Jest zepsuty. - Na pewno?
Gdyby miał krewnych, to by przylecieli.
Ostrożnie.
O nie. Co się stało?
Te zrobiłam wcześniej.
O tak. Znacznie lepsze.
- Mogę… - Tak, proszę.
Dzięki.
O Boże.
Ale dobre.
Dobrze.
Ojcze Nasz,
dziękujemy Ci, że powierzyłeś nam Adama.
Naprawdę rozpromienił nasze życie.
- Amen. - Pięknie. Możemy już wejść?
Musimy coś przeczytać.
Tak.
Możemy to zrobić, zanim wrócą Keith i Shelagh?
- Przeczytasz? - Tak.
„Dziękujemy za zakup lampki stołowej firmy Macmillan.
Przed użyciem prosimy o uważną lekturę instrukcji,
żeby zapewnić bezpieczne i…”
Pokaż. „Satysfakcjonujące”.
„…satysfakcjonujące działanie tego produktu”.
- Amen… - „Żarówki nie ma w zestawie”.
Amen.
Przykryj go.
- Chodź, przykryjmy go. - Brawo.
Pięknie.
Chodźcie, dzieci. To już wszystko.
Chodź, skarbie.
Zjemy coś?
I jak? Dobre zakończenie?
- Tak, naprawdę dojrzeliśmy. - Tak.
To był przełomowy moment.
Otwórz drzwi.
Wejdźmy.
Halo?
Wszystko w porządku?
Tak, mam chwilę.
- Wszystko gra? - Tak.
Przez begonie łzawią mi oczy.
Alergia.
Dobrze, dziękuję.
Co?
To był Noah.
Dobrze.
Rozmawiałeś potem z Bev?
- Tak… Nie… - Co powiedziałeś?
Nie pamiętam. A co? Co się stało?
Złożyła na nas skargę.
Twierdzi, że się nie nadajemy.
Nie wezmą tego na poważnie. Nic na nas nie ma.
Twierdzi, że stracimy mieszkanie, bo nie stać nas na kupno.
To prawda?
I że zaryzykowałeś nasze oszczędności, niczego mi nie mówiąc.
Jason, co ty zrobiłeś?
ZAREJESTRUJ SIĘ, ŻEBY ZOSTAĆ KIEROWCĄ
OFERTA ZAAKCEPTOWANA
NALEŻY OPUŚCIĆ MIESZKANIE ZA DWA MIESIĄCE, 23 STYCZNIA
Napisy: Marzena Falkowska